867/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 867 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 867/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ Ο ΛΙΜΗΝ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΩΝ Α.Ε", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Αντώνιο Καπελαρίδη και Αλέξανδρο Λυκουρέζο.

Των αναιρεσιβλήτων: Α)Ν. Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Βρανά, Β)1)Α. χήρας Ε. Κ., το γένος Π. Τ., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 2)Ι. Τ. του Π., κατοίκου ...,3)Γ. Τ. του Π., κατοίκου ...,4)Δ. Τ. του Π., κατοίκου ...,5)Β. Σ. του Ε., κατοίκου ...,6)..., κατοίκου ..., 7)..., το γένος Ε. Σ. και 8)Ε. Σ. του Γ., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Οι υπό στοιχεία Β2ος,3ος,4ος,5ος,6ος και 7η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Ξυλούρη, ο οποίος δήλωσε ότι η με στοιχεία Β1 αναιρεσίβλητη (Α. Κ.) απεβίωσε την 7-11-2001 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τα τέκνα της α)Ε. Ν. Σ., το γένος Ε. Κ., β)Ι. Κ. του Ε., γ)Ε. σύζυγο Ε. Κ., το γένος Ε. Κ., δ)Β. Κ. του Ε. και ε)Μ. σύζυγο Α. Κ., το γένος Ε. Κ., η οποία απεβίωσε και αυτή την 10-6-2002 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τον σύζυγο της και τα τέκνα της α)Α. Κ. του Ε., β)Ι. Κ. του Α. και δ) Γ. Κ. του Α.. Επίσης δήλωσε ότι ο με στοιχεία Β8 (Ε. Σ.) απεβίωσε την 24-7-1989 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τα τέκνα του α) Σ. του Ε., β)Β. Σ. του Ε. και γ)Μ. σύζυγο Δ. Κ., το γένος Ε. Σ., όλοι οι κληρονόμοι δήλωσαν οι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτόν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-12-1982 αγωγή και με την από 14-12-1982 ανακοίνωση δίκης, του ήδη 1ου αναιρεσιβλήτου και με την από 7-1-1983 πρόσθετη παρέμβαση των υπολοίπων αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 173/1983,25/1988 και 73/1989 προδικαστικές, 50/1995 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 712/1997,416/1998 μη οριστικές 652/2002 οριστική του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15-4-2003 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαaγίτης Βασίλειος Νικόπουλος ανέγνωσε την από 3-11-2004 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.

Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, κατά της αγωγής, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποίαν ο ενάγων και ήδη πρώτος αναιρεσίβλητος, αφού ιστορούσε ότι απόκτησε την κυριότητα του επιδίκου ακινήτου με αγορά δυνάμει μεταγραμμένου συμβολαίου το έτος 1980 από τους λοιπούς αναιρεσίβλητους, που παρενέβησαν στη δίκη υπέρ αυτού, και οι οποίοι απόκτησαν αυτό με κληρονομική διαδοχή εξ αδιαθέτου αφού αναμίχθηκαν στην κληρονομία των κατονομζομενων δικαιοπαρόχων τους και με έκτακτη χρησικτησία συνεχίζοντας τη νομή εκείνων με καλή πίστη, εκείνοι σε επίσης με κληρονομική διαδοχή από αληθινό κατονομαζόμενο κύριο αυτού, αφού αναμίχθηκαν στην κληρονομία του, και με έκτακτη χρησικτησία συνεχίζοντας και αυτοί την επ' αυτού νομή του δικαιοπαρόχου τους με καλή πίστη, ο τελευταίος δε αυτός το απόκτησε με έκτακτη χρησικτησία μετά από μεταβίβαση με άτυπη δωρεά από τον απώτατο δικαιοπάροχό του Ε.

Π., ο οποίος κατείχε και νεμόταν αυτό από το έτος 1910 με καλή πίστη ζητούσε να αναγνωρισθεί η κυριότητά του στο επίδικο και να υποχρεωθεί η εναγόμενη α.ε. και ήδη αναιρεσείουσα, η οποία, αμφισβητώντας ότι ο ίδιος είναι κύριος του επιδίκου, το κατέλαβε το έτος 1981 και έκτοτε το κατέχει να του το αποδώσει, η τελευταία πρότεινε τον ισχυρισμόν ότι κυρία του επιδίκο είναι η ίδια, καθόσον το αγόρασε το έτος 1971 με μεταγραμμένο συμβόλαιο από αληθινό κύριο και έκτοτε το κατέχει με διάνοια κυρίου η ίδια με καλή πίστη και νόμιμο τίτλο, γενόμενη κυρία αυτού με τακτική και έκτακτη χρησικτησία.

Οπως προκύπτει όμως από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως ότι την επί του επιδίκου ακινήτου νομή ασκούσαν από το έτος 1910 συνεχώς, αδιαλείπτως και αδιατάρακτα οι δικαιοπάροχοι του ενάγοντος με καλή πίστη μέχρι την κατά το έτος 1946 θέση σε ισχύ του Αστικού Κώδικα, συνέχισαν δε να την ασκούν και μετά την ισχύν αυτού μέχρι και το έτος 1980, όταν μεταβίβασαν λόγω πωλήσεως το επίδικο στον ενάγοντα χωρίς ποτέ να απωλέσουν αυτήν, αφού ποτέ κανένας άλλος δεν άσκησε πράξεις νομής στο επίδικο και συνεπώς ο ενάγων αγόρασε αυτό από αληθινούς κυρίους και έτσι έγινε κύριος αυτού, και γιαυτό έκανε δεκτή την αγωγή, απορρίπτοντας σιγή τον ως άνω ισχυρισμόν της εναγομένης περί κτήσεως ιδίας κυριότητας στο επίδικο με τακτική χρησικτησία, για τη συμπλήρωση της οποίας ο υπολειπόμενος από της κατά το έτος 1971 αγοράς του επιδίκου από την ίδια μέχρι την κατά το έτος 1982 άσκηση της αγωγής χρόνος επαρκούσε, ενώ αντίθετα δεν ήταν αρκετός για την συμπλήρωση της έκτακτης χρησικτησίας, αφού στις ως άνω θετικές για την αγωγή ουσιαστικές παραδοχές του, σύμφωνα με τις οποίες κανένας άλλος, επομένως ούτε η εναγομένη, δεν απόκτησε ούτε και άσκησε ποτέ νομή επί του επιδίκου, η οποία αποτελεί την βάση της προσβαλλόμενης από την εναγομένη τακτικής χρησικτησίας, πλην των δικαιοπαρόχων του ενάγοντος οι οποίοι δεν έπαυσαν ποτέ να ασκούν αυτήν, εμπεριέχεται αναγκαίως ως αυτόθροη λογική αλλά και νομική συνέπεια και η αρνητική για την ρηθείσα ένσταση της εναγομένης κρίση, η ρητή διατύπωση της οποίας στην προσβαλλόμενη απόφαση, παρείλκε μετά τις απόλυτες θετικές για την αγωγή ως άνω παραδοχές.

Κατ' ακολουθίαν ο μοναδικός λόγος αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται η από το άρθρ. 559 αρι. 8 εδ. Β' ΚΠολΔικ. αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του ως άνω ουσιώδη ισχυρισμόν της εναγομένης - αναιρεσείουσας που συνιστά ως ένσταση κατά της αγωγής πράγμα κατά την έννοια της διατάξεως αυτής είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Για τους λόγους αυτούς

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 18-4-2003 αίτηση αναιρέσεως της Ανώνυμης Εταιρείας Ξενοδοχειακών και Τουριστικών Επιχειρήσεων "Λιμήν των Σταυροφόρων Α.Ε." κατά της υπ' αριθμ. 652/2002 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης. ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 3 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ