Supreme Court partially allows appeal against appellate court's failure to rule on specific compensation requests.

Απόφαση 877 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 877/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Μαρία Χυτήρογλου και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: Α. 1) Γ. Σ. του Λ., κατοίκου ..., ΚΠ 14, 2) ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Π. ΑΒΕΕ" και με διακριτικά τίτλο "Ο. ΑΒΕΕ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, ΚΠ 61 και 63.

Β. 1) Κ. Ι. του Ν., κατοίκου ..., ΚΠ 1 και 3, 2) Κ. Χ. του Ν., ΚΠ 1 και 3, 3) Κ. Σ. του Ν., κατοίκου ..., ΚΠ 1 και 3, 4) Κ. Ε. του Ν., ΚΠ 1 και 3, 5) Κ. Ν. του Ι., κατοίκου ... ΚΠ 2, 2Γ και 2Δ, 6) Κ. Σ. του Ι., κατοίκου ..., ΚΠ 2Γ και 2Δ, 7) α. Κ. Ι. του Χ., κατοίκου ..., β. Κ. Η. του Χ., κατοίκου ..., ΚΠ 4, 2Γ και 2Δ και γ. Κ. Ε. του Χ., κατοίκου ..., ΚΠ 4, 2Γ, 2Δ και 71, 8) α. Κ. Χ. του Η. και β. Κ. Α. του Η., κατοίκων ... ΚΠ 71, 9) Ν. Φ. του Β., κατοίκου ... ΚΠ 40.

Γ. 1. Α. Θ. του Τ., κατοίκου ..., ΚΠ 10, 2) Κ. συζ. Γ. Π., το γένος Ν. Γ. και Γ. Π. του Ι., για τον εαυτό τους και για λογαριασμό των δύο ανήλικων παιδιών τους Ι. Γ. Π. και Ν. Γ. Π., κατοίκων ..., ΚΠ 34, 3) α. Σ. Α. του Ι. και β. Ε. συζ. Σ. Α., κατοίκων ..., ΚΠ 42, 4) Ι. Λ. του Κ., κατοίκου ..., ΚΠ 43, 5) Α. Σ. του Σ., κατοίκου ..., για το 50% του ΚΠ 50Α, 5α) Χ. Σ.

του Α., 5β) Σ. Σ. του Α., κατοίκων ..., για το 50% του ΚΠ 50Α, 6) Δ. Κ. του Ν., κατοίκου ..., ΚΠ 62, 7) Α. Α. του Ε., κατοίκου ..., ΚΠ 69, 8) α. Μ. χας Β. Α., β. Δ. Β. Α., γ. Φ. Β. Α., κατοίκων ..., ΚΠ 69α και δ. Ι. Α. του Ε., κατοίκου ..., ΚΠ 69β, 9) Γ. Σ. του Δ., κατοίκου ..., ΚΠ 84, 10) α. Α. Σ. του Κ. και β. Β. Σ. του Κ., κατοίκων ... ΚΠ 96, 11) Κ. Μ. του Σ., κατοίκου ..., ΚΠ 98, 12) α.

Β. Π. του Π. και β. Χ. Π. του Β., κατοίκων ..., ΚΠ 99, 13) Ε. Α. του Γ., κατοίκου ..., ΚΠ 105, 14) Σ. Α. του Α., το γένος ... κατοίκου ..., ΚΠ 105α, 15) Ι. Α. του Σ., κατοίκου ..., ΚΠ 110, 16) Δ. Α. του Α., κατοίκου ..., ΚΠ 111, 17) α. Ε. Α. του Γ., κατοίκου ..., β. Κ. Α. του Γ., συζ Μ. Θ., Γ. Γ. του Ι., δ. Ι. Γ. του Γ. και ε. Γ. Γ. του Γ., κατοίκων ..., ΚΠ 120 και 121, 18) Π. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ΚΠ 125, 19) Δ.

Κ. του Α., κατοίκου ..., ΚΠ 125α, 20) Ι. Λ. του Κ., κατοίκου ..., ΚΠ 141, 21) Α. Θ. του Κ., κατοίκου ..., ΚΠ 144α, 22) α. Σ. Μ. του Π., β. Ν. Χ. του Δ., γ. Γ. Γ. του Α., δ. Γ. Β. του Π. και ε. Κ. Β. του Α., κατοίκων ..., ΚΠ 152, 23) α. Ε. Μ. του Γ. και β. Ε. Π. του Σ., κατοίκων ..., ΚΠ 153, 24) α. Α. Ρ. του Α., β. Χ. Ρ. και γ. Ι. Ρ. του Α., κατοίκων ..., ΚΠ 30, 25) Β. συζ. Χ. Κ., το γένος Δ.

Γ., κατοίκου ..., ΚΠ 33, 26) Σ. Μ. του Ι., κατοίκου ..., ΚΠ 73, 27) Σ. Μ. του Κ., κατοίκου ..., ΚΠ 95, 28) Δήμου ... (πρώην Δήμος Αντιρρίου), που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, ΚΠ 12, 13, 15, 31, 38, 54α, 65, 93, 101, 150, 151, 151α, 185 και 187.

Δ. 1) α. Α. Π. του Γ., β. Μ. Π. του Α. και γ. Φ. Α. Π., κατοίκων ..., ΚΠ 117 και 2) Π. συζ. Ι. Μ., το γένος Θ. Ν., κατοίκου ..., ΚΠ 35Α.

Ο υπό στοιχ. Α 1ος των αναιρεσειόντων παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Γκεσούλη και άπαντες οι λοιποί εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο τους, ο οποίος δήλωσε στο ακροατήριο ότι: α) Στις 9-2-2014 απεβίωσε ο Χ. Κ. του Ν. - υπό στοιχ. Β 2ος των αναιρεσειόντων και κληρονομήθηκε από τους Ι.

Κ. του Ν. και Σ. Κ. του Ν. - υπό στοιχ. Β 1ος και 3ος αντίστοιχα, που συνεχίζουν τη βιαίως διακοπείσα δίκη, β) στις 9-9-2013 απεβίωσε η Ε. Κ. του Ν. - υπό στοιχ. Β 4η των αναιρεσειόντων και κληρονομήθηκε από τους i) Ν. Κ. του Ι., κάτοικο ..., ii) Π. συζ. Κ. Π., το γένος Ι. Κ., κάτοικο ..., iii) Α. Κ. του Σ., κάτοικο ..., iv) Ε. Κ. του Σ., κάτοικο ...

και v) Ν. Κ. του Σ., κάτοικο ..., που συνεχίζουν τη βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από τον ίδιο, γ) διορθώνει το εισαγωγικό δικόγραφο ως προς τους υπό στοιχ. Γ 8α, 8β και 8γ, όσον αφορά τον ΚΠ, όπου εκ παραδρομής εσφαλμένα αναφέρεται ΚΠ 69β αντί του ορθού ΚΠ 69α, δ) εκ παραδρομής έχει παραληφθεί στο εισαγωγικό του αναιρετηρίου ο με στοιχ.

Γ 8δ Ι. Α. του Ε., ΚΠ 69β, ως προς τον οποίο γίνεται αναλυτική αναφορά στις σελ. 57 και 58 του δικογράφου και ε) αναφορικά με το ΚΠ 50, έχει χωρήσει διόρθωση του Κτηματολογικού Πίνακα και κατάτμησή του σε δύο ακίνητα, που είναι το ΚΠ 50Α, ως προς το οποίο διάδικοι είναι οι υπό στοιχ. Γ 5ος, 5α και 5β των αναιρεσειόντων και το νέο ΚΠ 50, ως προς το οποίο διάδικοι είναι οι Α.

Σ. του Σ., Μ. Σ. του Α. και Ι. Σ. του Α., μη διάδικοι στην παρούσα δίκη. Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδος και Ιονίου, που κατοικοεδρεύει στην Πάτρα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Βασίλειο Κυριαζόπουλο, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 27-11-2009 και 5-1-2010 αιτήσεις καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης απαλλοτρίωσης του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Εφετείο Πατρών και συνεκδικάστηκε με σαράντα δύο (42) αυτοτελείς αιτήσεις, ανταιτήσεις και παρεμβάσεις φυσικών προσώπων, μεταξύ των οποίων και των ήδη αναιρεσειόντων.

Εκδόθηκε η 240/2012 απόφαση του Εφετείου Πατρών, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17-6-2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς διάβασε την από 20-2-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 17-6-2013 αιτήσεως για αναίρεση της 240/2012 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών ως προς τους πρώτο, δεύτερο και πέμπτο λόγους της αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από τις διατάξεις των άρθρων 94, 96 παρ. 3 και 104 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο για την υποχρεωτική, πλην των οριζομένων στην παρ. 2 του άρθρου 94 εξαιρέσεων, παράσταση διαδίκου με πληρεξούσιο δικηγόρο απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα, η οποία δίδεται κατά τη διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου είτε με συμβολαιογραφική πράξη, είτε με προφορική δήλωση, που καταχωρίζεται στα πρακτικά. Η έλλειψη αυτής, που εξετάζεται και αυτεπαγγέλτως, έχει ως συνέπεια την ακυρότητα της παραστάσεως, ως και των πράξεων που είχαν γίνει προηγουμένως. Στην προκειμένη περίπτωση οι από τους αναιρεσείοντες Σ. Ι. Κ., Α. Τ. Θ., Α. Ε. Α., Κ. Σ. Μ., Σ. Α. Α., Δήμητρα Αθ. Α., Ι. Κ. Λ., Ν. Δ. Χ., Γ. Α. Γ., Γ. Π. Β., Κ. Α. Β., Χ. Ρ., Σ. Ι. Μ. και Σ. Κ. Μ. παραστάθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Γεωργίου Γκεσούλη, χωρίς να αποδεικνύεται χορήγηση σ’ αυτόν πληρεξουσιότητας με συμβολαιογραφική πράξη. Επομένως αυτοί δεν παρέστησαν με νόμιμο τρόπο και άρα, εφόσον δεν προκύπτει κλήτευσή τους, πρέπει να κηρυχθεί ως προς αυτούς απαράδεκτη η συζήτηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

2. Κατά το άρθρο 13 παρ. 4 του ν. 2882/2001 (Κ.Α.Α.Α.), όπως ίσχυε κατά το χρόνο συζητήσεως (23-6-2011) των ενδίκων αιτήσεων ενώπιον του Εφετείου, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, εάν απαλλοτριωθεί τμήμα ακινήτου με αποτέλεσμα η αξία του τμήματος που απομένει στον ιδιοκτήτη να μειωθεί ή το τμήμα αυτό να γίνει άχρηστο για τη χρήση που προορίζεται με την απόφαση προσδιορισμού της αποζημίωσης για το απαλλοτριούμενο τμήμα προσδιορίζεται και ιδιαίτερη αποζημίωση για το τμήμα που απομένει στον ιδιοκτήτη, η οποία καταβάλλεται μαζί με την αποζημίωση για το απαλλοτριούμενο.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, για το ορισμένο της αιτήσεως καθορισμού ιδιαίτερης αποζημίωσης για το απομένον ακίνητο, πρέπει να διαλαμβάνονται σ’ αυτήν, κατά το άρθρο 216 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., τα περιστατικά εκείνα με βάση τα οποία μειώθηκε η αξία του απομένοντος τμήματος ή κατέστη τούτο άχρηστο. Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες που αναφέρονται 1) στο υπ’ αριθμ.

Α στοιχείο του δικογράφου της αναιρέσεως με την από 10-12-2009 αίτησή τους (αριθ. κατ. 165/ 2009) που φέρονται ως ιδιοκτήτες των Α.Κ.Π. 14, 61, 63 ακινήτων, 2) στο υπ’ αριθμ. Β στοιχείο με την από 10-12-2009 αίτησή τους (αριθ. κατ. 166/2009), που φέρονται ως ιδιοκτήτες των Α.Κ.Π. 1, 3, 2, 2Γ και 2Δ, 40, 71 ακινήτων, 3) στο υπ’ αριθ. Γ στοιχείο με την από 10-2-2009 αίτησή τους (αριθ.

κατ. 167/2009), που φέρονται ως ιδιοκτήτες των Α.Κ.Π. 10, 34, 42, 43, 50, 51, 62, 69, 69α, 69β, 84, 96, 98, 99, 105, 105α, 110, 111, 120, 125, 125α, 141, 153, 30 και 33 ακινήτων, ζήτησαν να προσδιοριστεί ιδιαίτερη αποζημίωση λόγω μειώσεως της αξίας του τμήματος των εν λόγω ακινήτων τους που παρέμειναν εκτός απαλλοτριώσεως, επικαλούμενοι ως περιστατικά που μειώνουν την αξία των απομενόντων ακινήτων τους το μη άρτιο και οικοδομήσιμο, την αδυναμία δόμησης λόγω του ότι ορισμένα ακίνητα εμπίπτουν στη ζώνη απαγόρευσης δόμησης, την αδυναμία πρόσβασης στο νέο αυτοκινητόδρομο λόγω του περικλείστου αυτού και την γειτνίασή τους με θορυβώδη και πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο.

Έχοντας το περιεχόμενο αυτό και αίτημα οι ανωτέρω αυτοτελείς αιτήσεις των ως άνω αναιρεσειόντων ως προς το κεφάλαιο της επιδίκασης ιδιαίτερης αποζημίωσης για τα απομένοντα ακίνητα εκτός απαλλοτρίωσης, είναι ορισμένες, γιατί περιέχουν με πληρότητα και σαφήνεια όλα τα πραγματικά περιστατικά που είναι κατά νόμο αναγκαία για τη θεμελίωση του αιτήματός τους.

Η συνδρομή ή μη των όρων του Π.Δ. 24/1985 σχετικά με το άρτιο και την οικοδομησιμότητα των ανωτέρω απομενόντων ακινήτων δύναται να συναχθεί από τις αποδείξεις. Επομένως, το Εφετείο που έκρινε ως αόριστες τις ανωτέρω αιτήσεις κατά το ως άνω κεφάλαιο, παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο και άρα είναι βάσιμοι οι πρώτος και δεύτερος λόγοι αναιρέσεως, που εκτιμώνται ως αιτίαση από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ.

3. Με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως η δεύτερη αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Π. ΑΒΕΕ" και το διακριτικό τίτλο "Ο. ΑΒΕΕ" πλήττει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση με την αιτίαση, ότι απέρριψε την αίτησή της κατά το κεφάλαιο για επιδίκαση ιδιαίτερης αποζημίωσης για το Κ.Π. 63 ακίνητό της ως ουσιαστικά αβάσιμη, διαλαμβάνοντας ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχτηκε ανελέγκτως ως προς το αίτημα αυτό τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Μετά την απαλλοτρίωση του με Α.Κ.Π. 63 ακινήτου, εμβαδού 9.678,96 τ.μ., από το μείζον άρτιο και οικοδομήσιμο ακίνητο των 37.670 τ.μ. της αντίστοιχης αιτούσας, απέμεινε τμήμα του εμβαδού 27.991,04 τ.μ., όπως προκύπτει από την προαναφερόμενη από 12-5-2010 έκθεση του Σώματος Ορκωτών Εκτιμητών και την από 18-2-2009 τεχνική έκθεση της πολιτικού μηχανικού Μ.

Π. Στο μείζον ακίνητο, το οποίο έχει σχήμα παραλληλόγραμμο, με το ανατολικό μέρος του να είναι μεγαλύτερου μήκους και πλάτους από το υπόλοιπο, λειτουργεί ξυλουργικό εργοστάσιο. Η είσοδος στο ακίνητο γίνεται από τη δυτική πλευρά του, η οποία έχει πρόσοψη στην επαρχιακή οδό Αντιρρίου - Μολυκρείου και οι κτιριακές εγκαταστάσεις της επιχείρησης βρίσκονται στο ανατολικό μέρος του.

Το τμήμα που απαλλοτριώθηκε έχει τριγωνικό σχήμα και βρίσκεται στην νοτιοδυτική πλευρά του. Ουδόλως όμως αποδεικνύεται ότι το απαλλοτριωθέν τμήμα του μείζονος ακινήτου ήταν συνδεμένο με την παραγωγική λειτουργία της επιχείρησης και τη διακίνηση των οχημάτων της και των παραγόμενων προϊόντων. Αντίθετα, όπως προκύπτει και από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες, μετά την απαλλοτρίωση των 9.678,96 τ.μ.

απομένει έμπροσθεν των κτιριακών εγκαταστάσεων της επιχείρησης μεγάλης έκτασης ελεύθερος χώρος, επαρκής για τη στάθμευση πολλών αυτοκινήτων και για την ευχερή κυκλοφορία αυτών και επίσης έχει εξασφαλιστεί η σύνδεσή της με την ως άνω οδό που είχε και πριν από την απαλλοτρίωση. Επομένως ουδόλως δυσχεραίνεται η λειτουργία της ως άνω επιχείρησης στο απομένον μετά την απαλλοτρίωση τμήμα του μείζονος ακινήτου και κατά συνέπεια δεν μειώνεται η αξία της.

Περαιτέρω αναφορικά με την εδαφική έκταση του απομένοντας τμήματος δεν αποδείχτηκε, ενόψει και της μεγάλης έκτασής του, ότι μειώνεται η αξία του, αφού για την απώλεια κάλυψης αποζημιώνεται με την απαλλοτρίωση των 9.678,96 τ.μ. Ειδικότερα έχει σχεδόν εξαντληθεί για το μείζον ακίνητο η δικαιούμενη συνολική κάλυψη, πλην 1.458 τ.μ., ενώ στο απαλλοτριωθέν τμήμα, για το οποίο η αιτούσα θα αποζημιωθεί, αντιστοιχεί επιτρεπόμενη κάλυψη 2.903,40 τ.μ.

Επομένως το σχετικό αίτημα της υπ’ αριθμ. 20 αυτοτελούς αίτησης πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικό αβάσιμο". Με την κρίση του αυτή το Εφετείο διέλαβε επαρκή και μη αντιφατική αιτιολογία, η οποία στηρίζει το αρνητικό αποδεικτικό πόρισμα της προσβαλλόμενης απόφασης, ώστε να καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος περί της ορθής ή μη εφαρμογής του άρθρου 13 παρ. 4 του ν. 2882/2001 (Κ.Α.Α.Α.).

Η αιτίαση του ιδίου λόγου αναιρέσεως ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη ότι τα εναπομένοντα τμήματα υφίστανται περιβαλλοντική μόλυνση, ηχητική και από καυσαέρια, δηλαδή κριτήριο από το άρθρο 13 παρ. 4 του ιδίου ως άνω νόμου, είναι αβάσιμη, διότι από την επισκόπηση της από 10-12-2009 αιτήσεως της αναιρεσείουσας εταιρείας προκύπτει ότι αυτή δεν επικαλέστηκε τέτοιο κριτήριο.

Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, που εκτιμάται ως αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 19 Κ.Πολ.Δ. είναι αβάσιμος.

4. Κατά το άρθρο 20 παρ. 5 του ν. 2882/2001 (Κ.Α.Α.Α.) εάν ασκηθεί παραδεκτώς αίτηση, εκείνος κατά του οποίου απευθύνεται δύναται να ασκήσει με τις προτάσεις, που κατατίθενται, με την ποινή του απαραδέκτου, πέντε τουλάχιστον ημέρες πριν από τη συζήτηση, αντίθετη αίτηση για τα ίδια ακίνητα, για τα οποία ζητείται με την αίτηση ο οριστικός προσδιορισμός της αποζημίωσης.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει σαφώς ότι, για να είναι παραδεκτή η αντίθετη αίτηση, πρέπει να αναφέρεται στα ίδια ακίνητα, που αναφέρεται και η αίτηση προσδιορισμού της οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης και όχι απαραιτήτως σε κεφάλαια της δίκης απαλλοτρίωσης. Έτσι όταν το Ελληνικό Δημόσιο ζητεί τον καθορισμό της οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης των απαλλοτριωθέντων ακινήτων και των επικειμένων τους, μπορεί με αντίθετη αίτηση, που κατατίθεται με τις προτάσεις, εντός της ανωτέρω προθεσμίας των πέντε ημερών πριν τη συζήτηση, να ζητηθεί ο καθορισμός τιμής μονάδος αποζημίωσης για απαλλοτριωθέν ακίνητο, για το οποίο δε ζητείται με την αίτηση του Δημοσίου, εφόσον ζητείται με αυτή ο καθορισμός τιμής μονάδας αποζημίωσης των επικειμένων σ’ αυτό.

Επίσης μπορεί να ζητηθεί να αναγνωρισθεί ο ανταιτών δικαιούχος της αποζημίωσης του απαλλοτριωθέντος ακινήτου, αν το Δημόσιο ζήτησε τον καθορισμό της οριστικής τιμής αποζημίωσης για το απαλλοτριωθέν ακίνητο. Και τούτο διότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι αντίθετες αιτήσεις αναφέρονται στο ίδιο ακίνητο, που αναφέρεται στην κυρία αίτηση του Δημοσίου.

Αντίθετη ερμηνεία της ανωτέρω διατάξεως παραβιάζει το άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, διότι εμποδίζει το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης στο δικαστήριο (βλ. απόφαση της 6-12-2011 ΕΔΔΑ υπόθεση Α. κατά Ελλάδας). Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο σχετικά με την ανταίτηση των αναιρεσειόντων Α. Π., Μ. Π., Φ. Π. και Π. συζ. Ι.

Μ. δέχτηκε τα ακόλουθα: "Η υπ’ αριθμ. 2 ανταίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη: 1) ως προς τους Α. Π., Μ. Π. και Φ. Π. αναφορικά με το αίτημά τους να καθοριστεί οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης για το Α.Κ.Π. 117 ακίνητο, γιατί με τη με αριθμ. εκθ. καταθ. 1/2010 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου δεν ζητείται καθορισμός οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης για το ακίνητο αυτό, ούτε να μην καθοριστεί ιδιαίτερη αποζημίωση γι’ αυτό και αναφορικά με τα λοιπά αιτήματά τους γιατί δεν περιείχοντο αντίστοιχα αιτήματα στη με αριθμ.

εκθ. καταθ. 1/2010 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου και τα ως άνω αιτήματα μόνο με αυτοτελή (κυρία) αίτηση μπορούσαν ν’ ασκηθούν και 2) ως προς την Π. Ν. - Μ. αναφορικά με το αίτημα ν’ αναγνωριστεί αυτή δικαιούχος της αποζημίωσης, γιατί δεν περιείχετο αντίστοιχο αίτημα στη με αριθμ. εκθ. καταθ. 1/2010 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου και ως εκ τούτου το ως άνω αίτημα μόνο με αυτοτελή (κυρία) αίτηση μπορούσε ν’ ασκηθεί".

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο, αφού η από 5-1-2010 (αρ. κατ. 1/2010) κύρια αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου αφορούσε και τα ακίνητα των ανωτέρω αναιρεσειόντων, διότι για το Α.Κ.Π. 117 ακίνητο των Α. Π., Μ. Π. και Φ. Π. ζητούσε τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης για τα επικείμενα σ’ αυτό, ενώ για το Α.Κ.Π. 35Α ακίνητο της Π.

Ν. - Μ. ζητούσε τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημιώσεως του εδάφους και των επικειμένων σ’ αυτό. Επομένως, παραδεκτά ασκήθηκε η αντίθετη αίτηση των εν λόγω αναιρεσειόντων, με την οποία ζητούσαν τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας για το Α.Κ.Π. 117 ακίνητο και λοιπά αιτήματά τους και την αναγνώριση ως δικαιούχου αποζημιώσεως της Π.

Ν. - Μ. για το Α.Κ.Π. 35Α ακίνητό της, έστω και αν στην αίτηση του Δημοσίου δεν περιέχονται αντίστοιχα αιτήματα. Άρα το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ. και ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος.

5. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 9 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως αίτηση νοείται κάθε αίτηση με την οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας υπό οποιαδήποτε νομική μορφή αυτής και αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση οι πιο κάτω αναιρεσείοντες διατυπώνουν την αιτίαση ως προς την από 10-12-2009 (αριθ.

κατ. 167/2009) αίτησή τους ως εξής: "Όσον αφορά την ανωτέρω αίτηση των Σ. Μ. του Π. για το Κτ.Πιν. 152, Ε. Μ. του Γ. και Ε. Π. του Σ. για το Κτ.Πιν. 153 και του Δήμου ... για τα Κτ.Πιν. 12, 13, 15, 31, 38, 54α, 65, 93, 101, 150, 151, 151α, 185 και 187, καθορισμού ιδιαίτερης αποζημίωσης, καθώς και οριστικής τιμής μονάδος (για το Δήμο ... και τον αιτούντα για το ΚΠ 152), η αναιρεσιβαλλόμενη άφησε τις σχετικές αιτήσεις τους αδίκαστες, μη κρίνοντας για κάθε αίτηση και μη καθορίζοντας τιμή μονάδος για τα ΚΠ 152, Κτ.Πιν. 12, 13, 15, 31, 38, 54α, 65, 93, 101, 150, 151, 151α, 185 και 187 και μη κρίνοντας την κάθε αίτηση και μη καθορίζοντας ιδιαίτερη αποζημίωση για το ΚΠ 153".

Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει πράγματι ότι το Εφετείο παρέλειψε να αποφανθεί για τα ανωτέρω κεφάλαια της ένδικης αιτήσεως των ως άνω παρόντων αναιρεσειόντων, αφήνοντας αυτήν αδίκαστη ως προς αυτά. Έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 9 Κ.Πολ.Δ. και άρα είναι βάσιμος ο σχετικός πέμπτος λόγος αναιρέσεως.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση κατά τα αναφερόμενα ανωτέρω κεφάλαια. Ακολούθως πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση, που χρειάζεται διευκρίνιση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, διότι είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, που κατέθεσαν και προτάσεις, μειωμένη όμως κατ’ άρθρ. 22 παρ. 1 ν. 3693/1957.

Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στους αναιρεσείοντες (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 17-6-2013 ενδίκου αναιρέσεως ως προς τους αναφερόμενους στο σκεπτικό της παρούσας αναιρεσείοντες.

Αναιρεί εν μέρει την 240/2012 απόφαση του Εφετείου Πατρών κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό κεφάλαια.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ. Και

Διατάζει να επιστραφεί στους αναιρεσείοντες το παράβολο με αριθμούς διπλοτύπων 1573171, 1573172, 1573173 (Δημοσίου) και 103107, 103108, 103109/2013 (ΤΑΧΔΙΚ).

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Μαΐου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Ιουνίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ