Appeal dismissed; appealants lacked standing as they were not proper parties to the underlying insurance dispute.

Απόφαση 902 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 902/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ. Γ. Κ., το γένος Ο. Μ., 2. Π. Κ. του Γ., 3. Ν. Κ. του Γ. κατοίκων ..., 4.Ν. Κ. του Ν., κατοίκου ..., 5. Σ. Κ. του Ν., κατοίκου ..., 6. Ε. Κ. του Ν., κατοίκου ..., 7Β. συζ. Κ. Κ. το γένος Ν. Κ., κατοίκου ..., . 8. Ά. συζ. Σ. K., το γένος Ν. Κ., κατοίκου ... και 9. Σ. συζ. Δ. Μ., το γένος Ν. Κ., κατοίκου .... Οι πρώτη και τρίτος παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χαράλαμπο Αναλυτή. Η Δεύτερη εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο. Οι δε λοιποί δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ανωνύμου Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Ανώνυμη Εταιρείας με την επωνυμία ΜΠΕΤΟΜΑΡ ΑΕ που εδρεύει στη Βούλα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα και 3. Δ. Σ. του Ε., κατοίκου .... Η πρώτη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. οι δεύτερη και τρίτος δεν εκπροσωπήθηκαν ούτε παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-6-1998 αγωγή που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 950/2007 του ίδιου Δικαστηρίου, 5043/2009 μη οριστική και 5034/2010 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των εφετειακών αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29-5-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου, ανέγνωσε την από 30-12-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις υπ' αριθμ.10.537 Δ/24-9-2013 και 10.706 Δ/11-10-2013 εκθέσεις του δικαστικού επιμελητή Αθηνών Β. Γ., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης με πράξη ορισμού δικασίμου, καθώς και κλήση για συζήτηση, επιδόθηκε με επιμέλεια των αναιρεσειόντων στους εκ των αναιρεσιβλήτων εταιρία με την επωνυμία "ΜΠΕΤΟΜΑΡ Α.Ε. " και Δ. Σ.. Οι τελευταίοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της υποθέσεως, ούτε παρέστησαν με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ. Επίσης δεν εμφανίστηκαν οι εκ των αναιρεσειόντων Ν. Κ. του Ν., Σ. Κ., Ε. Κ., Β. Κ., Ά. Κ. και Σ. Μ.. Οι τελευταίοι δεν προκύπτει ότι έχουν παράσχει πληρεξουσιότητα στον δικηγόρο που υπογράφει την κλήση για συζήτηση, ούτε προκύπτει ότι κλητεύθηκαν από τους παριστάμενους διαδίκους. Δεδομένου, όμως, ότι πρόκειται για απλή ομοδικία η συζήτηση θα κηρυχθεί απαράδεκτη ως προς αυτούς, ενώ κατά τα λοιπά θα προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία των απολειπομένων αναιρεσιβλήτων. (άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ).

Η προσβαλλομένη απόφαση είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής : Οι αναιρεσείοντες, ως οικείοι θανατωθέντος σε ατύχημα Γ. Κ., άσκησαν ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 1-6-1998 αγωγή τους, με την οποία, επικαλούμενοι ότι το ατύχημα συνέβη κατά τη διάρκεια οικοδομικών εργασιών και οφείλεται σε υπαιτιότητα των εναγομένων και συγκεκριμένα της πρώτης εναγομένης εταιρίας "Λ.

Α. -, Σ. Ζ. -Μ. Π. Ο.Ε.", ως εργολάβου και εργοδότριας του θανόντος, του δεύτερου εναγομένου ως επιβλέποντος μηχανικού του έργου, της τρίτης εναγομένης εταιρίας "ΜΠΕΤΟΜΑΡ Α.Ε.", ως παραγωγού σκυροδέματος και αναλαβούσης την δια μηχανικής αντλίας-πρέσας ρίψη του σκυροδέματος στην υπό ανέγερση οικοδομή, και του τετάρτου εναγομένου Δ.

Σ., ως χειριστή της μηχανικής αντλίας, την οποία αυτός παρέλειψε να στερεώσει ασφαλώς επί του εδάφους και δια της υποχωρήσεως του εδάφους και της ανατροπής της καταπλάκωσε τον εργαζόμενο στην οικοδομή παθόντα, ζήτησαν να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλουν: 1) στην πρώτη ενάγουσα (σύζυγο) αποζημίωση για στέρηση διατροφής και χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, 2) στην πρώτη ενάγουσα, ως ασκούσα τη γονική μέριμνα επί της ανήλικης θυγατέρας της Π.

Κ., αποζημίωση για στέρηση διατροφής και χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και 3) στους λοιπούς ενάγοντες (γονείς και αδελφούς) χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης. Η αγωγή αυτή συνεκδικάστηκε με την από 23-2-199 προσεπίκληση και την ενωμένη σ' αυτήν παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης της τρίτης εναγομένης εταιρίας "ΜΠΕΤΟΜΑΡ ΑΕ" κατά της εταιρίας "ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ Α.Ε.".

Εκδόθηκε η υπ' αριθ. 4822/2000 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία χώρισε την αγωγή κατά το μέρος που στρεφόταν κατά των δύο πρώτων εναγομένων και την παρέπεμψε να δικαστεί κατά την εργατική διαδικασία ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, απέρριψε την παρεμπίπτουσα αγωγή της ΜΠΕΤΟΜΑΡ ΑΕ, λόγω μη καταβολής δικαστικού ενσήμου και κατά τα λοιπά διέταξε αποδείξεις σε βάρος των εναγόντων και της προσεπικαλούσας εταιρίας.

Μετά τη διεξαγωγή των αποδείξεων εκδόθηκε η υπ' αριθ. 950/2007 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου, με την οποία η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή έναντι των εναγομένων εταιρίας ΜΠΕΤΟΜΑΡ ΑΕ και Δ. Σ.. Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησαν εφέσεις και πρόσθετους λόγους έφεσης οι ως άνω εναγόμενοι, οι οποίες συνεκδικάστηκαν και με την υπ' αριθ. 5043/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών :

α) απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η έφεση του εναγομένου Δ. Σ. κατά το μέρος που στρεφόταν κατά των 10ης, 11ου, 12ης, και 13ης εφεσίβλητων, β) απορρίφθηκαν κατ' ουσίαν και οι δύο εφέσεις ως προς τους 3°, 4°, 5°, 6°, 7η, 8η και 9η εφεσίβλητους, γ) απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση της ΜΠΕΤΟΜΑΡ ΑΕ ως προς τη 10η εφεσίβλητη και δ) διατάχθηκε η επανάληψη της συζήτησης των εφέσεων ως προς τους δύο πρώτους εφεσίβλητους.

Ακολούθησε η έκδοση της υπ' αριθ. 5034/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκαν οι εφέσεις ως προς τη δεύτερη εφεσίβλητη, έγιναν αυτές δεκτές ως προς την πρώτη εφεσίβλητη και έγινε δεκτή η αγωγή κατά ένα μέρος ως προς τους εναγομένους εταιρία ΜΠΕΤΟΜΑΡ ΑΕ και Δ. Σ.. Η έφεση της εναγομένης εταιρίας ΜΠΕΤΟΜΑΡ, που στρεφόταν και κατά της ασφαλιστικής εταιρίας ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε.

ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ, ως προς την οποία είχε απορριφθεί η προσεπίκληση της με την 950/2007 πρωτόδικη απόφαση, απορρίφθηκε κατά τούτο με την υπ' αριθ. 5043/2009 απόφαση του Εφετείου, με την αιτιολογία ότι δυνάμει όρου του ασφαλιστηρίου που καταρτίστηκε μεταξύ "ΜΠΕΤΟΜΑΡ" και "ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ", τον οποίο ερμήνευσε το Εφετείο κατά τις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ., εξαιρέθηκαν της ασφαλιστικής κάλυψης οι ζημιές που θα προκαλούσε ο οδηγός του ασφαλισμένου αυτοκινήτου, που θα εστερείτο άδειας οδηγού και χειριστή του μηχανήματος, και στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε ως αποδειχθέν, ότι ο οδηγός και χειριστής του ζημιογόνου ασφαλισμένου μηχανήματος δεν είχε την απαιτούμενη άδεια χειριστή της πρέσας.

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, που απευθύνεται τόσο κατά των εναγομένων-εκκαλούντων ΜΠΕΤΟΜΑΡ ΑΕ και Δ. Σ. όσο και κατά της προσεπικληθείσης ασφαλιστικής εταιρίας "ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε. ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ", προσβάλλονται οι ως άνω υπ' αριθ. 5043/2009 και 5034/2010 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών.

Κατά το άρθρο 556 παρ.1 ΚΠολΔ "δικαίωμα αναίρεσης έχουν, εφόσον νικήθηκαν ολικά ή εν μέρει στη δίκη που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ο ενάγων, ο εναγόμενος, ο εκκαλών, ο εφεσίβλητος, εκείνοι που είχαν ασκήσει κύρια ή πρόσθετη παρέμβαση, οι καθολικοί διάδοχοι και οι ειδικοί διάδοχοι, εφόσον απέκτησαν την ιδιότητα αυτή μετά την άσκηση της αγωγής...".

Κατά δε το άρθρο 558 εδ. α' του ΚΠολΔ "η αναίρεση απευθύνεται κατά εκείνων οι οποίοι ήταν διάδικοι στη δίκη κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση". Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι νομιμοποιείται ενεργητικά μεν να ασκήσει αναίρεση και ο εφεσίβλητος που νικήθηκε, παθητικά δε ο αντίδικος του που τον νίκησε, δηλαδή απαιτείται δίκη κατ' αντιδικίαν (Ολ.

Α.Π. 11/1992, Α.Π. 1027/2001, Α.Π. 395/2011). Τέτοια όμως, αντιδικία δεν υφίσταται μεταξύ του κυρίως ενάγοντος -εφεσίβλητου και του προσεπικαλουμένου από τον εναγόμενο και μη παρεμβάντος στην κύρια δίκη εφεσίβλητου σε συνεκδικασθείσα έφεση του προσεπικαλέσαντος εναγομένου. Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος που στρέφεται κατά της ασφαλιστικής εταιρίας "ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ" είναι απαράδεκτη, διότι, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα, η αγωγή των αναιρεσειόντων δεν στεφόταν και κατά της ως άνω αναιρεσίβλητης, την οποία προσεπικάλεσε στη δίκη, με την ιδιότητα της δικονομικής εγγυήτριας, εκ των εναγομένων εταιρία ΜΠΕΤΟΜΑΡ, η οποία είχε ασφαλίσει σ' αυτήν το ζημιογόνο αυτοκίνητο, δεν άσκησε δε η αναιρεσίβλητη αυτή παρέμβαση στην κύρια δίκη, ώστε να αποκτήσει την ιδιότητα του διαδίκου, αλλά αρνήθηκε την εγγυητική της ευθύνη.

Συνεπώς, οι αναιρεσείοντες και η εν λόγω αναιρεσίβλητη δεν υπήρξαν αντίδικοι και δεν νίκησαν ή ηττήθηκαν μεταξύ τους, ώστε να δικαιολογείται η ενεργητική και παθητική νομιμοποίηση τους. Το γεγονός ότι ως εφεσίβλητοι υπήρξαν ομόδικοι στην έφεση της εταιρίας ΜΠΕΤΟΜΑΡ δεν μεταβάλλει τα πράγματα, διότι οι αναιρεσείοντες κατέστησαν εφεσίβλητοι ως κυρίως ενάγοντες και η ασφαλιστική ως προσεπικαλούμενη.

Ο αναιρετικός λόγος από το άρθρο 559 αριθ. 17 ΚΠολΔ ιδρύεται, αν η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο και μοναδικό λόγο αναίρεσης που αναφέρεται στους λοιπούς αναιρεσιβλήτους προβάλλεται, υπό την επίκληση της αναιρετικής αυτής πλημμέλειας, η αιτίαση ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις, ενώ στο σκεπτικό τους δέχονται ότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες υπέστησαν ψυχική οδύνη και ότι για την αποκατάσταση αυτής πρέπει να τους επιδικαστούν ως χρηματική ικανοποίηση τα αναφερόμενα σ' αυτές χρηματικά ποσά, εν τούτοις στο διατακτικό τους δεν περιέχουν αντίστοιχη διάταξη. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι υπό τα εκτιθέμενα δεν πρόκειται για αντιφατικές διατάξεις, σε κάθε δε περίπτωση είναι αβάσιμος, διότι η προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 5043/2009 απόφαση του Εφετείου δεν επιδίκασε η ίδια χρηματική ικανοποίηση, αλλά απέρριψε ως αβάσιμο σχετικό λόγο των εφέσεων των εναγομένων κατά της 950/2007 πρωτόδικης απόφασης που είχε επιδικάσει τη χρηματική ικανοποίηση, και ως εκ τούτου δεν υπήρχε έδαφος να περιλάβει στο διατακτικό της σχετική διάταξη, η άλλη δε προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 5034/2010 απόφαση του Εφετείου αναφέρεται διηγηματικά και μόνο στις παραδοχές των ως άνω αποφάσεων.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας των (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ) στα δικαστικά έξοδα της παριστάμενης πρώτης των αναιρεσιβλήτων. Το παράβολο που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες πρέπει να εισαχθεί στο Δημόσιο Ταμείο, αφού η αίτηση απορρίπτεται (άρθρο 495 παρ.4 του ΚΠολΔ, όπως η παρ.4 προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του Ν. 4055/2012).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς τους αναιρεσείοντες Ν. Ν. Κ., Σ. Κ., Ε. Κ., Β. Κ., Ά. Κ. και Σ. Μ..

Απορρίπτει την από 29-5-2012 αίτηση των Χ. Κ., Π. Κ. και Ν. Κ. για αναίρεση των υπ' αριθ. 5043/2009 και 5034/2010 αποφάσεων του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες που αναφέρονται στην αμέσως προηγούμενη διάταξη στα δικαστικά έξοδα της παριστάμενης πρώτης των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 5η Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 29η Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ