Supreme Court dismisses appeal for vagueness, requiring specific factual assumptions to support Article 559 Civil Procedure Code claims.

Απόφαση 904 / 2017 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 904/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές: Ευφημία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χριστόφορο Κοσμίδη, Στυλιανή Γιαννούκου, Σοφία Καρυστηναίου και Μαρία Νικολακέα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 21 Φεβρουαρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός ..." (ΕΛ.Γ.Ο. ...) που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου λόγω συγχώνευσης, του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "Οργανισμός Γεωργικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, Κατάρτισης και Απασχόλησης ..." (Ο.Γ.Ε.Ε.Κ.Α. ...), το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ανδρέα Αθανασόπουλο και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Φ. Σ. του Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αναστασία Γιογλή και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-1-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 456/2004 του ίδιου δικαστηρίου και 85/2014 του Εφετείου Ιωαννίνων.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 29-4-2014 αίτησή του, η οποία επαναφέρεται για συζήτηση με την από 8-7-2016 κλήση του μετά τη ματαίωση αυτής κατά την αρχικά ορισθείσα προς τούτο δικάσιμο της 2-2-2016.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Καρυστηναίου ανέγνωσε την από 22-1-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη μοναδικού λόγου της αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προσβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 εδ. α Κ.Πολ.Δ.) πρέπει να καθορίζονται, πλην των άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου (Ολ. Α.Π. 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση με το μόνο λόγο της υπό κρίση αιτήσεώς του το αναιρεσείον, αφού παραθέτει ερμηνεία των διατάξεων των άρθρων 648, 669 Α.Κ., 1, 2, 3, 8 παρ. 1 και 3 ν. 2112/1920, 14 παρ. 1, 21 ν. 2190/1994, 249 παρ. 1 και 3 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Οδηγίας 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου της 28-6-1999 και των άρθρων 5, 7 και 11 π.δ. 164/2004, 103 παρ. 2, 3, 7, 8 και 118 παρ. 7 του Συντάγματος, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 εδ.

α Κ.Πολ.Δ. και συγκεκριμένα ότι, όπως κατά λέξη αναγράφεται στο αναιρετήριο: "Το Εφετείο Ιωαννίνων, το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχτηκε τα αντίθετα, και συγκεκριμένα ότι η αναιρεσίβλητος συνδέεται μαζί μου με σύμβαση εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου παραβίασε τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 8 παρ. 3 του ν. 2112/1920, οι οποίες σε καμμία περίπτωση δεν ήταν εφαρμοστέες, και των άρθρων 103 παρ. 2, 7 και 8 του Συντάγματος, 21 του ν. 2190/1994 και 5 και 11 του π.δ. 164/2004, τις οποίες δεν εφάρμοσε αλλά ήταν εφαρμοστέες...".

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας και συγκεκριμένα διότι, αν και το εφετείο ερεύνησε την ουσία της υποθέσεως, δεν παρατίθενται, έστω και αποσπασματικά, οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε κατά το αναιρεσείον η προβαλλόμενη παραβίαση των αναφερόμενων κανόνων ουσιαστικού δικαίου.

Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η υπό κρίση αίτηση και να καταδικασθεί το αναιρεσείον, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-4-2014 αίτηση για αναίρεση της 85/2014 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Μαρτίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 30 Μαΐου 2017.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ