Appeal dismissed because the plaintiff lacked standing to challenge the trademark registration and failed to prove the court ignored evidence.

Απόφαση 871 / 2009 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 871/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Θεμέλη, Ειρήνη Αθανασίου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη και Νικόλαο Πάσσο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΛΕΚΤΩΝ ΕΙΔΩΝ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΒΙΟΖΗΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" και το διακριτικό τίτλο "ΒΙΟΖΗΝ Α.Ε.", που εδρεύει στις Αχαρνές Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Μήλιο.

Της αναιρεσίβλητης: ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κρίτωνα Κοκκινάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-11-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκε η 556/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6-10-2008 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Πάσσος διάβασε την από 27-1-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δευτέρου (εν μέρει) και τρίτου λόγων και την απόρριψη των λοιπών λόγων της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Σύμφωνα με το άρθρο 553 §1 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση, κατά δε: το άρθρο 321 Κ.Πολ.Δ., όσες οριστικές αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων δεν μπορούν να προβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση είναι τελεσίδικες και αποτελούν δεδικασμένο.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι (α) για να προσβληθεί με το ένδικο μέσο της αναίρεσης απόφαση πρωτοβάθμιου πολιτικού δικαστηρίου που εκδόθηκε, όπως στην προκειμένη περίπτωση, κατ' αντιμολία των διαδίκων, πρέπει η απόφαση αυτή να είναι τελεσίδικη (β) η πρωτόδικη απόφαση, η οποία υπόκειται σε έφεση, γίνεται τελεσίδικη για κάποια επιγενομένη αιτία και δη λόγω παρόδου της προθεσμίας προς άσκηση έφεσης.

Η ιδιότητα της απόφασης ως τελεσίδικης δεν ανατρέπεται από το γεγονός ότι κατ' αυτής ασκήθηκε εκπρόθεσμα έφεση, χωρίς να συντρέχει περίπτωση μη τήρησης της προθεσμίας της έφεσης εξαιτίας ανώτερης βίας ή δόλου των αντιδίκων εκείνου που άσκησε την εκπρόθεσμη έφεση (αρ. 152§1 Κ.Πολ.Δ.), λαμβανομένου επίσης υπόψη, ότι ακόμη και στην περίπτωση της άσκησης τέτοιας εκπρόθεσμης έφεσης η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου αρχίζει από την πάροδο της προθεσμίας άσκησης έφεσης κατ' αυτής, αφότου έγινε και τελεσίδικη.

Στην προκειμένη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει ότι κατά της αναιρεσιβαλλόμενης 556/2007 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που εκδόθηκε, όπως προκύπτει απ' αυτήν, κατ' αντιμολία των διαδίκων και επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα την 30-7-2008, ασκήθηκε από την αναιρεσείουσα ενώπιον του Εφετείου Αθηνών η από 26-9-2008 έφεσή της που κατατέθηκε στη γραμματεία του Πρωτοδικείου Αθηνών την 30-9-2008, ημέρα Τρίτη, δηλ.

μετά την πάροδο (κατά μία ημέρα) της κατ' αρ. 518§1 Κ.Πολ.Δ., τριακονθήμερης προθεσμίας, μη υπολογιζομένου του χρονικού διαστήματος από 1-31/8/2008 (αρ. 147§7 Κ.Πολ.Δ.), η οποία επομένως ήταν εκπρόθεσμη. Στην συνέχει κατά της αυτής ως άνω πρωτόδικης απόφασης, που είχε καταστεί ήδη τελεσίδικη λόγω της εκπρόθεσμης έφεσης κατ' αυτής, ασκήθηκε την 8-10-2008 η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, η οποία επομένως είναι παραδεκτή, ως εκ τούτου δε πρέπει ν' απορριφθεί η περί απαραδέκτου αυτής ένσταση που υπέβαλε η αναιρεσίβλητη με τις προτάσεις της που κατατέθηκαν τουλάχιστον 20 ημέρες πριν από την αναφερόμενη στην αρχή της απόφασης αυτής δικάσιμο (αρ. 570§1 Κ.Πολ.Δ.).

ΙΙ. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και εάν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής η ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου συντελείται, όταν το δικαστήριο της ουσίας εφαρμόζει τέτοιον κανόνα, μολονότι, κατά τις παραδοχές της σχετικής απόφασής του, δεν υπάρχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή, αντίθετα, όταν αυτό δεν εφαρμόζει τέτοιον κανόνα, μολονότι υπάρχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής του, η παραβίαση δε αυτή εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή εσφαλμένη υπαγωγή, όπως με την υπαγωγή σε συγκεκριμένο αλλά μη εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Περαιτέρω, η νομική αοριστία που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου αποτελεί παράβαση που ελέγχεται με την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ (ή 560 αριθ. 1), αν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής κρίσης του αξίωσε περισσότερα από τα κατά νόμον απαιτούμενα προς θεμελίωση του ασκουμένου δικαιώματος στοιχεία για να κρίνει νόμιμη την αγωγή ή αντίθετα αρκέσθηκε σε λιγότερα από τα απαιτούμενα στοιχεία, ενώ ποσοτική ή ποιοτική αοριστία του δικογράφου της αγωγής υπάρχει, όταν δεν αναφέρονται σ' αυτό με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο στηρίζεται το αίτημα της αγωγής (ποσοτική αοριστία) ή όταν στο δικόγραφο της αγωγής γίνεται απλώς επίκληση των όρων του νόμου, χωρίς ν' αναφέρονται τα περιστατικά που θεμελιώνουν την εφαρμογή του συγκεκριμένου κανόνα δικαίου (ποιοτική αοριστία), στις περιπτώσεις δε αυτές της ποσοτικής ή ποιοτικής αοριστίας της αγωγής η απόφαση ελέγχεται με βάση τις διατάξεις των αριθμών 8 και 14 αντίστοιχα του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1 και 6 ν. 2124/1993 "πνευματική ιδιοκτησία, συγγενικά δικαιώματα και πολιτιστικά θέματα" οι πνευματικοί δημιουργοί με την δημιουργία του έργου, ως τοιούτου νοουμένου κατ' άρθρο 2 παράγραφος 1 του ίδιου νόμου κάθε πρωτοτύπου πνευματικού δημιουργήματος λόγου, επιστήμης ή τέχνης που εκφράζεται με οποιονδήποτε τρόπο, αποκτούν πάνω σ' αυτό πνευματική ιδιοκτησία που περιλαμβάνει ως αποκλειστικά και απόλυτα δικαιώματα το δικαίωμα της οικονομικής εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα της προστασίας του προσωπικού δεσμού τους με αυτά (ηθικό δικαίωμα).

Ειδικότερα, το περιουσιακό δικαίωμα δίνει στον δημιουργό την εξουσία, μεταξύ άλλων, να επιτρέπει ή ν' απαγορεύει την θέση σε κυκλοφορία του πρωτοτύπου ή αντιτύπων του έργου με μεταβίβαση της κυριότητας, εκμίσθωση ή δημόσιο δανεισμό (άρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχ. δ' και ε'), να επιτρέπει ή ν' απαγορεύει, σύμφωνα με το στοιχ.

η' του ιδίου άρθρου, την παρουσίαση του έργου στο κοινό (ως παρουσίαση νοείται κάθε πράξη, εκτός, βέβαια, από την θέση σε κυκλοφορία, με την οποία το έργο γίνεται προσιτό στο κοινό, δηλαδή σε έναν αριθμό ατόμων που δεν συνδέονται μεταξύ τους με ιδιαίτερες οικογενειακές, συγγενικές ή προσωπικές σχέσεις). Κατά το άρθρο 4§§1 στοιχ.

α' και β' και 3 του αυτού νόμου, το ηθικό δικαίωμα παρέχει στον δημιουργό, μεταξύ άλλων, την εξουσία δημοσίευσης, με βάση την οποία ο δημιουργός έχει το δικαίωμα ν' αποφασίζει για τον χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο κατά τους οποίους το έργο θα γίνει προσιτό στο κοινό, ενώ εξάλλου το ηθικό δικαίωμα είναι ανεξάρτητο από το περιουσιακό δικαίωμα και στο περιεχόμενο αυτού περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η εξουσία του δημιουργού να αναγνωρίζεται και να κατονομάζεται ως δημιουργός του έργου.

Περαιτέρω, στο άρθρο 65 ν. 2121/1993 προβλέπεται ένα πλέγμα αστικών κυρώσεων που ισχύει ενιαία σε κάθε περίπτωση προσβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας ή των συγγενικών δικαιωμάτων, χωρίς ν' αποκλείεται η συμπληρωματική εφαρμογή του ΑΚ. Συγκεκριμένα, με το άρθρο 65, ο δημιουργός μπορεί να εγείρει αναγνωριστική αγωγή του δικαιώματός του, αγωγή για άρση της προσβολής και παράλειψη αυτής στο μέλλον, αγωγή για απόδοση του αδικαιολογήτου πλουτισμού, αγωγή για απόδοση του κέρδους και αγωγή για αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Ειδικότερα, η προσβολή απόλυτου και αποκλειστικού δικαιώματος, όπως το δικαίωμα της πνευματικής ιδιοκτησίας, συνιστά πράξη παράνομη και, εφόσον γίνεται υπαίτια, συνιστά αδικοπραξία, επειδή ενέχει αφ' εαυτής εναντίωση προς την αποκλειστική εξουσία του δικαιούχου. Δηλαδή, το γεγονός της επέμβασης δημιουργεί και την παράνομη πράξη κατ' άρθρο 914 ΑΚ και την ειδική διάταξη του άρθρου 65 ν. 2121/1993.

Γενικά, ως παράνομη προσβολή ισχύει κάθε πράξη που επεμβαίνει στις εξουσίες (ηθικές ή περιουσιακές) του δημιουργού και γίνεται χωρίς την άδειά του, χωρίς να συντρέχει άλλος λόγος που αίρει τον παράνομο χαρακτήρα της προσβολής. Το άρθρο 65 ν. 2121/1993 αποτελεί ειδική διάταξη σε σχέση με το άρθρο 914 ΑΚ, το οποίο εφαρμόζεται, όπου η ως άνω ειδική διάταξη αφήνει κενά και στον βαθμό που δεν είναι ασυμβίβαστη η ανάλογη εφαρμογή με το νομοθετικό πνεύμα που διέπει τις διατάξεις των άρθρων 63 επ.

ν. 2121/1993. Η υπαιτιότητα απαιτείται μόνο για την αξίωση αποζημίωσης, ενώ η ίδια η πράξη της προσβολής συνεπάγεται και το παράνομο. Προς διευκόλυνση της απόδειξης της ζημίας του δικαιούχου και προσδιορισμό της πλήρους αποζημίωσης καθορίζεται με το άρθρο 65 παράγραφος 2 εδ. β' ν. 2121/1993 ένα ελάχιστο όριο αποζημίωσης που είναι το διπλάσιο της αμοιβής που συνήθως ή κατά νόμον καταβάλλεται για το είδος της εκμετάλλευσης που έκανε χωρίς άδεια ο υπόχρεος.

Στην κρινόμενη περίπτωση: (Α) Με την ένδικη από 26.11.2007 και με αριθ. εκθ. κατ. 186237/4596/2005 αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η ενάγουσα (και ήδη αναιρεσίβλητη) εξέθεσε, ότι διατηρεί δημιουργικό διαφημιστικό γραφείο με αντικείμενο δραστηριότητάς του τον σχεδιασμό λογοτύπων (εταιρικών ταυτοτήτων), συσκευασιών, ετικετών, διαφημιστικών εντύπων, καθώς και του καλλιτεχνικού μέρους εκδόσεων, η δε εναγομένη (και τώρα αναιρεσείουσα) εταιρεία έχει ως αντικείμενο της δραστηριότητάς της την εμπορία βιολογικών προϊόντων και ειδών διατροφής, ότι οι διάδικοι συνήψαν την 30.8.2004 σειρά συμβάσεων έργου με αντικείμενο τον εκ μέρους της ενάγουσας σχεδιασμό λογοτύπων συσκευασιών και ετικετών των αναφερομένων εκεί έξι σειρών βιολογικών προϊόντων της εναγομένης, ότι την 6.9.2005 η εναγομένη παρέλαβε από την ενάγουσα ανοικτά αρχεία σε ηλεκτρονική μορφή που αφορούσαν συσκευασίες, τις οποίες το γραφείο της σχεδίασε για τα αναφερόμενα στην αγωγή προϊόντα της εναγομένης, ότι συνολικά παραδόθηκαν στην εναγομένη 19 αρχεία σε ηλεκτρονική μορφή συνολικής αξίας εκάστου με τον αναλογούντα ΦΠΑ 5590 ευρώ και επομένως η εναγομένη οφείλει στην ενάγουσα ως τίμημα της χορήγησης από την ενάγουσα προς την εναγομένη και την κατ' άρθρο 13 ν. 2121/1993 άδεια για κάθε νόμιμη χρήση των παραπάνω αρχείων σε ηλεκτρονική μορφή το συνολικό ποσό των 113.050 ευρώ, ότι τα ανοικτά αρχεία που αφορούν το δημιουργικό - γραφιστικό μέρος των διαφημίσεων δίνουν στον κάτοχό τους την δυνατότητα ηλεκτρονικής επεξεργασίας τους με ελάχιστο κόστος χωρίς την παρέμβαση του δημιουργού γραφίστα και έτσι κάθε χρήση των αρχείων αυτών καθίσταται δυνατή και γι' αυτό κοστολογούνται σε τιμή πολλαπλάσια αυτής των ετικετών, εντύπων, συσκευασιών και λογοτύπων, ότι την ίδια ημέρα της αποστολής των αρχείων η ενάγουσα απέστειλε τηλεομοιοτυπικά στην εναγομένη επιστολή για θέματα πληρωμής της και έκδοσης των σχετικών τιμολογίων, στην οποία η εναγομένη απάντησε αυθημερόν με τηλεομοιοτυπική επιστολή του εμπορικού διευθυντή της δηλώνοντας με αυτήν ότι δεν προτίθεται να καταβάλει το τίμημα των ανοικτών αρχείων και ότι θα προβαίνει κατά το δοκούν σε οποιαδήποτε, μικρή ή μεγάλη, τροποποίησή τους και την δημιουργία από τα ηλεκτρονικά αυτά αρχεία νέων ετικετών, συσκευασιών και διαφημιστικών εντύπων, δηλαδή ότι προτίθεται να προβαίνει στην αντιποίηση του περιουσιακού πνευματικού δικαιώματος της ενάγουσας επί των παραπάνω σχεδιασθεισών συσκευασιών και των ανοικτών αρχείων σε ηλεκτρονική μορφή που αντιστοιχούν σ' αυτές, ότι πραγματικά η εναγομένη κάνοντας χρήση των παραπάνω δυνατοτήτων προχώρησε ήδη στην προσβολή τόσο του ηθικού όσο και του περιουσιακού πνευματικού δικαιώματος της ενάγουσας επί της σειράς "Κρητικά Μονοπάτια", που αφορά το προϊόν Κεφαλοτύρι, ότι ειδικότερα, ενώ η ενάγουσα σχεδίασε την συσκευασία για το προϊόν "Κεφαλοτύρι Κρήτης", το οποίο φέρει την ένδειξη "Προστατευομένη Ονομασία Περιοχής (ΠΟΠ), που σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κοινοτικό δίκαιο απονέμεται σε προϊόντα που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις σχετικά με τον τόπο προέλευσης και συσκευασίας τους, η οποία είχε συμπεριληφθεί στην σχεδιασθείσα συσκευασία, η εναγομένη, χωρίς την κατ' άρθρο 14 ν. 2121/1993 έγγραφη άδεια της ενάγουσας, την τροποποίησε και δημιούργησε συσκευασία για το συναφές, πλην όμως διαφορετικό, προϊόν "Κεφαλοτύρι Κρήτης", το οποίο δεν φέρει την ένδειξη "Προστατευομένη Ονομασία Περιοχής" (ΠΟΠ), ότι η τροποποίηση αυτή της σχεδιασθείσης από την ενάγουσα συσκευασία έγινε εύκολα με παρέμβαση στο σχετικό αρχείο σε ηλεκτρονική μορφή και δη προφανώς από πρόσωπο που δεν είναι γραφίστας, όπως προκύπτει από το ατυχές αισθητικό αποτέλεσμα, ότι το συναφές προϊόν έχει ήδη κυκλοφορήσει στα καταστήματα τροφίμων, ότι το ανοικτό αρχείο σε ηλεκτρονική μορφή, του οποίου η εναγομένη έκανε χρήση παράνομα και με πρόθεση της, αποτιμάται με τις κρατούσες στην αγορά συνθήκες σε 5.000 Ευρώ και κατά συνέπεια η καταβλητέα από την εναγομένη αποζημίωση ανέρχεται κατά νόμο στο διπλάσιο ποσό, δηλ.

με τον αναλογούντα Φ.Π.Α. σε 11.900 Ευρώ, καθώς και ότι η προσβολή του ηθικού δικαιώματος της ενάγουσας επί του ως άνω αρχείου προκάλεσε σ' αυτήν ηθική βλάβη, για την οποία η εύλογη χρηματική ικανοποίηση ανέρχεται, λαμβανομένου υπόψη ότι η εναγομένη είναι ανώνυμη εταιρεία και η ενάγουσα γραφίστας με ιδιαίτερα επιτυχημένη επαγγελματική πορεία, μετ' αφαίρεση του ποσού των 40 Ευρώ που επιφυλάσσεται να διεκδικήσει ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων, σε 3.100 Ευρώ, με βάση δε τα περιστατικά ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγομένη να καταβάλει σ' αυτήν το συνολικό ποσό των 15.000 Ευρώ.

Με τέτοιο περιεχόμενο και αίτημα η ένδικη αγωγή, έχουσα ως αντικείμενο αξιώσεις αποζημίωσης από παράνομη και από πρόθεση τροποποίηση συσκευασίας προϊόντος και όχι αξιώσεις από σύμβαση έργου λόγω ενδοσυμβατικής ευθύνης και δη για την καταβολή οφειλομένου τμήματος από τον σχεδιασμό κτλ. λογοτύπου συσκευασιών, ως εσφαλμένως υπολαμβάνει η αναιρεσείουσα από την απλώς ιστορικά αναφερομένη στην αγωγή σύμβαση έργου που δεν αποτελεί, όμως, βάση της αγωγής, δεν έπασχε γενικά από νομική, ποσοτική ή ποιοτική αοριστία και δη ως προς την αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, ούτε από έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης της ενάγουσας, το μεν διότι η εκ μέρους του Κράτους χορήγηση και αφαίρεση της ως άνω σήμανσης (ΠΟΠ) δεν έχει σχέση με την απεικόνιση αυτής επί της σχεδιασθείσης από την ενάγουσα συσκευασίας και την απαλειψή της από την εναγόμενη, το δε διότι αντικείμενο της ένδικης αγωγής είναι, όπως προαναφέρθηκε, αξιώσεις από παράνομη τροποποίηση συσκευασίας.

Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναίρεσης (σε συνδυασμό λαμβανόμενος με τον δεύτερο και τα στοιχ. 2 και 4 αυτού) από τον αριθμό 14 του αρ. 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση της παρά το νόμο μη κήρυξης της αγωγής απαράδεκτης λόγω αοριστίας και έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης της ενάγουσας πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος.

Β) Με την αναιρεσιβαλλομένη με αριθ. 556/2007 απόφασή του, (καταστάσα κατά τα προεκτεθέντα τελεσίδικη), όπως αυτή διορθώθηκε με την 532/2008 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κατά παραδοχή των ως άνω πραγματικών περιστατικών της αγωγής, δέχθηκε, ότι μεταξύ των διαδίκων, με τις προαναφερθείσες επαγγελματικές δραστηριότητες, συνήφθη την 30.8.2004 σειρά συμβάσεων έργου για τον εκ μέρους της ενάγουσας σχεδιασμό λογοτύπων συσκευασιών και ετικετών των εκεί αναφερομένων 6 βιολογικών προϊόντων της εναγομένης, ότι την 6.9.2005 η εναγομένη παρέλαβε ανοικτά αρχεία σε ηλεκτρονική μορφή που αφορούσαν τις συσκευασίες που η ενάγουσα σχεδίασε για τα περιγραφόμενα στην προσβαλλομένη απόφαση προϊόντα της εναγομένης, συνολικής αξίας κάθε αρχείου με τον ανάλογο ΦΠΑ 5960 ευρώ, ότι την ίδια ημέρα η ενάγουσα απέστειλε στην εναγομένη τηλεομοιοτυπική επιστολή σχετική με την πληρωμή της, στην οποία η εναγομένη απάντησε αυθημερόν με τον ίδιο τρόπο δηλώνοντας ότι δεν προτίθεται να καταβάλει το τίμημα και ότι θα προβαίνει κατά το δοκούν σε οποιαδήποτε τροποποίηση των ανοικτών αρχείων και δημιουργία απ' αυτά νέων ετικετών, συσκευασιών και διαφημιστικών εντύπων, ότι πραγματικά κατά παράβαση των άρθρων 60 ΑΚ και 3 ν. 2121/1993 η εναγομένη προέβη στην προσβολή τόσο του ηθικού όσο και του περιουσιακού πνευματικού δικαιώματος της ενάγουσας επί των ως άνω αρχείων που αφορά την συσκευασία της σειράς προϊόντων "Κρητικά Μονοπάτια" και το προϊόν Κεφαλοτύρι, ότι ειδικότερα, ενώ η ενάγουσα σχεδίασε την συσκευασία για το προϊόν "Κεφαλοτύρι Κρήτης", το οποίο φέρει την ένδειξη "Προστατευομένη Ονομασία Περιοχής" (ΠΟΠ), που σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κοινοτικό δίκαιο απονέμεται σε προϊόντα που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις σχετικά με τον τόπο προέλευσης και την συσκευασία τους, η οποία (ένδειξη) είχε συμπεριληφθεί στην σχεδιασθείσα από την ενάγουσα συσκευασία, η εναγομένη χωρίς έγγραφη άδεια της ενάγουσας τροποποίησε και δημιούργησε συσκευασία για το συναφές πλην όμως διαφορετικό προϊόν "Κεφαλοτύρι Κρήτης" που δεν φέρει την ένδειξη "Προστατευομένη Ονομασία Περιοχής" (ΠΟΠ), ότι η τροποποίηση αυτή της συσκευασίας έγινε με παρέμβαση στο σχετικό αρχείο σε ηλεκτρονική μορφή, ότι το συναφές προϊόν έχει ήδη κυκλοφορήσει στα καταστήματα τροφίμων, ότι το ανοικτό αρχείο σε ηλεκτρονική μορφή, που παράνομα και με πρόθεση χρησιμοποίησε η εναγομένη με τις επικρατούσες στην αγορά συνθήκες αποτιμάται σε 5.000 ευρώ και ότι επομένως η οφειλομένη από την εναγομένη αποζημίωση ανέρχεται κατ' άρθρο 65 παράγραφος 1ν. 2121/1993 στο διπλάσιο ποσό, δηλαδή με τον αναλογούντα ΦΠΑ σε 11.900 ευρώ, και ότι η προσβολή του ηθικού δικαιώματος της ενάγουσας επί του ως άνω αρχείου προκάλεσε σ' αυτήν ηθική βλάβη, για την οποία η χρηματική ικανοποίηση ανέρχεται, λαμβανομένου υπόψη ότι η εναγομένη είναι οικονομικά εύρωστη ανώνυμη εταιρεία και η ενάγουσα γραφίστας με ιδιαίτερα επιτυχημένη επαγγελματική πορεία, μετ' αφαίρεση ποσού 40 Ευρώ για για την παράστασή της στα ποινικά δικαστήρια, σε 1540 ευρώ, με βάση δε τις παραδοχές αυτές, επεδίκασε στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 13.400 ευρώ για τις παραπάνω αιτίες.

Με την κρίση του αυτή το δικαστήριο της ουσίας: 1) Ορθώς εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 65 ν. 2121/1993 που με βάση τις ως άνω παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεώς του ήταν εφαρμοστέες στην κρινομένη περίπτωση, αφού, σύμφωνα με αυτές, υπήρξε παράνομη και υπαίτια προσβολή του αποκλειστικού και απολύτου δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας επί των ως άνω αρχείων, με τις οποίες (διατάξεις) καθιερώνεται πλέγμα ειδικής προστασίας του δικαιούχου που δεν αποκλείονται και είναι ανεξάρτητες από την μεταξύ των διαδίκων σύμβαση έργου και τις συνέπειες της παράβασής της.

Επομένως, πρέπει ν' απορριφθεί ο περί του αντιθέτου (περί εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 65 ν. 2121/1993) πρώτος λόγος της κρινόμενης αίτησης από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ. 2) Διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς όλα τα ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αιτιολογία δε συνιστούν, και όχι αυθαίρετο συμπέρασμα χωρίς αιτιολογίες, ειδικότερα οι παραδοχές ότι "ενώ η ενάγουσα σχεδίασε τη συσκευασία για το προϊόν "Κεφαλοτύρι Κρήτης", το οποίο φέρει την ένδειξη "Προστατευομένη Ονομασία Περιοχής" (ΠΟΠ, που σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο απονέμεται σε προϊόντα που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις σχετικά με τον τόπο προέλευσής τους και συσκευασίας τους), η οποία είχε συμπεριληφθεί στην σχεδιασθείσα συσκευασία, η εναγομένη, στερουμένη την κατά τη διάταξη του αρ. 14ν. 2121/1993 έγγραφη άδεια της ενάγουσας την τροποποίησε και δημιούργησε συσκευασία για το συναφές πλην όμως διαφορετικό προϊόν "Κεφαλοτύρι Κρήτης, το οποίο δεν φέρει την ένδειξη Προστατευόμενη Ονομασίας Περιοχής", και όχι, όπως ανακριβώς αναφέρεται στο αναιρετήριο, "η εναγομένη χωρίς να έχει την έγγραφη άδεια της ενάγουσας τροποποίησε την συσκευασία που η τελευταία σχεδίασε", καθόσον οι προαναφερθείσες παραδοχές της αναιρεσιβαλλόμενης συγκροτούνται από πραγματικά περιστατικά τα οποία θεμελιώνουν την αξίωση της ενάγουσας και τα οποία, κατά την μη υποκειμένη σε αναιρετικό έλεγχο κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, αποδείχθηκαν από τα προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα.

Η ως άνω αιτιολογία καλύπτει και τον ειδικότερο ισχυρισμό της εναγομένης (αναιρεσείουσας), ότι με βάση το εκεί αναφερόμενο έγγραφο της ενάγουσας η τελευταία εκχώρησε σ' αυτήν τα πνευματικά δικαιώματά της επί του ως άνω αρχείου, κατά πάσα δε περίπτωση της έδωσε μ' αυτό έγγραφη άδεια επ' αυτού, αφού είναι ρητή η παραδοχή της προσβαλλομένης απόφασης ότι η εναγομένη τροποποίησε την σχεδιασθείσα από την ενάγουσα συσκευασία χωρίς την έγγραφη άδεια της.

Κατά συνέπεια ο εδώ ερευνώμενος πέμπτος (και τελευταίος) λόγος αναίρεσης από τον αριθ. 19 του ίδιου άρθρου πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος. "

ΙΙ. Σύμφωνα με το αρ. 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και εάν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ως "πράγματα", τα οποία έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και των οποίων η μη λήψη υπόψη, καίτοι προταθέντων, ιδρύει τον προβλεπόμενο από την ανωτέρω διάταξη αναιρετικό λόγο νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου, όχι όμως και οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση αυτών.

Ο ως άνω αναιρετικός λόγος δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασεν έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε τυπικό ή ουσιαστικό λόγο όπως και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε ν' απαντήσει σε ισχυρισμό μη νόμιμο ή αόριστο. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη ενστάσεις της εναγομένης, οι οποίες προτάθηκαν νόμιμα ενώπιον αυτού, όπως ακριβώς διατυπώνονται στο αναιρετήριο, ειδικότερα δε: 1) Την ένσταση της εφαρμογής μη προσήκουσας διαδικασίας, καθόσον η προκείμενη διαφορά πηγάζουσα από συμβάσεις έργου υπήγετο στην τακτική και όχι στην εφαρμοσθείσα ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών.

Κατά το σκέλος του αυτό ο ερευνώμενος εδώ λόγος αναίρεσης, μη ερειδόμενος, όπως άλλωστε διατυπώνεται στο αναιρετήριο, στον αριθμό 5 του άρθρου αυτού για έλλειψη αρμοδιότητας του δικαστηρίου, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει, ότι το δικαστήριο ρητά δέχθηκε ότι η υπόθεση υπάγεται στην ειδική αυτή διαδικασία, έλαβε δηλ.

υπόψη και απέρριψε κατ' ουσίαν τον προβληθέντα ως άνω ισχυρισμό (δικονομική ένσταση). 2) Την ένσταση αοριστίας και νομικής αβασιμότητας της αγωγής, παραδεκτά προταθείσα με συνοπτική δήλωση στο ακροατήριο και αναπτυχθείσα στην συνέχει με τις προτάσεις της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας. Και κατά το σκέλος τούτο ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού το δικαστήριο έκρινε την αγωγή νόμιμη ερειδομένη στις προαναφερθείσες και εφαρμοσθείσες διατάξεις του ν. 2112/1993, ενώ η ένσταση αοριστίας της αγωγής δεν ήταν νόμιμη, καθόσον, όπως προαναφέρθηκε κατά την έρευνα άλλου λόγου αναίρεσης, η ένδικη αγωγή δεν έπασχε αοριστίας.

3) Την κατ' αρθρ. 281 ΑΚ ένσταση καταχρηστικής άσκησης εκ μέρους της ενάγουσας του επιδίκου δικαιώματός της, συνισταμένης στην άρνησή της ότι μεταβίβασε στην εναγομένη την άδεια εκμετάλλευσης των ανοιχτών αρχείων της και στον ισχυρισμό της ότι η εναγομένη προβαίνει σε αντιποίηση του περιουσιακού πνευματικού δικαιώματός της επί του ανοικτού αρχείου της με ηλεκτρονική μορφή που αφορά το προϊόν "Κεφαλοτύρι Κρήτης".

Η ένσταση αυτή παραδεκτά πράγματι προταθείσα ενώπιον του δικαστηρίου με καταχώριση συνοπτικής δήλωσης στα πρακτικά και επιγενομένη ανάπτυξη στις προτάσεις της εναγομένης (με το αυτό ακριβώς περιεχόμενο του αναιρετηρίου), είναι παντελώς αόριστη και ορθώς δεν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο, καθόσον ουδέν απολύτως πραγματικό περιστατικό περιλαμβάνει που θα μπορούσε να υπαχθεί στο πραγματικό της διάταξης του άρθρου 281 ΑΚ, ενώ από τα διαλαμβανόμενα σ' αυτήν ως περιστατικά καταχρηστικότητας και δη οι ισχυρισμοί της ενάγουσας περί μη μεταβίβασης στην εναγομένη της αδείας εκμετάλλευσης των ανοιχτών αρχείων της και της εκ μέρους της εναγομένης αντιποίησης του περιουσιακού πνευματικού δικαιώματος της ενάγουσας επί του ως άνω αρχείου αποτελούν αναγκαία στοιχεία της ιστορικής βάσης της αγωγής της.

Επομένως, ο ίδιος δεύτερος λόγος πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος κατά το ως άνω σκέλος του. 4) Την ένσταση της έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης της ενάγουσας συνισταμένης στο ότι ο φορέας που νομιμοποιείται για την χρήση της ένδειξης "Προστατευομένη Ονομασία Περιοχής" (ΠΟΠ)" είναι αποκλειστικά και μόνον ο επίσημος οργανισμός πιστοποίησης και επομένως τα δικαιώματα για παράνομη ή μη χρήση της λέξης αυτής, την διαγραφή ή την τροποποίησή της δύναται ν' ασκήσει μόνον ο φορέας αυτός και όχι η ενάγουσα, η οποία, κατά συνέπεια, δεν έχει σχετικό έννομο συμφέρον.

Η μη απάντηση με την προσβαλλομένη απόφαση ειδικά στον ισχυρισμό αυτόν δεν ιδρύει τον ερευνώμενο εδώ λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 8 του ως άνω άρθρου, διότι ο ως άνω ισχυρισμός δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής, αλλά αιτιολογημένη άρνηση της βάσης της αγωγής. Επομένως, πρέπει ν' απορριφθεί ο δεύτερος λόγος αναίρεσης και κατά το με στοιχ. 4 σκέλος του ως απαράδεκτος.

ΙΙΙ.- Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη είτε για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, για την ίδρυση του αναιρετικού αυτού λόγου αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για την λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 346 ΚΠολΔ (Ολ.

ΑΠ 2/2008 ΕλλΔνη 49.374). Στην προκειμένη περίπτωση, προκύπτει (άρθρο 561 παράγραφος 2 ΚΠολΔ), ότι η εναγομένη με τις ενώπιον του δικαστηρίου προτάσεις της επικαλέσθηκε (και, εφόσον στην προσβαλλομένη απόφαση δεν βεβαιώνεται το αντίθετο, θεωρείται ότι προσκόμισεν εμπρόθεσμα - Ολ. ΑΠ 2/2008, ό.π) μεταξύ άλλων και την από 7.2.2004 επιστολή της ενάγουσας με τον συνημμένο σ' αυτήν από Φεβρουάριο του 2002 "τιμοκατάλογο δημιουργικών εργασιών", σε κάθε φύλλο του οποίου είχε αναγράψει, κατά το παρατιθέμενο στο αναιρετήριο περιεχόμενο του εγγράφου αυτού, ότι "τα πνευματικά δικαιώματα όσων προσχεδίων δεν εκλεγούν παραμένουν στον δημιουργό τους", συναγομένου εξ αυτού ότι η ενάγουσα μεταβίβασε στην εναγομένη τα πνευματικά δικαιώματα επί του επιλεγέντος απ' αυτήν επιδίκου αρχείου.

Στην προσβαλλομένη απόφαση περιλαμβάνεται η βεβαίωση, ότι για τον σχηματισμό του αποδεικτικού πορίσματος του δικαστηρίου ελήφθησαν υπόψη και τα έγγραφα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, από την βεβαίωση δε αυτή, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν και τα έγγραφα αυτά.

Επομένως πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος ο περί του αντιθέτου τρίτος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρ. 559 Κ.Πολ.Δ., και η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-10-2008 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Εμπορία, Παραγωγή βιολογικών προϊόντων και εκλεκτών ειδών διατροφής ΒΙΟΖΗΝ ανώνυμη εταιρεία" και τον διακριτικό τίτλο ΒΙΟΖΗΝ ΑΕ για αναίρεση της 556/2007 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ