Supreme Court dismisses appeal claiming transcript violations, ruling excerpts for contradiction checks are legal.

Απόφαση 885 / 2024 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 885/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλεξάνδρα Αποστολάκη (η οποία ορίστηκε με την υπ' αριθμ. 97/2024 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Σπυρίδωνα Κουτσοχρήστο, Γεώργιο Παπαγεωργίου, Φώτιο Μουζάκη και Αικατερίνη Χονδρορίζου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Μαΐου 2024, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Οικονόμου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ε. Κ., για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ. Π. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δ. Τσερτσίδη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 37/2024 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.

Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. 3/4-3-2024 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να επιβληθούν τα έξοδα στον αναιρεσείοντα και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη με αριθμό 3/2024 από 4-3-2024 αίτηση του Χ. Π. του Δ., κατοίκου ... (οδός ..., περιοχή ...), για αναίρεση της με αριθμό 37/2024 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, και καταδίκασε αυτόν (αναιρεσείοντα-κατηγορούμενο) για τις αξιόποινες πράξεις του άρθρου 71 παρ.1 του ν.998/1979, και του άρθρου 17 παρ.8 περ.δ'του ν.1337/1983, και αφού του αναγνωρίσθηκαν οι ελαφρυντικές περιστάσεις του άρθρου 84 παρ.2 στοιχ.α' και ε' του Π.Κ., ακολούθως του επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλάκισης είκοσι (20) μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί χρονικό διάστημα τριών ετών, ασκήθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως, με δήλωση του ιδίου του αναιρεσείοντος στις 4-3-2024 στη γραμματέα του Δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση συνταχθείσης συναφώς της με αριθμό 3/2024 έκθεσης αναίρεσης, εντός της προβλεπόμενης εικοσαήμερης προθεσμίας του άρθρου 473 παρ.2 και 3 Κ.Ποιν.Δ., δεδομένου ότι η ως άνω απόφαση καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη, στις 12-2-2024, στο, κατ' άρθρο 473 παρ. 3 του ΚΠΔ, ειδικό βιβλίο, από πρόσωπο που είχε το σχετικό έννομο συμφέρον και κατά απόφασης υποκείμενης στο συγκεκριμένο ένδικο μέσο (άρθρα 462, 464, 466 παρ.1 εδ.α', 473 παρ.2, 3, 474 παρ.1, 504 παρ.1 και 505 παρ.1 περ.α' του Κ.Ποιν.Δ.).

Η κρινομένη αίτηση είναι επί πλέον παραδεκτή (άρθρ.474 παρ.4 Κ.Π.Δ), αφού περιέχει σαφείς και ορισμένους αναιρετικούς λόγους, συνιστάμενους στην απόλυτη ακυρότητα που συνέβη κατά την διαδικασία στο ακροατήριο λόγω παραβίασης του υπερασπιστικού δικαιώματος του άρθρου 358 Κ.Π.Δ. και παραβίαση της αρχής της προφορικότητας, και στην εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης με την ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση αυτής (άρθρα 510 παρ. 1 στοιχ.

Α' σε συνδ.με άρθρ.171 παρ.δ' και 358, Γ' σε συνδ.με άρθρ.362, και Ε' Κ.Π.Δ. αντιστοίχως). Επομένως, η αίτηση αυτή είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τη βασιμότητα των λόγων της. Με την παρ.1 του άρθρου 71 του Ν.998/1979, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 41 του ν.4280/2014 (ΦΕΚ Α'159/8-8-2014), υπό την ισχύ του οποίου φέρεται ότι τελέσθηκε η αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη, ορίζεται ότι "Οι παραβάτες, εργολάβοι, υπεργολάβοι, κατασκευαστές, οι εντολείς τους και κάθε τρίτος που επιχειρεί, άνευ δικαιώματος ή καθ' υπέρβαση των υπό του ν.998/ 1979 προβλεπόμενων εξαιρέσεων την ανέγερση οποιουδήποτε κτίσματος ή κατασκευάσματος εντός δασών, δασικών και αναδασωτέων εκτάσεων ή δημόσιων χορτολιβαδικών και βραχωδών εκτάσεων των περιπτώσεων α' και β' της παρ. 5 του άρθρου 3 του παρόντος νόμου, όπως ισχύει, τιμωρούνται με κάθειρξη τουλάχιστον πέντε (5) ετών και χρηματική ποινή από 20.000 μέχρι 200.000 ευρώ.".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος που προβλέπεται και τιμωρείται από το άρθρο 71 παρ. 1 Ν. 998/1979 και που είναι υπαλλακτικώς μικτό, αφού προσδιορίζονται περισσότεροι τρόποι πραγματοποίησής του, απαιτείται η ύπαρξη δάσους ή δασικής έκτασης, όπως οι έννοιες αυτές προσδιορίζονται στις παραγρ. 1, 2 και 3 του άρθρου 3 του άνω νόμου 998/1979, ή αναδασωτέας έκτασης, ή δημόσιων χορτολιβαδικών ή βραχωδών εκτάσεων όπως αυτές προσδιορίζονται στην παρ.5 του άρθρου 3 περιπτώσεις α' και β' του ίδιου νόμου, και ενέργεια, από τις ως άνω αναφερόμενες δηλαδή την ανέγερση οποιουδήποτε κτίσματος ή κατασκευάσματος, του υπαιτίου εργολάβου ή υπεργολάβου ή κατασκευαστή ή εντολέως τους, ή κάθε τρίτου που επιχειρεί, άνευ δικαιώματος επί της έκτασης από τις άνω αναφερόμενες (Α.Π.1879/2019, Α.Π. 605/2018).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 17 παρ. 8 του ν.1337/1983, όπως ισχύει, "Οι ιδιοκτήτες ή εντολείς κατασκευής αυθαιρέτων και οι εργολάβοι κατασκευής του τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον έξι (6) μηνών και με χρηματική ποινή από πέντε χιλιάδες (5.000) ευρώ μέχρι πενήντα χιλιάδες (50.000) ευρώ, ανάλογα με την αξία του αυθαίρετου έργου και το βαθμό υποβάθμισης του φυσικού ή πολιτιστικού περιβάλλοντος (εδ.α').

Με την ίδια ποινή τιμωρούνται και οι μηχανικοί που εκπόνησαν τις μελέτες ή έχουν την επίβλεψη του έργου, αν διαπιστωθεί ότι οι μελέτες δεν εκπονήθηκαν σύμφωνα με τις διατάξεις που διέπουν την εκπόνησή τους ή σύμφωνα με τα εγκεκριμένα στοιχεία του τοπογραφικού διαγράμματος και του διαγράμματος κάλυψης ή αν διαπιστωθεί ότι οι εργασίες δόμησης δεν εκτελέστηκαν σύμφωνα με τις μελέτες που υποβλήθηκαν ή σύμφωνα με τα εγκεκριμένα στοιχεία του τοπογραφικού διαγράμματος και του διαγράμματος κάλυψης (εδ.β').

Αν η πιο πάνω πράξη έχει γίνει από αμέλεια, τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης μέχρι ένα (1) έτος και με χρηματική ποινή από δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ μέχρι δέκα χιλιάδες (10.000) ευρώ. Για απλές υπερβάσεις άδειας κατασκευής μπορεί να επιβληθεί ποινή μειωμένη (εδ.γ'). Για την εκτέλεση εργασιών δόμησης, χωρίς οικοδομική άδεια ή κατά παράβαση αυτής, στα ρέματα, στους βιότοπους, σε παραλιακά δημόσια κτήματα, στους αρχαιολογικούς χώρους και σε δάση και αναδασωτέες εκτάσεις εκτός από την κατά τις προηγούμενες παραγράφους επιβολή των προστίμων και της κατεδάφισης των αυθαιρέτων, τα πρόσωπα του πρώτου και του δεύτερου εδαφίου της παραγράφου αυτής τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο (2) ετών και με χρηματική ποινή από δέκα χιλιάδες (10.000) ευρώ μέχρι εκατό χιλιάδες (100.000) ευρώ (εδ.δ').

Ειδικότερα η πιο πάνω ευθύνη καταλογίζεται με τις ακόλουθες διακρίσεις: α)... Στον κύριο, στο νομέα ή επικαρπωτή του ακινήτου.

Σε περίπτωση ανέγερσης κτιρίου με το σύστημα της αντιπαροχής, υπεύθυνο πρόσωπο για την εφαρμογή των διατάξεων του νόμου αυτού είναι ο κατασκευαστής. β) Στο γενικό εργολάβο του έργου ή στους ειδικούς εργολάβους που εκτελούν τις διάφορες εργασίες, εφόσον δεν εφαρμόζουν τις σχετικές μελέτες που έχουν εγκριθεί ή υποβληθεί ή δεν ακολουθούν τις γραπτές οδηγίες του επιβλέποντα μηχανικού ή εκτελούν εργασίες χωρίς να υπάρχουν άδειες ή οι απαιτούμενες μελέτες. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος που προβλέπεται και τιμωρείται από το άρθρο 17 αρ. 8 εδ.δ' του ν.1337/1983, που είναι υπαλλακτικώς μικτό, αφού προσδιορίζονται περισσότεροι τρόποι πραγματοποίησής του, απαιτείται η ύπαρξη ρέματος ή βιότοπου ή παραλιακού δημόσιου κτήματος ή αρχαιολογικού χώρου ή δάσους ή αναδασωτέας έκτασης και ενέργεια, ήτοι εκτέλεση εργασιών δόμησης χωρίς οικοδομική άδεια ή κατά παράβαση αυτής, του υπαιτίου ιδιοκτήτη ή εντολέα κατασκευής αυθαιρέτου ή εργολάβου ή μηχανικού, επί της έκτασης από τις άνω αναφερόμενες.

Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 παρ. 1, 2, 3 του ν. 998/1979 (περί προστασίας δασών- δασικών εκτάσεων) " 1. Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται το οργανικό σύνολο άγριων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους, τα οποία, μαζί με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασής τους, ιδιαίτερη βιοκοινότητα (δασοβιοκοινότητα) και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον (δασογενές). 2.

Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά. 3. Ως δάση και δασικές εκτάσεις νοούνται και οι οποιασδήποτε φύσεως ασκεπείς εκτάσεις (φρυγανώδεις ή χορτολιβαδικές εκτάσεις, βραχώδεις εξάρσεις και γενικά ακάλυπτοι χώροι) που περικλείονται, αντιστοίχως, από δάση και δασικές εκτάσεις, καθώς και οι υπεράνω των δασών ή δασικών εκτάσεων ασκεπείς κορυφές ή αλπικές ζώνες των ορέων και οι άβατοι κλιτύες αυτών. 4.

Στις διατάξεις του παρόντος νόμου υπάγονται και τα εντός των πόλεων και των οικιστικών περιοχών πάρκα και άλση, το περιαστικό πράσινο, οι κηρυγμένες δασωτέες ή αναδασωτέες εκτάσεις. 5. Στις διατάξεις του παρόντος νόμου πλην των περιπτώσεων των άρθρων 17, 22, 63, 64 και 65 του παρόντος νόμου υπάγονται και οι εκτάσεις των επόμενων περιπτώσεων α` και β` του παρόντος, που δεν έχουν αναγνωριστεί ως ιδιωτικές με έναν από τους τρόπους του άρθρου 10 του ν. 3208/2003:

α) Οι χορτολιβαδικές εκτάσεις που βρίσκονται επί ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών και συγκροτούν φυσικά οικοσυστήματα αποτελούμενα από φρυγανική, ποώδη ή άλλη αυτοφυή βλάστηση ή από δασική μεν βλάστηση που δεν συνιστά δασοβιοκοινότητα, β) Οι βραχώδεις ή πετρώδεις εκτάσεις των ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών, γ) Οι εκτάσεις των περιπτώσεων 5α και 5β του παρόντος δεν κηρύσσονται αναδασωτέες, σύμφωνα με τη διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 37 του παρόντος νόμου, δύνανται όμως να κηρυχθούν δασωτέες, σύμφωνα με τη διάταξη της παραγράφου 2 του ως άνω άρθρου 37.

Σε περίπτωση καταστροφής τους από πυρκαγιά ή άλλη αιτία δεν αποβάλλουν το χαρακτήρα τους, αποκαθίστανται και προστατεύονται και διαχειρίζονται, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος. Το άρθρο 4 του παρόντος νόμου, όπως ισχύει, με εξαίρεση την περίπτωση γ` της παραγράφου 1 και των περιπτώσεων α` και η` της παραγράφου 2 αυτού, εφαρμόζεται αναλόγως και επί των ανωτέρω εκτάσεων".

Ακόμη, με το άρθρο 38 του ίδιου νόμου 998/1979, ορίζεται ότι στην παρ.1 "κηρύσσονται υποχρεωτικώς ως αναδασωτέα τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, ανεξαρτήτως της ειδικωτέρας κατηγορίας αυτών ή της θέσεως στην οποίαν βρίσκονται, εφόσον ταύτα καταστρέφονται ή αποψιλούνται συνεπεία πυρκαϊάς ή παρανόμου υλοτομίας κλπ," στην παρ.2 "Ωσαύτως κηρύσσονται υποχρεωτικώς ως αναδασωτέα εδάφη στερούμενα δασικής βλαστήσεως, ή των οποίων ή δασική βλάστησις έχει καταστραφή ή σημαντικώς αραιωθή ή άλλως πως υποβαθμισθή..", ενώ με το άρθρο 41 παρ. 1 του ίδιου νόμου 998/1979, ορίζεται ότι "η κήρυξη εκτάσεων ως αναδασωτέων ενεργείται δι' αποφάσεως του οικείου Νομάρχη, καθοριζούσης σαφώς τα όρια της εκτάσεως η οποία κηρύσσεται αναδασωτέα και συνοδευομένης υποχρεωτικώς υπό σχεδιαγράμματος, το οποίον δημοσιεύεται εν φωτοσμικρύνσει μετά της αποφάσεως στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως".

Τέλος, κατά τα άρθρα 188 και 191 παρ.1 του ν.δ.86/1969 "περί δασικού κώδικος", όπως αυτά ίσχυαν πριν την κατάργησή τους με το άρθρο 79 παρ.1 του ν.998/1997, ορίζεται ότι "Ως αναδασωτέα ή δασωτέα εδάφη, δημόσια ή μη, δύνανται να κηρυχθούν ..., εκτάσεις των οποίων έχει αραιωθή ή καταστραφή η δασική βλάστησις και των οποίων επιβάλλεται η αναδάσωσις ή δάσωσις (άρθρο 188 παρ. 1).

Τα εδάφη περί των οποίων προβλέπουν τα ανωτέρω άρθρα 188 ... κηρύσσονται ως δασωτέα ή αναδασωτέα δια πράξεως του Νομάρχου δημοσιευομένης εις την εφημερίδα της Κυβερνήσεως και εκδιδομένης μετά πρότασιν της αρμοδίας δασικής υπηρεσίας ή φιλοδασικής ενώσεως και γνωμοδότησιν της οικείας φιλοδασικής επιτροπής, αν υφίστανται τοιαύται.

Επί εκτάσεων κηρυχθεισών κατά τα ανωτέρω αναδασωτέων δύναται να αρθή η αναδάσωσις δια διατάγματος εκδιδομένου μετά γνώμην των οικείων τοπικών δασικών υπηρεσιών (άρθ. 199 παρ. 1).". Από τα παραπάνω προκύπτει ότι στην απόφαση που καταδικάζει για την πράξη της ανέγερσης άνευ δικαιώματος οποιουδήποτε κτίσματος ή κατασκευάσματος εντός αναδασωτέων εκτάσεων όπως προβλέπεται από το άρθρο 71 παρ. 1 του ν.998/1979, και για την πράξη της εκτέλεσης εργασιών δόμησης από εργολάβο χωρίς οικοδομική άδεια σε αναδασωτέες εκτάσεις όπως προβλέπεται από το άρθρο 17 παρ.8 εδ.δ' του ν.1337/1983, πρέπει να αναφέρονται η απόφαση του Νομάρχη με την οποία η έκταση κηρύχθηκε αναδασωτέα υπό την ισχύ του ν.998/1979, το σχετικό σχεδιάγραμμα που τη συνοδεύει και η δημοσίευση αυτών στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, ενώ στην περίπτωση κήρυξης ως αναδασωτέας της έκτασης υπό την ισχύ του προισχύσαντος ν.δ.86/1969 αρκεί η δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης της απόφασης του Νομάρχη με ην οποία η έκταση κηρύχθηκε αναδασωτέα, χωρίς να απαιτείται η δημοσίευση και σχετικού διαγράμματος, διότι δεν υπήρχε τοιαύτη πρόβλεψη στις προισχύσασες διατάξεις του ν.δ.86/1969, διαφορετικά η απόφαση στερείται της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και ιδρύεται έτσι ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ` λόγος αναιρέσεως καθώς και ο εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Ε' λόγος αναιρέσεως της εκ πλαγίου παραβίασης των άνω ουσιαστικών ποινικών διατάξεων (Α.Π.188/2023, Α.Π. 271/2021, Α.Π. 657/2020, Α.Π. 624/2020, Α.Π.1877/2016).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Ποιν.Δ., λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτή διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθώς τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στην εφαρμοσθείσα διάταξη, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού προς το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος, από τον Άρειο Πάγο, της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης (Ολ.Α.Π.3/2008, Α.Π.1204/2023, Α.Π.930/2022).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης με αριθ. 37/2023 απόφασής του, το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, ήτοι, των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, της πρωτόδικης αποφάσεως μετά των πρακτικών της, όλων ανεξαιρέτως των εγγράφων που αναγνώσθηκαν και της απολογίας του κατηγορουμένου ήδη αναιρεσείοντος, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, ότι αποδείχθησαν κατά λέξη τα εξής: "Η δεύτερη κατηγορουμένη και ήδη εκκαλούσα Ε.

Κ., (της οποίας η έφεση έχει απορριφθεί ήδη ως ανυποστήρικτη), αγόρασε άτυπα μαζί με τον σύζυγό της Ι. Κ. του Ε., σε χρόνο που δεν διευκρινίστηκε, πάντως πριν από το έτος 2003 που απεβίωσε ο σύζυγός της ένα τμήμα εμβαδού 1.047,90 τ.μ. του με αριθμό 718 αγροτεμαχίου (οριστικής διανομής του έτους 1931), συνολικού εμβαδού 478.215 τ.μ., που βρίσκεται στην περιοχή της ..., στη θέση "..." του Δήμου ..., από τον πατέρα του κατηγορουμένου Χ.

Π., Δ. Π., ο οποίος κατείχε πολλά αγροτεμάχια από το ανωτέρω μείζον ... αγροτεμάχιο στην ίδια περιοχή, τα οποία πωλούσε σε τρίτους. Το άνω με αριθμό ... αγροτεμάχιο Οριστικής Διανομής του έτους 1931 αποτελεί Δημόσια Δασική Έκταση και έχει κηρυχθεί αναδασωτέα με την .../1973 Απόφαση του Νομάρχη Θεσσαλονίκης (ΦΕΚ ...-73) και δεν εξαιρείται της αναδασωτέας ΓΔ1879/1979 όμοια απόφαση (ΦΕΚ 310 /τΔ7ΐ2-7-79), συμπληρωματική της προηγούμενης (βλ.

και την αναγνωσθείσα από 4-3-2013 Έκθεση αυτοψίας και φωτοερμηνείας της Δασολόγου- Περιβαλλοντολόγου Φ. Μ.). Ο πατέρας του πρώτου κατηγορουμένου, Δ. Π., ο οποίος απεβίωσε στις 13-5-2016, ανέλαβε ταυτόχρονα με την πώληση του άνω τεμαχίου (που ήταν δημόσια δασική έκταση) και ξεκίνησε περί το έτος 2010 τις εργασίες ανέγερσης εντός αυτού διώροφης οικίας παράνομα (χωρίς δηλαδή την έκδοση οικοδομικής άδειας της αρμόδιας Πολεοδομικής Αρχής, καθώς τέτοια δεν μπορούσε να εκδοθεί λόγω του δημόσιου δασικού χαρακτήρα του ακινήτου), για λογαριασμό της Ε.

Κ. και κατ'εντολή της, για τις οποίες (εργασίες ανέγερσης) είχε πληρωθεί από τον σύζυγο της τελευταίας. Η διώροφη οικία από οπλισμένο σκυρόδεμα εντός της προαναφερθείσας δασικής και αναδασωτέας έκτασης των περιπτώσεων α' και β' της παρ. 5 του άρθρου 3 του Ν. 998/1979, εμβαδού 256 τ.μ., άρχισε να κατασκευάζεται από τον πατέρα του κατηγορουμένου κατά το έτος 2011 (όπως αναλυτικότερα θα εκτεθεί στη συνέχεια της παρούσας), όμως το εν λόγω κτίσμα δεν αποπερατώθηκε τότε, αλλά οι εργασίες αποπεράτωσής της συνεχίστηκαν από τον κατηγορούμενο (όπως θα εκτεθεί αναλυτικότερα στη συνέχεια της παρούσας) μετά το θάνατο του πατέρα του στις 13-5-2016, κατ'εντολή της Ε.

Κ. Αποδείχθηκε, περαιτέρω, ότι στις 6-7-2016, ο κατηγορούμενος, ως εργολάβος, η δε Ε. Κ. ως εντολέας κατασκευής αυθαιρέτου σε ακίνητο, που αποτελεί δασική και αναδασωτέα έκταση, όπως προαναφέρθηκε, προέβησαν αυθαίρετα σε εργασίες αποπεράτωσης της προαναφερθείσας διώροφης κατοικίας (με στέγη, που επίσης είχε ήδη κατασκευασθεί πριν τον επίδικο χρόνο), και συγκεκριμένα προέβησαν (κατά τον παραπάνω "επίδικο" χρόνο) στη δημιουργία εξώστη όγκου 4,74 κ.μ., εξώστη όγκου 2,38 κ.μ., υποστυλωμάτων εξωστών όγκου 1,21 κ.μ" εξωτερικής κλίμακας από οπλισμένο σκυρόδεμα όγκου 3,79 κ.μ., περιμετρικό δάπεδο από οπλισμένο σκυρόδεμα στο περίγραμμα ισογείου όγκου 8,11 κ.μ., τοίχο αντιστήριξης από οπλισμένο σκυρόδεμα όγκου 11,84 κ.μ.

και περιμετρικά τοιχία από οπλισμένο σκυρόδεμα στο περίγραμμα του ισογείου όγκου 1,86κ.μ. Και όλες τις προαναφερθείσες εργασίες αποπεράτωσης (και διαμόρφωσης) ο κατηγορούμενος, ως εργολάβος, τις εκτέλεσε χωρίς άδεια της αρμόδιας Πολεοδομικής Αρχής. Οι παραπάνω παράνομες εργασίες αποπεράτωσης εντός της δασικής και αναδασωτέας έκτασης διαπιστώθηκαν από τη μάρτυρα κατηγορίας, Ι.

Κ., δασοφύλακα, του Δασοφυλακείου Ευκαρπίας, η οποία κατά τη διάρκεια περιπολίας της στις 6-7-2016 διαπίστωσε την συνέχιση των οικοδομικών εργασιών στο "επίδικο" ακίνητο και αυθημερόν υπέβαλε προς το Δασαρχείο Θεσσαλονίκης την από 8-7-2016 αναφορά της, επισυνάπτοντας και σχετικό φωτογραφικό υλικό. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ίδια μάρτυρας είχε πραγματοποιήσει περιπολίες στο "επίδικο" ακίνητο ήδη από το έτος 2011, κατά τις οποίες είχε διαπιστώσει ότι στο συγκεκριμένο σημείο (που βρίσκεται στην Ευκαρπία) είχαν ξεκινήσει εργασίες σε ένα καινούριο οίκημα (το οποίο ήταν "στα τούβλα").

Αρχικά (σε προηγούμενη, κατά το έτος 2011, περιπολία της) η παραπάνω δασοφύλακας δεν μπόρεσε να εντοπίσει τον κατασκευαστή του ακινήτου, παρά μόνον εντόπισε, σε άλλο σημείο, το IX του κατηγορουμένου (Χ. Π.), και βρήκε στο πορτ-μπαγκάζ του (που αυτός της άνοιξε) διάφορα οικοδομικά εργαλεία ( μυστρί, σπάτουλες κλπ), χωρίς όμως η μάρτυρας να μπορέσει τότε να βρει άλλα αποδεικτικά σε βάρος του στοιχεία.

Ακολούθησαν και άλλες περιπολίες της μάρτυρος, κατά τις οποίες είχε δει τον κατηγορούμενο στην περιοχή, ενώ στο οίκημα έβλεπε κάποιον "μάστορα", που μόλις την αντιλαμβανόταν τρεπόταν σε φυγή. Στη δε περιπολία της στις 6-7-2016 η μάρτυρας διαπίστωσε, όπως προαναφέρθηκε, τις συγκεκριμένες νέες εργασίες αποπεράτωσης στο ίδιο ακίνητο, που δεν υπήρχαν στις προηγούμενες περιπολίες της, και συνέταξε τη σχετική από 8.7.2016 αναφορά της προς το Δασαρχείο Θεσσαλονίκης, επισυνάπτοντας φωτογραφικό υλικό.

Ακολούθησε η υπ' αριθ .../2017 Έκθεση αυτοψίας αυθαίρετης κατασκευής και υπολογισμού προστίμου για το "επίδικο" ακίνητο, της Διεύθυνσης Πολεοδομίας του Δήμου ... , που συντάχθηκε από την πολιτικό μηχανικό, Ε. Κ., η οποία διαπίστωσε τις προαναφερθείσες αυθαίρετες εργασίες, και βέβαια και κάποιες προηγηθείσες, καθώς ήταν η πρώτη φορά που η Πολεοδομία επιλαμβανόταν της υπόθεσης και δεν είχε προηγούμενη εικόνα.

Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί πως η αναφορά στην παραπάνω Έκθεση Αυτοψίας (της Πολεοδομίας) πως "το αυθαίρετο κτίσμα, σύμφωνα με το Google Earth, κατασκευάστηκε πριν τις 28/07/2011, δεν σημαίνει παρά ότι τότε είχε ήδη κατασκευασθεί κατά το κύριο μέρος του και συγκεκριμένα είχαν τότε κατασκευασθεί ο σκελετός του, η στέγη και τα τούβλα, ενώ, όπως προκύπτει από τη συνολική εκτίμηση των αποδείξεων, οι "επίδικες" κατασκευές ήταν, το έτος 2017, πρόσφατες, όπως άλλωστε κατέθεσε ως μάρτυρας και η παραπάνω μάρτυρας υπάλληλος της Πολεοδομίας που συνέταξε την έκθεση.

Η δε επιβολή του προστίμου διατήρησης επιβλήθηκε από το 2011, πλην όμως αυτό έγινε, όπως αναγράφεται στην ίδια Έκθεση, λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Και οι δύο παραπάνω υπάλληλοι, εξεταζόμενες ως μάρτυρες, επιβεβαίωσαν με τρόπο απόλυτα πειστικό τις παραπάνω διαπιστώσεις τους που περιλαμβάνονται στα δημόσια έγγραφα που αυτές συνέταξαν και επιβεβαιώνονται και από τη συνολική εκτίμηση των λοιπών αποδείξεων, ιδίως τα λοιπά αναγνωσθέντα έγγραφα και το λοιπό αποδεικτικό υλικό, για μερικές από τις οποίες (αποδείξεις) γίνεται αναλυτικά λόγος στην παρούσα απόφαση, χωρίς να έχει παραλειφθεί η συνεκτίμηση κανενός άλλου αποδεικτικού μέσου.

Ειδικότερα, για το ότι στις ως άνω εργασίες αποπεράτωσης της αυθαίρετης διώροφης οικίας προέβη ο κατηγορούμενος, ρητή και κατηγορηματική είναι η ένορκη κατάθεση στο ακροατήριο της προαναφερθείσας μάρτυρας κατηγορίας, δασοφύλακα, Ι. Κ., η οποία είχε ιδία γνώση και αντίληψη των συνεχιζόμενων εργασιών αποπεράτωσης στο επίδικο ακίνητο κατά τον εδώ κρίσιμο ("επίδικο") χρόνο, αλλά και της συχνής παρουσίας του κατηγορουμένου στον περιβάλλοντα χώρο του ακινήτου.

Όπως αναφέρει η παραπάνω μάρτυρας, ο επίσης εξετασθείς στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου και του παρόντος δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου μάρτυρας Ι. Γ., γείτονας στο "επίδικο" ακινήτου, της ανέφερε, κατά την επίσκεψή της εκεί, πως ο κατηγορούμενος ήταν αυτός που έπαιρνε ρεύμα από το δικό του ακίνητο και συνέχιζε τις εργασίες στο "επίδικο".

Αλλά και η μάρτυρας κατηγορίας υπάλληλος της Πολεοδομίας Ε. Κ., κατάθεσε ότι ο I. Γ. της είπε, κατά το έτος 2017, όταν αυτή προέβη στη δική της αυτοψία, πως ο κατηγορούμενος Χ. Π. κατασκεύαζε την οικία. Για το λόγο αυτό άλλωστε ο παραπάνω (I. Γ.), εξετάζεται ως μάρτυρας κατηγορίας ήδη από την προδικασία. Μάλιστα, ο ίδιος μάρτυρας εξεταζόμενος ενώπιον του Ανακριτή στις 21-11-2018 κατέθεσε τα εξής: "...Ρεύμα στον Π.

ίσως έδωσε η μητέρα μου επειδή ήταν γείτονας. Εγώ ήξερα ότι όλη η περιοχή ανήκει στον Δ. Π. Αυτός έχει πεθάνει και το σπίτι το χτίζει ο γιός του Χ. Π. Αυτό το γνωρίζω καθώς έχω την διπλανή οικία". Βέβαια, ο ίδιος μάρτυρας (I. Γ.), εξεταζόμενος στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου και του παρόντος δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου δηλώνει πλέον άγνοια για το πρόσωπο που συνέχιζε τις εργασίες αποπεράτωσης του ακινήτου.

Όμως οι τελευταίες αυτές καταθέσεις του κρίνονται παντελώς αναξιόπιστες, λόγω ακριβώς της αντίθεσής τους προς τα προηγούμενα λεγόμενά του, αλλά και προς τις λοιπές αποδείξεις. Ο κατηγορούμενος αρνείται τις κατηγορίες, ισχυριζόμενος κατά την απολογία του, μεταξύ άλλων, ότι δεν ήταν αυτός που προέβη στις επίμαχες κατασκευές και σε κάθε περίπτωση η "επίδικη" έκταση δεν ήταν δασική, ενώ διαφαίνεται και αμφισβήτησή του για τον ακριβή χρόνο των "επίδικων" εργασιών (που βέβαια αυτός αρνείται ότι τις έκανε).

Όμως οι ισχυρισμοί του κατηγορουμένου δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, καθώς διαψεύδονται από τα προαναφερθέντα σε βάρος του δεδομένα και τη συνολική εκτίμηση των αποδείξεων, και δεν μπορούν να γίνουν πιστευτοί και για τους εξής, ιδίως, λόγους : Ο επί μέρους ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι ο μάρτυρας I.

Γ. ανέφερε όχι αυτόν αλλά τον πατέρα του Δ. Π., δεν μπορεί να γίνει πιστευτός, καθώς ο πατέρας του κατηγορουμένου είχε αποβιώσει, κάτι που και ο παραπάνω μάρτυρας είπε στον Ανακριτή, αναφέροντας ρητά, όπως προαναφέρθηκε, ότι ο Δ. Π. έχει πεθάνει και το σπίτι το χτίζει ο γιός του Χ. Π. (κατηγορούμενος). Ενώ ο επί μέρους ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι οι εργασίες δεν έγιναν σε τμήμα του μείζονος ακινήτου, για το οποίο κατηγορείται, στην Ευκαρπία (με το οποίο ισχυρίζεται πως δεν έχει καμία σχέση), αλλά σε άλλο, στο Φίλυρο, δεν κρίνεται επίσης πιστευτός, κυρίως επειδή η προαναφερθείσα μάρτυρας δασοφύλακας σαφώς αναφέρει ότι τον είδε στο "επίδικο" τμήμα, πέραν του ότι, όπως ο ίδιος παραδέχεται, το "επίδικο" τμήμα, ο πατέρας του το είχε πουλήσει στην πρώτη κατηγορουμένη", με συνέπεια να παρίσταται ως απολύτως λογικό να γίνονταν οι "επίδικες" εργασίες αρχικά από τον πατέρα του, με τη βοήθεια και του ίδιου {που η δασοφύλακας καταθέτει ότι τον είχε δει και πριν το 2016), και στη συνέχεια, μετά το θάνατο του πατέρα του (το 2016), από τον ίδιο τον κατηγορούμενο στο τμήμα αυτό.

Εξάλλου, ο χαρακτηρισμός της "επίδικης" έκτασης ως δασικής (και στη συνέχεια αναδασωτέας) προκύπτει αναμφισβήτητα από το ότι, όπως αναφέρεται και στην από 4-3-2013 Έκθεση αυτοψίας και φωτοερμηνείας της Δασολόγου - Περιβαλλοντολόγου Φ. Μ., από την φωτοερμηνεία των αεροφωτογραφιών των ετών 1945,1960,1975 και 1993, το ...

μείζον αγροτεμάχιο και η ίδια η επίδικη έκταση που ανήκει σ' αυτό ως αναπόσπαστο τμήμα, ανέκαθεν καλυπτόταν από δασική βλάστηση (με ποσοστό κάλυψης από 30 έως 50% ανάλογα με τη χρονική περίοδο) ικανή να του προσδώσει το χαρακτήρα της δασικής και της αναδασωτέας έκτασης, όπως και κηρύχθηκε με την προαναφερθείσα .../1973 Απόφαση του Νομάρχη Θεσσαλονίκης (ΦΕΚ ...-73) και ΓΔ1879/1979 συμπληρωματική της, χωρίς η "επίδικη" έκταση να εξαιρείται της αναδάσωσης.

Το δε γεγονός ότι ο κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση θεραπείας στην Πολεοδομία για τα πρόστιμα που του είχαν επιβληθεί και η υπόθεση διαβιβάσθηκε στο ΣΥΠΟΘΑ, δεν αναιρεί τις παραπάνω παραδοχές, διότι το ΣΥΠΟΘΑ απείχε από την έκδοση απόφασης, μέχρι να διευκρινιστεί ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της επίδικης έκτασης και στην προκειμένη περίπτωση ο κατηγορούμενος κατηγορείται όχι ως ιδιοκτήτης ή εντολέας αλλά ως εργολάβος κατασκευής.

Ανάλογα ισχύουν και για τις λοιπές επικαλούμενες από τον κατηγορούμενο αποφάσεις, αφού σε καμία από αυτές κρίσιμο ζήτημα δεν ήταν ο δασικός χαρακτήρας της επίδικης έκτασης, ο οποίος αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας ποινικής δίκης και σε κάθε περίπτωση προκύπτει αμφίβολα από τη συνολική εκτίμηση των ενώπιον του παρόντος ποινικού Δικαστηρίου αποδεικτικών μέσων.

Εξάλλου, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος βοηθούσε στην κατασκευή του οικήματος και πριν το θάνατο του πατέρα του δεν καταλείπει καμία απολύτως αμφιβολία για το ότι μετά το θάνατο του τελευταίου (το 2016) ανέλαβε και εκτέλεσε τις εργασίες αποπεράτωσης, όπως προκύπτει ιδίως από τα προαναφερθέντα αποδεικτικά μέσα, ενώ, όσον αφορά τον προαναφερθέντα χρόνο εκτέλεσης των εργασιών αποπεράτωσης (6-7-2016), αυτός προκύπτει αναμφίβολα από τη συνολική εκτίμηση των αποδείξεων και ιδίως από τα έγγραφα σε συνδυασμό με τις καταθέσεις των μαρτύρων (δασοφύλακα και πολιτικής μηχανικού) που είδαν το "επίδικο" ακίνητο (η πρώτη κατά τις περιπολίες της από το 2011 μέχρι τις 6-7-2016 (χρόνο τέλεσης των πράξεων του κατηγορουμένου), και η δεύτερη πιο πρόσφατα, το έτος 2017, όταν προέβη στην αυτοψία της), συνεκτιμωμένου και του αναμφίβολου (κατά τα προεκτεθέντα) γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος συνέχιζε τις εργασίες μετά το θάνατο του πατέρα του.

Επισημαίνεται ειδικότερα ότι, όπως προκύπτει από τα αναγνωσθέντα έγγραφα και τις λοιπές αποδείξεις, κατά τον προγενέστερο (της "επίδικης" αποπεράτωσης) χρόνο δεν είχαν γίνει οι "επίδικες" εργασίες (αποπεράτωσης), παρά μόνον άλλες εργασίες, και δη, είχαν κατασκευασθεί μόνον οι αναφερόμενες και στην από 4-3-2013 Έκθεση Αυτοψίας, ανέγερση του ισογείου και του πρώτου ορόφου (χωρίς τους "επίδικους" εξώστες, τα υποστηλώματά τους, και την εξωτερική κλίμακα) και η (απλή) ισοπέδωση του αύλειου χώρου (και όχι η "επίδικη" διαμόρφωση, με την κατασκευή περιμετρικού δαπέδου από οπλισμένο σκυρόδεμα, ούτε και ο "επίδικος" τοίχος αντιστήριξης, ούτε, τέλος, τα επίσης "επίδικα" περιμετρικά τοιχία από οπλισμένο σκυρόδεμα).

Επισημαίνεται ότι, ο εξώστης, εμβαδού 28,29 τ.μ., που είχε κατασκευασθεί στις 28-7-2011, και για τον οποίο με την πρωτόδικη απόφαση έπαυσε οριστικά η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής (όπως άλλωστε και για τις προηγούμενες κατασκευές, αναφερόμενες στην πρωτόδικη απόφαση ως "ανέγερση διώροφης κατοικίας από οπλισμένο σκυρόδεμα), είναι διαφορετικός από τους "επίδικους" εξώστες, που κατασκευάσθηκαν αργότερα, κατά τον επίδικο χρόνο.

Η γνώση, τέλος του κατηγορουμένου για το ότι κατασκεύαζε (για την ακρίβεια αποπεράτωνε) το "επίδικο" ακίνητο άνευ δικαιώματος εντός δασικής και αναδασωτέας έκτασης, αλλά και αυθαίρετα, χωρίς άδεια της αρμόδιας Πολεοδομικής Αρχής, προκύπτει αναμφίβολα από τη συνολική εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων, και η σχετική παραδοχή ενισχύεται από την όλη συμπεριφορά αυτού και του προσωπικού του, δηλαδή από το ότι ένας τουλάχιστον "μάστορας"' κρυβόταν κατά την εκτέλεση των εργασιών, τις οποίες ο κατηγορούμενος αρνείται πως ήταν αυτός που τις εκτελούσε ως εργολάβος.

Συνοψίζοντας, πλήρως αποδεικνύεται ότι ο κατηγορούμενος στην Ευκαρπία, στη θέση ... του Δήμου ..., ως εργολάβος κατασκευής αυθαιρέτου κτίσματος άνευ δικαιώματος, με εντολέα κατασκευής ακινήτου την Ε. Κ., στις 6-7-2016 τέλεσε τις εξής πράξεις: Πρώτον, προέβη άνευ δικαιώματος στο αγροτεμάχιο σε εργασίες αποπεράτωσης της διώροφης κατοικίας που είχε ανεγερθεί στις 28-7-2011 εντός δασικής και αναδασωτέας έκτασης των περιπτώσεων α' και β' της παρ. 5 του άρθρου 3 του Ν.998/1979, με τη δημιουργία εξώστη όγκου 4,74 κ.μ., εξώστη όγκου 2,38 κ.μ., υποστυλωμάτων εξωστών όγκου 1,21 κ.μ., εξωτερικής κλίμακας από οπλισμένο σκυρόδεμα όγκου 3,79 κ.μ., περιμετρικό δάπεδο από οπλισμένο σκυρόδεμα στο περίγραμμα ισογείου όγκου 8,11 κ.μ., τοίχο αντιστήριξης από οπλισμένο σκυρόδεμα όγκου 11,84 κ.μ.

και περιμετρικά τοιχία από οπλισμένο σκυρόδεμα στο περίγραμμα του ισογείου όγκου 1,86κ.μ. Και δεύτερον, κατά παράβαση των πολεοδομικών διατάξεων χωρίς άδεια κατασκεύασε αυθαίρετα κτίσμα ή κατασκευή, σε δάσος και αναδασωτέα έκταση και πιο συγκεκριμένα, πάντα ως εργολάβος, με εντολέα κατασκευής αυθαιρέτου την Ε.

Κ., σε ακίνητο που βρίσκεται στην άνω θέση, που είναι δάσος και αναδασωτέα έκταση, προέβη αυθαίρετα στις προαναφερθείσες εργασίες αποπεράτωσης (και διαμόρφωσης) της αυθαίρετης διώροφης κατοικίας με στέγη χωρίς άδεια της αρμόδιας Πολεοδομικής Αρχής.

Επομένως, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος αμφοτέρων των πράξεων, για τις οποίες κατηγορείται και των οποίων πληρούται τόσο η αντικειμενική όσο και η υποκειμενική υπόσταση, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό. Πρέπει, ωστόσο, να του αναγνωρισθεί, όπως και πρωτόδικα, βάσει της αρχής της μη χειροτέρευσης της θέσης του (άρθρο 470 του ΚΠΔ), η ελαφρυντική άρθρου 84 παρ. 2 α του ΠΚ.". Στη συνέχεια, το παραπάνω Δικαστήριο της ουσίας, που δίκασε, όπως προεκτέθηκε, σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο για τις αξιόποινες πράξεις του άρθρου 71 παρ.1 του ν.998/1979 και του άρθρου 17 παρ.8 περ.δ'του ν.1337/1983, και καταδίκασε αυτόν, ύστερα από αναγνώριση στο πρόσωπό του των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ.2 στοιχ.α' και ε' του Π.Κ., σε συνολική ποινή φυλάκισης είκοσι (20) μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετία, με το ακόλουθο, κατά πιστή μεταφορά, διατακτικό:

"ΚΗΡΥΣΣΕΙ τον κατηγορούμενο ένοχο, του ότι: στους παρακάτω αναφερόμενους τόπους και χρόνους τέλεσε περισσότερα εγκλήματα που τιμωρούνται από το νόμο με στερητική της ελευθερίας ποινή. Ήτοι: Α) Στην Ευκαρπία, στη θέση ..., του Δήμου ..., ως εργολάβος κατασκευής αυθαιρέτου κτίσματος άνευ δικαιώματος, με εντολέα κατασκευής ακινήτου την Ε.

Κ., στις 6-7- 2016, άνευ δικαιώματος προέβη στο αγροτεμάχιο ..., σε εργασίες αποπεράτωσης της διώροφης κατοικίας που είχε ανεγερθεί στις 28-7-2011 εντός δασικής και αναδασωτέας έκτασης των περιπτώσεων α' και β' της παρ. 5 του άρθρου 3 του Ν.998/1979, με τη δημιουργία εξώστη όγκου 4,74 κ.μ" εξώστη όγκου 2,38 κ.μ., υποστυλωμάτων εξωστών όγκου 1,21 κ.μ., εξωτερικής κλίμακας από οπλισμένο σκυρόδεμα όγκου 3,79 κ.μ., περιμετρικό δάπεδο από οπλισμένο σκυρόδεμα στο περίγραμμα ισογείου όγκου 8,11 κ.μ., τοίχο αντιστήριξης από οπλισμένο σκυρόδεμα όγκου 11,84 κ.μ.

και περιμετρικά τοιχία από οπλισμένο σκυρόδεμα στο περίγραμμα του ισογείου όγκου 1,86κ.μ. Β) Στην Ευκαρπία Θεσσαλονίκης, στη θέση ..., του Δήμου ..., στις 06-07-2016, κατά παράβαση των πολεοδομικών διατάξεων χωρίς άδεια κατασκεύασε αυθαίρετα κτίσμα ή κατασκευή και ειδικότερα, ως εργολάβος, με εντολέα κατασκευή αυθαιρέτου την Ε.

Κ., σε ακίνητο που βρίσκεται στην άνω θέση, που είναι δάσος και αναδασωτέα έκταση, και ειδικότερα στο αγροτεμάχιο 718, προέβη, στις 06-07-2016, αυθαίρετα σε εργασίες αποπεράτωσης αυθαίρετης διώροφης κατοικίας με στέγη, ήτοι της διαμόρφωσης του αύλειου χώρου (κατασκευή περιμετρικού δαπέδου), την κατασκευή εξωτερικής κλίμακας από οπλισμένο σκυρόδεμα, την επέκταση των εξωστών, όπως αυτά αναλυτικά περιγράφονται στην υπό στοιχεία (Α) πράξη του κατηγορητηρίου, χωρίς άδεια της αρμόδιας Πολεοδομικής Αρχής.".

Με αυτά που δέχτηκε, το Πενταμελές Εφετείο (Κακουργημάτων) Θεσσαλονίκης για τις πράξεις της παράβασης του άρθρου 71 παρ.1 του ν.998/1979 όπως αντικ.με άρθρο 41 του ν.4280/2014, και της παράβασης του άρθρου 17 παρ.8 εδ.δ' του ν.1337/1983, για τις οποίες κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων, όπως προκύπτει από το συνδυασμό του σκεπτικού και του διατακτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως, το δικάσαν δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας εκθέτει σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των εγκλημάτων της παράβασης του άρθρου 71 παρ.1 του ν.998/1979 όπως αντικαταστάθηκε με άρθρο 41 του ν.4280/2014, και της παράβασης του άρθρου 17 παρ.8 περ.δ' του ν.1337/1983, τις αποδείξεις από τις οποίες προήλθαν τα περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχτηκαν και τις νομικές σκέψεις υπαγωγής αυτών στις ως άνω εφαρμοσθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε με ευθύ ή με πλάγιο τρόπο, στερώντας δηλαδή την απόφασή του από νόμιμη βάση με ελλιπείς, ασαφείς ή αντιφατικές παραδοχές.

Ειδικότερα διαλαμβάνονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι ακόλουθες ουσιώδεις και κρίσιμες παραδοχές: Ότι η επίδικη έκταση είναι τμήμα αναδασωτέας έκτασης που κηρύχθηκε νομοτύπως αναδασωτέα με την .../1973 απόφαση του Νομάρχη Θεσσαλονίκης η οποία έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στο ΦΕΚ ...-1973, ότι ο κατηγορούμενος ως εργολάβος επιχείρησε, χωρίς δικαίωμα, τις αναφερόμενες εργασίες αποπεράτωσης διώροφης οικοδομής και ειδικότερα κατασκευή εξώστη, υποστηλωμάτων εξωστών, εξωτερικής κλίμακας, περιμετρικό δάπεδο στο περίγραμμα ισογείου, τοίχο αντιστήριξης, περιμετρικά τοιχία, από οπλισμένο σκυρόδεμα, εντός της ως άνω αναδασωτέας έκτασης, οι οποίες αποτελούν εργασίες ανέγερσης-αποπεράτωσης κτίσματος εντός της ως άνω αναδασωτέας έκτασης και εμπίπτουν στην αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος του άρθρου 71 παρ.1 του ν.998/1979, καθώς και εργασίες δόμησης χωρίς οικοδομική άδεια εντός της ως άνω αναδασωτέας έκτασης, γνώση του κατηγορουμένου ότι επιχειρούσε τις άνω εργασίες εντός αναδασωτέας έκτασης, η οποία (γνώση), κατά την απόφαση, προκύπτει από τη συγκεκριμένη παρατιθέμενη παραδοχή ότι η γνώση του για το ότι κατασκεύαζε-αποπεράτωνε το επίδικο ακίνητο άνευ δικαιώματος εντός δασικής αναδασωτέας έκτασης, αλλά και αυθαίρετα χωρίς άδεια της αρμόδιας πολεοδομικής αρχής, προκύπτει και από την όλη συμπεριφορά αυτού και του προσωπικού του, δηλαδή από το ότι ο "μάστορας" κρυβόταν κατά την εκτέλεση των εργασιών, και ότι ο αυτός (κατηγορούμενος ήδη αναιρεσείων) ενήργησε με δόλο που πηγάζει από την ηθελημένη πραγματοποίηση των πραγματικών περιστατικών που στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση των ως άνω εγκλημάτων.

Οι αντίθετες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ότι οι πράξεις που ενήργησε ο κατηγορούμενος ως εργασίες αποπεράτωσης επί ήδη υπάρχοντος κτίσματος σε έκταση του άρθρου 71 παρ.1 του ν.998/1979 δεν εμπίπτουν στην αντικειμενική υπόσταση του εν λόγω εγκλήματος διότι απουσιάζει το στοιχείο της πρωτογενούς μεταβολής χρήσης, είναι αβάσιμες καθόσον στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εν λόγω εγκλήματος είναι κάθε ενέργεια για την ανέγερση οποιουδήποτε κτίσματος, στην οποία εμπίπτουν όλες οι ενέργειες από την θεμελίωση έως την αποπεράτωση του κτίσματος, αφού δεν γίνεται οποιαδήποτε διάκριση στην προπαρατεθείσα και εφαρμοσθείσα διάταξη.

Επίσης για την στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υπόστασης του εν λόγω εγκλήματος αρκεί η παραδοχή της προσβαλλομένης ότι επίδικη έκταση είχε κηρυχθεί νομοτύπως αναδασωτέα με την .../1973 απόφαση του Νομάρχη Θεσσαλονίκης που έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στο ΦΕΚ ...-1973, και δεν απαιτείται επί πλέον να διαλαμβάνεται και το είδος της έκτασης που κηρύχθηκε αναδασωτέα.

Τούτο διότι πρόκειται για υπαλλακτικώς μικτό αδίκημα και αρκεί ένας τρόπος τέλεσης για την στοιχειοθέτησή του και εν προκειμένω αρκεί η παραπάνω παραδοχή ότι επίδικη έκταση είχε κηρυχθεί νομοτύπως αναδασωτέα με την .../1973 απόφαση του Νομάρχη Θεσσαλονίκης που έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στο ΦΕΚ ...-1973.

Ουδεμία δε ασάφεια, ή αντίφαση υπάρχει από την αναφορά στην προσβαλλομένη απόφαση της περικοπής "δασικής αναδασωτέας έκτασης των περιπτώσεων α' και β' της παρ.5 του άρθρου 3 του ν.998/1979", αφού κατά τις σαφείς παραδοχές της η έκταση εντός της οποίας ενήργησε ο κατηγορούμενος είναι αναδασωτέα έκταση νομοτύπως κηρυχθείσα, και το στοιχείο τούτο αρκεί για την στοιχειοθέτηση των παραπάνω υπαλλακτικών εγκλημάτων επί της εν λόγω έκτασης και με τον παραπάνω τρόπο, όπως προεκτέθηκε.

Εξάλλου, στην προσβαλλομένη απόφαση διαλαμβάνεται σαφής παραδοχή ότι πρόκειται για δημόσια δασική έκταση, που κηρύχθηκε αναδασωτέα με την αναφερόμενη απόφαση του Νομάρχη που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, μολονότι το δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο να διαλάβει το είδος της έκτασης που κηρύχθηκε αναδασωτέα, καθ' όσον αρκούσε ότι αυτή είχε κηρυχθεί αναδασωτέα νομοτύπως, επισημειώνοντας, περαιτέρω, ότι κατά το χρόνο κήρυξής της ως αναδασωτέας ίσχυαν οι διατάξεις του άρθρου 191 του προισχύσαντος ν.δ. 86/1969 κατά τις οποίες απαιτείτο απόφαση του νομάρχη δημοσιευθείσα στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, και δεν απαιτείτο αυτή να συνοδεύεται από διάγραμμα το οποίο επίσης να έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, όπως απαιτεί πλέον η διάταξη του ισχύοντος άρθρου 41 παρ. 1 του νόμου 998/1979.

Υπό αυτές τις ουσιαστικές παραδοχές, καταφάσκονται και αιτιολογούνται πλήρως όλα τα αντικειμενικά και υποκειμενικά στοιχεία θεμελίωσης των άνω εγκλημάτων για τα οποία, όπως προαναφέρθηκε, καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' ερευνώμενος σχετικός δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης και κατά τα δύο σκέλη του, με τον οποίο προσβάλλεται η προσβαλλομένη για ευθεία και εκ πλαγίου εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των εφαρμοσθεισών ως άνω ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, είναι αβάσιμος.

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331 παρ. 2, 333, 364 και 369 του ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι η λήψη υπόψη από το δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσεώς του περί της ενοχής ή αθωότητας του κατηγορουμένου, εγγράφων που δεν αναγνώσθηκαν κατά την προφορική συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο, επάγεται απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας κατά το άρθρο 171 παρ. 1 εδ.

δ' του ίδιου Κώδικα, που ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α' του ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, διότι αποστερείται έτσι ο κατηγορούμενος του δικαιώματος να εκθέσει τις παρατηρήσεις του για το αποδεικτικό αυτό μέσο (άρθρο 358 ΚΠοινΔ), καθώς και παραβίαση των περί προφορικότητας της συζητήσεως στο ακροατήριο και κατ' αντιμωλίαν διεξαγωγής της δίκης αρχών, οι οποίες περιλαμβάνονται στην έννοια της δημοσιότητας της διαδικασίας, εκ της οποίας δημιουργείται ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.

Γ' του ΚΠοινΔ λόγος αναιρέσεως. Από την άποψη αυτή στην έννοια του εγγράφου περιλαμβάνονται και οι προανακριτικές και ανακριτικές καταθέσεις μαρτύρων. Κατά δε τις διατάξεις του άρθρου 357 παρ. 4 εδ. β' και γ' του ΚΠοινΔ, "όταν ένας μάρτυρας εξετάζεται στο ακροατήριο, η κατάθεσή του που είχε δοθεί κατά την προδικασία δεν διαβάζεται.

Επιτρέπεται η ανάγνωση μόνο περικοπών της κατάθεσης για να βοηθηθεί η μνήμη του μάρτυρα ή για να επισημανθούν αντιφάσεις του". Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, αρκεί να προκύπτει από τα πρακτικά ότι αναγνώσθηκαν στο μάρτυρα, προς υποβοήθηση της μνήμης του ή επισήμανση αντιφάσεών του, περικοπές της καταθέσεώς του που είχε δοθεί κατά την προδικασία, και δεν απαιτείται να γίνεται στον πίνακα των αναγνωσθέντων εγγράφων ή σε άλλο σημείο των πρακτικών μνεία ότι αναγνώσθηκαν οι περικοπές αυτές.

Με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση για παράβαση των διατάξεων για τη δημοσιότητα της διαδικασίας και απόλυτη ακυρότητα από τη λήψη υπόψη για την κρίση της ενοχής του κατηγορουμένου αναιρεσείοντος της από 21-11-2028 ανακριτικής κατάθεσης του εξετασθέντος στο ακροατήριο μάρτυρα Ι.

Γ., χωρίς η κατάθεση αυτή - ολόκληρη ή η σχετική περικοπή της - να αναγνωσθεί δημόσια στο ακροατήριο. Από την παραδεκτή επισκόπηση της ως άνω προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι το δικάσαν δικαστήριο δέχθηκε στο σκεπτικό του, μεταξύ άλλων, τα εξής: " .........Για το λόγο αυτό άλλωστε ο παραπάνω (I. Γ.), εξετάζεται ως μάρτυρας κατηγορίας ήδη από την προδικασία.

Μάλιστα, ο ίδιος μάρτυρας εξεταζόμενος ενώπιον του Ανακριτή στις 21-11-2018 κατέθεσε τα εξής: "...Ρεύμα στον Π. ίσως έδωσε η μητέρα μου επειδή ήταν γείτονας. Εγώ ήξερα ότι όλη η περιοχή ανήκει στον Δ. Π. Αυτός έχει πεθάνει και το σπίτι το χτίζει ο γιός του Χ. Π. Αυτό το γνωρίζω καθώς έχω την διπλανή οικία". Βέβαια, ο ίδιος μάρτυρας (I.

Γ.), εξεταζόμενος στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου και του παρόντος δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου δηλώνει πλέον άγνοια για το πρόσωπο που συνέχιζε τις εργασίες αποπεράτωσης του ακινήτου.". Από τα παραπάνω, είναι βέβαιο ότι το Δικαστήριο της ουσίας, για να καταλήξει στην καταδικαστική, για τον αναιρεσείοντα- κατηγορούμενο, κρίση του, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα, και την από 21-11-2018 ανακριτική κατάθεση του μάρτυρα Ι.Γ.

Όπως δε προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης 37/2024 απόφασης και της πρωτόδικης 1193/2023 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, η κατάθεση αυτή δεν αναγνώσθηκε στο ακροατήριο. Όμως, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι στον εξετασθέντα στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου και του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου μάρτυρα Ι.

Γ. αναγνώσθηκαν, κατ' άρθρο 357 παρ. 4 του ΚΠοινΔ, περικοπές της εν λόγω ανακριτικής του κατάθεσης, για να επισημανθούν αντιφάσεις του. Αυτό προκύπτει από την επιτρεπτή, για τον έλεγχο του παραδεκτού και της βασιμότητας του λόγου αναίρεσης, επισκόπηση της καταθέσεώς του ενώπιον του ακροατηρίου του δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου, που περιέχεται στα πρακτικά.

Συγκεκριμένα: κατέθεσε μεταξύ άλλων, ότι: μία φορά τον είδα (ενν.τον κατηγορούμενο), ...ξέρω εγώ τί έκανε (ο κατηγορούμενος), ...στο σημείο αυτό του επισημάνθηκε "ότι είχατε πει ότι από εσάς έπαιρνε ρεύμα" και επί λέξει "ότι αυτός έχτιζε μετά το θάνατο του πατέρα του, αυτός συνέχιζε το σπίτι", αυτό είχατε πει στην κατάθεσή σας, η κατάθεσή σας έχει αυτές τις αντιφάσεις με αυτά που είπατε στην προανάκριση και αυτά που είπατε στο πρωτόδικο δικαστήριο και με αυτά που λέτε τώρα, ...είχατε πει κιόλας στην ανάκριση ότι "εγώ έδωσα την μπαλαντέζα..". ..

όχι λάθος είναι, είπα το ίδιο που λέω και τώρα δεν ξέρω γιατί το έγραψαν έτσι, είπα ότι "έξω ήταν δεν ξέρω τι έκανε..". Δηλαδή, είναι βέβαιο ότι στον προαναφερόμενο μάρτυρα επισημάνθηκαν, είτε από την Πρόεδρο του Δικαστηρίου είτε από άλλους παράγοντες της δίκης, αντιφάσεις των ενώπιον του ακροατηρίου καταθέσεών του προς την ανακριτική του κατάθεση και αυτός απάντησε ως άνω, μολονότι δε δεν ήταν αναγκαίο, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, να γίνεται μνεία στα πρακτικά των περικοπών της προανακριτικής και ανακριτικής καταθέσεώς του που περιέχουν τις αντιφάσεις που επισημάνθηκαν, προκύπτουν από τα πρακτικά οι σχετικές ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στον μάρτυρα προς επισήμανση και διευκρίνιση των αντιφάσεων.

Επομένως, ο, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Γ' και Α' του Κ.Ποιν.Δ., πρώτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για παράβαση των διατάξεων για τη δημοσιότητα της διαδικασίας και απόλυτη ακυρότητα από τη λήψη υπόψη της ανακριτικής κατάθεσης του εξετασθέντος στο ακροατήριο μάρτυρα χωρίς αυτή, ολόκληρη ή περικοπή της, να αναγνωσθεί, είναι αβάσιμος.

Μετά από αυτά, και αφού δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρο 578 του Κ.Ποιν.Δ. όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το Ν.5095/2024 (ΦΕΚ Α'40/15-3-2024), κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-3-2024 με αριθ. 3/2024 αίτηση του Χ. Π. του Δ., κατοίκου ... (...), για αναίρεση της με αριθμό 37/2024 καταδικαστικής απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Μαΐου 2024.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Ιουνίου 2024.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ