Supreme Court partially allowed appeal against industrial accident judgment, remanding case for retrial on liability issues.

Απόφαση 883 / 2009 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 883/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Θεμέλη, Ειρήνη Αθανασίου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη και Παναγιώτη Κομνηνάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ Α.Ε. - ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΧΑΛΥΒΟΣ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Γεώργιο Τσατήρη και Ιωάννα Γιαννικοπούλου με δηλώσεις του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) .... κατοίκου ...., 2) εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "... ΕΠΕ", που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) ...., κατοίκου ..., 4) ...., 5) ....και 6) ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα.

Ο 1ος αναιρεσίβλητος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κούλα.

Η 2η των αναιρεσιβλήτων εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπυρίδωνα Παπανικολάου και η 6η από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Σύριο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Οι 3ος, 4ος και 5ος αναιρεσίβλητοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-9-2005 αγωγή του ήδη 1ου αναιρεσιβλήτου, με τις από 20-2-2006 ανακοινώσεις δίκης - προσεπικλήσεις σε αναγκαστική παρέμβαση - παρεμπίπτουσες αγωγές και παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη 5ου αναιρεσιβλήτου, με την από 24-2-2006 προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και με τις από 3-7-2006 ανακοινώσεις δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση της ήδη 2ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 918/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 3063/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 23-7-2008 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη διάβασε την από 6-2-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι, δεύτερος, πέμπτος, έβδομος και όγδοος, λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως και να απορριφθούν οι λοιποί. Οι πληρεξούσιοι των παραστάντων αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθ. ..., ... και ...εκθέσεις επιδόσεως των δικαστικών επιμελητών στο Πρωτοδικείο Πειραιώς, ... (οι δύο πρώτες) και ... (η τελευταία), επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως με την οικεία πράξη ορισμού δικασίμου για την πιο πάνω δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο εκ των αναιρεσιβλήτων.

Επομένως, εφόσον αυτοί δεν παραστάθηκαν κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από της σειρά του οικείου πινακίου, νομίμως έγινε η συζήτηση παρά την απουσία τους (άρθρο 578 παρ. 2 του κ.Πολ.Δ.). Επειδή, από τις διατάξεις 556 και 558 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απευθύνεται εναντίον εκείνων, οι οποίοι ήταν διάδικοι στη δίκη στην οποία εκδόθηκε η απόφαση που προσβάλλεται, και αντίδικοι του αναιρεσείοντα, όχι όμως εναντίον όλων αυτών, αλλά μόνο εναντίον εκείνων από αυτούς από τους οποίους επιδιώκεται μ' αυτήν και με βάση τις επικαλούμενες πλημμέλειες της είναι δυνατή, η αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη κατά το μέρος της που στρέφεται κατ' εκείνων των αντιδίκων του αναιρεσείοντος τους οποίους δεν αφορούν οι αποδιδόμενες μ' αυτήν πλημμέλειες και ως προς τους οποίους επομένως δεν είναι δυνατόν να αναιρεθεί η απόφαση και αν ακόμα ευδοκιμήσουν οι λόγοι αυτοί.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα, ο πρώτος αναιρεσίβλητος με την από 15-9-2005 αγωγή του που άσκησε κατά της αναιρεσείουσας και του πέμπτου εκ των αναιρεσιβλήτων, ζήτησε, επικαλούμενος ότι υπέστη εργατικό ατύχημα, την καταβολή χρηματικής ικανοποιήσεως και αποζημιώσεως σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 931, 932 ΑΚ.

Στη δίκη αυτή η αναιρεσείουσα με την από 24-2-2006 Προσεπίκληση - Αγωγή προσεπικάλεσε τους, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο εκ των αναιρεσιβλήτων, ζητώντας σε περίπτωση ήττας της να της καταβάλουν κάθε ποσό που η ίδια θα υποχρεωθεί να καταβάλει στον ενάγοντα της κύριας αγωγής. Επίσης, ο πέμπτος αναιρεσίβλητος με την από 20-2-2006 Προσεπίκληση-Αγωγή του προσεπικάλεσε στην ίδια δίκη, την έκτη αναιρεσίβλητη "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ", ζητώντας να παρέμβει και σε περίπτωση ήττας του να υποχρεωθεί να του καταβάλει κάθε ποσό που ο ίδιος θα υποχρεωθεί να καταβάλει στην αναιρεσείουσα προσεπικαλούσα.

Με την προσβαλλόμενη από την αναιρεσείουσα απόφαση του Εφετείου, η οποία εκδόθηκε μετά την άσκηση εφέσεων κατά της πρωτόδικης απόφαση από την αναιρεσείουσα και τον πρώτο αναιρεσίβλητο, έγινε εν μέρει δεκτή η κύρια αγωγή. Με τους λόγους αναιρέσεως η αναιρεσείουσα προβάλλει αιτιάσεις κατά της απόφασης αυτής του Εφετείου που αφορούν την παραδοχή της κύριας αγωγής ως προς αυτήν, καθώς και τη μη έρευνα της ασκηθείσας από αυτήν πιο πάνω προσεπίκλησης-αγωγής κατά των δευτέρου, τρίτου, τετάρτου και πέμπτου εκ των αναιρεσιβλήτων.

Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως αυτή, η οποία κατά τα λοιπά νομοτύπως ασκήθηκε, παραδεκτώς μεν στρέφεται κατά των πέντε πρώτων αναιρεσιβλήτων ως προς τους οποίους η αναιρεσείουσα νικήθηκε και ως προς τους οποίους επιδιώκεται η αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, απαραδέκτως όμως στρέφεται κατά της έκτης αναιρεσίβλητης την οποία δεν αφορούν οι ως άνω πλημμέλειες της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.

Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος που στρέφεται κατ' αυτής είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της εν λόγω αναιρεσίβλητης. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 34 παρ.2, 60 παρ. 3 του α.ν. 1846/1951 "περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων" σε συνδυασμό με το άρθρο 16 παρ.1, 3 του ν. 551/1914, όπως κωδικοποιήθηκε με το από 24-7/25-8-1920 β.δ., συνάγεται ότι αν ο υποστάς ατύχημα, που έγινε έπειτα από βίαιο συμβάν κατά την εκτέλεση της εργασίας του ή εξ αφορμής αυτής, υπαγόταν στην ασφάλιση του Ι.Κ.Α., ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση για αποζημίωση του.

Ο τελευταίος έχει κατά του εργοδότη αξίωση για εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 914 και 932 ΑΚ εφόσον το ατύχημα οφείλεται σε πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων υπ' αυτού προσώπων, υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 922 Α.Κ.. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως, για να υπάρχει σχέση προστήσεως θα πρέπει να υπάρχει εξάρτηση, έστω και χαλαρή, ανάμεσα στον προστήσαντα και στον προστηθέντα, ώστε ο πρώτος να μπορεί να δίνει στον δεύτερο εντολές ή οδηγίες και να τον ελέγχει ή επιβλέπει κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας που του ανέθεσε.

Εξάλλου, από τα άρθρα 681, 688-691 και 698 του Α.Κ. προκύπτει ότι ο εργολάβος δεν θεωρείται, καταρχήν, προστηθείς του εργοδότη, όταν όμως ο εργοδότης επιφύλαξε για τον εαυτό του, ρητώς ή σιωπηρώς, την διεύθυνση και την επίβλεψη της εκτελέσεως του έργου και μάλιστα το δικαίωμα παροχής οδηγιών προς τον εργολάβο, ο τελευταίος θεωρείται ότι βρίσκεται σε σχέση προστήσεως προς τον εργοδότη.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του ν. 1396/1983 "περί μέτρων ασφαλείας σε οικοδομές και ιδιωτικά τεχνικά έργα" σε περίπτωση που δεν ανατίθεται η εκτέλεση του έργου σ' έναν εργολάβο, ο κύριος του έργου είναι υποχρεωμένος να λαμβάνει πριν την εγκατάσταση κάθε εργολάβου ή υπεργολάβου τμήματος του έργου και να τηρεί, όσο διαρκεί το έργο αυτού, όλα τα μέτρα ασφαλείας, τα οποία του υποδεικνύει ο επιβλέπων το έργο, εφόσον αυτά δεν αφορούν σε τμήματα του έργου που ανέλαβαν και εκτελούν οι εργολάβοι και υπεργολάβοι.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι ο κύριος του έργου δεν ευθύνεται ως προστήσας για τις παράνομες πράξεις κα παραλείψεις του εργολάβου ή υπεργολάβου, αν με εντολή του ολόκληρο το έργο ή τμήματα αυτού με σύμβαση μισθώσεως έργου ανατέθηκε σε εργολάβο και δεν επιφύλαξε στον εαυτό του τη διεύθυνση και επίβλεψη της εκτελέσεως του έργου.

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 931 Α.Κ., που ορίζει ότι "η αναπηρία ή παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημιώσεως, αν επιδρά στο μέλλον του", σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 298, 299, 914, 929 και 932 Α.Κ. προκύπτει ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, που προξενείται στον παθόντα, ανεξαρτήτως φύλου, εκτός από την επίδραση, την οποία μπορεί να ασκήσει τόσο στο ύψος των χρηματικών ποσών, που θα στερείται ο παθών στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αυξήσεως των δαπανών του, όσο και στο ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως, που θα επιδικασθεί για την ηθική βλάβη, μπορεί να θεμελιώσει και αυτοτελή αξίωση για αποζημίωση, αν επιδρά στο μέλλον του.

Η διατύπωση της διατάξεως του άρθρου 931 Α.Κ. παρέχει βάση για τέτοια αξίωση, αν και εφόσον, κατά την αληθή έννοιά της, η αναπηρία ή η παραμόρφωση επιδρά στο οικονομικό μέλλον του παθόντος, που δεν μπορεί να καλυφθεί εντελώς με τις παροχές, οι οποίες προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 929 και 932 Α.Κ., που συνθέτουν την ως άνω έννοια της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως στο μέλλον του παθόντος.

Η κατά τα άνω, όμως, αυτοτελής αξίωση αφορά στον καθορισμό και μόνον αποζημιώσεως για περιουσιακή ζημία και μάλιστα μελλοντική και όχι για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, η οποία αποκαθίσταται κατά το άρθρο 932 ΑΚ και η οποία δεν μπορεί να βρει έρεισμα και στη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, στην οποία γίνεται λόγος για "αποζημίωση".

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 34 παρ. 2 και 60 παρ. 3 α.ν. 1846/51, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 16 παρ. 1 ν. 551/15, κωδικοποιημένου με το β.δ. της 24.07/25.8.1920, συνάγεται ότι, όταν ο εργαζόμενος υπάγεται στην ασφάλιση του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ) και υποστεί ατύχημα, κατά την εκτέλεση της εργασίας ή εξ αφορμής της εργασίας, ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση αποζημιώσεώς του, τόσο ως προς τη σύμφωνα με το κοινό δίκαιο ευθύνη για αποζημίωση, όσο και ως προς την προβλεπόμενη από τον παραπάνω ν. 551/15 ειδική αποζημίωση και μόνο αν το ατύχημα οφείλεται σε δόλο του εργοδότη ή αυτών που ο εργοδότης έχει προστήσει, ο τελευταίος έχει την υποχρέωση να καταβάλει στον εργαζόμενο την από το άρθρο 34 παρ. 2 α.ν. 1841/51 προβλεπόμενη διαφορά μεταξύ του ποσού της κατά το κοινό δίκαιο αποζημίωσης και του ολικού ποσού των παροχών που χορηγεί το ΙΚΑ.

Ο παθών, όμως, διατηρεί την αξίωσή του γα χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, η οποία κρίνεται πάντοτε κατά το κοινό δίκαιο (άρθρα 914, 922, 932 ΑΚ), κατά του εργοδότη και του προσώπου που προστήθηκε από αυτόν, όταν το ατύχημα οφείλεται σε πταίσμα αυτών. Έτσι, λοιπόν, σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος, όταν ο παθών εργαζόμενος υπάγεται στην ασφάλιση του ΙΚΑ, το οποίο έχει αναλάβει την αποκατάσταση της περιουσιακής του ζημίας, δεν νομιμοποιείται (παθητικά) αυτός να αξιώσει από τον εργοδότη και την αυτοτελή αποζημίωση από το άρθρο 931 ΑΚ, λόγω του περιουσιακού χαρακτήρα αυτής (Oλ.

ΑΠ 18/2008). Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχτηκε κατ' ανέλεγκτη κρίση τα εξής: Με την από 14-9-2004 έγγραφη σύμβαση η αναιρεσείουσα ανέθεσε στην εταιρία "...ΕΠΕ" ως ανάδοχο εργολάβο την εκτέλεση του έργου προμηθείας, διαμόρφωσης και τοποθέτησης δικτυωμάτων και συνδέσμων ακαμψίας γερανογεφυρών στους άξονες Α-Β-C του κτιρίου του χαλυβουργείου της στην Ελευσίνα.

Στη συνέχεια με το από 20-9-2004 ιδιωτικό συμφωνητικό εκτέλεσης εργασιών, η ανωτέρω εταιρία .... ΕΠΕ ανέθεσε ως εργολήπτρια υπεργολαβικά στον πέμπτο αναιρεσίβλητο την εκτέλεση των εργασιών διαμόρφωσης και τοποθέτησης δικτυωμάτων και συνδέσμων ακαμψίας στους γερανοδοκούς των γερανογεφυρών στο υψόμετρο +21 μέτρα στους άξονες ΑΒC του κτιρίου του χαλυβουργείου της αναιρεσείουσας.

Ο πέμπτος αναιρεσίβλητος για τις ανάγκες της επιχειρήσεως του είχε προσλάβει από τις 24-10-2002 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου τον πρώτο αναιρεσείοντα ως εργάτη- ηλεκτροσυγκολητή. Στις 15-10-2004 ο πρώτος αναιρεσίβλητος ως μέλος του συνεργείου του πέμπτου αναιρεσιβλήτου εργαζόταν ως ηλεκτροσυγκολητής στο παραπάνω κτίριο του χαλυβουργείου της αναιρεσείουσας μήκους 209 μέτρων περίπου και ύψους 21 μέτρων επί του κεντρικού άξονα (πλατφόρμα μπετόν) του πιο πάνω κτιρίου.

Η πλατφόρμα επί της οποίας εργαζόταν, πλάτους 2 μέτρων φέρει κατά μήκος και στις δύο πλευρές σιδηροδοκούς και χωρίζεται σε τομείς (φατνώματα) με εγκάρσιες τομές από κολώνες μεταξύ δε των δύο κολώνων ορίζεται ένας τομέας. Εκατέρωθεν και παράλληλα της παραπάνω πλατφόρμας στο αυτό ύψος υπάρχουν δύο άλλες πλατφόρμες (ακρινοί άξονες), που φέρουν σιδηροδοκούς στην εσωτερική πλευρά τους.

Έτσι σχηματίζονται δύο ζεύγη σιδηροδοκών που αποτελούν τις σιδηροτροχιές για την κίνηση αρκετών γερανογεφυρών που κινούνται στο κτίριο. Κάθε ζεύγος αποτελείται από τη δοκό του ενός ακρινού άξονα και την κοντινότερη σε αυτή δοκό του κεντρικού. Στις 7.45'και ενώ ο πρώτος αναιρεσίβλητος εργαζόταν επί της πλατφόρμας αυτής και εκτελούσε με το τριμελές συνεργείο της επιχείρησης του πέμπτου αναιρεσιβλήτου εργασίες ενίσχυσης των σιδηροτροχιών των γερανογεφυρών, διερχόμενη γέφυρα της αναιρεσείουσας με αιωρούμενη καμπίνα και οδηγό τον χειριστή ...

υπάλληλο της αναιρεσείουσας τραυμάτισε τον πρώτο αναιρεσίβλητο με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του αριστερού χεριού στο ύψος της μεσότητας του βραχιονίου. Το ανωτέρω ατύχημα οφείλεται σε συντρέχουσα αμέλεια αμφοτέρων των εναγομένων (αναιρεσείουσας και πέμπτου αναιρεσιβλήτου), οι οποίοι παρέλειψαν να λάβουν όπως όφειλαν και υποχρεούντο τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλεια των εκτελούντων τις ανωτέρω εργασίες ενίσχυσης των σιδηροτροχιών.

Ειδικότερα δεν είχε ανασταλεί η κίνηση των γερανογεφυρών κατά τη διάρκεια των εργασιών ενίσχυσης των σιδηροτροχιών αν και οι εργασίες αυτές απαιτούσαν την παρουσία εργατών πολύ κοντά στις σιδηροτροχιές διέλευσης των γερανογεφυρών. Ενώ δε είχε επιλεγεί η ανασφαλής πρακτική της σύγχρονης κίνησης των γερανογεφυρών ταυτόχρονα με τις εργασίες συντήρησης δεν είχαν ληφθεί οργανωτικά και τεχνικά μέτρα που θα αποσκοπούσαν στην αποτροπή έκθεσης των εργαζομένων στην τροχιά κίνησης των γερανογεφυρών.

Συγκεκριμένα δεν υπήρχε κατά την ημέρα του ατυχήματος φωτεινή σήμανση με τοποθέτηση φανών για να επισημαίνεται ο τομέας όπου εκτελούνταν οι εργασίες. Επίσης δεν υπήρχε επαρκής προειδοποιητική σήμανση ηχητική ή φωτεινή των γερανογεφυρών.... Αντί των ανωτέρω μέτρων ασφαλείας είχε επιλεγεί το μέτρο της τοποθέτησης επιστάτη παρατηρητή, του Π1 εργαζόμενου στο συνεργείο του πέμπτου αναιρεσιβλήτου που παρατηρούσε την κίνηση των γερανογεφυρών και σε περίπτωση προσέγγισης σε εργαζόμενο ειδοποιούσε τον εργαζόμενο να απομακρυνθεί.

Το μέτρο όμως αυτό ήταν ατελές και ανεπαρκές εφόσον η ειδοποίηση αφορούσε μόνο τα μέλη του συνεργείου και όχι και τους οδηγούς των γερανογεφυρών διότι δεν είχε δυνατότητα συνεννόησης και ειδοποίησης των οδηγών. Η παράλειψη εκ μέρους των εναγομένων (αναιρεσείουσας και πέμπτου αναιρεσιβλήτου) της λήψεως των ενδεδειγμένων προστατευτικών μέτρων πληροί τις προϋποθέσεις της συνδρομής της ειδικής αμέλειας που καθιστά τους εναγομένους (αναιρεσείουσα και πέμπτο αναιρεσίβλητο) υπαιτίους του τραυματισμού του πρώτου αναιρεσιβλήτου.

Αντιθέτως, ουδεμία υπαιτιότητα βαρύνει τον παθόντα στην πρόκληση του ενδίκου εργατικού ατυχήματος καθότι δεν αποδείχτηκε ότι αυτός απομακρύνθηκε αυτοβούλως από τον επόπτη Π1, ο οποίος επιτηρούσε για την ασφαλή εργασία και ειδοποιούσε για τη γερανογέφυρα που πλησίαζε. Απεναντίας αποδείχτηκε ότι την ημέρα του ατυχήματος ο παθών εκτελούσε την εργασία ηλεκτροσυγκολλήσεως που είχε ανατεθεί στο συνεργείο του πέμπτου αναιρεσιβλήτου, το οποίο με κανονική σύνθεση έπρεπε να απαρτίζεται από τέσσερα άτομα χωρισμένα σε δύο ομάδες των δύο ατόμων εκ των οποίων ο ένας εκτελούσε την εργασία και ο άλλος επέβλεπε την κίνηση των γερανογεφυρών Κατά τη στιγμή όμως του ατυχήματος ο παθών εργαζόταν μόνος του χωρίς επόπτη-επιτηρητή ο οποίος απουσίαζε.

Με βάση τις παραδοχές αυτές απέρριψε την ένσταση περί συνυπαιτιότητας του πρώτου αναιρεσιβλήτου στο ένδικο εργατικό ατύχημα. Ακολούθως αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε γίνει δεκτή η ως άνω ένσταση έκρινε ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος δικαιούται το ποσό των 140.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση, καθώς και το ποσό των 60.000 ευρώ ως αποζημίωση του άρθρου 931 λόγω της αναπηρίας του που θα έχει επίδραση στο μέλλον του, υποχρέωσε δε την αναιρεσείουσα και τον πέμπτο αναιρεσίβλητο να καταβάλουν στον πρώτο αναιρεσίβλητο τα ως άνω ποσά εις ολόκληρον έκαστος.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις ευθέως και εκ πλαγίου δεδομένου ότι εσφαλμένα έκρινε νόμιμο και κατ' ουσίαν βάσιμο το κονδύλιο της αγωγής για αποζημίωση εκ του άρθρου 931 ΑΚ περιέλαβε δε αντιφατικές και ασαφείς αιτιολογίες ως προς το θέμα της ευθύνης της αναιρεσείουσας, αφού αν και αναφέρει ότι η αναιρεσείουσα είχε αναθέσει στην εταιρία ...

ΕΠΕ ως ανάδοχο εργολάβο την εκτέλεση του έργου, η οποία στη συνέχεια ανέθεσε υπεργολαβικά την εκτέλεση μέρους του έργου στον πέμπτο αναιρεσίβλητο εργοδότη του παθόντος, δεν διευκρινίζει αν η αναιρεσείουσα επεφύλαξε και με ποίον τρόπο στον εαυτό της την επίβλεψη του έργου. Επομένως, οι, πέμπτος, έβδομος και όγδοος, λόγοι αναιρέσεως από τους αρ. 1 και 19 του Κ.Πολ.Δ.

είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς την αναιρεσείουσα και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που την εξέδωσε, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη ως προς την έκτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ". Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της έκτης αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1200) ευρώ.

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 3063/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς την αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ Α.Ε ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΧΑΛΥΒΟΣ". Και

Καταδικάζει τους πέντε πρώτους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ