Appeal dismissed because lower court reasoning was sufficient and appellant's arguments lacked specific defects.

Απόφαση 878 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Δικονομία Πολιτική. Αναίρεση. Ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ.19 του Κ.Πολ.Δ. δεν ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού αναφέρονται χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που καλύπτουν όλα τα απαιτούμενα, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, στοιχεία για την επέλευση της έννομης συνέπειας ή την άρνησή της. Στοιχεία για το ορισμένο του λόγου αυτού της αναίρεσης, ιδίως για ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες. Επικυρώνει ΕΑ 2029/2009.

Αριθμός 878/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Δεκεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος : Β. Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αριστείδη Καλουτσάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Π. Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Κούβαρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-3-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 153/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 2029/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 1-9-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης, ανέγνωσε την από 2-12-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I.- Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης δεν ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού αναφέρονται χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία καλύπτουν, όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας ή την άρνησή της. Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο ίδιος αυτός, από το άρθρο 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως για ανεπαρκείς, ειδικότερα, ή αντιφατικές αιτιολογίες πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η αποδιδόμενη ανεπάρκεια, ποιο δηλαδή είναι το ελλείπον και αναγκαίο για την επάρκειά τους στοιχείο, ή η αντίφαση των αιτιολογιών και από ποια αντιτιθέμενα μέρη τους προκύπτει η αντίφαση αυτή.

II.- Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε δέχθηκε ότι κατόπιν παρακλήσεων του αναιρεσείοντος, ο αναιρεσίβλητος, με τον οποίο τον συνέδεε στενή φιλία, με τρεις διαδοχικές συμβάσεις άτοκου δανείου, τις οποίες οι διάδικοι συνήψαν κατά το χρονικό διάστημα από τις αρχές Ιουλίου 2002 (την πρώτη) έως το τέλος Ιουλίου 2003 (την τρίτη), παρέδωσε στον αναιρεσείοντα το συνολικό ποσό των 42.450 ευρώ, αποδοτέο σταδιακά, ότι χάριν καταβολής (αποδόσεως) του ποσού του δανείου ο αναιρεσείων μεταβίβασε στον αναιρεσίβλητο τις αναφερόμενες μεταχρονολογημένες επιταγές που εξέδωσε ο ίδιος εις διαταγήν του, και ότι προ της "λήξεως" των επιταγών αυτών ο αναιρεσείων έπεισε τον αναιρεσίβλητο να μην τις εμφανίσει προς πληρωμήν στην πληρώτρια Τράπεζα, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μην εισπράξει το ποσό του δανείου, το οποίο εξακολουθεί να το οφείλει ο αναιρεσείων.

Περαιτέρω δέχεται το Εφετείο ότι πέραν της συμβατικής ευθύνης του αναιρεσείοντος συντρέχει εν προκειμένω και αδικοπρακτική του ευθύνη, συνιστάμενη στο ότι ο τελευταίος με την εν γνώσει του παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθών, ότι δηλαδή με τη λήψη δανείου που επρόκειτο να ζητήσει από την Τράπεζα θα εξοφλούσε τις επιταγές που εξέδιδε, έπεισε τον αναιρεσίβλητο αφενός να του χορηγήσει τα ένδικα δάνεια και αφετέρου να μην εμφανίσει προς πληρωμήν τις επιταγές, κατά τα προεκτεθέντα, παρόλο, που γνώριζε ότι λόγω των έκτακτων οικονομικών δυσχερειών του δεν θα προέβαινε στην εξόφληση των δανείων, και έτσι εζημίωσε τον αναιρεσίβλητο με το ισόποσο των επιταγών (δανείου) και με δικό του αντίστοιχο παράνομο περιουσιακό όφελος, το οποίο επεδίωκε (απάτη).

Τέλος, δέχεται το Εφετείο ότι ο αναιρεσείων κατέβαλε στον αναιρεσίβλητο, με αντίστοιχες τραπεζικές καταθέσεις, τα ποσά των 1000, 1346, 10.600 και 4.400 ευρώ στις 13-4-2002, 2-5-2002, 24-7-2002 και 11-9-2002, αντίστοιχα, και συνολικά το ποσό των 17.346 ευρώ, οι καταβολές όμως αυτές, από τις οποίες άλλωστε οι δύο πρώτες (της 13-4-2002 και της 2-5-2002) έγιναν πριν από την πρώτη δανειακή σύμβαση (Ιούλιος 2002), δεν αφορούσαν τις επίδικες δανειακές συμβάσεις (για τις οποίες ο αναιρεσείων είχε εκδώσει τις προαναφερθείσες μεταχρονολογημένες επιταγές, με φερόμενη ημερομηνία εκδόσεως (31-1-2003 και εξής) μεταγενέστερη εκείνη των καταβολών).

Και βάσει των παραδοχών αυτών το Εφετείο,αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που είχε εκδοθεί ερήμην (ωσεί παρόντος) του αναιρεσείοντος, εναγομένου- εκκαλούντος, και απέρριψε την ένσταση της μερικής, κατά το ως άνω ποσό των 17.346 €, εξοφλήσεως που είχε προτείνει ο τελευταίος, έκανε δεκτή την ένδικη αγωγή του αναιρεσιβλήτου και υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα να καταβάλει σ' αυτόν το ζητούμενο ποσό των 42.450 ευρώ, και με προσωπική του κράτηση, διαρκείας (1) μηνός λόγω της συντρέχουσας ως ανωτέρω, αδικοπραξίας:

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού τα αναφερόμενα ως άνω στην ελάσσονα πρόταση της προσβαλλομένης πραγματικά περιστατικά καλύπτουν πλήρως και χωρίς αντιφάσεις το πραγματικό του εφαρμοσθέντος κανόνα δικαίου και στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμα και το διατακτικό της, ειδικότερα δε ως προς την απόρριψη της ένστασης μερικής εξόφλησης του αναιρεσείοντος, την οποία, κατά τα περιστατικά που τη συγκροτούν, δεν δέχθηκε ως αποδειχθείσα το Εφετείο, και τα αντίθετα που ο τελευταίος υποστηρίζει με τον πρώτο, από το άρθρο 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ λόγο αναιρετηρίου σχετικά με την απόρριψη της ένστασης αυτής είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου και υπό την επίκληση του ίδιου αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα ακόλουθα, σχετικά με την προρρηθείσα παραδοχή της αναιρεσιβαλλομένης για συνδρομή (και) αδικοπρακτικής του ευθύνης (για την οποία και του απαγγέλθηκε προσωπική κράτηση), ήτοι "Η απόφαση επικαλείται ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος απώλεσε τα δικαιώματά του από το νόμο 5960/33 περί επιταγών, ελλειπέστατα έκρινε, αφού ο αντίδικος είχε όλα τα δικαιώματα εκ του ποινικού Κώδικα και ειδικότερα του άρθρου 386 περί απάτης, νομικό χαρακτηρισμό που, δίνει η προσβαλλόμενη στο πλέον ουσιαστικό ζήτημα της υπόθεσης, δηλαδή αυτό της εξαπάτησης του ενάγοντα, ενώ η έκδοση και η μη πληρωμή ακάλυπτης επιταγής διώκεται ποινικά ως απάτη και μάλιστα με πενταετή παραγραφή ως πλημμέλημα και επομένως κανένα απολύτως δικαίωμα δεν έχασε ο αντίδικος εναντίον μου.

Επιπλέον η ίδια η προσβαλλομένη δέχεται πλήρως τα αιτήματα του αναιρεσιβλήτου ως προς το τελικό επιδικασθέν ποσό, γεγονός που αποτελεί αντιφατική αιτιολογία, αφού ενώ από τη μία δέχεται ότι μετήλθα την απάτη σε βάρος του και ότι δήθεν απώλεσε δικαιώματα εκ του νόμου για διεκδίκηση των απαιτήσεων του, από την άλλη τον δικαιώνει πλήρως".

Με το περιεχόμενο αυτό ο δεύτερος και τελευταίος ως άνω λόγος του αναιρετηρίου είναι παντελώς αόριστος, αφού δεν προσδιορίζεται συγκεκριμένη ανεπάρκεια (έλλειψη) ή αντιφατικότητα της αιτιολογίας της απόφασης σχετικά με τις προειρημένες περί αδικοπραξίας παραδοχές της όπως απαιτείται για το ορισμένο του λόγου αυτού, σύμφωνα με την προηγηθείσα μείζονα σκέψη, τούτο δε πέραν του ότι υπό τις παραδοχές αυτές το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του και για το ουσιώδες αυτό ζήτημα πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που στηρίζουν το αποδεικτικό του πόρισμα και επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε το Εφετείο στον εφαρμοσθέντα κανόνα δικαίου.

III- Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημα του τελευταίου (αρθρ. 176, 183, 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-9-2009 αίτηση του Β. Σ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2029/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Απριλίου 2012 . Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Μαΐου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ