Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to absent parties and vague legal grounds.

Απόφαση 869 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 869/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη, Χαράλαμπο Αθανασίου και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Φεβρουαρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. Ε. Α., 2. Κ. συζ. Α. Α. το γένος Θ. Τ. ατομικά και ως ασκούντων τη γονική μέριμνα επί των ανηλίκων τέκνων τους : α) Ε. Α. Α. και β) Σ. Α. Α., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Της αναιρεσίβλητης: Μ. συζ. Ι. Ο. το γένος Μ. Π., 2, η οποία εκπροσωπήθηκε βάσει του υπ' αρ. 17.108/6-3-2009 πληρεξουσίου από τον υιό της Μ. Ο. του Ι., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Παβίτσο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-11-2000 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Σητείας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 106/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 90/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λασιθίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1-10-2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μαζαράκης ανέγνωσε την από 8-12-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από το άρθρο 576 παρ. 1-2 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναιρέσεως δεν εμφανισθεί κάποιος διάδικος, ο Άρειος Πάγος ερευνά αν ο απολειπόμενος διάδικος επισπεύδει τη συζήτηση, εάν δε την επισπεύδει ο αντίδικός του ερευνά αν ο τελευταίος έχει κλητεύσει νομίμως και εμπροθέσμως τον απολειπόμενο και σε καταφατική περίπτωση η συζήτηση προβαίνει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις με αριθμό 7256-Γ' και 7257-Γ'/29-11-1010 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Λασιθίου ..., αντίγραφο της από 7-10-2010 κλήσης της αναιρεσίβλητης για συζήτηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας (9-2-2011), με την επ' αυτής πράξη προσδιορισμού δικασίμου, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως από την αναιρεσίβλητη, που επισπεύδει τη συζήτηση, στους αναιρεσείοντες ατομικά και ως ασκούντες τη γονική μέριμνα επί των ανήλικων τέκνων τους Ε. Α. και Σ. Α., οι οποίοι όμως δεν εμφανίσθηκαν στο ακροατήριο κατά την ως άνω δικάσιμο και κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε υπέβαλαν την από το άρθρο 242 ΚΠολΔ έγγραφη δήλωση μη παραστάσεως στο ακροατήριο. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία των αναιρεσειόντων, σαν να ήταν και αυτοί παρόντες (άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ.

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πολυμελών Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου ..., 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ..., 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Από την προαναφερόμενη διάταξη προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους που αναφέρονται περιοριστικώς στο νόμο, αφού στη διάταξη αυτή ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται μόνο για τους αναφερόμενους σ' αυτή λόγους.

Οι διατάξεις του άρθρου 560 ΚΠολΔ είναι ειδικές ως προς τους λόγους αναιρέσεως των αναφερόμενων στο άρθρο αυτό αποφάσεων και αποκλείουν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 559 ΚΠολΔ που αναφέρονται στους λόγους αναιρέσεως των αποφάσεων των υπόλοιπων δικαστηρίων. Έτσι, δεν ιδρύεται ο λόγος, όταν το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν ή αν η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ενόψει τούτων, ο πρώτος και ο δεύτερος λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες, ότι το δικάσαν ως Εφετείο Πολυμελές Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη έγγραφα, που οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν και προσκόμισαν στο πρωτόδικο Δικαστήριο, και ότι διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες, οι οποίες πλημμέλειες στηρίζονται στους αριθμούς 11 περίπτ.

γ' και 19, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι. Για την ταυτότητα του νομικού λόγου είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος και ο τέταρτος λόγος αναίρεσης με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το δικάσαν ως Εφετείο Πολυμελές Πρωτοδικείο παρά το νόμο κήρυξε στο σύνολό της απαράδεκτη την ασκηθείσα έφεσή τους λόγω αοριστίας των λόγων αυτής.

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση τον πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της.

Για να είναι ορισμένος ο παραπάνω λόγος αναίρεσης πρέπει να καθορίζονται, μεταξύ άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, εφόσον δε το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, την ελάσσονα πρόταση του νομικού του συλλογισμού, δηλαδή τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου.

Επομένως, ο τρίτος και τελευταίος εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο, παραβίασε κανόνες ουσιαστικού δικαίου, είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι συγκεκριμένοι κανόνες ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, δεν παρατίθενται οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας και δεν εξειδικεύεται το υπαγωγικό σφάλμα αυτού, δηλαδή αν η παραβίαση συνίσταται σε εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία του νόμου, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν οι αιτιάσεις που προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οδήγησαν σε εσφαλμένο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-10-2007 αίτηση των Α. Α. κ.λ.π. για αναίρεση της 90/2007 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λασιθίου, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Απριλίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα την 1η Ιουνίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ