Supreme Court dismisses appeal for failure to specify legal error and facts in grounds of appeal.

Απόφαση 864 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 864/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1) ..... ,2) ..... και 3) .... , που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευάγγελο Καλαμπαλίκη.

Της αναιρεσίβλητης: ..... , που εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Νικόλαο Κατράκη και Γρηγόριο Δάτσιο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-3-1989 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2407/1989 μη οριστική,7795/1996 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8184/2003 μη οριστική,7541/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1-3-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 30-1-2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της 7541/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναίρεσης, από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικά, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας ( αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή, τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, ως αποδεικνυόμενα ή μη υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Εξάλλου , για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση ( αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ) εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην των παραπάνω, να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις (Ολ.ΑΠ 20/2005, 27/1998 και 32/1996).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τους συναφείς πρώτο και δεύτερο, αντίστοιχα, λόγους της αναίρεσης αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλειες, γιατί το Εφετείο, με το δεχθεί ότι η από 19, 1975, ημέρα Παρασκευή και ώρα 2 μ.μ." ιδιόγραφη διαθήκη του διαθέτη ....

είναι έγκυρη, αφού το κατά το χρόνο σύνταξής της ελλείπον στοιχείο της χρονολογίας της, που αφορά το μήνα σύνταξής της "αναπληρώνεται και αποδεικνύεται από το όλο περιεχόμενο αυτής σε συνδυασμό και με τα αποδεικτικά στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη προς αποσαφήνιση τούτου, ότι πρόκειται για το μήνα Σεπτέμβριο και ότι ο πλήρης χρόνος σύνταξης της διαθήκης είναι η 19 Σεπτεμβρίου 1975", ακολούθως δε, να απορρίψει την έφεση των εναγομένων και να επικυρώσει την πρωτόδικη απόφαση, που είχε δεχθεί, έστω και με διαφορετική εν μέρει αιτιολογία, την αναγνωριστική αγωγή της εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσίβλητης περί του ότι η τελευταία είναι κληρονόμος του πιο πάνω διαθέτη και κυρία του με την προαναφερόμενη ιδιόγραφη διαθήκη καταλειπόμενου σ'αυτή κληρονομιαίου ακινήτου και περί ακυρότητας της αποδοχής κληρονομίας του ίδιου διαθέτη από τις εναγόμενες με βάση τη 2602/1988 δήλωση αποδοχής κληρονομίας της συμβολαιογράφου Αθηνών Ελευθερίας Βασιλοπούλου, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1718 και 1721 ΑΚ και στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της.

ΟΙ λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως αόριστοι, γιατί, μολονότι εκτίθενται σ' αυτούς το ιστορικό της υπόθεσης, οι απόψεις των αναιρεσειόντων για την έννοια των διατάξεων που φέρονται ότι παραβιάστηκαν και η καταληκτική κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, δεν παρατίθενται σ' αυτούς οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές του Δικαστηρίου, δηλαδή, όλα τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, ως αποδεικνυόμενα ή μη, με βάση τα οποία κατέληξε στην κρίση για τη συνδρομή των όρων των διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου που εφάρμοσε, ώστε, έτσι, να μη μπορεί να ελεγχθεί η ορθότητα ή μη του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης είτε από την άποψη της ευθείας, είτε από την άποψη της εκ πλαγίου παραβίασης των αμέσως πιο πάνω διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου.

Η περιλαμβανόμενη στο δεύτερο αναιρετικό λόγο αιτίαση της ευθείας και εκ πλαγίου παραβίασης των ίδιων διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου, που προπαρατέθηκαν, γιατί το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, έλαβε υπόψη, για την αναπλήρωση του ελλείποντος στοιχείου της χρονολογίας της ένδικης ιδιόγραφη διαθήκης, τη μαρτυρική απόδειξη, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, εφόσον οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

λόγοι αναίρεσης δεν ιδρύονται όταν τα ελαττώματα της αιτιολογίας ανάγονται στην κρίση περί του επιτρεπτού ή μη της μαρτυρικής ή κάποιας άλλης απόδειξης. Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης μέμφονται οι αναιρεσείοντες την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλειες από τον αριθμό 11 περιπτ. α' και γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., γιατί το Εφετείο, αφενός μεν, έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που ο νόμος δεν επιτρέπει, δηλαδή, την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα της αντιδίκου τους .... , ο οποίος εξετάστηκε στο ακροατήριό του προς απόδειξη του θέματος που τάχθηκε σε βάρος της ενάγουσας- εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσίβλητης με την 8184/2003 παρεμπίπτουσα περί απόδειξης απόφασή του, αφετέρου δε, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που αυτοί (αναιρεσείοντες) επικαλέστηκαν και προσκόμισαν ενώπιον του Εφετείου.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως αόριστος, ως προς μεν το πρώτο μέρος του, αφού δεν εκτίθεται σ'αυτόν η αιτία για την οποία, η λήψη υπόψη της κατάθεσης του αμέσως πιο πάνω μάρτυρα και η συνεκτίμησή του με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα από το Εφετείο, προς σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, συνιστά ανεπίτρεπτο κατά νόμο αποδεικτικό μέσο, ως προς δε το δεύτερο μέρος του, γιατί δεν εκτίθενται, επίσης, στο λόγο ποια ειδικότερα είναι τα αποδεικτικά μέσα, που οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν και προσκόμισαν στο Εφετείο, αλλά δεν λήφθηκαν υπόψη από το τελευταίο.

Ο τέταρτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο το ότι στέρησε την απόφαση του από τη νόμιμη βάση της, με το να μη διαλάβει αιτιολογίες ή με το να διαλάβει αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλαδή στη συμπλήρωση της επίμαχης ιδιόγραφης διαθήκης ως προς το ελλιπές στοιχείο της χρονολογίας της, το αφορών το μήνα της σύνταξής της, είναι απορριπτέος ω απαράδεκτος, εφόσον στηριζόμενος, όπως σ' αυτόν αναφέρεται, β) στο ότι ναι μεν η κατονομαζόμενη δανείστρια του διαθέτη το θέρος του έτους 1975 πίεζε αυτόν για την εξόφληση του δανείου και ότι αυτή η παραδοχή οδηγούσε στην από αυτόν σύνταξη της διαθήκης το μήνα Σεπτέμβριο 1975 και β) στο ότι ο κατονομαζόμενος μάρτυρας της ενάγουσας κατέθεσε, ότι στις αρχές φθινοπώρου 1975 ο διαθέτης του αποκάλυψε, ότι είχε συντάξει τη διαθήκη του και ότι αυτή η παραδοχή οδηγούσε στο ότι η διαθήκη συντάχθηκε κατά μήνα Σεπτέμβριο 1975 και όχι κατ' άλλο μήνα του ίδιου έτους, όπως τούτο βέβαια ήταν νοητό, πλήττει, υπό την επίκληση πλημμέλειας από του αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, την ανέλεγκτη αναιρετικά εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.ΠολΔ)

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 1-3-2005 αίτηση για αναίρεση της 7541/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 3 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ