Supreme Court dismisses appeal on adverse possession claim due to lack of good faith possession by appellant.

Απόφαση 862 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 862/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων : 1)Ι. Ζ., κατοίκου ..., συζύγου εν ζωή και νομίμου κληρονόμου εξ' αδιαθέτου της προαποβιωσάσης Μ. συζύγου Ι. Ζ., το γένος Ν. Τ., 2)Κ. Ζ. του Ι., κατοίκου ..., ως νομίμου τέκνου και κληρονόμου εξ αδιαθέτου της προαποβιωσάσης Μ. συζύγου Ι. Ζ., το γένος Ν. Τ. και 3)Α. Ζ. του Ι., κατοίκου ..., ως νομίμου τέκνου και κληρονόμου εξ αδιαθέτου της προαποβιωσάσης Μ. συζύγου Ι. Ζ., το γένος Ν. Τ.. Οι 1ος και 3ος παραστάθηκαν με την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελπινίκη Τσάτσαρη και η 2η εκπροσωπήθηκε από την ίδια πληρεξούσια δικηγόρο.

Της αναιρεσίβλητης: Π. συζύγου Γ. Τ., το γένος Ν. Τ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Αποσπόρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 10-3-1995 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Γρεβενών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 57/1996 προδικαστική, 5/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 56/2004 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Γρεβενών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-6-2004 αίτησή τους και τους από 3-9-2004 προσθέτους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης, ανέγνωσε την από 15 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψη τους, καθένας δε την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ ορίζει ότι κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) Αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές. 2) Αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης, του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση. 3) Αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλη αρμοδιότητα. 4) Αν παράνομα αποκλείσθηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Από αυτή τη διάταξη προκύπτουν τα ακόλουθα: Οι κατά την ανωτέρω διάταξη λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους αναιρέσεως των αριθ. 1, 2, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, δεν ταυτίζονται απολύτως. Η απαρίθμηση των προαναφερόμενων λόγων αναιρέσεως είναι, όπως συνάγεται και από τη λέξη "μόνο", περιοριστική.

Συνακόλουθα, οι δέκα πρώτο λόγοι της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως από τις διατάξεις των αριθ. 11, 14, 8, 20, 12, 19 και 17 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΙΙ. Επί αιτιάσεως για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας πρέπει, για το ορισμένο του σχετικού λόγου, να αναφέρονται σ' αυτόν τα συγκεκριμένα διδάγματα, που παρέβη το δικαστήριο, ο κανόνας δικαίου, στην εξειδίκευση του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν, ενώ έπρεπε, ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένως, και σε τι συνίσταται η παράβαση (ΑΠ 32/1999 Δ/νη 1999.578, ΑΠ 684/1995, ΑΠ 432/1993 Δ/νη 1995.82, ΑΠ 946/1992 Δ/νη 1994. 1039, Κονδύλης, Δ. 1995.997). Επομένως, ο ενδέκατος (και τελευταίος) λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, σύμφωνα με τον οποίο "η προσβαλλομένη απόφαση κατά την ερμηνεία των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας και ειδικότερα προκειμένου να κρίνει, με βάση τα περιστατικά, που δέχθηκε, αν το επίδικο είναι διαφορετικό οικοπεδικό τμήμα, δέχθηκε τελικά ότι πρόκειται για διαφορετικά τμήματα, με αποτέλεσμα να καθίσταται τελείως παράλογη η άσκηση της αγωγής του Ν. Τ. περί ακυρώσεως της δωρεάς προς τη θυγατέρας του και πλέον θανούσα Μ. σύζυγο Ι. Ζ. καθώς και τα διαλαμβανόμενα στην υπ' αριθ. 114/1985 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γρεβενών", πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, αφού δεν αναφέρεται σ' αυτόν ποιο δίδαγμα κοινής πείρας παραβιάστηκε, πώς παραβιάσθηκε και κατά πόσο σχετιζόταν με συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

ΙΙΙ. Από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το δικάσαν ως Εφετείο Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε, ως προς την προταθείσα, από τη δικαιοπάροχο των αναιρεσειόντων Μ. Ζ., ένσταση ίδιας κυριότητας επί του επιδίκου, αποκτηθείσας παραγώγως ή με τακτική ή έκτακτη χρησικτησία, τα ακόλουθα: "Συνεπώς, ο ισχυρισμός της Μ.

Ζ. ότι η επίδικη έκταση είναι η ίδια έκταση που είχε προηγουμένως μεταβιβάσει κατά κυριότητα ο πατέρας της σ' αυτήν δυνάμει του υπ' αριθ. .../1971 συμβολαίου δωρεάς και ότι συνεπώς η ίδια κατέστη κυρία αυτής με παράγωγο τρόπο, τυγχάνει αβάσιμος στην ουσία του. Περαιτέρω, απορριπτέος, ως αβάσιμος, τυγχάνει και ο ισχυρισμός της ότι απέκτησε την κυριότητα του επιδίκου με τα προσόντα της τακτικής, άλλως της έκτακτης, χρησικτησίας, διότι νέμεται την επίδικη έκταση από το έτος 1959 με καλή πίστη και νόμιμο, άλλως νομιζόμενο, τίτλο, καθόσον εξ ουδενός αποδεικτικού μέσου προέκυψε η ουσιαστική βασιμότητα του ισχυρισμού της.

Ειδικότερα, τόσο ο εξετασθείς στο ακροατήριο μάρτυράς της, όσο και οι δώσαντες τις προαναφερθείσες ένορκες βεβαιώσεις κατέθεσαν μεν ότι η Μ. Ζ. νέμεται από το έτος 1971 το επίδικο, πλην όμως, άπαντες (εξ αυτών), θεωρούν ως επίδικη έκταση την ίδια έκταση που μεταβίβασε το έτος 1971 ο πατέρας των διαδίκων στη Μ.

Ζ. λόγω δωρεάς, ενώ, όπως αποδείχθηκε, πρόκειται περί διαφορετικών οικοπεδικών τμημάτων. Οι ανωτέρω δε μάρτυρες βεβαιώνουν την ύπαρξη εντός του οικοπέδου κατοικίας της Μ. Ζ. και αμπέλου, που καλλιεργεί η τελευταία, πλην όμως, όπως αποδεικνύεται από το τοπογραφικό διάγραμμα, που συνοδεύει την έκθεση πραγματογνωμοσύνης, η κατοικία και η άμπελος βρίσκονται στην υπόλοιπη έκταση και όχι στην επίδικη.

Αντίθετα, από τις καταθέσεις των Α. Τ. και Α. Κ.... αποδεικνύεται ότι στην επίδικη έκταση ασκούσε πράξεις νομής η Π. Τ., η οποία και συνέλεγε τους καρπούς των ευρισκομένων εντός αυτής οπωροφόρων δένδρων. Με βάση τα ανωτέρω αποδείχθηκε ότι η επίδικη έκταση ανήκει στην Π. Τ., η οποία και απέκτησε την κυριότητα αυτής με παράγωγο τρόπο, ήτοι δυνάμει του .../1977 συμβολαίου δωρεάς.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της έφεσης της Μ. Z., με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι εσφαλμένως η εκκαλουμένη απέρριψε ως ουσία αβάσιμο τον ισχυρισμό της περί απόκτησης από αυτήν της κυριότητας του επιδίκου με παράγωγο τρόπο, άλλως με τα προσόντα της χρησικτησίας, τυγχάνει απορριπτέος ως ουσία αβάσιμος". Επομένως, ο μόνος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίο "η προσβαλλομένη απόφαση, ενώ δέχεται ότι η αρχική ως άνω εναγομένη (Μ. Ζ.) κατείχε τον ως άνω τίτλον (.../1971) και ότι κατέλαβε δυνάμει αυτού το επίδικο, εμβαδού 200 τ.μ., το έτος 1984, προδήλως με διάνοια κυρίου και καλή πίστη, ενώ δηλαδή δέχεται ότι κατείχε το επίδικο με διάνοια κυρίου επί 11 χρόνια (από το 1984 μέχρι της εγέρσεως της από 10-3-1995 ένδικης αγωγής), ήτοι επί χρόνο μείζονα της 10ετίας, απέρριψε την ως άνω ένσταση περί κτήσεως της επί του επιδίκου κυριότητας με τα προσόντα της τακτικής χρησικτησίας ως αβάσιμη. Ετσι, όμως, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1041 ΑΚ, κατά την οποία όποιος έχει στη νομή του με καλή πίστη και με νόμιμο τίτλο ακίνητο για μία δεκαετία γίνεται κύριος αυτού με τακτική χρησικτησία, γι' αυτό και πρέπει να εξαφανισθεί (άρθρ. 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ)", είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι ερείδεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού το Δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε, κατά τα προαναφερόμενα, ότι πράξεις νομής στο επίδικο έκανε μόνο η αναιρεσίβλητη Π. Τ. και ποτέ η Μ. Ζ..

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την, από 22-6-2004, αίτηση των Ι., Κ. και Α. Ζ. για αναίρεση της 56/2004 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Γρεβενών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 3 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ