Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations for possession claims exceeding one year. The court rejects the argument that fence posts constituted disturbance. The decision upholds the lower court's finding on the one-year limitation period. The court rules that the one-year limitation period for possession claims begins upon disturbance or dispossession. The court finds the fence posts did not constitute disturbance sufficient to start the limitation period. The court concludes the one-year period had not elapsed by the time the lawsuit was filed. The court dismisses the appeal as the limitation period had not expired. The court rejects the claim that fence posts constituted disturbance of possession. The court finds the one-year period had not elapsed by the lawsuit filing date. The court dismisses the appeal based on the one-year limitation period rule. The court rules that the fence posts did not constitute disturbance of possession. The court concludes the one-year period had not elapsed by the lawsuit filing date.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against the First Instance Court's rejection of a possession claim. The appellants argued that installing fence posts in 2001 constituted a disturbance of their possession, which should have started the one-year limitation period. However, the court found that the actual dispossession occurred later in 2002 when the defendants dug a ditch and leveled the land. Since more than a year had not passed between the disturbance and the lawsuit filing, the claim was not time-barred.
Legislator headnote
AI generatedArticles 992, 984, 987, 989 of the Civil Code; The one-year limitation period for possession claims begins upon dispossession or disturbance of possession and expires one year after that event.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 861 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 861/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. .... και 2. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Πάρρη
Των αναιρεσίβλητων: 1. .... 2. ........., 3. ....... και 4. ........, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Ταγκλή.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-3-2003 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τριπόλεως. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 149/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 20/2005 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τριπόλεως. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-8-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 7-2-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 992 ΑΚ, οι αξιώσεις από την αποβολή και διατάραξη παραγράφονται μετά ένα έτος από την αποβολή ή τη διατάραξη. Από τη διάταξη αυτή και το συνδυασμό της προς τις αντίστοιχες των άρθρων 984 παρ. 1, 987, 989 ΑΚ, προκύπτει ότι αφετήριος χρόνος της προνοούμενης από αυτήν ενιαύσιας παραγραφής των αξιώσεων του νομέα από την αποβολή ή διατάραξη, είναι η αποβολή ή η διατάραξη, αντίστοιχα.
Αρχίζει δε, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 241 παρ. 1, 242, 243 παρ. 3 ΑΚ, από την επόμενη ημέρα κατά την οποία συμπληρώθηκε η αποβολή ή από την επόμενη ημέρα κατά την οποία έλαβε χώρα η διατάραξη, αντίστοιχα, και λήγει, κάθε μία από αυτές, όταν παρέλθει η τελευταία ημέρα, ήτοι η αντίστοιχη προς την ημέρα έναρξης ημέρα του έτους.
Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο την από 12-3-2003 ένδικη αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, περί αποβολής από τη νομή ακινήτου, απέρριψε ως ουσιαστικώς αβάσιμη την ένσταση ενιαύσιας παραγραφής της αγωγικής αξίωσης, η οποία προτάθηκε από τους εναγομένους και ήδη αναιρεσείοντες, διότι, σύμφωνα με τις παραδοχές της πληττόμενης απόφασης, η επικαλούμενη, από τους εναγομένους, τοποθέτηση δύο πασσάλων από τους δικαιοπαρόχους τους στο επίδικο ακίνητο, στις 10-12-2001, συνιστά πράξη διατάραξης ή αμφισβήτησης της νομής των εναγουσών επί του επιδίκου, που δεν φθάνει μέχρι την αποβολή τους από τη νομή αυτού, η οποία επήλθε με τη διάνοιξη, από τους εναγομένους, χανδακιού στη νότια πλευρά του επιδίκου, τη διασκόρπιση των τοποθετημένων εκεί χωμάτων και την ισοπέδωση αυτού, κατά μήνα Νοέμβριο 2002, πλην όμως από τον χρόνο αυτό μέχρι την επίδοση της αγωγής στους εναγομένους(13-3-2003) δεν παρήλθε ένα έτος.
Κρίνοντας έτσι το Πρωτοδικείο δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 992 ΑΚ. Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 10-8-2005 αίτηση αναίρεσης των ....... κλπ, κατά της 20/2005 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τριπόλεως.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαρτίου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Απριλίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ