Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding substantive law review and expert report errors.

Απόφαση 900 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 900/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Δημήτρο - Στέφανο Βόσκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ζ. Τ. του Η., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Της αναιρεσιβλήτου: Σ. Β. του Γ. κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γεώργιο Σταθαρά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-6-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4157/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 4340/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 10-11-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος-Στέφανος Βόσκας, ανέγνωσε την από 30-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το άρθρο 226 παρ.4 εδ.γ' και δ' του ΚΠολΔ που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη [άρθρο 575 εδ.β' ΚΠολΔικ], αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας οφείλει αμέσως μετά το τέλος της συνεδριάσεως να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που θα συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίστηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Προϋπόθεση όμως της εγκυρότητος της κλητεύσεως αυτής, συνεπεία της αναβολής της υποθέσεως και της εγγραφής αυτής στο πινάκιο, είναι ότι ο απολειπόμενος ή μη νομίμως παραστάς κατά την μετ' αναβολή συζήτηση διάδικος, είχε επισπεύσει εγκύρως τη συζήτηση ή είχε νομίμως και εμπροθέσμως κλητευθεί να παραστεί στη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υποθέσεως ή είχε παραστεί νομίμως κατά την πρώτη αυτή δικάσιμο και επομένως με τη νόμιμη παράσταση και την μη εναντίωσή του, καλύφθηκε η ακυρότητα της κλητεύσεως αυτού κατά την αρχική δικάσιμο.

Αντιθέτως αν κατά την αρχική δικάσιμο ο απολειπόμενος ή μη νομίμως παραστάς κατά τη μετ'αναβολή συζήτηση διάδικος, δεν επέσπευσε εγκύρως την συζήτηση ή δεν είχε κλητευθεί νομίμως να παραστεί, κατά την αρχική δε αυτή δικάσιμο δεν παραστάθηκε νομίμως, ήτοι μετά ή δια του έχοντος ρητή πληρεξουσιότητα δικηγόρου του, η αναβολή της υποθέσεως και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο για τη νέα μετ'αναβολή δικάσιμο, δεν ισχύει ως κλήτευση του για τη δικάσιμο αυτή, αφού η μη νομιμότητα ή η έλλειψη της επισπεύσεως ή της κλητεύσεως του κατά την αρχική δικάσιμο δεν καλύφθηκε λόγω της μη νομίμου παραστάσεως του κατ' αυτήν [ΑΠ 47/2013].

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι ο αναιρεσείων ήταν αυτός που επέσπευσε τη συζήτηση της παρούσας υπόθεσης για την αρχικώς προσδιορισθείσα δικάσιμο της 11-11-2013,δια του έχοντος την σχετική πληρεξουσιότητα δικηγόρου του, Κωνσταντίνου Δανιά [βλ το .../31-1-2013 συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο του Συμβολαιογράφου Αθηνών Σταμάτη Κατοπόδη].

Κατά την δικάσιμο αυτή οι διάδικοι παραστάθηκαν δια των πληρεξουσίων δικηγόρων τους και ζήτησαν την αναβολή της υπόθεσης, ορίσθηκε δε κατόπιν τούτου, η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας νέα δικάσιμος κατά την οποία ο αναιρεσείων δεν παρέστη. Ενόψει αυτών και σύμφωνα με όσα αναπτύχθηκαν στη νομική σκέψη που προηγήθηκε, εφόσον υπήρξε έγκυρη παράσταση του αναιρεσείοντος κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο, πρέπει να δικασθεί ερήμην, θα ερευνηθεί όμως η υπόθεση σαν να ήταν και αυτός παρών [άρθρο 576, παρ.1 ΚΠολΔικ].

2.Με τη κρινόμενη αιτίαση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία εκδίκασης διαφορών που αναφέρονται σε σχέσεις γονέων και τέκνων, με αριθμό 4340/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία απέρριψε στην ουσία της την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 4803/2009 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε γίνει δεκτή η από 27-6-2006 αγωγή αναγνώρισης πατρότητας τέκνου που είχε ασκήσει η αναιρεσίβλητη. Η αίτηση έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα και συνεπώς είναι παραδεκτή [άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔικ], πρέπει δε να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της [άρθρο 577 παρ 3 ΚΠολΔικ ] .

3. Με το πρώτο λόγο της αίτησης του ο αναιρεσείων προβάλλει, κατά λέξιν, τα εξής: "... 1) Διότι η αναιρεσιβαλλόμενη ως άνω απόφαση έχει υποπέσει στη νομική πλημμέλεια της παραβάσεως κανόνων του ουσιαστικού δικαίου (αρθρ. 559 παρ.1 ΚΠολΔ) και ειδικότερα στις διατάξεις των άρθρων 1481 και 1482 ΑΚ προβλέπεται ότι το τεκμήριο της πατρότητας εκείνου ο οποίος έχει σαρκική συνάφεια με την μητέρα παιδιού που γεννήθηκε εκτός γάμου, ανατρέπεται αν προκύπτουν σοβαρές αμφιβολίες για την πατρότητα. Τέτοιες δε αμφιβολίες υπάρχουν όταν δεν πρόκειται για μόνιμη και αποκλειστική σχέση της μητέρας του παιδιού και του φερόμενου ως πατέρα αλλά για περιστασιακό δεσμό που συνυπάρχει μάλιστα με άλλες, παράλληλες σχέσεις.

Εν προκειμένω προέκυψε και απεδείχθη ότι με την ενάγουσα ουδέποτε συζήσαμε, ουδέποτε είχαμε κοινό οικογενειακό περιβάλλον, κοινωνικές δραστηριότητες φίλους ή γνωριμίες, παρά μόνο περιορισμένες σαρκικές επαφές κάποιες από τις Κυριακές που η ενάγουσα είχε ρεπό. Δεν προέκυψε και δεν αποδείχθηκε αποκλειστικότητα στις σαρκικές επαφές της ενάγουσας με μένα και ως εκ τούτου ανατρέπεται πλήρως το τεκμήριο της πατρότητας που καθιερώνεται από τις παραπάνω διατάξεις. Αφού όμως η προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε διαφορετικά και δέχθηκε την εφαρμογή τους, έσφαλε και πρέπει να αναιρεθεί... ".Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι με το πρόσχημα της παραβίασης κανόνων ουσιαστικού δικαίου, πλήττεται η επί της ουσίας κρίση του Εφετείου, η οποία κατά το άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔικ δεν ελέγχεται αναιρετικά.

4.Από τις διατάξεις των άρθρων 379 και 380 του ΚΠολΔ συνάγεται, ότι η παράλειψη συμμόρφωσης του πραγματογνώμονα προς τις οδηγίες του δικαστηρίου και παρά ταύτα η σύνταξη της έκθεσης τους, δεν επιφέρει ακυρότητα, ακόμη και αν υπάρχει βλάβη του διαδίκου, καθόσον το δικαστήριο, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 387 και 388 ΚΠολΔ, εκτιμά ελεύθερα τη γνωμοδότηση του πραγματογνώμονα και επομένως έχει εξουσία να μην της προσδώσει βαρύτητα και προσθέτως έχει το δικαίωμα, αν το κρίνει σκόπιμο, να διατάξει είτε με αίτηση των διαδίκων είτε και αυτεπαγγέλτως, νέα πραγματογνωμοσύνη ή επανάληψη ή συμπλήρωση της ήδη διεξαχθείσας από τον ίδιο ή άλλους πραγματογνώμονες [ΑΠ 1326/2003, ΑΠ 297/2011].

Ενόψει αυτών ο δεύτερος αναιρετικός λόγος (εκ του άρθρου 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ) κατά την εκτίμηση του νοηματικού του περιεχομένου με τον οποίο ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι η διεξαχθείσα πραγματογνωμοσύνη είναι άκυρη για το λόγο ότι ο ορισθείς πραγματογνώμων δεν ακολούθησε τις οδηγίες του δικαστηρίου να διενεργήσει την πραγματογνωμοσύνη και ειδικότερα την εξέταση αίματος με τη μέθοδο της υβριδοποίησης DNA με RΝΑ, αλλά επελεξε εκείνη της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμαρέσης (PCR).

Προτείνεται απαραδέκτως. Επίσης ούτε το γεγονός ότι ο πραγματογνώμων ανέγραψε εκ προφανούς παραδρομής την 24-10-2007 ως ημερομηνία λήψεως αίματος από τον αναιρεσείοντα αντί της πραγματικής 15-10-2007 [που εκ των υστέρων επιτρεπτά διορθώθηκε], δημιουργεί ακυρότητα της πραγματογνωμοσύνης, όπως αβάσιμα υποστηρίζει ο αναιρεσείων, αφού όπως και ο ίδιος δέχεται, πράγματι, κατά την τελευταία αυτή ημερομηνία είχε προσέλθει στο εργαστήριο όπου και έλαβε χώραν η λήψη αίματος από αυτόν για να διενεργηθεί η σχετική εξέταση από τον διορισθέντα πραγματογνώμονα.

Συνεπώς ο ίδιος πιο πάνω λόγος περί ακυρότητας της πραγματογνωμοσύνης εξ αιτίας της λανθασμένης αναγραφής της ημερομηνίας, κατά την οποία αυτός είχε προσέλθει στο εργαστήριο όπου του έγινε λήψη αίματος και ακολούθως διενεργήθηκε η εξέταση αυτού, είναι απαράδεκτος.

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση να διαταχθεί σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ, η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων λόγω της ήττας του στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρο 176 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 19-11-2012 αίτηση του Ζ. Τ., για αναίρεση της 4340/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων [1.800] ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ