Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for failure to raise objection to appeal at second instance.

Απόφαση 898 / 2018 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 898/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές: Ευφημία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χριστόφορο Κοσμίδη, Στυλιανή Γιαννούκου, Χαράλαμπο Μαχαίρα και Νικόλαο Τσάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 7 Φεβρουαρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "...") πρώην "...") που εδρεύει στη ..., είναι νομίμως εγκατεστημένη στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Καραγιάννη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Κ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Κέλλυ-Άννα Ντόκα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-11-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσης.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 153/2013 του ίδιου δικαστηρίου και 120/2016 του Μονομελούς Εφετείου Λαρίσης.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-6-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ορίσθηκε εισηγητής ο Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τσάκος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 651, 652 και 653 Α.Κ. προκύπτει ότι στη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ως εργοδότης θεωρείται κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο στην υπηρεσία του οποίου διατελεί άλλο φυσικό πρόσωπο το οποίο του παρέχει την εργασία αυτή και όχι απαραιτήτως το πρόσωπο το οποίο προέβη στην πρόσληψή του.

Συνήθως, αλλά όχι πάντοτε, εργοδότης είναι ο κύριος της επιχείρησης προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων της οποίας συνάπτεται η σύμβαση. Αν υφίσταται αμφισβήτηση ως προς το πρόσωπο του εργοδότη, για τον προσδιορισμό της πιο πάνω ιδιότητας λαμβάνεται υπόψη πρώτα το πρόσωπο προς το συμφέρον του οποίου παρέχεται η εργασία και αυτός είναι ο φορέας της επιχείρησης και περαιτέρω το πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, που φέρει τις δαπάνες και τους κινδύνους της επιχείρησης.

Όταν οι ρόλοι αυτοί είναι κατανεμημένοι σε περισσότερα του ενός πρόσωπα ή ασκούνται από περισσότερα του ενός πρόσωπα, αποτελεί ζήτημα πραγματικό αν την ιδιότητα του εργοδότη έχουν περισσότεροι του ενός ή αν εργοδότης είναι μόνο ένας, στο πρόσωπο του οποίου συγκεντρώνονται οι κυριότεροι από τους ως άνω ρόλους, ενώ τα υπόλοιπα πρόσωπα έχουν δευτερεύουσα και νομικώς μη αξιόλογη συμμετοχή στη σχέση που έχει αναπτυχθεί (Α.Π. 499/2016).

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη απόφασή του το εφετείο δέχθηκε, κατά το μέρος που ενδιαφέρει τον αναιρετικό έλεγχο, τα εξής: "Δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου... .../9-1-2010 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Γ. Σ. περιήλθε κατά κυριότητα στην εφεσίβλητη [ήδη αναιρεσείουσα] αλλοδαπή τραπεζική εταιρεία που εδρεύει στη ...

και ήταν νομίμως εγκατεστημένη στην Ελλάδα, κατόπιν αγοράς από την πωλήτρια ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "...", ένα ενιαίο γήπεδο συνολικής έκτασης 117.310 τετραγωνικών μέτρων, που βρίσκεται στη θέση "..." στο 12ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού ..., στην κτηματική περιφέρεια του δημοτικού διαμερίσματος ... του πρώην ...

του Νομού Καρδίτσας, μετά του επ’ αυτού υπάρχοντος συγκροτήματος εμπορικού κέντρου - υπεραγορών/ πολυκαταστημάτων/ κινηματογράφων συνολικής επιφάνειας κύριων χώρων 19.160,86 τετραγωνικών μέτρων και λοιπών βοηθητικών χώρων. Παράλληλα με το αυθημερόν συνταχθέν... .../9-1-2010 συμβόλαιο του ίδιου ως άνω συμβολαιογράφου καταρτίσθηκε σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης του άνω ακινήτου, μεταξύ της εφεσίβλητης-εκμισθώτριας και της ανωτέρω πωλήτριας εταιρείας-μισθώτριας, στην οποία συμβλήθηκαν εκ τρίτου ατομικά και οι Γ.

και Α. Μ., ως εγγυητές και σύμφωνα με τους γενικούς και ειδικούς όρους και συμφωνίες που περιέχονται στην άνω σύμβαση. Συγκεκριμένα σύμφωνα με τους ειδικότερους όρους που ενδιαφέρουν την προκειμένη διαφορά, στο μεν άρθρο 15 υπό τον τίτλο "Εξασφαλίσεις" ορίσθηκε ότι η μισθώτρια εταιρεία σε εξασφάλιση της εκμισθώτριας από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την εν λόγω σύμβαση:

α) θα συστήσει ενέχυρο σύμφωνα και με το ν.δ. 17-7/13-8-1923 επί των απαιτήσεών της από τα μισθώματα, τις εγγυητικές επιστολές τραπεζών ή επιταγές, τις πάσης φύσεως εισροές που προκύπτουν από τις υπομισθώσεις ή παραχωρήσεις του μισθίου σε τρίτους, εκχωρώντας παράλληλα, στα πλαίσια του άνω ενεχύρου, όλα τα δικαιώματα, υφιστάμενα ή μελλοντικά, συμπεριλαμβανομένων και των διαπλαστικών δικαιωμάτων π.χ.

καταγγελίας των υπομισθώσεων καθώς και των επιτρεπόμενων υπομισθώσεων ή παραχωρήσεων χρήσης του μισθίου σε τρίτους, β) θα συστήσει ενέχυρο εφ’ όλων των λογαριασμών της (αποθεματικού, μισθωμάτων, πιστωτών, καθώς και σε κάθε άλλο λογαριασμό που τηρείται ή θα τηρείται) στο κατάστημα Λάρισας της εκμισθώτριας, γ) οι εγγυητές (μέτοχοι της μισθώτριας) θα συστήσουν ενέχυρο εφ’ όλων των μετοχών και δικαιωμάτων ψήφου της μισθώτριας, εφ’ όλων των μετοχών και δικαιωμάτων ψήφου της ανώνυμης εταιρείας εκμεταλλευσης του εμπορικού κέντρου με την επωνυμία "...." και επί μετοχών που αντιστοιχούν στο 50% του συνολικού αριθμού των μετοχών και δικαιωμάτων ψήφου της "...

Α.Ε.", δ) οι εγγυητές θα συστήσουν ενέχυρο εφ’ όλων των λογαριασμών τους που τηρούν στην Ελληνική Τράπεζα, ε) η "... Α.Ε." θα εκχωρήσει λόγω ενεχύρου στην εκμισθώτρια τις απαιτήσεις της κατά των υπομισθωτών της, στ) η μισθώτρια θα εκχωρήσει τις απαιτήσεις της από την ασφαλιστική εταιρεία λόγω επέλευσης του ασφαλιστικού κινδύνου από την πυρκαγιά που έλαβε χώρα στις 3-6-2009 στο μίσθιο και ζ) οι εγγυητές θα παρέχουν προσωπικές εγγυήσεις.

Με το άρθρο 16 των ειδικών όρων υπό τον τίτλο "Θετικές και αρνητικές υποχρεώσεις του μισθωτή" η μισθώτρια (ή/και οι εγγυητές) ανέλαβε την υποχρέωση, μεταξύ άλλων, υπό στοιχείο στ’ να μην προσλαμβάνει προσωπικό, να μη συνάπτει οποιαδήποτε σύμβαση με τρίτο και να μην προβαίνει σε οιαδήποτε εταιρική ή άλλη ενέργεια χωρίς την προηγούμενη έγγραφη έγκριση της εκμισθώτριας και υπό στοιχείο κ’ να προβεί σε κάθε απαραίτητη ενέργεια ώστε να μην απασχολεί καθόλου προσωπικό με οιαδήποτε σχέση εργασίας ή έργου από την 7-1-2010 και καθ’ όλη τη διάρκεια (των 300 μηνών) της σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης.

Τέλος στο άρθρο 17 υπό τον τίτλο "Διαχείριση" συμφωνήθηκε ότι η διαχείριση του μισθίου θα ανατεθεί από την εκμισθώτρια σε εγνωσμένου κύρους διαχειριστή, που θα διορισθεί κατά την αναγραφόμενη στο άρθρο αυτό διαδικασία. Σε εκτέλεση του προρρηθέντος άρθρου 15 των ειδικών όρων της σύμβασης καταρτίσθηκαν μεταξύ εκμισθώτριας και μισθώτριας οι...

αυθημερόν από 9-1-2010 συνταγείσες οκτώ συμβάσεις ενεχύρου και εκχωρήσεως απαιτήσεων. Από τα ανωτέρω απαδεικνύεται ότι: α) η μεν εφεσίβλητη-εκμισθώτρια ήταν αυτή που εν τοις πράγμασι ανέλαβε τη διαχείριση του κατεχόμενου τυπικά μόνο από τη μισθώτρια μισθίου ακινήτου (εμπορικού κέντρου), προκειμένου να εξασφαλίσει την καλή οικονομική πορεία του με στόχο τη βιωσιμότητα της επιχείρησης και κατά συνέπεια την είσπραξη των μισθωμάτων που της όφειλε η μισθώτρια ...

και υπό το διακριτικό τίτλο "..." βάσει της άνω σύμβασης leasing και β) ότι η μισθώτρια δεν είχε από τότε καμία φυσική παρουσία σ’ αυτό ούτε καμία εξουσία διαχείρισης του μισθίου εμπορικού ακινήτου ή των λογαριασμών που διατηρούσε στην εφεσίβλητη τράπεζα ούτε εξουσία πρόσληψης ή απασχόλησης προσωπικού ή καθοδήγησης και πληρωμής αυτού, έχοντας μάλιστα υποχρεωθεί να απολύσει όλο το προσωπικό που απασχολούσε μέχρι την κατάρτιση της ανωτέρω σύμβασης.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η εφεσίβλητη, στα πλαίσια αυτής της de facto διαχείρισης του ανωτέρω μισθίου ακινήτου ιδιοκτησίας της, τοποθέτησε από τον Ιανουάριο του 2010 ως υπεύθυνο στο εμπορικό κέντρο τον υπάλληλό της Ε. Μ., ο οποίος από τότε είχε καθημερινή παρουσία στο μίσθιο, ασκούσε έλεγχο και γενική εποπτεία για λογαριασμό της εφεσίβλητης και ήταν υπεύθυνος για τις προσλήψεις αλλά και για κάθε πρόβλημα που ανέκυπτε.

Εκτός από τον Ε. Μ. και τα διευθυντικά στελέχη της εφεσίβλητης είχαν συχνή παρουσία στο εμπορικό κέντρο, ασκούσαν έλεγχο, εποπτεία και οργάνωναν εκδηλώσεις, γεγονός που επιβεβαιώνει την άσκηση διευθυντικού δικαιώματος από την εφεσίβλητη. Στα πλαίσια της εξουσίας διαχείρισης που του ανατέθηκε από την εφεσίβλητη, ο Ε.

Μ. προσέλαβε για λογαριασμό αυτής στις 10 Ιουλίου 2010 με άτυπη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου τον εκκαλούντα [ήδη αναιρεσίβλητο] ως φύλακα, πέραν αυτού (Α. Π.) που είχε προσλάβει ήδη από το Μάρτιο του έτους 2010 και απασχολούσε - αφού υπήρχε ανάγκη φύλαξης του εμπορικού - ώστε να εναλλάσσονται μεταξύ τους.

Ο εκκαλών τελούσε υπό τον έλεγχο και τις οδηγίες του ενεργούντος για λογαριασμό της εφεσίβλητης προαναφερθέντος υπαλλήλου της Ε. Μ., ως προς τον τρόπο, τόπο και χρόνο παροχής της εργασίας, τελώντας σε σχέση εξάρτησης από την εφεσίβλητη, η οποία ασκούσε επ’ αυτού κάθε έλεγχο και εποπτεία. Ο εκκαλών αποδεικνύεται ότι ελάμβανε το μισθό του από λογαριασμό που, καθ’ υπόδειξη της εφεσίβλητης, είχε ανοίξει στο εν ...

κατάστημά της, τα δε χρήματα που ελάμβανε προέρχονταν από λογαριασμό που η μισθώτρια ... διατηρούσε στο ίδιο κατάστημα και στον οποίο οι υπομισθωτές κατέθεταν τα μισθώματα, λογαριασμό όμως επί του οποίου κατά τον προεκτεθέντα... 15 όρο της σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης, είχε συσταθεί δικαίωμα ενεχύρου υπέρ της εκμισθώτριας-εφεσίβλητης και είχαν εκχωρηθεί σ’ αυτήν οι απαιτήσεις της μισθώτριας από μισθώματα, με αποτέλεσμα κατ’ ουσίαν αυτή (εφεσίβλητη) να τον διαχειρίζεται χωρίς καμία άλλη μεσολάβηση ή σύμπραξη της μισθώτριας, σύμφωνα και με το σχετικό όρο της από 9-1-2010 σύμβασης παροχής ενεχύρου-εκχωρήσεως απαιτήσεων από μισθώματα.

Από μόνο του δε το γεγονός ότι ο εκκαλών εκάστοτε κατά την πληρωμή του υπέγραφε μία υπεύθυνη δήλωση με το προδιατυπωμένο περιεχόμενο, ότι δηλαδή από τη ... με το διακριτικό τίτλο ... ελάμβανε κάθε φορά το ποσό που αναφέρεται στην καθεμία από αυτές [τις] υπεύθυνες δηλώσεις... δεν αρκεί για να αναιρέσει τη μεταξύ αυτού και της εφεσίβλητης - εν τοις πράγμασι εργοδότριάς του - καταρτισθείσης σύμβασης εργασίας, καθ’ όσον είναι γνωστή η ευκολία με την οποία συνήθως αποσπώνται από τους εργαζόμενους υπογραφές σε παρόμοια έγγραφα...

Μετά ταύτα κατά το επίδικο διάστημα Ιουλίου 2010 - Ιουνίου 2011 η ... δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί εργοδότης του εκκαλούντος, μόνο η εφεσίβλητη είχε αυτή την ιδιότητα, στο πρόσωπό της συνέπιπταν οι ιδιότητες του φορέα αξίωσης για παροχή εργασίας και του φορέα του διευθυντικού δικαιώματος, έννοιες που συνηγορούν υπέρ της εργοδοτικής της ιδιότητας και χρησιμοποιούσε την εργασία του εκκαλούντος με σκοπό την επίτευξη οικονομικού αποτελέσματος...

ήτοι την καλή οικονομική πορεία της επιχείρησης, τη συνέχιση λειτουργίας των καταστημάτων και κατά συνέπεια του εμπορικού κέντρου και την είσπραξη των μισθωμάτων από τα εν λόγω καταστήματα... Από το γεγονός και μόνο, που επικαλείται η εφεσίβλητη, ότι μετά την από τον εκκαλούντα γενόμενη καταγγελία στο ΙΚΑ έγινε δεκτή σχετική ένσταση αυτής κατά της πράξης επιβολής αυτοτελούς προστίμου που επέβαλε ο άνω ασφαλιστικός οργανισμός στην ως άνω ενιστάμενη εφεσίβλητη, λόγω μη γνωστοποίησης με δήλωση της μεταβολής στοιχείων εργοδότη και η τοπική διοικητική επιτροπή του υποκαταστήματος του ΙΚΑ πλατείας Συντάγματος ακύρωσε την προσβληθείσα ως άνω πράξη, δεν μπορεί να συναχθεί και το ότι πράγματι η εναγομένη δεν υπήρξε εργοδότης του εκκαλούντος, έχουσα υποχρέωση για ασφαλιστική του τακτοποίηση, αφού προφανές είναι ότι στους προστηθέντες υπαλλήλους του ΙΚΑ δεν περιήλθαν σε γνώση όλα τα προρρηθέντα πραγματικά περιστατικά και οι προαναφερθέντες ειδικοί όροι της σύμβασης leasing, που σε καταφατική περίπτωση είναι πλέον ή βέβαιον ότι διάφορη θα ήταν η απόφαση της αρμόδιας επιτροπής του ΙΚΑ επί της σχετικής ένστασης".

Με βάση αυτές τις παραδοχές και άλλες, οι οποίες αφορούν τον υπολογισμό των οφειλομένων από την εναγομένη στον ενάγοντα χρηματικών ποσών και δεν ενδιαφέρουν εν προκειμένω, το εφετείο δέχθηκε την έφεση του ενάγοντος κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή του ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη), εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση, αφού δε κράτησε την υπόθεση και δίκασε την αγωγή, την δέχθηκε μερικώς ως νόμιμη και κατ’ ουσίαν βάσιμη και υποχρέωσε την εναγομένη να καταβάλει στον ενάγοντα τα αναφερόμενα σ’ αυτήν ποσά και συνολικά το ποσό των 16.020,17 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

‘ Ετσι που έκρινε το εφετείο: Α) Δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε σ’ αυτήν επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο ζήτημα της ιδιότητας της εναγομένης ως εργοδότριας του ενάγοντος, καθώς και της κατάρτισης της σύμβασης εργασίας μεταξύ των διαδίκων, κατά την οποία η εναγομένη εκπροσωπήθηκε από τον ορισθέντα από αυτήν ως υπεύθυνο για τις προσλήψεις υπάλληλό της Ε.

Μ.. Β) Δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις: α) του ν. 1665/1986 (περί χρηματοδοτικών μισθώσεων), των άρθρων 35-47 του ν.δ. της 17-7/13-8-1923 "περί ειδικών διατάξεων επί ανωνύμων εταιρειών", 455 Α.Κ. (περί εκχωρήσεως) και 1247 επ. Α.Κ. (περί ενεχύρου), οι οποίες δεν ήταν εφαρμοστέες στην προκειμένη περίπτωση ούτε όμως και το εφετείο τις εφάρμοσε αλλά απλώς διηγηματικά ανέφερε ότι μεταξύ της εταιρείας με την επωνυμία ...

και της εναγομένης είχε συναφθεί σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης και συμβάσεις ενεχύρου και β) των άρθρων 361, 340, 341, 648, 649, 653 και 655 Α.Κ., οι οποίες ήταν εφαρμοστέες εν προκειμένω και τις οποίες το εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφήρμοσε.

Συνεπώς οι πρώτος και δεύτερος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα και αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις αναιρετικές πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 19 και 1 εδ. α Κ.Πολ.Δ. αντίστοιχα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται: α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η έννοια της δημόσιας τάξης περιλαμβάνει τους κανόνες με τους οποίους η Ελληνική Πολιτεία προστατεύει θεμελιώδεις αξίες και αντιλήψεις του έννομου βίου, πολιτειακές, ηθικές, οικονομικές ή κοινωνικές, η προσβολή των οποίων δεν είναι ανεκτή από την κρατούσα στη χώρα γενική περί δικαίου συνείδηση. Οι ισχυρισμοί που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο δεν είναι αναγκαίως και δημόσιας τάξης (Ολ. Α.Π. 15/2000). Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός ο οποίος στηρίζει το λόγο αναίρεσης είχε προταθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και μάλιστα ότι είχε προταθεί παραδεκτώς και νομίμως.

Συνεπώς ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε και ο χρόνος και τρόπος πρότασής του ή επαναφοράς του στο ανωτέρω δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί αν ήταν νόμιμος και παραδεκτός, εάν δε συντρέχει εξαιρετική περίπτωση των εδ. α-γ της παρ. 2 του άρθρου 562 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να εκτίθεται στο αναιρετήριο η περίπτωση αυτή.

Περαιτέρω από τα άρθρα 591 παρ. 1 περ. β, 666 παρ. 1, 115 παρ. 3 και 256 παρ. 1 περ. δ Κ.Πολ.Δ., όπως ίσχυαν πριν από την έναρξη της ισχύος του ν. 4335/2015 και έχουν εν προκειμένω εφαρμογή, προκύπτει ότι στη διαδικασία των εργατικών διαφορών, κατά την οποία δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου, οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς τους προφορικά κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο και επιπλέον οι ισχυρισμοί αυτοί πρέπει να καταχωρηθούν στα πρακτικά με συνοπτική έκθεση των γεγονότων που τους θεμελιώνουν, εκτός αν τα γεγονότα αυτά περιέχονται στις κατατιθέμενες προτάσεις, δηλαδή απαιτείται σε κάθε περίπτωση προφορική πρόταση των ισχυρισμών, που ως "γενόμενο κατά τη συζήτηση" σημειώνεται στα πρακτικά και έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν τους αυτοτελείς ισχυρισμούς στις κατατιθέμενες προτάσεις (Α.Π. 72/2016).

Τέλος, αν προσβάλλεται απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, θα πρέπει ο ισχυρισμός στον οποίο στηρίζεται ο λόγος αναίρεσης να είχε προταθεί παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο αλλά και να επαναφέρθηκε παραδεκτά (με λόγο έφεσης ή αναλόγως κατά το άρθρο 240 Κ.Πολ.Δ. με τις προτάσεις) και στο δεύτερο βαθμό και να αναφέρεται αυτό στο αναιρετήριο, εκτός αν υπάγεται στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

ή πρόκειται για ισχυρισμό που παραδεκτά κατά το άρθρο 527 Κ.Πολ.Δ. προτάθηκε για πρώτη φορά στην κατ’ έφεση δίκη, που επίσης πρέπει να διευκρινίζεται στο αναιρετήριο (Α.Π. 201/2017). Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 περ.

β Κ.Πολ.Δ. και συγκεκριμένα ότι με αυτήν έγινε δεκτό ότι, ένεκα της επελθούσης εξαγοράς του δικτύου καταστημάτων της ιδίας (της αναιρεσείουσας) στην Ελλάδα από την Τράπεζα Πειραιώς στις 26-3-2013, συντελέσθηκε απορρόφησή της από την Τράπεζα Πειραιώς και επήλθε υποκατάστασή της από την τελευταία σε όλες τις εκκρεμείς δίκες, παρά ταύτα όμως το εφετείο δεν απέρριψε την από 7-1-2014 έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου ως απαράδεκτη.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι για τη θεμελίωσή του η αναιρεσείουσα δεν ισχυρίζεται ότι είχε προβάλει ενώπιον του εφετείου ισχυρισμό περί απαραδέκτου της έφεσης για τον ανωτέρω λόγο.

Κατ’ ακολουθίαν τούτων πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η υπό κρίση αίτηση και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-6-2016 αίτηση για αναίρεση της 120/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λαρίσης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Μαΐου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ