Supreme Court dismisses appeal against second instance court ruling rejecting car damage compensation claim due to driver fault.

Απόφαση 878 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 878/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Μαρία Τζανακάκη, Αντώνιο Τσαλαπόρτα και Ζαμπέτα Στράτα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Φεβρουαρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Ρ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Προκόπιο Εξαρχάκο.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην .... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σωκράτη Βερτέλλη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-11-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1985/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1817/2014 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 16-3-2016 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ζαμπέτα Στράτα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η κρινόμενη από 16-03-2016 με αριθμό καταθέσεως 121/18-03-2016 αίτηση αναιρέσεως κατά της με αριθμό 1817/20-03-2014 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του (άρθρ. 681Α Κ.Πολ.Δ., όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή του με τον Ν. 4335/2015), έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του ως άνω Δικαστηρίου (άρθρ. 495 § 1 Κ.Πολ.Δ.) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της διετούς προθεσμίας από τη δημοσίευσή της, εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση αυτής (άρθρ. 564 § 3 Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει για τα κατατιθέμενα από 01-01-2016 ένδικα μέσα, μετά την αντικατάστασή του από το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του νόμου 4335/2015). Ωσαύτως, έχει κατατεθεί από τον αναιρεσείοντα το παράβολο ποσού τριακοσίων (300) ευρώ, που προβλέπεται από την παρ. 3 του άρθρου 495 Κ.Πολ.Δ., όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του νόμου 4335/2015.

Συνεπώς, ενόψει και των διατάξεων των άρθρων 552, 553 § 1β, 556, 558 και 577 Κ.Πολ.Δ., είναι παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της.

IΙ. Ο αναιρετικός λόγος από τον αρ. 8 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ., (ο οποίος έχει ως στόχο τη διασφάλιση του συζητικού συστήματος αλλά και την αρχή της ακρόασης των διαδίκων), ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο και εκτιμώντας προφανώς εσφαλμένα τα διαδικαστικά έγγραφα, είτε έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είτε δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν επίσης ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, νοούνται δε ως πράγματα οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στην θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.ΑΠ 3/1997), δηλαδή οι ισχυρισμοί που κατά τον νόμο διαμόρφωσαν ή ανάλογα ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

Περαιτέρω, δεν ιδρύει τον παραπάνω λόγο αναίρεσης η παράλειψη του δικαστηρίου της ουσίας να απαντήσει σε ισχυρισμό αόριστο, μη νόμιμο ή αλυσιτελή ή σε απλώς αρνητικό ή διευκρινιστικό ισχυρισμό που δεν καταλήγει σε επίκληση έννομης συνέπειας και βέβαια το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει ούτε στα πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων που αντλούν αυτοί από τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, έστω και αν διατυπώνονται υπό τη μορφή λόγου εφέσεως, ούτε και νομικά επιχειρήματά τους, που σε αντίθεση με τους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους δεν περιέχουν επίσης κρίση ως προς την επέλευση ή όχι μίας έννομης συνέπειας, αλλά προβάλλονται με σκοπό να συμβάλλουν στον καθορισμό του αληθινού νοήματος του επικαλουμένου ή αντικρουόμενου στη συγκεκριμένη περίπτωση κανόνα δικαίου.

Ο ίδιος λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως αβάσιμος, αν το δικαστήριο έλαβε μεν υπόψη του τον κρινόμενο ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, όμως τον απέρριψε ρητά ή και σιωπηρά για οποιαδήποτε τυπική η ουσιαστική αιτία (Ολ.ΑΠ 25/2003).

Εν προκειμένω, κατά της προσβαλλόμενης με αριθμό 1817/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης με αριθμό 1985/2012 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (η οποία απέρριψε κατ' ουσίαν την ένδικη από 29-11-2011 αγωγή του ίδιου κατά της ήδη αναιρεσίβλητης και του Μ.

Χ. περί αποζημιώσεως εξαιτίας αυτοκινητικού ατυχήματος), προβάλλεται με τον πρώτο από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης η αναιρετική πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη πραγμάτων που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, που συνίστανται, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο, στο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, σχετικά με την υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου, οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου ταξί, στην επέλευση του επίδικου ατυχήματος, 1) στηρίχθηκε μόνο στην κατάθεση του πρώτου εναγομένου, οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου και όχι στη με αριθμό .....68/8-11-2013 ένορκη βεβαίωση του μάρτυρα Ε.

Κ. ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών, την οποία νομίμως προσήγαγε ο αναιρεσείων, 2) αγνόησε, μολονότι προτάθηκε α) ότι το αυτοκίνητο του ενάγοντος χτυπήθηκε από το αυτοκίνητο του εναγομένου και ξύστηκε από το μέσο της αριστερής του πλευράς και προς τα πίσω και συνεπώς το αυτοκίνητο του ενάγοντος, κατά τη στιγμή της σύγκρουσης, βρισκόταν σε εμπρόσθια και όχι προς τα όπισθεν κίνηση και το εμπρόσθιο τμήμα του είχε περάσει κατά τα 3/4 το ύψος του διαδρόμου εξόδου των ταξί αυτοκινήτων, β) ότι η έξοδος των υπεραστικών λεωφορείων εκτελέσεως δρομολογίων μεταφοράς επιβατών από και προς τη Δυτική Ελλάδα, επί της ..., έχει τρεις διαδρόμους εξόδου, ήτοι δύο διαδρόμους για την έξοδο των λεωφορείων και ένα διάδρομο για την έξοδο των ταξί, έχουν πλάτος τουλάχιστον πέντε περίπου μέτρα κάθε ένας από αυτούς, χωρίζονται με νησίδα ασφαλείας πλάτους τουλάχιστον τριών μέτρων, στο άκρο δε της νησίδας ασφαλείας που χωρίζει το μεσαίο διάδρομο των λεωφορείων από το αριστερό διάδρομο των ταξί και μάλιστα προ της διασταυρώσεως με την οδό ...

υπάρχει πινακίδα STOP για τα εξερχόμενα επί της οδού ... ταξί, η ίδια δε πινακίδα υπάρχει και στο αριστερό μέρος του διαδρόμου των ταξί, ότι το αυτοκίνητο του ενάγοντος βρισκόταν σε κίνηση και σε ευθεία πορεία και επί της οδού ..., έχοντας ευθυγραμμιστεί με αυτή την οδό, όταν προσέκρουσε επί αυτού το αυτοκίνητο του εναγομένου, το οποίο παραβίασε την πινακίδα STOP και επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα του στην αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου του, την οποία έξυσε από το μέσο αυτής προς τα πίσω, γ) ότι δεν υπήρχε αστυνομικό όργανο στον τόπο της σύγκρουσης κατά την στιγμή του ατυχήματος γιατί διαφορετικά δεν θα αναγραφόταν στο δελτίο συμβάντων της Τροχαίας της 20-09-2010 ότι ο οδηγός του ταξί εγκατέλειψε τον τόπο του ατυχήματος και εξαφανίστηκε, ούτε αναφέρεται στο εν λόγω δελτίο ότι υπήρχε έτερο σταθμευμένο όχημα που δήθεν εμπόδιζε τη διέλευση των λεωφορείων ή άλλα προσωρινώς σταθμευμένα οχήματα, όπως λανθασμένα δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι διαφορετικά θα είχαν καταγραφεί στο δελτίο συμβάντων και θα είχε εκδοθεί κλήση με πρόστιμο εάν υπήρχε παρανόμως σταθμευμένο αυτοκίνητο, 3) δεν εξηγεί (η προσβαλλόμενη) α) γιατί δεν προσέκρουσε το αυτοκίνητο του ενάγοντος κατά την δήθεν οπισθοπορεία του στην πινακίδα STOP, που υπήρχε στη νησίδα που διαχωρίζει τον διάδρομο των ταξί από τον διάδρομο των λεωφορείων, β) γιατί αμέσως μετά το ατύχημα έσπευσε να εξαφανιστεί ο εναγόμενος οδηγός του ταξί τη στιγμή που ο ενάγων τηλεφωνούσε στην άμεση δράση για να επιληφθεί του ατυχήματος, γ) πώς κατόρθωσε να φύγει το ταξί του εναγομένου από τον τόπο του ατυχήματος αν το λεωφορείο δεν χωρούσε να περάσει για να εισέλθει στην οδό ...

και δ) γιατί ο εναγόμενος δεν άσκησε αγωγή σε βάρος του ενάγοντα για τις ζημιές που υπέστη, ή έστω ανταγωγή. Έχοντας το παραπάνω περιεχόμενο ο ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος με τις παρακάτω ειδικότερα διακρίσεις: Α) Ως προς την υπ' αριθμ. 1 αιτίαση, ως μη νόμιμος, διότι η ένορκη βεβαίωση συνιστά αποδεικτικό μέσο και όχι πράγμα, δηλαδή ισχυρισμό.

Β) Ως προς την αιτίαση υπ' αριθμ. 2 στοιχ. α' και β', ως απαράδεκτος, διότι, υπό το πρόσχημα του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 8 του Κ.Πολ.Δ., πλήττει την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το Δικαστήριο της ουσίας, η οποία δεν υπόκειται σε ακυρωτικό έλεγχο (άρθρο 561 § 1 Κ.Πολ.Δ.). Γ) Ως προς τις λοιπές αιτιάσεις υπ' αριθ. 2 στοιχ.

γ' και 3 στοιχ. α', β', γ', και δ', ως απαράδεκτος, καθόσον συνιστούν πραγματικά επιχειρήματα του αναιρεσείοντος, που αυτός αντλεί από τα προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα και προβάλλονται προς αντίκρουση των πραγματικών περιστατικών που δέχτηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

ΙΙΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 του Κ.Πολ.Δ., που ορίζει ότι αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται μόνο όταν το δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά ή όταν δεν εκθέτει από ποία αποδεικτικά στοιχεία άντλησε την απόδειξη γι' αυτά (ΑΠ 259/2014, 160/2013, 379/2006). Για να είναι, όμως, ορισμένος ο παραπάνω αναιρετικός λόγος πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο ποία πράγματα δέχτηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ως αληθινά χωρίς απόδειξη (ΑΠ 1158/2013).

Συνεπώς, ο δεύτερος, κατά το πρώτο σκέλος αυτού, λόγος αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται η αναιρετική πλημμέλεια ότι "η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη", χωρίς περαιτέρω αναφορά των πραγμάτων (ισχυρισμών) που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ως αληθινών χωρίς απόδειξη, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. λόγω αοριστίας.

IV. Το Εφετείο Αθηνών, που δίκασε, όπως από την προσβαλλόμενη απόφασή του προκύπτει, ρητώς αναφέρει ότι για την κρίση του ως προς το αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε έλαβε υπόψη του και εκτίμησε, πλην των άλλων αποδεικτικών μέσων, και την 9368/8-11-2013 ένορκη βεβαίωση του Ε. Κ. ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών. Από την αναφορά του δε αυτή, σε συνδυασμό και με τις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασής του, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και αξιολόγηση της εν λόγω ένορκης βεβαίωσης, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και εκτίμησε και το ως άνω αποδεικτικό μέσο, γι' αυτό ο περί του αντιθέτου δεύτερος, κατά το δεύτερο σκέλος αυτού, λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

V. Λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., δημιουργείται όταν στο αιτιολογικό της απόφασης, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά γεγονότα, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του, τα παρακάτω: "Στις 20-9-2010 και περί ώρα 17:00, ο ενάγων - εκκαλών, οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...93 ΔΧΕ υπεραστικό λεωφορείο (εργοστασίου κατασκευής MERCEDES, μοντέλο 2000, διαστάσεων 11.980 χ 2.500 χ 3.700 cm), ιδιοκτησίας του, που ήταν ενταγμένο - μισθωμένο στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "...

Α.Ε." και εκτελώντας δρομολόγιο μεταφοράς επιβατών από .... προς ....., είχε μόλις παραλάβει επιβάτες από τον Υπεραστικό Σταθμό Λεωφορείων της ......, που βρίσκεται στη ... και ετοιμαζόταν προς αναχώρηση. Στον ανωτέρω χώρο των ... υπάρχουν τρεις έξοδοι (διάδρομοι) προς την οδό ..., εκ των οποίων ο πρώτος από δεξιά και ο μεσαίος διάδρομος (κατά την πορεία των οχημάτων) προορίζονται για την έξοδο των λεωφορείων, ο δε αριστερός διάδρομος προορίζεται για την έξοδο των ταξί και διαχωρίζεται από τους άλλους με νησίδα ασφαλείας, που χρησιμεύει και για την αναμονή των επιβατών, που πρόκειται να χρησιμοποιήσουν ταξί.

Στο άκρον της νησίδας ασφαλείας στη συμβολή των άνω διαδρόμων με την οδό ... υπάρχει ρυθμιστική πινακίδα υποχρεωτικής διακοπής της πορείας (STOP), που υποχρεώνει τα εξερχόμενα από το ... οχήματα να διακόψουν την πορεία τους και να ελέγξουν την επί της οδού ... κίνηση των οχημάτων. Η οδός ... είναι μονόδρομος και έχει κατεύθυνση από ...

προς ..., έχει πλάτος "4 μέτρα και χωράει ίσα - ίσα το λεωφορείο που είναι 12 μ. μήκος και 2,5 μ. πλάτος", όπως κατέθεσε χαρακτηριστικά ο ενάγων στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ενώ στο άκρο δεξιό της άνω οδού υπάρχουν συνήθως προσωρινά σταθμευμένα οχήματα (βλ. ιδίως τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες του τόπου του ατυχήματος σε συνδυασμό με τη χωρίς όρκο κατάθεση του ενάγοντος στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου).

Κατά τον ίδιο ως άνω χρόνο, στο χώρο των ... εκινείτο το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...61 ΔΧΕ αυτοκίνητο (ταξί, εργοστασίου κατασκευής TOYOTA, τύπου AVENSIS, μοντέλο 2003), που ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία του στη δεύτερη εναγόμενη - εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...

Α.Ε.Γ.Α." και οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος Μ. Χ., ο οποίος βρισκόμενος στην αριστερή έξοδο (διάδρομο) των ταξί και προτιθέμενος να εισέλθει στην οδό ..., ακινητοποιήθηκε προ της ρυθμιστικής πινακίδας STOP, προκειμένου να ελέγξει την επί της άνω οδού κίνηση των οχημάτων αλλά και των εξερχόμενων από τους λοιπούς διαδρόμους επιβατικών λεωφορείων, που κινούνταν από δεξιά του.

Τη στιγμή εκείνη, το ως άνω υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...93 ΔΧ υπεραστικό λεωφορείο, εξερχόμενο από τη μεσαία έξοδο (διάδρομο) και κινούμενο από δεξιά του άνω υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...61 ΔΧΕ αυτοκινήτου (ταξί), που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος, επιχείρησε ελιγμό προς τα αριστερά, προκειμένου να εισέλθει στην οδό ..., πλην όμως, λόγω του μήκους του λεωφορείου και της στενότητας της οδού ..., αλλά και του ότι στο απέναντι, δεξιό άκρο αυτής, ήταν προσωρινά σταθμευμένο ένα ΙΧΕ αυτοκίνητο, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη στροφή, γιατί δεν χωρούσε και έκανε όπισθεν, προκειμένου να εκτελέσει εκ νέου πιο κλειστά τον προς τα αριστερά ελιγμό, ώστε να μπορέσει να εισέλθει στην οδό ...

και να ευθυγραμμισθεί σ' αυτήν. Ενεργώντας, όμως, την οπισθοπορεία, ο ενάγων δεν υπολόγισε σωστά την απόσταση που τον χώριζε από το εμπρόσθιο τμήμα του ταξί του εναγομένου, ο οποίος ανέμενε τη διέλευση του άνω λεωφορείου, προκειμένου να εκτελέσει και αυτός ελιγμό προς τα αριστερά και να εισέλθει στην οδό ..., με αποτέλεσμα να επιπέσει το λεωφορείο, με μηδενική ταχύτητα, συρόμενο με την πλάγια αριστερή πλευρά του, στο δεξιό τμήμα του εμπρόσθιου προφυλακτήρα του ταξί, όπου υπέστη βλάβες το ταξί, το δε λεωφορείο υπέστη βλάβες (ξέσματα) στην αριστερή πλευρά του, στο ύψος των "μπαγκαζιέρων".

Υπό τις ανωτέρω αποδειχθείσες συνθήκες του ένδικου ατυχήματος, η πρόκληση αυτού και η επέλευση των ζημιογόνων αποτελεσμάτων του οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του ενάγοντος, οδηγού του άνω λεωφορείου, ο οποίος από αμέλειά του, ήτοι λόγω ελλείψεως της προσήκουσας σε κάθε συνετό οδηγό προσοχής, την οποία όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, ενόψει και του επαγγέλματός του τού αυτοκινητιστή, δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του στην οδήγηση του αυτοκινήτου του, επιχείρησε δε ελιγμό προς τα πίσω (οπισθοπορεία), προκειμένου να πάρει ανοικτά τη στροφή, για να εισέλθει στην οδό ..., χωρίς προηγουμένως να βεβαιωθεί ότι μπορεί να πράξει τούτο ασφαλώς, χωρίς κίνδυνο ή παρακώλυση των λοιπών οχημάτων, τα οποία κινούνταν πίσω ή πλάι του, και μάλιστα των λοιπών οχημάτων, που ανέμεναν να εξέλθουν από το χώρο των ..., λαμβάνοντας υπόψη τη θέση τους καθώς και τη στενότητα του οδοστρώματος της οδού ...

και του ότι στο άκρον δεξιό αυτής υπήρχαν σταθμευμένα προσωρινά οχήματα, που εμπόδιζαν την ευχερή είσοδο σ' αυτήν, με αποτέλεσμα να μην υπολογίσει σωστά την απόσταση που τον χώριζε από το ταξί του πρώτου εναγομένου και να επιπέσει με την αριστερά του πλευρά στο δεξιό τμήμα του εμπρόσθιου προφυλακτήρα του ταξί και μάλιστα, να συνεχίσει την εκτέλεση της οπισθοπορείας, με αποτέλεσμα να συρθεί το λεωφορείο, κατά μήκος της αριστερής του πλευράς (στο ύψος των "μπαγκαζιέρων"), στο άκρο του εμπρόσθιου προφυλακτήρα του ταξί και να υποστεί φθορές και βλάβες στην αριστερή του πλευρά (άρθρα 12 § 1, 19 § 1, 21 § 1 και 22 του Κ.Ο.Κ.).

Αντίθετα, από το προσκομιζόμενο αποδεικτικό υλικό δεν αποδείχθηκε ότι για την πρόκληση της ανωτέρω σύγκρουσης βαρύνει οποιαδήποτε συνυπαιτιότητα τον ενάγοντα (προφανώς εννοεί τον εναγόμενο) οδηγό του ταξί, καθόσον αυτός εκινείτο με σύνεση και προσοχή, ευρισκόμενος δε στην αριστερή έξοδο (διάδρομο) των ταξί και προτιθέμενος να εισέλθει στην οδό ..., διέκοψε προσωρινά την πορεία του, λόγω της ρυθμιστικής πινακίδας STOP, προκειμένου να ελέγξει την επί της άνω οδού κίνηση των οχημάτων αλλά και των εξερχόμενων από τους λοιπούς διαδρόμους επιβατικών λεωφορείων, παραχώρησε δε προτεραιότητα στο κινούμενο από δεξιά, κατά την πορεία του, και εξερχόμενο από το μεσαίο διάδρομο (έξοδο) των ...

ως άνω λεωφορείο του ενάγοντος. Ενόψει των ανωτέρω, δεν αποδείχθηκε βάσιμος ο ισχυρισμός του ενάγοντος, ότι δηλαδή το ένδικο ατύχημα έλαβε χώρα, ενώ το λεωφορείο του είχε εξέλθει και είχε ευθυγραμμισθεί στην οδό ..., οπότε δέχθηκε αιφνιδίως σφοδρή σύγκρουση στην αριστερή του πλευρά από το εμπρόσθιο τμήμα του ταξί του εναγομένου, ο οποίος είχε παραβιάσει την υπάρχουσα κατά την πορεία του πινακίδα STOP, με αποτέλεσμα, λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης, να ωθηθεί το λεωφορείο προς τα δεξιά και να προσκρούσει το εμπρόσθιο μονοκόμματο παρμπρίζ και ο εξωτερικός δεξιός καθρέπτης αυτού (λεωφορείου) σε κλωνάρι παρακείμενου, στο άκρο δεξιό της οδού, δένδρου, που προεξείχε στο οδόστρωμα και να υποστεί το λεωφορείο, λόγω της πτώσης επ' αυτού του ταξί, εκτεταμένες ζημίες στην αριστερή του πλευρά, βλάβη στο ψυγείο νερού, ψυγείο INTERCOOLER, εμπρόσθια ζυγαριά, 2 λάστιχα, μπαταρίες, κ.λπ., ζημίες στον εξωτερικό δεξιό καθρέπτη και ραγίσματα στο εμπρόσθιο παρμπρίζ, για την αποκατάσταση των οποίων (αγορά ανταλλακτικών και αμοιβή των εργασιών επισκευής του) απαιτείται το συνολικό ποσό των 31.444 ευρώ...

Κατόπιν τούτων, αφού αποδείχθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος της ένδικης σύγκρουσης και της επέλευσης των ζημιογόνων αποτελεσμάτων της ήταν ο ενάγων, οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...93 ΔΧΕ υπεραστικού λεωφορείου, ιδιοκτησίας του, δεν συντρέχει ο επικαλούμενος από αυτόν νόμιμος λόγος ευθύνης του εναγόμενου οδηγού του άνω υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ...61 ΔΧΕ αυτοκινήτου (ταξί) και εντεύθεν της εφεσίβλητης - εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας του εν λόγω οχήματος και πρέπει η κρινόμενη από 29-11-2011 αγωγή αυτού να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη. Κατά συνέπεια, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που, με την εκκαλούμενη απόφαση του και με τις σκέψεις που περιέχονται σ' αυτήν, δέχθηκε τα ίδια ως προς την υπαιτιότητα του ενάγοντος και απέρριψε την αγωγή του ως ουσιαστικά αβάσιμη, σωστά τις αποδείξεις εκτίμησε και το νόμο εφάρμοσε και πρέπει ο περί του αντιθέτου σχετικός και μοναδικός λόγος της κρινόμενης έφεσης να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης που απέρριψε ως ουσία αβάσιμη την ένδικη αγωγή του περί καταβολής αποζημιώσεως συνεπεία φθορών του αυτοκινήτου του από υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού διέλαβε σ' αυτή σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν. Επομένως, ο τρίτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση (ανεξαρτήτως της αοριστίας του, καθόσον ούτε οι παραδοχές του δικαστηρίου εκτίθενται, ούτε η ουσιαστικού δικαίου διάταξη που παραβιάστηκε εκ πλαγίου καθορίζεται), πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Μετά ταύτα, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρ. 495 § 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-03-2016 αίτηση για αναίρεση της 1817/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες οκτακόσια (2.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Ιουλίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ