Supreme Court dismisses appeal against eviction ruling, upholding lower court's finding of invalid ownership claim.

Απόφαση 85 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 85/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 15 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Σκόρδο.

Του αναιρεσίβλητου:Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και εν προκειμένω από τον Διευθυντή της Κτηματικής Υπηρεσίας Πειραιά. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Κωνσταντίνο Λαϊνά Πάρεδρο του Ν.Σ.Κ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-3-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2754/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 7609/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17-1-2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 2-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης της υπ΄ αριθ. 7609/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ η διάταξη του αριθ. 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. κατά την οποίαν συγχωρείται αναίρεση αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό, σαφή έχει την έννοια ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο εμόρφωσε την κρίση του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο από το φερόμενο ως παραμορφωθέν κατά το περιεχόμενο αυτό έγγραφο όχι δε και όταν συνεξετίμησε αυτό με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρεται το έγγραφο αναφορικά προς το περί υπάρξεως ή ανυπαρξίας του αποδεικτέου γεγονότος πόρισμα, καθ΄ όσον στην τελευταία αυτή περίπτωση δεν είναι εφικτή η εξακρίβωση της ιδιαιτέρας αποδεικτικής σημασίας του εγγράφου παρά μόνο με την εκτίμηση και των λοιπών μετ΄αυτού συνεκτιμηθέντων από το δικαστήριο της ουσίας αποδεικτικών μέσων η οποία όμως εκτίμηση δεν είναι επιτετραμμένη στον Άρειο Πάγο, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, εσχημάτισε την κρίση του περί του κατ΄ ουσία αβασίμου της αγωγής, αναγνωριστικής κυριότητος του ενάγοντος επί του επιδίκου, κτηθείσεις με έκτακτη χρησικτησία από τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν και από όλα τα έγγραφα, τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και η από 29.11.1994 ενυπόγραφη αναφορά ένδεκα περιοίκων του επιδίκου ακινήτου, η οποία συνεκτιμήθηκε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, χωρίς να στηρίξει σ΄ αυτή αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο το επί της ουσίας πόρισμά του.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίον προβάλλεται ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της άνω αναφοράς, πρέπει ν΄απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΕΠΕΙΔΗ από τις διατάξεις των άρθρων 1045 και 974 Α.Κ. σαφώς προκύπτει ότι αποκτά κυριότητα επί ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, ο νεμόμενος συνεχώς τούτο διανοία κυρίου επί είκοσι έτη. Εξάλλου κατά το αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχον οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα. Περαιτέρω κατά την έννοια του αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσης, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Εν προκειμένω το Εφετείο με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση απέρριψε την ένδικη αναγνωριστική αγωγή εμπραγμάτου δικαιώματος (κυριότητος) του ενάγοντος επί του επιδίκου ακινήτου κτηθείσα με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας με τις ακόλουθες αιτιολογίες, μετ' ανέλεγκτον εκτίμηση των αποδείξεων: Στην τοποθεσία ...

του ..., στη διασταύρωση των οδών ... και ..., στο οικοδομικό τετράγωνο με αριθμό ..., υπάρχει ένα οικόπεδο (μη άρτιο και μη οικοδομήσιμο), έκτασης 127,35 τετρ. μέτρων, που έχει πρόσοψη βόρεια στην οδό ... και δυτικά στην οδό ... Το οικόπεδο αυτό, το οποίο αποτελεί το επίδικο, προερχόμενο από τεμαχισμό μεγαλύτερης ιδιωτικής ακινήτου περιουσίας και ρυμοτομία, παρέμενε απερίφρακτη και αχρησιμοποίητο για μακρό χρόνο μέχρι το 1990.

Κατά τον χρόνο αυτόν το νωρίτερο, το κατέλαβε ο ενάγων, ο οποίος φύτευσε σε ένα τμήμα του λεμονιές και καλλιέργησε κηπευτικά, ενώ σε άλλο τμήμα του, με την ανοχή του ενάγοντος, ο οποίος και του ανέθεσε την περίφραξή του με συρματόπλεγμα και την τοποθέτηση σιδερένιας πόρτας, την οποία κατά τον ίδιο χρόνο πραγματοποίησε, τοποθέτησε την ξυλεία του ο γαμπρός από αδελφή του ενάγοντος....

Το ότι οι διακατοχικές αυτές πράξεις στο επίδικο του ενάγοντος και του πιο πάνω γαμπρού του δεν άρχισαν νωρίτερα από την χρονολογία αυτή, αποδείχθηκε ειδικότερα από τα ακόλουθα: 1) Με την από 29 Νοεμβρίου 1994 αναφορά τους προς την τότε "Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου", έντεκα περίοικοι κατήγγειλαν ότι καταλήφθηκε το επίδικο.

Τέτοιες κινήσεις, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, δεν γίνονται, παρά μόνο όταν συμβαίνουν περιστατικά, που εμπίπτουν στην αντίληψη μεγάλου αριθμού πολιτών, 2) Όμοια καταγγελία για την κατάληψη για πρώτη φορά του επιδίκου έγινε από το Δήμο ..., με το υπ΄αριθμ. πρωτ. 14.710/14.7.1994 έγγραφο του τελευταίου, 3) Όπως ανέφερε στην κατάθεσή της στο ακροατήριο η μάρτυρας του εναγομένου, οι παραπάνω καταγγείλαντες, σε έντοκη διοικητική εξέταση που έγινε από την "Κτηματική Υπηρεσία Πειραιά" κατέθεσαν, σε καταθέσεις που, κατά την κρίση του δικαστηρίου, δεν λήφθηκαν επίτηδες για να χρησιμοποιηθούν στη δίκη αυτή, ότι το ακίνητο αυτό δεν το κατείχε κανείς για πολλά χρόνια πριν την πιο πάνω κατάληψη, 4) Οι καταγγείλαντες (περίοικοι και Δήμος) αρχικά θεώρησαν ότι η κατάληψη έγινε από τον ..., περιστατικό που δείχνει ακριβώς ότι ο ενάγων δεν είχε εμφανιστεί μέχρι τότε με οποιαδήποτε ιδιότητα στο ακίνητο αυτό προηγουμένως, 5) Στις φωτογραφίες που προσκομίζουν κι επικαλούνται οι διάδικοι και ιδιαίτερα στις πέντε φωτογραφίες που προσκομίζει ο ενάγων και έχουν ληφθεί το 1996, εικονίζονται λεμονιές, οι οποίες, μολονότι έχουν κάποια καρποφορία, είναι μικρά δενδρύλλια, γεγονός που συμφωνεί με την κρίση ότι φυτεύθηκαν μετά το 1990 και όχι πολύ παλιότερα, όπως υποστηρίζει ο ενάγων.

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, εφόσον ο τελευταίος δεν κατείχε το επίδικο για χρόνο προγενέστερο του 1990, δεν συμπληρώθηκαν στο πρόσωπό του οι προϋποθέσεις για την απόκτηση της κυριότητάς του με έκτακτη χρησικτησία (διακατοχικές πράξεις με διανοία κυρίου επί εικοσαετία τουλάχιστον) και, γιαυτό, η κρινόμενη αγωγή του πρέπει ν΄ απορριφθεί ως κατ΄ ουσίαν αβάσιμη.

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο και στη συνέχεια απέρριψε ως ουσία αβάσιμη την ένδικη αναγνωριστική αγωγή του αναιρεσείοντος - ενάγοντα, γιατί δεν αποδείχθηκε η επί εικοσαετία διανοία κυρίου συνεχής νομή του στο επίδικο ακίνητο, αφενός μεν ορθά ερμήνευσε και εφήρμοσε τις προπαρατεθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου μη παραβιάσαν και κάποια άλλη διάταξη, αφετέρου δε διέλαβεν στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, απαντήσαν έτσι σε όλα τα ζητήματα (ισχυρισμούς) της αγωγής και ειδικότερα ως προς το χρόνο έναρξης νομής του ενάγοντος στο επίδικο από το έτος 1990, σαφώς δε συγχρόνως εκθέτοντας σ΄αυτό και το πόρισμα στο οποίο κατέληξε από τις αποδείξεις και επομένως οι 2ος και 3ος λόγοι αναιρέσεως από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 17-1-2005, ένδικη αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθ. 7609/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ