Appeal dismissed; Supreme Court rejects review of factual findings and evidence assessment by lower court.

Απόφαση 868 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 868/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν. Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Βρανά.

Των αναιρεσιβλήτων:Α)Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ Ο ΛΙΜΗΝ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΩΝ Α.Ε", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Αντώνιο Καπελαρίδη και Αλέξανδρο Λυκουρέζο, Β)1)Α. χήρας Ε. Κ., το γένος Π. Τ., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 2)Ι. Τ. του Π., κατοίκου ...,3)Γ. Τ. του Π., κατοίκου ...,4)Δ. Τ. του Π., κατοίκου ...,5)Β. Σ. του Ε., κατοίκου ...,6)Γ. Σ. του Ε., κατοίκου ..., 7)Μ. συζύγου Δ. Κ., το γένος Ε. Σ. και 8)Ε. Σ. του Γ., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Οι υπό στοιχεία Β2ος,3ος,4ος,5ος,6ος και 7η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Ξυλούρη, ο οποίος δήλωσε ότι η με στοιχεία Β1 αναιρεσίβλητη (Α. Κ.) απεβίωσε την 7-11-2001 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τα τέκνα της α)Ε. σύζυγο Ν. Σ., το γένος Ε. Κ., β)Ι. Κ. του Ε., γ)Ε. σύζυγο Ε. Κ., το γένος Ε. Κ., δ)Β. Κ. του Ε. και ε)Μ. σύζυγο Α. Κ., το γένος Ε. Κ., η οποία απεβίωσε και αυτή την 10-6-2002 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τον σύζυγο της και τα τέκνα της α)Α. Κ. του Ε., β)Ι. Κ. του Α. και δ) Γ. Κ. του Α.. Επίσης δήλωσε ότι ο με στοιχεία Β8 (Ε. Σ.ς) απεβίωσε την 24-7-1989 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τα τέκνα του α)Γ. Σ. του Ε., β)Β. Σ. του Ε. και γ)Μ. σύζυγο Δ. Κ., το γένος Ε. Σ., όλοι οι κληρονόμοι δήλωσαν οι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτόν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-12-1982 αγωγή και με την από 14-12-1982 ανακοίνωση δίκης, του ήδη αναιρεσείοντος και με την από 7-1-1983 πρόσθετη παρέμβαση των υπό στοιχείο Β αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 173/1983,25/1988 και 73/1989 προδικαστικές, 50/1995 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 712/1997,416/1998 μη οριστικές 652/2002 οριστική του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24-4-2003 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Νικόπουλος ανέγνωσε την από 3-11-2004 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρ.68, 74 και 558 εδ. Α' ΚΠολΔικ. συνάγεται ότι η αναίρεση δεν μπορεί να απευθυνθεί και κατά εκείνου ο οποίος στη δίκη που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ήταν απλός ομόδικος του αναιρεσείοντος, από δε το άρθρ. 80 το ίδιου Κώδικα συνάγεται ότι εξομοιώνεται προς τέτοιον ο προσθέτως υπέρ του αναιρεσείοντος παρεμβάς ως εκείνη τη δίκη και τούτου για προφανή έλλειψη οικείου έννομου συμφέροντος του αναιρεσείοντος.

Κατ' ακολουθίαν η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, καθό μέρος στρέφεται κατά των υπό στοιχείο Β' αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι ήταν διάδικοι στην ενώπιον του Εφετείου δίκη, στην οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ως ασκήσαντες πρόσθετη παρέμβαση ήδη από την πρωτοβάθμια δίκη υπέρ του ήδη αναιρεσείοντος, τότε εκκαλούντος, ο οποίος σημειωτέον είχε στρέψει και κατ' αυτήν την έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

ΕΠΕΙΔΗ, κατά την έννοια του άρθρ. 559 αρ. 19 ΚΠολΔ η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στην συγκεκριμένη 0περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι αυτού που δεν εφαρμόστηκε.

Αντιθέτως η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης όταν οι ανωτέρω ελλείψεις αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔικ.) και ειδικώτερα αναφέρονται στην ανάλυση, αξιολόγηση και στάθμιση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, αρκεί μόνο το πόρισμα αυτό να εκτίθεται με σαφήνεια (Ολ. ΑΠ 861/1984, 24/1992).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο της αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης από το άρθρ. 559 αρ. 19 ΚΠολΔικ., εκθέτοντας ότι έχει αντιφατικές άλλως ανεπαρκείς αιτιολογίες, αναφέροντας κατά λέξη "ενώ το Εφετείο αποδέχεται την εκ των εγγράφων μου και μαρτυρικών αποδείξεων παράγωγο και πρωτότυπη δι' εκτάκτου χρησικτησίας απόκτηση της κυριότητάς μου επί του μείζονος των 15.986,57 τ.μ.

βορείου τμήματος του όλου επιδίκου ακινήτου, το οποίο και εκ της φύσεως και του μέχρι τούδε προορισμού του αποτελεί ενιαία κατηφορική εκ βορρά προς νότον εδαφική έξαρση και συνεχόμενη αγριάδα, οριοθετουμένη μάλιστα από δυσμάς σχεδόν εξ ολοκλήρου από ρύακες παρά ταύτα η προσβαλλόμενη απόφαση υιοθετώντας πλήρως του δισταγμούς και τις αντιφατικές απόψεις του πραγματογνώμονος Γ.

Α. επί του εκεί υψηλότερου και κρημνώδους μικρού νοτίου τμήματος του επιδίκου των 3416,09 τ.μ., απέρριψε την κυριότητά μου επ' αυτού αν και η αντίδικος εταιρεία δεν ενεμήθη ούτε ηδύνατο εκ της φύσεώς του να νεμηθεί μόνον το τμήμα τούτο, ούτε και περιλαμβάνεται αυτό αδιστάκτως στους ασαφείς κατά την έκταση και τα όρια τίτλους ιδιοκτησίας των γειτονικών από νότο και δυσμάς ακινήτων.

Ειδικώτερα για το τμήμα τούτο ο πραγματογνώμων Α. αναφέρει στην έκθεσή του "με τα δεδομένα που μου παρασχέθηκαν δεν έχω σχηματίσει ασφαλή κρίση και απέχω στο να εκφράσω άποψη για τους λόγους που αναφέρονται παραπάνω". Ως προς το συμπέρασμα τούτο δεν συμφωνούμε, για το οποίο δεν δικαιολογείται, φρονούμε, κανένας ενδοιασμός του πραγματογνώμονα να θεωρήσει και το τμήμα τούτο περιλαμβανόμενο στους τίτλους και των δικαιοπαρόχων μου.

Η αιτιολογία που αναφέρει ως λόγο αποχής προς έκφραση γνώμης για το υπό στοιχείο Β' τμήμα του επιδίκου ακινήτου μου δηλαδή ότι εις τους τίτλους ιδιοκτησίας της αντιδίκου μου Α.Ε. "δεν διαπιστώθηκε προς βορράς όμορο ακίνητο με αυτό των δικαιοπαρόχων του επιδίκου" δεν είναι πειστική αφού στην ίδια αιτιολογία αναφέρεται ότι οι τίτλοι αυτοί "έχουν μία γενική ασάφεια και μεγάλο βαθμό αοριστίας στην περιγραφή των ορίων αλλά και στην αναφορά του εμβαδού"..

Και ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται ότι το μεγαλύτερο τμήμα του επιδίκου ακινήτου των 15986,57 τ.μ. περιλαμβάνεται στους τίτλους των δικαιοπαρόχων του ενάγοντος και ότι οι μάρτυρες που εξετάσθηκαν με την επιμέλεια του ενάγοντος βεβαίωσαν το Δικαστήριο για τις πράξεις νομής που ασκήθηκαν από τους δικαιοπαρόχους του στο επίδικο...

Αντίθετα εκείνοι που εξετάσθηκαν με την επιμέλεια της εναγομένης κατέθεσαν ότι τέτοιες πράξεις νομής άσκησαν μόνο οι δικαιοπάροχοί της. Ομως οι καταθέσεις τους δεν παρέχουν πίστη γιατί το περιεχόμενό τους έρχεται σε αντίθεση με την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Α.... αλλά και γιατί είναι ασαφείς και αόριστες, δεν ενισχύεται δε η αλήθειά τους από άλλα αποδεικτικά μέσα.

Περαιτέρω η ίδια απόφαση αναφέρει για το μικρό επίδικο τμήμα "αντίθετα δεν κατέστη ο ενάγων κύριος τούτου αφού δεν αποδείχθηκε ότι οι δικαιοπάροχοί του νεμήθηκαν και αυτό με διάνοια κυρίου και ότι συμπεριλαμβάνεται στους τίτλους τους" καίτοι ως εκ της φύσεως του τούτο είναι ανεπίδεκτο ιδιαίτερης νομής παρά τρίτου δηλ.

άλλου από εκείνον που νέμεται το βόρειο συνεχόμενο μείζον τμήμα αυτού. Κατ' ακολουθίαν αυτών πρέπει να γίνει δεκτός ο λόγος αυτός λόγω των ειρημένων αντιφατικών ή ανεπαρκών αιτιολογιών". Ο λόγος αυτός της αναίρεσης καθ' όσο μέρος, υπό την επίκληση έλλειψης νόμιμης βάσης πλήττει την από το δικαστήριο της ουσίας εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η ως άνω εκτίμηση δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), κατά το υπόλοιπο δε μέρος, αναφερόμενος στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, αξιολόγηση και στάθμιση αυτών, ενόψει του ότι, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη, το από αυτές τις αποδείξεις πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Για τους λόγους αυτούς

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 24-4-2003 αίτηση αναιρέσεως του Ν. Κ. κατά της υπ' αριθμ. 652/2002 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης. ΚΑΙ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 3 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ