Supreme Court dismisses appeal against security measure decision as inadmissible due to lack of proper service.

Απόφαση 888 / 2013 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 888/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Αντώνιο Ζευγώλη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Β. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε.

Της αναιρεσιβλήτου: Σ. συζ. Γ. Σ. το γένος Α. Β., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Μίχα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29 Απριλίου 2010 αίτησης της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αχαρνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 662/2010 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 2856/2012 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 25 Ιουλίου 2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Αντώνιος Ζευγώλης, ανέγνωσε την από 1 Απριλίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρ. 108, 110§2, 498§1, 568§§1 & 2 και 576§§1-3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν μετάσχει με τον προσήκοντα τρόπο σ` αυτή κάποιος διάδικος, το δικαστήριο ερευνά αυτεπαγγέλτως ποιος από τους διαδίκους επέσπευσε τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και αν μεν τη συζήτησή της επέσπευσε εγκύρως ο απολειπόμενος διάδικος κλητεύοντας νόμιμα και εμπρόθεσμα τους λοιπούς ή κλητεύθηκε ο ίδιος νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση άλλο διάδικο, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, διαφορετικά, αν δηλαδή δεν προκύπτει έγκυρη επίσπευση της συζήτησής της ή δεν μπορεί να διαπιστωθεί ποιος διάδικος επέσπευσε τη συζήτηση, αυτή κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τον απολειπόμενο διάδικο και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήση. Ειδικότερα, για να γίνει ενώπιον του Αρείου Πάγου συζήτηση με τους διαδίκους σαν να ήταν παρόντες σε περίπτωση κατά την οποία επισπεύδει τη συζήτηση ο αναιρεσείων, πρέπει προς απόδειξη του τελευταίου ο εμφανιζόμενος αναιρεσίβλητος να επικαλεσθεί και προσκομίσει το αντίγραφο του αναιρετηρίου που του κοινοποιήθηκε και κλήση του προς συζήτηση κατά την ορισθείσα δικάσιμο, άλλως η συζήτηση είναι απαράδεκτη.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα προς την παρούσα απόφαση πρακτικά, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο, ο αναιρεσείων δεν εμφανίσθηκε κατά την νόμιμη εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το πινάκιο του Δικαστηρίου κατά τη δικάσιμο αυτή, ούτε κατέθεσε δήλωση μη παραστάσεως κατ' άρθρον 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως παρέστη μόνο η αναιρεσίβλητη, η οποία επικαλείται και προσκομίζει ακριβές αντίγραφο του αναιρετηρίου με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο, με την σχετική σ' αυτό από 12-12-2013 επισημείωση του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ..., περί επιδόσεως στην αναιρεσίβλητη του άνω δικογράφου, μετά από σχετική προς τούτο παραγγελία του πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσείοντος που υπογράφει το αναιρετήριο, η οποία αναγράφεται παρά πόδας του τελευταίου με ημερομηνία 11-2-2013.

Επομένως, εφόσον από τα ανωτέρω προκύπτει ότι τη συζήτηση της υποθέσεως επισπεύδει ο απολειπόμενος αναιρεσείων, πρέπει να προχωρήσει αυτή σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ). Κατά μεν την παράγραφο 1 του άρθρου 577 ΚΠολΔ "το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναίρεσης", κατά δε την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου "αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως".

Εξάλλου, κατά το άρθρο 699 ΚΠολΔ "αποφάσεις που δέχονται ή απορρίπτουν αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων ή αιτήσεις για ανάκληση ή για μεταρρύθμιση των μέτρων αυτών, δεν προσβάλλονται με κανένα ένδικο μέσο, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά". Τέλος, κατά μεν το άρθρο 733 ΚΠολΔ "ασφαλιστικά μέτρα σε κάθε είδους υποθέσεις νομής ή κατοχής διατάσσονται από το ειρηνοδικείο", κατά δε το άρθρο 734 παρ. 3 εδ.

α' του ίδιου Κώδικα "κατά της απόφασης του ειρηνοδικείου επιτρέπεται έφεση μέσα σε δέκα ημέρες από την επίδοσή της". Από τις τελευταίες αυτές διατάξεις σαφώς προκύπτει, ότι δεν υπόκεινται στο ένδικο μέσο της αναίρεσης οι αποφάσεις που εκδίδονται σε αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 683-684 ΚΠολΔ) γιατί αυτό αποκλείεται γενικά από την προπαρατεθείσα διάταξη του άρθρου 699 ΚΠολΔ, το ίδιο δε ισχύει και για τις αποφάσεις των ασφαλιστικών μέτρων νομής και κατοχής, καθώς και για τις αποφάσεις που δέχονται ή απορρίπτουν αίτηση ανάκλησης ή μεταρρύθμισης αποφάσεως τέτοιων ασφαλιστικών μέτρων, οι οποίες υπόκεινται μεν σε έφεση, όχι όμως και σε αναίρεση.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από το αναιρετήριο και την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, με σχετικές αιτήσεις που κατέθεσαν οι διάδικοι ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αχαρνών ζήτησαν την λήψη ασφαλιστικών μέτρων νομής προκειμένου καθένας απ' αυτούς να μη διαταράσσει τη νομή του άλλου επί των οριζόντιων κατ' έκταση ιδιοκτησιών τους που βρίσκονται στις ... .

Επί των αιτήσεων αυτών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε η 662/2010 απόφαση του άνω δικαστηρίου, με την οποία διατάχθηκαν τα αναφερόμενα σ' αυτήν ασφαλιστικά μέτρα νομής, προκειμένου να παύσει η διατάραξη της νομής εκάστου των διαδίκων επί των προαναφερόμενων ακινήτων τους. Κατά της απόφασης αυτής άσκησε έφεση η αναιρεσίβλητη ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη, μόνον ως προς το κεφάλαιό της που αφορούσε τη λήψη του ασφαλιστικού μέτρου αναφορικά με την τοποθέτηση ανοιγοκλεινόμενης πόρτας στην κοινή είσοδο των ιδιοκτησιών των διαδίκων, διέταξε ως προς αυτό άλλο ασφαλιστικό μέτρο προς παύση της διατάραξης της νομής της αναιρεσίβλητης.

Επομένως, εφόσον η ένδικη διαφορά αναφέρεται στην λήψη ασφαλιστικών μέτρων νομής, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην αρχή της παρούσης, η από 25-7-2012 αίτηση του αναιρεσείοντος Ι. Β. για αναίρεση της προσβαλλόμενης υπ' αριθ. 2856/2012 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο δίκασε κατ' έφεση κατά της υπ' αριθ. 662/2010 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αχαρνών, είναι απαράδεκτη.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-7-2012 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 2856/2012 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δίκασε ως εφετείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Απριλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ