Supreme Court dismisses appeal against eviction order regarding noise from a motor in a shared building. The court rejects claims that noise was excessive or that evidence was ignored. The decision upholds the lower court's ruling based on established facts. The appeal is dismissed due to lack of procedural errors. The court finds no violation of substantive law. The ruling confirms the validity of the eviction order. The case concerns horizontal co-ownership disputes. The outcome favors the landlord against the tenant. The legal issue involves noise nuisance in shared spaces. The court applies standard civil procedure rules. The decision is final and binding on the parties.

Απόφαση 878 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 878/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ........., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χαρίλαο Βερβενιώτη.

Του αναιρεσίβλητου: ........, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Πεταλά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25 Ιουλίου 2000 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1039/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 416/2002 οριστική του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6 Απριλίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης, ανέγνωσε την από 31 Μαρτίου 2006 έκθεσή του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Δημητρίου Δαλιάνη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 1, 2 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 και 13 παρ. 1 του ν. 3741/1929, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 1002 και 1117 Α.Κ., προκύπτει, ότι στον κανονισμό της οριζόντιας ιδιοκτησίας, ο οποίος πρέπει να περιβληθεί τον συστατικό τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου και να μεταγραφεί, μπορεί, στο πλαίσιο της ιδιωτικής αυτονομίας και εφόσον δεν υπάρχει αντίθεση σε κανόνες αναγκαστικού δικαίου ή στα χρηστά ήθη, να περιέχονται και ρυθμίσεις σχετικώς με τον τρόπο χρήσεως των κοινών μερών της οικοδομής από τους δικαιούχους των οριζόντιων ιδιοκτησιών.

Ετσι με τον κανονισμό αυτόν, του οποίου οι όροι δεσμεύουν και τους διαδόχους (καθολικούς και ειδικούς) των συμβληθέντων και αντιτάσσονται κατά των τρίτων, μπορεί να παραχωρηθεί σε ένα συνιδιοκτήτη το δικαίωμα να τοποθετεί αντικείμενα σε κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής, γεγονός που, κατά λογική αναγκαιότητα, ενέχει περιορισμό του δικαιώματος των λοιπών συνιδιοκτητών για σύγχρηση του ίδιου χώρου.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ανέλεγκτα ως αποδειχθέντα τα εξής: Με τη συνταχθείσα από το συμβολαιογράφο Πειραιώς ....... και νομίμως μεταγραφείσα ...... πράξη, στην οποία περιλαμβάνεται και ο σχετικός κανονισμός, έχει συσταθεί οριζόντια ιδιοκτησία επί της ευρισκόμενης στην .......

και επί της οδού ........ οικοδομής, της οποίας ο ισόγειος όροφος ανήκει κατά κυριότητα στον αναιρεσίβλητο και χρησιμοποιείται από αυτόν ως εστιατόριο - ταβέρνα, ενώ ο πρώτος όροφος ανήκει κατά κυριότητα στην αναιρεσείουσα αδελφή του και χρησιμοποιείται ως κατοικία αυτής και της οικογένειάς της. Στον κανονισμό αυτό διαλαμβάνονται και τα ακόλουθα: "....

η ταράτσα της οικοδομής θέλει χρησιμοποιείται μόνον δια το άπλωμα των ρούχων και δια τας κεραίας ραδιοφώνων και τηλεοράσεων και εν γένει εξυπηρέτηση των αναγκών των ενοίκων... . Επιτρέπεται η τοποθέτηση των εγκαταστάσεων του καπνοσυλλέκτη και της πετρελαιοδεξαμενής του ευρισκόμενου στο ισόγειο εστιατορίου.

Οι σ΄ αυτήν δε εγκαταστάσεις σωληνώσεων εξαγωγής καπνού, καπνοσυλλέκτου κλπ του ως άνω καταστήματος σε περίπτωση προσθήκης ορόφων θα μεταφέρονται με δαπάνες του ανοικοδομούντος στο δώμα του τελευταίου μετά την προσθήκη ορόφου, την ύπαρξη των οποίων στο εκάστοτε δώμα υποχρεούνται να ανέχονται οι ιδιοκτήτες όλων των αυτοτελών ιδιοκτησιών της οικοδομής.

Απαγορεύεται η χρησιμοποίηση διηρημένης ιδιοκτησίας (και φυσικά και κοινοχρήστων χώρων) κατά τρόπο που να διαταράσσεται σημαντικά η ησυχία των ενοίκων της οικοδομής, χωρίς όμως να αποτελεί διατάραξη (άρθρο 3 του Κανονισμού) ή στον εξώστη και στον περίβολο του ισογείου τοποθέτηση τραπεζιών για την εξυπηρέτηση των πελατών του εστιατορίου και η λειτουργία των υφισταμένων κινητήρων (μοτέρ)...".

Μετά απ' αυτά δέχτηκε το Εφετείο, ότι το επίδικο "μοτέρ", που είναι ένα από τα αναφερόμενα στον κανονισμό και που εξυπηρετεί το άνω εστιατόριο του αναιρεσιβλήτου, ήταν τοποθετημένο στο δώμα του ισογείου και στη συνέχεια μεταφέρθηκε από τον ίδιο στο δώμα του πρώτου ορόφου, όταν αυτός οικοδομήθηκε και κατοικήθηκε από την αναιρεσείουσα, ήδη δε είναι τοποθετημένο στο δώμα ενός μικρού δωματίου που έχει ανεγερθεί από την τελευταία επί του δώματος του πρώτου ορόφου.

Επιχείρημα ενισχυτικό της άνω παραδοχής αποτελεί, όπως αναφέρει το Εφετείο, το γεγονός ότι, διαμέσου του εσωτερικού χώρου του φωταγωγού, διέρχονται από το έτος 1973 οι σωληνώσεις απαγωγής των καπνών και αναθυμιάσεων, και ως εκ τούτου το επίμαχο "μοτέρ" δεν θα μπορούσε να είναι τοποθετημένο στον εξώστη του εστιατορίου, αλλά στις άνω σωληνώσεις ή στην απόληξη αυτών, προκειμένου να διευκολύνει την απαγωγή των καπνών.

Περαιτέρω, το Εφετείο δέχτηκε, ότι η λειτουργία του "μοτέρ" δεν προκαλεί θόρυβο, ούτε ενόχληση στο διαμέρισμα της αναιρεσείουσας, αλλά μόνο στους ευρισκόμενους εντός του μικρού δωματίου επί του οποίου είναι τοποθετημένο. Ακολούθως, το Εφετείο, αφού δέχτηκε την έφεση του αναιρεσιβλήτου και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, απέρριψε την από 25-7-2000 αγωγή της αναιρεσείουσας, με την οποία ζητήθηκε η καταδίκη του αναιρεσιβλήτου στην αφαίρεση και απομάκρυνση του ως άνω "μοτέρ" από το δώμα.

Με αυτές τις παραδοχές του το Εφετείο δεν παρεβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή, τις προαναφερθείσες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, διέλαβε δε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή των διατάξεων αυτών.

Επομένως, δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ., οι δε αντίθετοι πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι του αναιρετηρίου πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

ΙΙ. Με τον τέταρτο και τελευταίο λόγο του αναιρετηρίου η αναιρεσείουσα, επικαλείται το εδάφιο 11 γ του άρθρου 559 ΚΠολΔικ. και προσάπτει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι, κατά την κατάστρωση του αποδεικτικού συλλογισμού του, παρέλειψε να λάβει υπόψη τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο έγγραφα, δηλαδή το φωτογραφικό υλικό και τις 1134/1992 και 271/1194 αποφάσεις του μονομελούς πρωτοδικείου Πειραιώς και του ειρηνοδικείου Πειραιώς αντίστοιχα, τα οποία η ίδια προσκόμισε και επικαλέσθηκε για απόδειξη του αγωγικού ισχυρισμού της, ότι ο εκπεμπόμενος από το "μοτέρ" θόρυβος ήταν υπερβολικός και ανυπόφορος. Από τη βεβαίωση όμως του Εφετείου ότι την αποδεικτική του κρίση σχημάτισε, εκτός από άλλα, "και από τα έγγραφα που νόμιμα προσκομίζονται με επίκληση", σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασής του, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία για τη συνεκτίμηση των εγγράφων αυτών, από τα οποία άλλωστε ρητά αναφέρεται η 1134/1992 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου Πειραιώς. Δεν ήταν δε αναγκαίο να γίνει ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθένα από τα υπόλοιπα έγγραφα. Ο λόγος, συνεπώς, αυτός είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 6-4-2005 αίτηση της ......, για αναίρεση της 416/2002 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, που ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Απριλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 25 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ