Supreme Court allows appeal against eviction damages ruling due to erroneous application of unjust enrichment law.

Απόφαση 888 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 888/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : Χ1, τον οποίο εκπροσώπησε η πληρεξούσια δικηγόρος του Αγγελική Γουνοπούλου.

Της αναιρεσιβλήτου : ........., η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Αλέξανδρου Ιωάννου, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14.09.2000 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 3855/2001 μη οριστική και 5136/2004 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 6927/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 25.10.2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής ανέγνωσε την από 12.03.2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Χαράλαμπου Παπαηλιού, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 1276/25-10-2005 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 6927/29-7-2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ειδικότερα, με την 89964/7673/14-9-2000 αγωγή εφέρετο προς διάγνωση αξίωση της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης από την αποδιδόμενη στον εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα άδικη και υπαίτια πράξη. Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε αρχικά η 3855/2001 μη οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία τάχθηκε το οικείο σε βάρος της ενάγουσας θέμα αποδείξεως για τα θεμελιωτικά της αγωγής πραγματικά περιστατικά, και στη συνέχεια, μετά τη διεξαγωγή των διαταχθεισών δι' αυτής αποδείξεως, κατά μερική παραδοχή της, η 5136/2004 απόφαση αυτού, και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από την 10417/8-12-2004 έφεση του εναγομένου, η 6927/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με απορριπτική επ' αυτής κατ' ουσίαν κρίση. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται ο ηττηθείς εκκαλών με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με ικανή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Α' Ολ.

ΑΠ 7/2006). Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 14 παρ. 1 του ν.δ. 797/1971 (άρθρο 14 παρ. 1 του ν. 2882/2001) διάδικοι στην δίκη προσδιορισμού αποζημιώσεως (προσωρινού και οριστικού) δύνανται να είναι (α) οι υπόχρεος να καταβάλει την αποζημίωση, (β) εκείνος υπέρ του οποίου κηρύχθηκε η αναγκαστική απαλλοτρίωση και (γ) όποιος αξιώνει κυριότητα ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα στο απαλλοτριούμενο.

Η ρύθμιση αυτή είναι επακόλουθη εκείνης του άρθρου 3 του αυτού ν.δ. (άρθρο 4 του ν. 2882/2001), κατά το οποίο η αναγκαστική απαλλοτρίωση ακινήτου συνεπάγεται αυτοδικαίως και την απαλλοτρίωση παντός επ' αυτού υπάρχοντος κτίσματος, μονίμου κατασκευής, δένδρου ή φυτείας ως και πάντων των κατά το άρθρο 953 επ. ΑΚ συστατικών του πράγματος, έστω και αν αυτά δεν περιελήφθησαν ρητώς στην περί κηρύξεως της απαλλοτριώσεως απόφαση ή στον κτηματολογικό πίνακα ή κτηματολογικό διάγραμμα, καθώς και της του άρθρου 4 του αυτού ν.δ., κατά το οποίο η απαλλοτρίωση αφορά το πράγμα, ανεξάρτητα από το πρόσωπο που έχει τ ην κυριότητα ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα επ' αυτού.

Από τον συνδυασμό των εν λόγω διατάξεων, λαμβανομένης υπόψη και εκείνης του άρθρου 9 του αυτού ν.δ., ομοία, του άρθρου 6 του ν 2882/2001, κατά την οποία "πας νομεύς ή κάτοχος του απαλλοτριωθέντος ως και πας τρίτος εξ αυτού έλκων υποχρεούται όπως...... παραδώσει το απαλλοτριωθέν ελεύθερο ει τον υπέρ ου η απαλλοτρίωσης" συνάγονται τα ακόλουθα Ι.

ότι ο νομοθέτης περιόρισε τον αριθμό των προσώπων και καθόρισε επακριβώς τα πρόσωπα τα οποία δύνανται να προσλάβουν την ιδιότητα του διαδίκου στις δίκες καθορισμού τιμής μονάδος αποζημιώσεως λόγω αναγκαστικής απαλλοτριώσεως

ΙΙ. ότι ο νομοθέτης, συνεπής προς την διάταξη του άρθρου 17 του Συντάγματος και τις διατάξεις των άρθρων 947, 948, 949, 999 και 100 ΑΚ περιόρισε την προβλεπόμενη από το άρθρο 17 του Συντάγματος και άρθρο 13 του ν.δ. 797/1971 επιδικαζομένη αποζημίωση λόγω απαλλοτριώσεως μόνον για τα ακίνητα πράγματα και τα επ' αυτών υπάρχοντα κτίσματα, μόνιμες κατασκευές, δένδρα ή φυτείες, ως και πάντα τα κατά τα άρθρα 953 επ.

ΑΚ συστατικά του πράγματος. Περαιτέρω, την αποζημίωση αυτή από την απαλλοτρίωση των ως άνω αντικειμένων παρέχει, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 26 και 27 παρ. παρ. 4, 5 του ν.δ. 797/1971 μόνον στους αναγνωριζομένους κατά την διαγραφομένη στα άρθρα αυτά και του ΚΠολΔ διαδικασία ως κυρίους ή έχοντες έτερο εμπράγματο δικαίωμα από τα περιοριστικώς αναφερόμενα στο άρθρο 973 ΑΚ και απέκλεισε ρητώς την αναγνώριση ως δικαιούχο αποζημιώσεως από αναγκαστική απαλλοτρίωση τον έχοντα επί του απαλλοτριωθέντος δικαίωμα νομής, άρα και κατοχής, διαλαβών ο νομοθέτης ρητώς στο άρθρο 27 παρ. 5 του ν.δ. 797/1971 "μόνη η απόδειξις της νομής ουδέν δικαίωμα προς αποζημίωσιν θεμελιοί".

Την αυτή αρχή επαναλαμβάνει και το άρθρο 26 παρ. 9 του ν. 2882/2001, κατά το οποίο "η νομή καθ' εαυτήν δε θεμελιώνει δικαίωμα αποζημίωσης". Περαιτέρω, κατά το άρθρο 571 ΑΚ "ο εκμισθωτής αποδίδει στο μισθωτή τις αναγκαίες δαπάνες που αυτός έκανε στο μίσθιο. Οι επωφελείς δαπάνες αποδίδονται σύμφωνα με τις διατάξεις για τη διοίκηση αλλότριων.

Ο μισθωτής έχει δικαίωμα να αφαιρέσει τα κατασκευάσματα που πρόσθεσε ο ίδιος στο μίσθιο". Επωφελείς θεωρούνται οι δαπάνες, οι οποίες αυξάνουν την αξία του μισθίου. Τέτοιες δαπάνες είναι ενδεικτικά η κατασκευή κτίσματος, οι διασκευές, διαρρυθμίσεις, προσθήκες στο μίσθιο. Οι δαπάνες αυτές, εφόσον παραμένουν σε όφελος του μισθίου, αποδίδονται στον μισθωτή σύμφωνα με τις διατάξεις για τη διοίκηση αλλοτρίων (Α.Κ. 736 επ).

Αν η δαπάνη δεν έγινε σύμφωνα με την πραγματική ή εικαζόμενη θέληση του κυρίου, τότε ο μισθωτής μπορεί να ζητήσει την απόδοσή τους με βάση τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό (ΑΚ 737, 904 επ) από εκείνον που έγινε πλουσιότερος, δηλαδή τον κύριο ή εκμισθωτή. Τέλος, κατά την έννοια των άρθρων 914, 297, 298 ΑΚ για να υπάρχει αδικοπραξία και συνεπώς υποχρέωση του δράστη να αποζημιώσει τον παθόντα απαιτούντα (α) ζημία κάποιου, (β) η ζημία αυτή να προξενήθηκε από το δράστη παρανόμως, (γ) ο ζημιώσας να βρίσκεται σε υπαιτιότητα, (δ) η παράνομη συμπεριφορά του υπαιτίου να οφείλεται σε πράξη ή παράλειψη αυτού και (ε) να υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της ζημιογόνου πράξεως ή παραλείψεως και της ζημίας που επήλθε.

Από το συνδυασμό του συνόλου των διατάξεων αυτών προκύπτουν τα ακόλουθα Ι. με τη συντέλεση αναγκαστικής απαλλοτριώσεως μισθίου ακινήτου η έννομη σχέση της μισθώσεως λύεται και ο συνεπεία αυτής έχων δικαίωμα κατοχής επί του απαλλοτριωθέντος ακινήτου υποχρεούται να παραδώσει το μίσθιο ακίνητο στον υπέρ ου η απαλλοτρίωση,

ΙΙ. το δικαίωμα κατοχής αυτού επί του απαλλοτριουμένου ακινήτου δεν του παρέχει δικαίωμα αποζημιώσεως επί των κτισμάτων, τα οποία με δικές τους δαπάνες ανήγειρε για την εξυπηρέτηση του δικαιώματός του χρήσεως του μισθίου, τα οποία, ως συστατικά αυτού, αυτοδικαίως αναγκαστικώς απαλλοτριούνται,

ΙΙΙ. για τις δαπάνες του αυτές διατηρεί κατά του κυρίου ή εκμισθωτή τις παρεχόμενες από το άρθρο 591 ΑΚ αξιώσεις και IV. την αξίωση αποζημιώσεως για τα απαλλοτριωθέντα κτίσματα του μισθίου, τα οποία με δικές του δαπάνες ανήγειρε ο μισθωτής, έχει ο κύριος του απαλλοτριωθέντος ακινήτου. Κατά τις ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως "Από τις καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, οι οποίες περιέχονται στην 794/2001 έκθεση του Εισηγητή του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και από το σύνολο των εγγράφων, που προσκομίζονται εκατέρωθεν με επίκληση, αποδείχθηκαν τα εξής:

Δυνάμει του επικαλούμενου και προσκομιζόμενου από ....... ιδιωτικού συμφωνητικού μίσθωσης οικοπέδου, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων, ο εκκαλών εκμίσθωσε για χρονικό διάστημα 56 μηνών στην εφεσίβλητη ένα οικόπεδο της κυριότητας του. εμβαδού περίπου 2.300 τ.μ., ευρισκόμενο στην ... Αττικής και επί της εκεί οδού ......, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει αυτή ως κατάστημα, αντί μηνιαίου μισθώματος 15.000 δραχμών, προσαυξανόμενου κατά 20% ετησίως.

Επί του οικοπέδου τούτου ανήγειρε η μισθώτρια με δαπάνες της μία αποθήκη από τσιμεντόλιθους και σκεπή από ελλενίτ, όγκου 415 κυβικών μέτρων (μήκος 12 μέτρα Χ πλάτος 1 1,5 μέτρα Χ ύψος 3 μέτρα περίπου), ένα κτίσμα από μεταλλική κατασκευή με τζαμαρία και ελλενίτ, όγκου 32 κυβικών μέτρων (μήκος 5 μέτρα Χ πλάτος 2 μέτρα Χ ύψος 3 μέτρων περίπου), ένα κτίριο από τσιμεντόλιθους και σκεπή από ελλενίτ, όγκου 715 κυβικών μέτρων (μήκος 40 μέτρα Χ πλάτος 6 μέτρα Χ ύψος 3 μέτρα περίπου), ενώ περίφραξε το μίσθιο με συρματόπλεγμα μήκους 267 μέτρων.

Στη συνέχεια, με την κοινή Υπουργική Απόφαση 1028346/1996 (ΦΕΚ 345/5-4-1996) απαλλοτριώθηκε λόγω ρυμοτομίας το μίσθιο ακίνητο κατά το μεγαλύτερο τμήμα του, στο οποίο και είχαν ανεγερθεί τα προαναφερόμενα κτίρια, και ειδικότερα για τη διάνοιξη της Ε.Λ. .....-.....-Α/Δ ...., στο τμήμα αυτής από χ.θ. 6 + 970 μέχρι χ.θ. 7 + 650, την δε 1-4-1999 επιδόθηκε στην εφεσίβλητη, ως μισθώτρια, το ....

οικ. ..... έγγραφο του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ., με το οποίο κλήθηκε να παραδώσει άμεσα το απαλλοτριωθέν τμήμα του μισθίου ακινήτου, πράγμα, που αυτή έκανε, συνταγέντος του από 12-4-1999 σχετικού πρακτικού παραλαβής ακινήτου, το οποίο υπογράφει ως παραλαβών ο αναφερόμενος αρμόδιος υπάλληλος του άνω Υπουργείου. Ενδιαφερόμενη, μετά ταύτα η εφεσίβλητη για την είσπραξη της καθορισθείσας και παρακατατεθείσας προσωρινής αποζημίωσης που εδικαιούτο για τα άνω κτίσματα της και για τη συρματόπλεξη του μισθίου και η οποία αξία τους είχε καθορισθεί στα ποσά των δραχμών 8.300.000 (415 κ.μ.

Χ 20.000 δραχ.), 640.000 (32 κ.μ. Χ 20.000 δρχ.), 14.300.000 (715 κ.μ. Χ 20.000 δρχ.) αντιστοίχως για τα τρία κτίσματα και 801.000 (267 μ. Χ 3.000 δρχ. ") για τη συρματόπλεξη και συνολικά σε 24.041.000 (8.3000.000 + 640.000 + 14.300.000 + 801.000) δραχμές ή 70.554 ευρώ, απευθύνθηκε στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, το οποίο της απηύθυνε το επικαλούμενο και προσκομιζόμενο .......

έγγραφο του, που έχει ως εξής : "Απαντώντας στη σχετική αίτηση σας, σας γνωρίζουμε ότι ο κ. Χ1, εκμισθωτής του ακινήτου που ενοικιάζατε.... προσκόμισε στην υπηρεσία μας απόφαση αναγνώρισης του ως δικαιούχου αποζημίωσης απαλλοτριωθέντων ακινήτων του....... Βάσει της ανωτέρω απόφασης του καταβλήθηκε η αποζημίωση για τις απαλλοτριωθείσες εκτάσεις και τα επ' αυτών επικείμενα με δύο πληρωμές, η πρώτη το Νοέμβριο του 1999 με την καταβολή της προσωρινής αποζημίωσης και η δεύτερη τον Ιανουάριο του 2000 για την οριστική αποζημίωση.".

Σχετικά με το ζήτημα, αν τα επί του μισθίου κτίρια ανεγέρθηκαν από την μισθώτρια εφεσίβλητη ή αν προϋπήρχαν της μίσθωσης, ανεγερθέντα παλαιότερα από τον εκμισθωτή εκκαλούντα, επί του οποίου εστιάζονται τα εκατέρωθεν αποδεικτικά πυρά, αποδεικνύεται ότι, ο τελευταίος μίσθωσε στην πρώτη ένα μη περιφραγμένο οικόπεδο χωρίς κτίσματα επ' αυτού, αφού άλλως θα εμνημονεύοντο και αυτά ως μίσθια στο μεταξύ τους καταρτισθέν άνω μισθωτήριο, στο οποίο γίνεται λόγος για τη μίσθωση αποκλειστικά ενός οικοπέδου, πράγμα, το οποίο κατηγορηματικά και με ιδιαίτερο λόγο γνώσης επιβεβαιώνουν και οι δύο εξετασθέντες μάρτυρες απόδειξης, μισθωτές και αυτοί του εκκαλούντος σε όμορα με το επίδικο οικόπεδα.

Περαιτέρω, όπως εμφαίνεται στις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες από την εφεσίβλητη αεροφωτογραφίες του Οργανισμού Κτηματολογίου και Χαρτογραφήσεων Ελλάδος, στη μεν ληφθείσα αεροφωτογραφία λίγο πριν τη μίσθωση, ήτοι την από ....., δεν απεικονίζονται τα τρία επίμαχα κτίσματα στο μίσθιο οικόπεδο, ενώ στις λοιπές, που ελήφθησαν σε χρόνους μετά τη μίσθωση, αυτά απεικονίζονται.

Από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά στοιχεία αποδείχθηκε εξάλλου ότι, από την ανωτέρω περιγραφείσα αδικοπρακτική συμπεριφορά του εκκαλούντος, ο οποίος δήλωσε αναληθώς ως ίδια τα κτίρια και τη συρματόπλεξη και έτσι αναγνωρίσθηκε δικαστικώς δικαιούχος της ανωτέρω αποζημίωσης γι αυτά, την οποία και εισέπραξε και παρακράτησε, καθώς συνομολογεί, η εφεσίβλητη υπέστη και ηθική βλάβη και το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη το είδος και τις συνθήκες της πράξης, το βαθμό πταίσματος του υπαιτίου, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση και θέση των διαδίκων και όλες τις εκτεθείσες συντρέχουσες ειδικές περιστάσεις, εκτιμώντας τα στοιχεία αυτά κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας και τον ορθό λόγο, που υπαγορεύουν την ύπαρξη κάποιας αναλογίας μεταξύ αυτών και του μεγέθους της χρηματικής ικανοποίησης, κρίνει ότι είναι επιδικαστέο στην εφεσίβλητη το ποσό των 1.000 ευρώ.

Με βάση τις αιτιολογίες αυτές της αποφάσεως δικαιούχος της οφειλομένης αποζημιώσεως για τα απαλλοτριωθέντα κτίσματα του απαλλοτριωθέντος μισθίου ακινήτου, τα οποία, κατά τις παραδοχές της, με δικές της δαπάνες ανήγειρε η ήδη αναιρεσίβλητη μισθώτρια, είναι ο αναιρεσείων κύριος αυτού και εκμισθωτής και με την έννοια νομίμως αναγνωρίσθηκε δικαιούχος αυτής, ενεχόμενος έναντι της αναιρεσίβλητης μισθώτριας για τις κατά το άρθρο 591 ΑΚ αξιώσεις της.

Επομένως κατ' εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 914 ΑΚ αξιολόγησε ως αδικοπραξία την αναγνώριση του αναιρεσείοντος, ως κύριου και εκμισθωτή του απαλλοτριωθέντος μισθίου ακινήτου, δικαιούχου της οφειλομένης λόγω απαλλοτριώσεως αποζημιώσεως για τα απαλλοτριωθέντα κτίσματα αυτού, τα οποία, κατά τις παραδοχές της, ανήγειρε με δαπάνες της η αναιρεσίβλητη, και κατ' αποδοχή της θεμελιούμενης επί της εν λόγω διατάξεως αγωγής της τελευταίας κατά την κύρια διατυπούμενη βάση της υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα σε καταβολή της αποζημιώσεως, την οποία από την αιτία αυτή εισέπραξε.

Βάσιμα, επομένως, αποδίδεται με τον πρώτο κατά σειρά λόγο αναιρέσεως στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, ευθεία παράβαση του άρθρου 914 ΑΚ. Η παραδοχή του λόγου αυτού, με αναιρετική εμβέλεια στο σύνολο της αποφάσεως καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των λοιπών. Συνακόλουθα αυτών πρέπει, κατ' αποδοχή του λόγου αυτού αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση και παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκασή της ενώπιον του αυτού Εφετείου Αθηνών, συγκροτούμενου από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (ΚΠολΔ 580 παρ. 3).

Τέλος πρέπει να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζεις το ποσό των 2.000,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 6927/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκασή της στο αυτό Εφετείο Αθηνών, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Απριλίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ