Supreme Court dismisses appeal on misreading contract and failure to apply interpretation rules.

Απόφαση 896 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 896/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1. Π. Τ. του Μ. και 2. Β. Τ. του Μ., αμφοτέρων κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Μιχάλη Χαράλαμπο και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Σ. Λ., κατοίκου ... με την ιδιότητα του διαχειριστή της επί της οδού … πολυκατοικίας στην …, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Κωνσταντίνο Σπανό και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-6-2008 αγωγή της αρχικώς ενάγουσας Θ. Ο. (τέως διαχειρίστρια και νομίμος εκπροσώπου των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας επί της οδού …, στην …) και ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:1991/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4568/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 4-3-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος, ανέγνωσε την από 14-11-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Το Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη 4568/2010 απόφασή του, ύστερα από αξιολόγηση των αποδείξεων, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Με το …/1996 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Άννας Ηλιοπούλου - Χούγια, που έχει μεταγραφεί νόμιμα, οι ενάγοντες είναι συνιδιοκτήτες, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, του με στοιχεία Κ7 καταστήματος του ισογείου ορόφου και της ανήκουσας σ' αυτό με στοιχεία …αποθήκης του υπογείου ορόφου της πολυκατοικίας στέγασης γραφείων και καταστημάτων, που βρίσκεται στην οδό …, αρ…, στην …. Η εν λόγω πολυκατοικία έχει υπαχθεί στις διατάξεις του ν. 3741/1929 και των άρθρων 1002 και 1117 ΑΚ, με τη νομίμως μεταγραφείσα …/1970 πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμό πολυκατοικίας, που διέπει τις σχέσεις των συνιδιοκτητών, όπως, νομίμως, έχει τροποποιηθεί. Η αρχική ενάγουσα κατά την άσκηση της αγωγής ήταν διαχειρίστρια της πολυκατοικίας μετά από νόμιμη εκλογή, κατά τη συζήτηση δε της αγωγής στον πρώτο βαθμό νέος διαχειριστής εκλέχθηκε με την από 03-12-2008 απόφαση της γενικής συνέλευσης ο Σ. Λ., ο οποίος εξακολουθεί και κατά τη συζήτηση της έφεσης να είναι διαχειριστής και να εκπροσωπεί την ένωση των ιδιοκτητών της πολυκατοικίας, χωρίς να έχει επέλθει από τη μεταβολή αυτή στο πρόσωπο της αρχικής ενάγουσας - διαχειρίστριας βίαιη διακοπή της δίκης.

Σύμφωνα με τον ανωτέρω κανονισμό της πολυκατοικίας, στον οποίο προσχώρησαν οι εναγόμενοι με δήλωση τους στο ανώτερο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, η ιδιοκτησία τους μετέχει στις δαπάνες γενικών κοινοχρήστων κατά ποσοστό 3,04%. Οι εναγόμενοι αμφισβητούν, ότι στις εν λόγω κοινόχρηστες δαπάνες περιλαμβάνεται και ο μισθός του θυρωρού και από 23-09-2003 έπαυσαν να καταβάλλουν την εν λόγω κοινόχρηστη δαπάνη.

Επ' αυτού σύμφωνα με το κεφ. Γ', άρθρο 3 του κανονισμού, που αναφέρεται στην εκλογή και τα καθήκοντα του θυρωρού, μνημονεύεται ειδικότερα ότι: "Η μισθοδοσία του θυρωρού ως και πάσα άλλη αποζημίωσις αυτού ή δώρον θα βαρύνει του ιδιοκτήτας όλων των οριζοντίων ιδιοκτησιών κατά την αναλογίαν της συμμετοχής επί των εξόδων λειτουργίας της πολυκατοικίας συμφώνως προς τον συνημμένον πίνακα εις το υπ' αριθ… συμβόλαιον μου".

Στον πίνακα αυτόν, τον οποίο έχει συντάξει ο αρχιτέκτων μηχανικός Σ. Σ., μεταξύ των οκτώ ισόγειων καταστημάτων της οικοδομής, περιλαμβάνεται και το κατάστημα των εναγομένων με το ανωτέρω ποσοστό συμμετοχής επί των γενικών κοινοχρήστων δαπανών. Επίσης στο κεφάλαιο Δ', άρθρο 6 του κανονισμού προβλέπεται ότι: "Τα εν τω ισογείω καταστήματα δε θα μετέχουσιν εις τας δαπάνας των κοινοχρήστων της πολυκατοικίας τας σχετικάς με το κλιμακοστάσιο ..., θα μετέχωσι δε εις τας δαπάνας ...

των μισθών θυρωρών ...". Από τις διατάξεις αυτές είναι σαφές ότι το κατάστημα των εναγομένων μετέχει στην κοινόχρηστη δαπάνη μισθοδοσίας του θυρωρού, χωρίς τούτο να έρχεται σε αντίθεση με το κεφάλαιο Δ' άρθρο 2 του ιδίου κανονισμού, στο οποίο, υπό τον τίτλο: "Δαπάναι Γενικαί Ορόφων", προβλέπεται ότι ο μισθός του θυρωρού θα βαρύνει όλα τα γραφεία των ορόφων κατά το ποσοστό αναλογίας που προβλέπεται στον ανωτέρω πίνακα για καθένα, το οποίο (άρθρο 2) αφορά μόνο τα γραφεία και όχι τα καταστήματα, τα οποία συμπληρωματικά και πλέον εξειδικευμένα συμπεριλήφθηκαν στο άρθρο 6 του ιδίου κεφαλαίου, ώστε να απηχούν στο πνεύμα της διάταξης του κεφαλαίου Γ' άρθρο 3, το οποίο προβλέπει επιβάρυνση με τον μισθό του θυρωρού όλων των οριζοντίων ιδιοκτησιών, χωρίς διάκριση μεταξύ γραφείων και καταστημάτων, μία των οποίων αποτελεί και το εν λόγω κατάστημα των εναγόντων με την αποθήκη του.

Ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι προβλέφθηκε εξαίρεση από την εν λόγω κοινόχρηστη δαπάνη για τα καταστήματα από το άρθρο 1 του ιδίου κεφαλαίου (Δ), όπου στις δαπάνες καταστημάτων δεν προβλέπεται και η δαπάνη του θυρωρού, αφού από την πρόσθετη ρύθμιση του άρθρου 6 δεν μπορεί να συναχθεί κάτι τέτοιο. Πρέπει τέλος να επισημανθεί, ότι από καμία διάταξη του κανονισμού δεν προκύπτει ότι η μισθοδοσία του θυρωρού για τα καταστήματα δεν συγκαταλέγεται στις γενικές δαπάνες κοινοχρήστων, η δε διάκριση στο κεφάλαιο Δ' αυτού περί γενικών και ειδικών δαπανών ορόφων αφορά μόνο τα γραφεία και όχι τα καταστήματα ως προς τα οποία δεν γίνεται αντίστοιχη διάκριση.

Είναι σαφές, επομένως, ότι, σύμφωνα με τον κανονισμό της πολυκατοικίας, στην δαπάνη μισθοδοσίας του θυρωρού της και κάθε αποζημιώσεως και δώρων αυτού, μετέχει και το ισόγειο κατάστημα των εναγομένων κατά την αναλογία του 3,04 % που προβλέπεται στον ανωτέρω πίνακα κατανομής γενικών κοινοχρήστων της πολυκατοικίας και οι εναγόμενοι βαρύνονται, με την υπολογιζόμενη με το ανωτέρω ποσοστό, αναλογία της ιδιοκτησίας τους στην κοινόχρηστη αυτή δαπάνη κατά το 1/2 ο καθένας.

Ο κανονισμός δε δεν κάμπτεται από το γεγονός ότι επί σειρά ετών οι τότε διαχειριστές δε συμπεριλάμβαναν στα κοινόχρηστά και το μισθό του θυρωρού για τα εξωτερικά καταστήματα, όπως και το επίδικο, με την λογική ότι έχουν αυτόνομη λειτουργία και δεν έχουν ανάγκη των υπηρεσιών του θυρωρού, καθόσον ο κανονισμός της πολυκατοικίας μόνο με συμφωνία των συνιδιοκτητών που γίνεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο και μεταγραφή αυτού, μπορεί νομίμως να τροποποιηθεί.

Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφασή του δέχθηκε τα ίδια και κάνοντας την αγωγή δεκτή κατ' ουσίαν, αναγνώρισε ότι το ανωτέρω κατάστημα συνιδιοκτησίας των εναγομένων, μετέχει με το προβλεπόμενο γι' αυτή ποσοστό 3,04% στις γενικές δαπάνες κοινοχρήστων στην κοινόχρηστη δαπάνη μισθοδοσίας του θυρωρού του κτιρίου και κάθε αποζημίωσης και δώρου αυτού και ότι οι εναγόμενοι ενέχονται έναντι της συνιδιοκτησίας του κτιρίου, εκπροσωπουμένης από τον διαχειριστή του, ισομερώς κατά το 1/2 ο καθένας, στην καταβολή της αναλογίας της εν λόγω οριζόντιας ιδιοκτησίας τους στην δαπάνη αυτή, δεν έσφαλε και τα αντίθετα υποστηριζόμενα στους σχετικούς λόγους έφεσης, κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα." Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμ. 20 Κ.Πολ.Δ.

λόγος αναίρεσης, για παραμόρφωση περιεχομένου εγγράφου, ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Πράγματι στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. (Ολ. ΑΠ 2/2008). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθμό 20 Κ.Πολ.Δ., πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, για παραμόρφωση του περιεχομένου του …/13-4-1970 συμβολαίου του Συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολάου Παρασκευοπούλου.

Όμως, από το παρατιθέμενο περιεχόμενο της προσβάλλομενης αποφάσεως προκύπτει, ότι το Εφετείο δεν υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο στην ανάγνωση του εγγράφου αυτού, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, αλλ' αντιθέτως σωστά διέγνωσε αυτό, συνάγοντας αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που οι αναιρεσείοντες θεωρούν ορθό, τα δε περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα με τον ως άνω πρώτο λόγο αναίρεσης είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Από το άρθρο 559 αριθ. 1 εδ. α' Κ.Πολ.Δ., που ορίζει ότι αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας δέχεται, έστω και έμμεσα (ΑΠ 1462/1998, ΑΠ 115/2003), την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας ως προς τη βούληση των δικαιορακτούντων και παρά ταύτα δεν προσφεύγει στους ερμηνευτικούς των δικαιοπραξιών κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, για την ανεύρεση της αληθούς βούλησης των δικαιοπρακτούντων (ΑΠ 1310/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο όπως προκύπτει από τις παραδοχές που προεκτέθηκαν, δεν διέγνωσε, ούτε αμέσως ούτε εμμέσως την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας ως προς την αληθή βούληση των δικαιοπρακτούντων, αλλ' αντιθέτως δέχθηκε ότι από τις διατάξεις του .../13-4-1970 συμβολαίου του Συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολάου Παρασκευοπούλου είναι σαφές, ότι το κατάστημα των εναγομένων μετέχει στην κοινόχρηση δαπάνη μισθοδοσίας του θυρωρού και συνεπώς δεν ήταν ανάγκη να προσφύγει στους ερμηνευτικούς των δικαιοπραξιών κανόνες των άρθρων 173 και 200 Α.Κ.

για την ανεύρεση της αληθούς βούλησης των δικαιοπρακτούντων. Επομένως, όσα περί του αντιθέτου υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες με τον δεύτερο, από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., λόγο αναίρεσης είναι αβάσιμα και απορριπτέα. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, που ηττώνται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, που δεν κατάθεσε προτάσεις(άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-3-2011 αίτηση για αναίρεση την 4568/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 2013

Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 14 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ