Supreme Court dismisses appeal where lower court followed binding Supreme Court precedent on admissibility.

Απόφαση 903 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 903/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη και Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τους πληρεξούσιους δικηγόρους του: α. Γεώργιο Ορφανίδη, β. Γρηγορία Αναστασοπούλου και γ. Θεόδωρο Λύτρα.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1, κατοίκου ... και 2. Ψ2, κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Γυφτάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-5-1996 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4984/1997 του ίδιου Δικαστηρίου και 5608/1998 μη οριστική, 4649/2001 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Κατά της ανωτέρω εφετειακής απόφασης ασκήθηκε αίτηση αναίρεσης και εκδόθηκε η 533/2003 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 1861/2004 απόφαση, την αναίρεση της οποία ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17-9-2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 22-3-2008 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη Λεωνίδα Ζερβομπεάκου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Οι πληρεξούσιοι του αναιρεσείοντος ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις του άρθρου 580 παρ. 3 και 4 Κ.Πολ.Δ., σε συνδυασμό με την παρ. 1 του άρθρου 562 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι το δικαστήριο της παραπομπής δεσμεύεται από την απόφαση της Ολομέλειας ή του Τμήματος του Αρείου Πάγου που ασχολήθηκε με την ίδια υπόθεση, ως προς τα νομικά ζητήματα που έλυσε και περαιτέρω δεν έχει δικαίωμα διαφωνίας με το αναιρετικό δικαστήριο και γι' αυτό η απόφασή του, κατά το μέρος που αυτή συμμορφώθηκε με την αναιρετική απαραδέκτως πλήσσεται με λόγο αναιρέσεως (ΑΠ 480/2004 και 821/2005).

Εν προκειμένω από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα αποδεικνύονται τα εξής: Επί της ένδικης από 2-5-1996 αγωγής αναγνωριστικής της κυριότητας του αναιρεσείοντος επί του περιγραφομένου σ' αυτήν ακινήτου εκδόθηκε, κατόπιν εφέσεως του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης 4984/1997 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε απορρίψει την αγωγή, η 4649/2001 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία έκανε δεκτή την αγωγή και αναγνώρισε ότι ο αναιρεσείων έγινε κύριος του επίδικου ακινήτου, τόσον παραγώγως, δυνάμει του αναφερομένου σ' αυτήν αγοραπωλητηρίου συμβολαίου, που μεταγράφηκε νόμιμα, όσον και πρωτοτύπως, με τακτική και έκτακτη χρησικτησία, προσμετρώντας στην δική του νομή και τη νομή του δικαιοπαρόχου του, καθόσον με διάνοια κυρίου από του έτους 1975 και καλή πίστη, βάσει του τίτλου του επί χρόνο πλέον της συνεχούς εικοσαετίας ασκούσε τις αναφερόμενες πράξεις νομής, που άρμοζαν στη φύση και τον προορισμό του επίδικου ακινήτου.

Κατά της ως άνω απόφασης του Εφετείου Αθηνών οι αναιρεσίβλητοι άσκησαν την από 15-10-2001 αίτηση αναιρέσεως και τους από 19-5-2002 προσθέτους λόγους αυτής, η οποία με την 533/2003 απόφαση του Αρείου Πάγου έγινε δεκτή και αναιρέθηκε η ως άνω απόφαση ως προς όλα τα κεφάλαια αυτής, ειδικότερα δε ο Άρειος Πάγος έκρινε, σχετικά με την επικουρική βάση της ένδικης αγωγής περί κτήσεως της κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία, ότι "ο ισχυρισμός του αναιρεσιβλήτου ότι είναι κύριος του επίμαχου ακινήτου με βάση την έκτακτη χρησικτησία, επειδή ουδέποτε παρέδωσε τη νομή του στην ανώνυμη εταιρεία ΑΘΗΝΑ, είναι αβάσιμος, διότι από το έτος 1980 που μεταβιβάστηκε η κυριότητα του επιδίκου στην εταιρεία μέχρι το έτος 1996 που ασκήθηκε η αγωγή, δεν παρήλθε η απαιτούμενη κατά το άρθρο 1045 εικοσαετία".

Στη συνέχεια το Εφετείο Αθηνών, στο οποίο παραπέμφθηκε η υπόθεση μετά την αναίρεση της προαναφερθείσας 4649/2001 αποφάσεως του, με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε τα ακόλουθα: "Ότι με το υπ. αριθμό ... συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Κορωπίου Αικ. Τσακλαγκάνου, το οποίο μεταγράφηκε έκτοτε νομίμως, περιήλθε στην κυριότητα του ενάγοντος, ήδη αναιρεσείοντος, λόγω πωλήσεως προς αυτόν εκ μέρους του αληθούς κυρίου ΑΑ, ένα αγροτεμάχιο εμβαδού 4.026 μ2, κείμενο στη θέση "..." της κτηματικής περιφερείας του Δήμου ... .

Έκτοτε ο ενάγων κατείχε το ακίνητο αυτό με διάνοια κυρίου, κατασκεύασε σε αυτό διώροφη οικοδομή, όπου εγκατέστησε βιοτεχνία κατασκευής υποδημάτων, την οποία εκμεταλλευόταν. Με το υπ' αριθμό ... συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Επαμ. Δούρου (καταστατικό), το οποίο μεταγράφηκε νομίμως στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου ... (τόμος ..., α.α ...) συστήθηκε, μεταξύ του ενάγοντος και του ΒΒ, ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΑΘΗΝΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΩΝ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", στην οποία ο ενάγων εισέφερε, εκτός των άλλων, και το σύνολο του ενεργητικού και του παθητικού της ατομικής του επιχειρήσεως, περιλαμβανομένου και του ως άνω ακινήτου (βλ αρ. 44 του ως άνω καταστατικού, ΦΕΚ 2861/28-7-1980, τεύχος Α.Ε και ΕΠΕ).

Ακολούθως ο ενάγων, με την υπ' αριθμό 3665/31-12-1980 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, δηλαδή πριν παρέλθει εξάμηνο από την ίδρυση της εταιρίας, κηρύχθηκε σε κατάσταση πτωχεύσεως, με χρόνο παύσεως των πληρωμών του την 1-7-1980. Ο σύνδικος της πτωχεύσεως, με αγωγή του, ζήτησε την ακύρωση της μεταξύ του ενάγοντος και του ΒΒ καταρτισθείσης στις 4-7-1980, εντός της υπόπτου περιόδου, συμβάσεως μεταβιβάσεως στην ανώνυμη εταιρία του ως άνω ακινήτου.

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ' αριθμό 6314/1985 απόφαση του, δέχθηκε την αγωγή του συνδίκου και κήρυξε άκυρη τη μεταβίβαση. Η απόφαση αυτή έγινε τελεσίδικη μετά την απόρριψη της εφέσεως που ασκήθηκε κατ' αυτής, με την υπ' αριθμό 5261/1986 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, και αμετάκλητη, μετά την απόρριψη της αναιρέσεως που ασκήθηκε κατά της τελευταίας, με την υπ' αριθμό 1698/1987 απόφαση του Αρείου Πάγου.

Της κηρύξεως όμως της ακυρότητας της μεταβιβάσεως του ακινήτου προς την εταιρία δεν επακολούθησε πράξη αναμεταβίβασης της υπ' αυτού κυριότητας προς την πτωχευτική περιουσία, καθώς και η σχετική μεταγραφή. Με την υπ' αριθμό 8243/22-4-1981 απόφαση του Νομάρχη Αττικής, η οποία καταχωρήθηκε στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιριών, ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας της ως άνω εταιρίας, κυρίας του ακινήτου.

Λόγω μη καταβολής χρεών της εταιρίας αυτής προς το Ελληνικό Δημόσιο, επιβλήθηκε, εις βάρος αυτής, αναγκαστική κατάσχεση, με την υπ' αριθμό ... έκθεση αναγκαστικής κατασχέσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... για λογαριασμό της Δ.Ο.Υ ΦΑΒΕ ΑΘΗΝΩΝ. Με επίσπευση του Ελληνικού Δημοσίου διενεργήθηκε στις 12-5-1993 δημόσιος αναγκαστικός πλειστηριασμός, δυνάμει της υπ' αριθμό ...

εκθέσεως αναγκαστικού πλειστηριασμού της συμβολαιογράφου Αθηνών Ελένης Παπουτσάκη-Ιωακείμ. Κατ' αυτόν αναδείχθηκαν υπερθεματιστές οι δύο πρώτοι εναγόμενοι και ήδη εφεσίβλητοι (αναιρεσίβλητοι). Ακολούθως εκδόθηκε στο όνομα αυτών η υπ' αριθμό ... περίληψη κατακυρωτικής εκθέσεως της ιδίας συμβολαιογράφου Ελ.

Παπουτσάκη-Ιωακείμ, η οποία μεταγράφηκε έκτοτε νομίμως στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου ... (τόμος ..., α.α ...). Έτσι οι εφεσίβλητοι (αναιρεσίβλητοι) κατέστησαν συγκύριοι του ακινήτου, ως αποκτήσαντες τούτο από την αποκλειστική κυρία αυτού, ως άνω οφειλέτιδα - καθής η εκτέλεση εταιρία με την επωνυμία "ΑΘΗΝΑ ΑΒΕΕ".

Περαιτέρω το Εφετείο, συμμορφούμενο με την ως άνω αναιρετική απόφαση ως προς την στηριζόμενη στην έκτακτη χρησικτησία επικουρική βάση της ένδικης αγωγής, απέρριψε την εν λόγω βάση αυτής ως αβάσιμη με την ίδια ακριβώς αιτιολογία της αναιρετικής απόφασης. Ήδη με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως του ενάγοντος προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αριθ. 1, 8, 10, 11 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, που αφορούν όλες το ως άνω κεφάλαιο αυτής, με το οποίο απορρίφθηκε η προαναφερόμενη επικουρική βάση της αγωγής.

Όλοι οι λόγοι αναιρέσεως, σύμφωνα με τη μείζονα σκέψη της παρούσας, είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι, διότι πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το κεφάλαιο της νομικής και ουσιαστικής αβασιμότητας της ως άνω επικουρικής βάσης της ένδικης αγωγής, ως προς το οποίο όμως το Εφετείο συμμορφώθηκε με την αναιρετική απόφαση (άρθρο 562 § 1 Κ.Πολ.Δ).

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-9-2006 αίτηση του Χ για αναίρεση της 1861/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ