Supreme Court dismisses late appeal as inadmissible due to failure to prove force majeure preventing timely filing.

Απόφαση 900 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 900/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρύσανθο Παπούλια, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου) - Εισηγητή, Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Μιχαήλ Δέτση, Κωνσταντίνο Κούκλη και Γρηγόριο Μάμαλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Απριλίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων – κατηγορουμένων: 1. ....., 2. ..... και 3. ....., που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Θεμιστοκλεία Αναδιώτου, περί αναιρέσεως της 68238/2003 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημ/κείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και οι αναιρεσείοντες – κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 2 Δεκεμβρίου 2005 αίτησή τους αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 69/2006.

Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις του άρθρου 473 παρ. 1, 2 και 3 του Κ.Π.Δ. προκύπτει, ότι η προθεσμία της αναίρεσης του κατηγορούμενου κατά της καταδικαστικής απόφασης, όταν αυτός δικάστηκε παρών ή εκπροσωπήθηκε στη δίκη από συνήγορο και η αναίρεση ασκείται με επίδοση της περί αυτής δηλώσεως στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, είναι εικοσαήμερη και αρχίζει από την καταχώρηση της απόφασης καθαρογραμμένης στο ειδικό βιβλίο που τηρείται στη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου. Κατά γενική όμως αρχή του δικαίου, κατά την οποία «κανένας δεν υποχρεούται στα αδύνατα», μπορεί ο αναιρεσείων να επικαλεσθεί στην αίτηση αναιρέσεως, λόγο ανωτέρας βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, εξαιτίας του οποίου κατέστη αδύνατη η εμπρόθεσμη άσκησή της, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα που στηρίζουν το λόγο αυτό. Αν ο αναιρεσείων δεν επικαλείται κανένα τέτοιο λόγο ή ο επικαλούμενος λόγος δεν είναι βάσιμος, η εκπροθέσμως ασκηθείσα αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. ως απαράδεκτη.

ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, παραδεκτά επισκοπούμενα, κατά την έρευνα του παραδεκτού της αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμό 68238/2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειδικείου Αθηνών σε δεύτερο βαθμό, εκπροσωπηθέντες στη δίκη από συνήγορο, για τις πράξεις της μη εμπρόθεσμης καταβολής εργοδοτικών και εργατικών εισφορών στο Ι.Κ.Α., σε συνολική ποινή φυλάκισης έκαστος δέκα οκτώ (18) μηνών, η οποία μετετράπη σε χρηματική.

Η καταδικαστική αυτή απόφαση καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο, όπως προκύπτει από την έπ' αυτής υπηρεσιακή βεβαίωση του αρμόδιου γραμματέα, την 13η Νοεμβρίου 2003. Η κρινόμενη δε αίτηση αναιρέσεως κατά της απόφασης αυτής, ασκήθηκε από τους αναιρεσείοντες, με επίδοση της περί αυτής δηλώσεώς τους προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την 8η Δεκεμβρίου 2005, δηλαδή πολύ μετά την λήξη της αναφερόμενης εικοσαήμερης προθεσμίας που ορίζεται στο νόμο.

Εξάλλου ο επικαλούμενος στη δήλωση λόγος ανωτέρας βίας, εκ του οποίου φέρεται ότι δεν ασκήθηκε εμπρόθεσμη αναίρεση, ότι δηλαδή αυτοί είναι άμοιροι νομικών γνώσεων και είχαν εδραία την πεποίθηση ότι είχε ασκήσει αναίρεση κατά της αναιρεσι-βαλλόμενης απόφασης ο συνήγορός τους, που τους είχε εκπροσωπήσει κατά τη δίκη στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, δεν πιθανολογήθηκε καν κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, ούτε οι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεσθεί με τη δήλωση αναιρέσεως, αποδεικτικά μέσα προς απόδειξή του.

Ούτε εκ της φερόμενης μικρής απαξίας των πράξεών τους και της καταδίκης τους σε μικρή ποινή (φυλάκισης δέκα οκτώ μηνών έκαστος) προκύπτει, εν όψει της αρχής της αναλογικότητας και της αρχής της δίκαιης δίκης, ότι η αναίρεσή τους πρέπει να γίνει παραδεκτή και να μην αποκλεισθεί η πρόσβασή τους στο δικαστήριο, όπως αβάσιμα υποστηρίζεται.

Η όποια δε ακυρότητα της πρωτόδικης απόφασης, καλύφθηκε εκ της μη προβολής της στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο και δεν παρασύρει σε ακυρότητα και την προσβαλλόμενη απόφαση, καθώς και την καταχώρηση αυτής στο αναφερόμενο ειδικό βιβλίο, όπως επίσης αβάσιμα υποστηρίζεται. III. Μετά από αυτά η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως των αναιρεσειόντων, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί καθένας από αυτούς, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2ας Δεκεμβρίου 2005 αίτηση των, α΄) ....., β΄) ..... και γ΄) ....., για αναίρεση της υπ' αριθμό 68738/2003 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και,

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ, για καθένα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2006. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 12 Απριλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ