Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, rejecting vague claim of material defect in construction materials.

Απόφαση 860 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 860/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 24 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΤΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΙΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΤΤΙ-ΚΑΤ Α.Τ.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευάγγελο Μπαρμπούνη, ο οποίος προηγουμένως ανακάλεσε την από 20-3-2014 δήλωσή του για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2.

Της αναιρεσιβλήτου: της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "…", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22 Σεπτεμβρίου 2003 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 690/005 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 6828/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28 Φεβρουαρίου 2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Ζευγώλης, ανέγνωσε την από 25 Ιανουαρίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και δια των από 20-3-2014 πρότασεών του την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν την εκτέλεση της προσβαλλομένης απόφασης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή των, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 262 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η ένσταση ως καταλυτικό γεγονός της αγωγής πρέπει να περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο και δικαιολογούν την άσκησή της από τον εναγόμενο κατά του ενάγοντα. Εξάλλου, η νομική αοριστία της αγωγής ή της ένστασης στηρίζει λόγο αναιρέσεως για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ), συντρέχει δε αν το δικαστήριο για τη θεμελίωση της αγωγής ή της ένστασης στο συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου αρκέσθηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα από εκείνα που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του οικείου δικαιώματος, κρίνοντας αντιστοίχως νόμιμη ή μη στηριζόμενη στο νόμο αγωγή ή ένσταση.

Αντίθετα, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής ή της ένστασης, η οποία υπάρχει όταν δεν εκτίθενται σ'αυτές όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη στήριξη του αιτήματός τους, τα πραγματικά δηλαδή, περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής ή της ένστασης και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 8 και 14 του ΚΠολΔ.

Εξάλλου, ο από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή ή την ένσταση λαμβάνοντας υπόψη αναγκαία για τη θεμελίωσή τους και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα που δεν εκτίθενται σ' αυτές ή εάν απέρριψε ως αόριστη ή μη νόμιμη την αγωγή ή την ένσταση, παραγνωρίζοντας τα εκτιθέμενα για τη θεμελίωση και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που με επάρκεια εκτίθενται σε αυτές, ενώ ο από το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά τη μη επαρκή έκθεση σ' αυτές των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματός τους, τις έκρινε ορισμένες, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών τις απέρριψε ως αόριστες.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 513, 522, 534, 535, 540, 547 και 559 ΑΚ, όπως αυτές ισχύουν μετά την τροποποίησή τους με το ν. 3043/2002 και εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση, ως εκ του χρόνου πραγματοποιήσεως των ένδικων συμβάσεων πωλήσεως, προκύπτει ότι επί πωλήσεως κινητού πράγματος, το οποίο κατά το χρόνο της παραδόσεώς του από τον πωλητή στον αγοραστή δεν έχει τις συμφωνηθείσες ιδιότητες ή έχει πραγματικά ελαττώματα, παρέχεται στον αγοραστή το δικαίωμα να ζητήσει τη διόρθωση ή αντικατάσταση του πράγματος με άλλο, να μειώσει το τίμημα ή να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση.

Ειδικότερα, η άσκηση του δικαιώματος μειώσεως του τιμήματος αντικείμενο και αίτημα έχει τη μείωση αυτού κατά τη διαφορά της αξίας του πράγματος με και χωρίς το ελάττωμα ή τις συνομολογηθεισες ιδιότητες, οπότε η σύμβαση ανατρέπεται στο βαθμό που μειώνεται η υποχρέωση του αγοραστή ως προς το τίμημα (ΑΠ 1730/2001), η άσκηση δε του δικαιώματος αυτού γίνεται είτε με δήλωση του αγοραστή, η οποία από την περιέλευση στον πωλητή επιφέρει τη διαμόρφωση του μειωμένου τιμήματος, είτε με σχετική αγωγή, είτε κατ' ένσταση, προβαλλόμενη και μετά τη συμπλήρωση του χρόνου παραγραφής των άρθρων 554 επ.

ΑΚ (ΑΠ 754/2005). Για να είναι ορισμένη και επιδεκτική δικαστικής εκτιμήσεως είτε η αγωγή, είτε η ένσταση με την οποία ασκείται το σχετικό δικαίωμα, πρέπει, κατά τις προεκτεθείσες διατάξεις των άρθρων 534, 535 και 540 ΑΚ, να αναφέρονται σ' αυτήν οι συγκεκριμένες ιδιότητες που συνομολογήθηκε να έχουν τα πωληθέντα πράγματα, οι οποίες λείπουν, παρά την τοιαύτη συνομολόγησή τους μεταξύ των συμβαλλομένων κατά τη σύναψη της συμβάσεως και ότι συνεπεία τούτων παρίσταται μειωμένη η αξία του πράγματος καθώς και το ποσό της μειώσεως.

Συνεπώς, για το ορισμένο της αγωγής ή της ενστάσεως για την εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 540 ΑΚ, η οποία παρέχει το δικαίωμα στον αγοραστή να απαιτήσει τη μείωση του τιμήματος, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 513, 534, 535 και 537 του ίδιου Κώδικα, πρέπει να εκτίθενται σαφώς στην αγωγή ή την προβαλλόμενη δια των προτάσεων ένσταση 1) έγκυρη σύμβαση πωλήσεως, 2) ύπαρξη ελαττώματος ή έλλειψη συνομολογηθείσης ιδιότητας, 3) ευθύνη του πωλητή, ανεξαρτήτως πταίσματος αυτού, για τις ελλείψεις ή τα ελαττώματα αυτά, κατά το χρόνο που ο κίνδυνος μεταβαίνει στον αγοραστή και 4) η συνεπεία της ελλείψεως της ιδιότητας ή του ελαττώματος μειωμένη αξία του πράγματος και ο προσδιορισμός της τελευταίας, η οποία μπορεί να εξαχθεί και με βάση την αρχικώς συμφωνηθείσα τιμή, την αξία του ελλιπούς πράγματος και την αξία του ίδιου πράγματος υγιούς.

Τέλος, στην περίπτωση που το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο ή περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες, κύριες ή επικουρικές, και με τον λόγο της αναιρέσεως πλήσσεται η μία μόνον από αυτές, ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της προσβαλλομένης.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που με τους λόγους της αναιρέσεως πλήσσονται όλες οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μίας από αυτές δεν τελεσφορεί. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών της δίκης εγγράφων, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, με την από 22-9-2003 αγωγή που άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, την οποία απηύθυνε εναντίον της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, είχε ζητήσει να υποχρεωθεί η τελευταία να της καταβάλει το ποσό των 343.767,04 ευρώ, ως υπόλοιπο τιμήματος από πωλήσεις λατομικών αδρανών υλικών της επιχείρησής της, καθώς επίσης να αναγνωρισθεί ότι της οφείλει το ποσό των 314.808,19 ευρώ, ως αποζημίωση για τη αποθετική ζημία που προκλήθηκε σ' αυτήν, από την αδικαιολόγητη διακοπή της μεταξύ τους εμπορικής συνεργασίας.

Η αναιρεσείουσα (εναγομένη) με τις από 24-11-2004 προτάσεις που κατέθεσε ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, προέβαλε κατ' ένσταση το δικαίωμά της για μείωση του τιμήματος των πωληθέντων σ'αυτήν λατομικών προϊόντων της αναιρεσίβλητης (ενάγουσας), λόγω του ότι τα τελευταία δεν είχαν τις συνομολογηθείσες ιδιότητες, ισχυρισμό τον οποίο επανέφερε με τις προτάσεις της και ενώπιον του Εφετείου, προς αντίκρουση της εφέσεως που άσκησε η αναιρεσίβλητη κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, το οποίο είχε κάνει δεκτό κατ' ουσίαν τον ισχυρισμό της αυτό.

Ειδικότερα ισχυρίσθηκε ότι για τις πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια της μεταξύ αυτής και της αναιρεσίβλητης εμπορικής συνεργασίας από 31-8-2002 έως και 31-3-2003, και αφορούσαν ποσότητα λατομικών προϊόντων 17.977,5 κυβικών μέτρων, συνολικής αξίας 406.975,5 ευρώ, για τα οποία εκδόθηκαν τα μνημονευόμενα στις προτάσεις της επτά τιμολόγια πωλήσεως που κάλυπταν την παραπάνω περίοδο, είχαν συμφωνήσει με την αναιρεσίβλητη να την προμηθεύσει με αδρανή αντιολησθηρά υλικά, δηλαδή τέτοιας ποιότητας και προδιαγραφών, ώστε να είναι κατάλληλα και σύμφωνα με τις προδιαγραφές που προαπαιτούσε η μεταξύ του ΥΠΕΧΩΔΕ (Ελληνικού Δημοσίου) και αυτής σύμβαση ανάθεσης εργολαβίας αναφορικά με την κατασκευή του τμήματος της Εθνικής Οδού μεταξύ "Υλίκης-Αγ.

Κωνσταντίνου" η εξόρυξη των οποίων θα γινόταν από το λατομείο που διατηρούσε στην περιοχή Λυγαριάς Λαμίας και κατά τη διαβεβαίωση της αναιρεσίβλητης τα εξορυσσόμενα από το λατομείο αυτό υλικά πληρούσαν τις ιδιότητες των αδρανών αντιολισθηρών υλικών, η ιδιότητα δε αυτή της "ανιολισθηρότητας" των συμφωνηθέντων να της παραδοθούν λατομικών υλικών συνιστούσε το χαρακτηριστικό γνώρισμα του προϊόντος που θα την προμήθευε γιατί θα χρησιμοποιείτο για την τελευταία αντιολισθηρή ασφαλτική στρώση του ασφαλτοτάπητα, και έπρεπε να έχουν τις μηχανικές προδιαγραφές και χαρακτηριστικά που αναφέρονται στην άνω σύμβαση με το ΥΠΕΧΩΔΕ και τον σχετικό Κανονισμό και αποτέλεσε την κύρια και βασική υπόσχεση και υποχρέωση της πωλήτριας εταιρίας.

Και ότι ολόκληρη η άνω ποσότητα των υλικών που τις παρδόθηκαν δεν είχε την συνομολογηθείσα ιδιότητα της "αντιολισθηρότητας" με τις μηχανικές προδιαγραφές που χαρακτηρίζουν την ιδιότητα αυτή, αλλ' αποτελούσε κοινό ασβεστολιθικό αδρανές υλικό δίχως αντιολισθηρές ιδιότητες, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως σκυρόδεμα χαμηλής αντοχής , είτε ως κοινό ασφαλτικό υλικό πριν την τελευταία αντιολισθηρή ασφαλτική στρώση του ασφαλτοτάπητα, και του οποίου η αγοραία τιμή υπολείπεται της συμφωνηθείσης τιμής για το προϊόν που θα την προμήθευε με την άνω συνομολογηθείσα ιδιότητα, ειδικότερα δε η αγοραία (εμπορική) τιμή του ανωτέρω υλικού ανά κυβικό μέτρο με την έλλειψη της συνομολογηθείσας ιδιότητας ανέρχεται στο ποσό των 4,93 ευρώ, ενώ αυτού με τη συνομολογηθείσα ιδιότητα σε 22,63 ευρώ ανά κυβικό μέτρο και με τη συμφωνηθείσα μέση τιμή μεταξύ τους 22,42 - 23 ευρώ (για την περίοδο από 6-8-02 έως 31-3-03), ο λόγος δε των δύο αυτών μεγεθών δίνει το ποσό στο οποίο πρέπει να μειωθεί η αξία του ανωτέρω υλικού ανά κυβικό μέτρο (ήτοι 4,93/22,63Χ22,63 =4,93) σε τρόπον ώστε, το συνολικό τίμημα για τη συνολική ποσότητα των 17.977,5 κ.μ.

των επτά τιμολογίων του ελαττωματικού και χωρίς τις συμφωνηθείσες ιδιότητες υλικού που της παρέδωσε να ανέρχεται σε 88.629 ευρώ (17.977,5 κ.μ.Χ4,93 ευρώ), για το επί πλέον δε αυτού αιτούμενο με την αγωγή ποσόν πρέπει να μειωθεί το τίμημα των άνω επτά διαδοχικών πωλήσεων. Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, κρίνοντας αντίθετα προς την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, που είχε κρίνει ορισμένο τον παραπάνω ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, απέρριψε τον τελευταίο ως αόριστο, με την αιτιολογία ότι "μόνη η απλή διαβεβαίωση της πωλήτριας εταιρίας στο συμφωνητικό της 9-4-2001, ότι τα πωλούμενα λατομικά υλικά τυγχάνουν αντιολισθηρά, ούτε συνομολόγηση συγκεκριμένης ιδιότητας σημαίνει, ούτε ιδιαίτερη εγγυητική σύμβαση με την έννοια που εκτέθηκε αποτελεί.

Άλλωστε, και η ίδια η εκκαλούσα-εναγομένη, παρά το ότι για την πληρότητα της ενστάσεώς της όφειλε να αναφέρει στις προτάσεις της, ποιες ήταν οι συμφωνημένες ιδιότητες που έλειπαν από τα πωλούμενα λατομικά υλικά, περιορίζεται στον ισχυρισμό ότι η πωλήτρια δεσμεύθηκε να την προμηθεύει αντιολησθηρά υλικά τέτοιας ποιότητας και προδιαγραφών, ώστε να είναι κατάλληλα και σύμφωνα με τις προδιαγραφές που προαπαιτούσε η σύμβαση αναθέσεως εργολαβίας μεταξύ αυτής και του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., χωρίς όμως να αναφέρει συγκεκριμένες προδιαγραφές των πωλουμένων υλικών, και περαιτέρω σε άλλο σημείο των προτάσεών της, αναφερόμενη στα αντιολισθηρά υλικά, υποστηρίζει ότι αυτά έχουν κάποιες καθοριστικές μηχανικές ιδιότητες, χωρίς και πάλι να τις συγκεκριμενοποιεί, ενώ η αποστροφή στο τέλος των προτάσεών της, ότι η ύπαρξη στο πωλούμενο υλικό των ελάχιστα απαιτούμενων μηχανικών χαρακτηριστικών με βάση το σχετικό Κανονισμό ήταν κύρια και βασική υπόσχεση και υποχρέωση της πωλήτριας εταιρείας, δεν καθιστά τη σχετική ένσταση ορισμένη, δεδομένου ότι δεν καθορίζεται στις προτάσεις σε ποιον Κανονισμό αναφέρεται η εκκαλούσα-εναγομένη και ποιες ιδιότητες έπρεπε να έχει το αντιολισθηρό υλικό που θα προμήθευε σ' αυτήν η εκκαλούσα-ενάγουσα".

Ακολούθως, το Εφετείο, με επάλληλη αιτιολογία του δέχθηκε ότι "σε κάθε περίπτωση, με βάση τα όσα έγιναν δεκτά παραπάνω, η ένσταση αυτή είναι απορριπτέα και ως ουσιαστικά αβάσιμη, αφού στα σχετικά συμφωνητικά δεν γίνεται λόγος για τις ειδικές ιδιότητες που θα έπρεπε να έχουν τα πωλούμενα αντιολισθηρά υλικά, ούτε γίνεται μνεία του εγγράφου στο οποίο θα έπρεπε να ανατρέξει η πωλήτρια εταιρεία για να πληροφορηθεί αυτές τις ιδιότητες, ούτε προέκυψε κάτι διαφορετικό από τις καταθέσεις των μαρτύρων".

Με τους πρώτο και δεύτερο λόγους του αναιρετηρίου, προβάλλονται οι από τους αριθμούς 1, 8 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναιρετικές πλημμέλειες, και συγκεκριμένα η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση, διότι απέρριψε την ως άνω ένστασή της ως αόριστη, μολονότι με σαφήνεια και πληρότητα εκτίθενται στις προτάσεις της όλα τα αναγκαία στοιχεία που καθιστούσαν ορισμένη την προβληθείσα μ' αυτές ένστασή της και στήριζαν το επιδιωκόμενο μ' αυτήν αίτημά της για μείωση του τιμήματος λόγω έλλειψης της συνομολογηθείσης ιδιότητας των πωληθέντων προς αυτήν από την αναιρεσίβλητη αδρανών υλικών, συνισταμένη στην "αντιολισθηρότητα" που έπρεπε να έχουν αυτά, χωρίς να απαιτείται προς τούτο και επίκληση του προσδιορισμού της τεχνικής και μηχανικής ιδιοσυστασίας της συνομολογηθείσης αυτής ιδιότητας, η οποία καθορίζεται με βάση αποδεκτά επιστημονικά δεδομένα.

Και ότι, πέραν αυτού το Εφετείο, απέρριψε ως αόριστη την άνω ένστασή της, και για τον λόγο ότι δεν έλαβε υπόψη τα εκτιθέμενα για τη θεμελίωσή της γεγονότα και συγκεκριμένα, ότι τα πωληθέντα σ' αυτήν αντιολισθηρά υλικά της περιόδου από 31-8-2002 έως 31-3-2003, είχαν πραγματικά ελαττώματα που αναιρούσαν και μείωναν ουσιωδώς την αξία και τη χρησιμότητά τους, καθώς επίσης, ότι δεν είχαν και τις συμφωνηθείσες αντιολισθηρές ιδιότητες με συνέπεια αυτά να καθίστανται ελαττωματικά για τον σκοπό τον οποίο προορίζονταν.

Όμως, ανεξάρτητα της βασιμότητας ή όχι των παραπάνω λόγων αναιρέσεως, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, το Εφετείο με επάλληλη αιτιολογία του απέρριψε την παραπάνω ένσταση της αναιρεσείουσας και ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, η αιτιολογία δε αυτή, η οποία δεν πλήττεται με λόγο αναίρεσης, στηρίζει αυτοτελώς κατά τούτο το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης και επομένως, σύμφωνα με όσα αναφέρόνται στην αρχή της παρούσης σκέψεως, οι κρινόμενοι λόγοι αναίρεσης, είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η από 28-02-2008 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 6828/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, ενόψει της ως άνω έκβασης της δίκης, παρέλκει η έρευνα του υποβληθέντος με τις από 20-3-2014 προτάσεις της αναιρεσείουσας, κατ' άρθρον 579 ΚΠολΔ, αιτήματος επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέραν κατάσταση, λόγω εκτελέσεως της προσβαλλόμενης απόφασης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-02-2008 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 6828/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ