Supreme Court allows appeal against traffic accident verdict due to insufficient factual basis for liability allocation.

Απόφαση 859 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 859/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Mαρτίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα, νόμιμα εκπροσωπούμενου, ως ειδικού διαδόχου, με την επωνυμία "ΕΓΝΑΤΙΑ Α.Α.Ε." της οποίας η άδεια ανακλήθηκε, και παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Γεώργιο Μανουσάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Π. χήρας Γ. Ν., 2. Ά. Ν. του Γ., ανήλικου νόμιμα εκπροσωπούμενου από την μητέρα του Π. Ν., η οποία ασκεί την γονική του μέριμνα, 3. Ο. Ν. του Γ., ανηλίκου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από την μητέρα του Π. Ν., η οποία ασκεί αποκλειστικά τη γονική του μέριμνα, 4. Α. Ν. του Σ., 5. Ν. Ν. του Σ., 6. Έ. Ν. του Ά., 7. Λ. Ν. του Ά., όλοι οι ανωτέρω κάτοικοι ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Χριστίνας Καρέλλα και κατέθεσαν πρoτάσεις και 8. Ε. Κ. του Α., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρο της Γεώργιο Τσάκωνα, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-5-2007 αγωγή των ήδη επτά αναιρεσιβλήτων προς την 8η των αναιρεσιβλήτων, την από 4-7-2007 ευθεία και πλαγιαστική αγωγή τους προς τον ήδη αναιρεσείοντα και την από 6-10-2007 ανακοίνωση δίκης- προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και παρεμπίπτουσα αγωγή της 8ης των αναιρεσιβλήτων στο ήδη αναιρεσείοντα, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2032/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1448/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 31-8-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 24-2-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του δεύτερου και την παραδοχή του πρώτου και τρίτου των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των επτά αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα ουσιαστικού δικαίου ο οποίος εφαρμόστηκε (υπαγωγικός συλλογισμός), ώστε καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς η αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Περαιτέρω, για να ιδρυθεί ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 1 του άρθρου 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρέπει να παραβιαστεί κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Η παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή εσφαλμένη υπαγωγή. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται, ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο ταυ Αρείου Πάγου γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη, ύστερα από αξιολόγηση του όλου αποδεικτικού υλικού, δέχθηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα κρίσιμα για την τύχη της αναίρεσης πραγματικά περιστατικά: "... Στις 3-2-2005 και ώρα 01:40 η 1η εφεσίβλητη -(επικουρικώς) αντεκκαλούσα οδηγούσε το με αρ. κυκλοφορίας ...

ΙΧΕ αυτοκίνητό της, το οποίο ασφάλιζε για τις έναντι τρίτων αστικές ζημίες η ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία, ΕΓΝΑΤΙΑ ΑΑΕ, στη θέση της οποίας έχει ήδη υπεισέλθει το 2° εφεσίβλητο -αντεφεσίβλητο ΝΠΙΔ με την επωνυμία Επικουρικό Κεφάλαιο (ΕΚ). Η ανωτέρω οδηγός εκινείτο στην περιοχή Ν. Κόσμου, επί της οδού Γενναίου Κολοκοτρώνη, με κατεύθυνση από Πετράλωνα και είχε σκοπό να συνεχίσει την πορεία της προς την οδό Κουντουριώτη και από εκεί προς την Λεωφόρο Συγγρού.

Σύμφωνα με το σχεδιάγραμμα και την έκθεση αυτοψίας, που συνέταξαν οι αρμόδιοι αστυνομικοί της Τροχαίας Καλλιθέας, η οδός Γεν. Κολοκοτρώνη είναι διπλής κατεύθυνσης και συμβάλλεται με την οδό Αμυνάνδρου, με την οδό Βεΐκου, που είναί μονόδρομος και με την οδό Κουντουριώτη, σχηματίζοντας μικρή πλατεία , η οποία συνορεύει με παιδική χαρά.

Η απόσταση που μεσολαβεί μεταξύ της οδού Γεν. Κολοκοτρώνη και Κουντουριώτη, προς Λεωφ. Συγγρού ανέρχεται σε 50 μέτρα περίπου. Οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν καλές, διότι είχε βρέξει και το οδόστρωμα ήταν ολισθηρό. Επίσης η ορατότητα ήταν περιορισμένη και ο φωτισμός δεν ήταν επαρκής. Η κυκλοφορία των πεζών και των οχημάτων ήταν αραιή και το όριο ταχύτητας ανερχόταν σε 50 χλμ/ώρα λόγω κατοικημένης περιοχής.

Όταν η οδηγός πλησίασε στην συμβολή της Γεν. Κολοκοτρώνη με τις ως άνω οδούς ακινητοποίησε το όχημα της, πριν από τους φωτεινούς σηματοδότες, οι οποίοι λειτουργούσαν κανονικά και έδειχναν ερυθρό φως σταθερής κυκλικής μορφής. Όταν ο φωτεινός σηματοδότης έδειξε πράσινο φως, η οδηγός ξεκίνησε με μικρή ταχύτητα και διάνυσε περίπου 30 μέτρα, όπως η ίδια αναφέρει στις προτάσεις της στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατευθυνόμενη αριστερά προς την οδό Κουντουριώτη.

Την στιγμή εκείνη ο συγγενής των εκκαλούντων , Ν. Γ. του Α., υπήκοος ..., οδηγούσε την με αρ. κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα, ιδιοκτησίας του Λ. Λ. (βλ. την έκθεση αυτοψίας) και εκινείτο στην οδό Βεΐκου. Ο ανωτέρω οδηγός ήταν ηλικίας 36 ετών, σύζυγος της 1ης εκκαλούσας, πατέρας του 2ου και 3ου των εκκαλούντων, γιος του 4ου και της 5ης τούτων και αδελφός της 6ης και 7ης των εκκαλούντων, (όλοι υπήκοοι ...).

Όταν ο ανωτέρω συγγενής των εκκαλούντων πλησίασε στην ως άνω συμβολή, στην οποία οι φωτεινοί σηματοδότες έδειχναν ερυθρό σταθερό φως κυκλικής μορφής για τα οχήματα επί της οδού Βεΐκου, αντί να ακινητοποιήσει το όχημα του πριν από αυτούς και πίσω από το ήδη σταθμευμένο όχημα του μάρτυρα, Ε. Σ., που είναι αυτόπτης και το όνομά του μνημονεύται στην έκθεση αυτοψίας, εντούτοις προσπέρασε από αριστερά το όχημα του αυτόπτη μάρτυρα (βλ.

την από 3-2-2005 προανακριτική κατάθεση αυτού) και συνέχισε την πορεία του προς το κέντρο της διασταύρωσης ,με την ίδια ταχύτητα, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το αυτοκίνητο της εφεσίβλητης οδηγού, που εκείνη την στιγμή βρισκόταν στο ύψος της γωνίας, που σχηματίζει η παιδική χαρά με την πλατεία. Ειδικότερα, το IX με το εμπρόσθιο αριστερό μέρος αυτού συγκρούστηκε με την εμπρόσθια αριστερή επιφάνεια της μοτοσυκλέτας και ο αναβάτης κατέπεσε στο οδόστρωμα, σοβαρά τραυματισμένος στην κεφαλή, διότι δεν φορούσε προστατευτικό κράνος (βλ.

την ως άνω προανακριτική κατάθεση του αυτόπτη μάρτυρα, καθώς επίσης την προανακριτική κατάθεση της οδηγού του ΙΧΕ αυτοκινήτου και την κατάθεση στο ακροατήριο του μάρτυρα απόδειξης, που πρότεινε η οικογένεια του θύματος). Στο σημείο που κατέπεσε ο τραυματίας σχηματίστηκε λίμνη αίματος. Το σημείο πτώσης απείχε 3,8 μέτρα από την γωνία της παιδικής χαράς, ενώ θραύσματα γυαλιών και πλαστικών εξαρτημάτων βρέθηκαν σε απόσταση έξη μέτρων από το παραπάνω σημείο (βλ.

το σχεδιάγραμμα της Τροχαίας Καλλιθέας και την έκθεση αυτοψίας). Αντίθετα, δεν βρέθηκαν ίχνη τροχοπέδησης ή σημεία τριβής στο οδόστρωμα, γεγονός που αποδεικνύει, ότι η οδηγός του ΙΧΕ αυτοκινήτου δεν είχε αντιληφθεί την μοτοσυκλέτα, με αποτέλεσμα να μην εκτελέσει αποφευκτικό ελιγμό ή τροχοπέδη, παρά το γεγονός, ότι η απόσταση από το σημείο εκκίνησης αυτής (από τον σηματοδότη) απείχε περίπου 30 μέτρα και λόγω του ανοίγματος (πλατεία),που δημιουργείται από την συμβολή των οδών Κολοκοτρώνη, Αμυνάνδρου, Βεΐκου και Κουντουριώτη, ήταν δυνατό, στο μέσο επιμελή οδηγό, να αντιληφθεί την μοτοσυκλέτα, που λόγω νύκτας είχε αναμμένα τα φώτα πορείας και βρισκόταν στο οπτικό πεδίο της ανωτέρω οδηγού ...".

Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά το τροχαίο δυστύχημα οφείλεται στην συγκλίνουσα αμέλεια αμφοτέρων των οδηγών, που κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, εκτιμάται σε ποσοστό 60% για το θύμα και σε 40% για την 1η εφεσίβλητη οδηγό του ΙΧΕ αυτοκινήτου. Ειδικότερα, το θύμα δεν οδηγούσε με σύνεση και με προσοχή, ούτε ασκούσε τον έλεγχο του οχήματος του και δεν ρύθμισε την ταχύτητα του, ώστε να μπορεί να το ακινητοποιήσει μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο μπορούσε να προβλεφθεί και, κυρίως, δεν συμμορφώθηκε στην ένδειξη του φωτεινού σηματοδότη, που είχε στην πορεία του και έδειχνε ερυθρό σταθερό φως κυκλικής μορφής, ώστε να ακινητοποιήσει την μοτοσυκλέτα του και να παραμείνει σε στάση μέχρις ότου ανάψει το πράσινο φως.

Αντίθετα, παρά τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες (ολισθηρότητα οδοστρώματος, νύκτα, ανεπάρκεια ορατότητας λόγω ελλειπούς φωτισμού) συνέχισε την πορεία του, προσπέρασε από αριστερά το ήδη ακινητοποιημένο στον ερυθρό σηματοδότη ΙΧΕ αυτοκίνητο το αυτόπτη μάρτυρα και εισήλθε στην διασταύρωση (κινούμενος προς το κέντρο αυτής), με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το ΙΧΕ αυτοκίνητο.

Δηλαδή, το θύμα παραβίασε τις διατάξεις των αρ. 12 παρ.1, 19 παρ. 1 και 2 και κυρίως 6 παρ.1 περ. β του ΚΟΚ. Εξάλλου, η αμέλεια της 1ης εφεσίβλητης, οδηγού του ΙΧΕ αυτοκινήτου συνίσταται στο ότι και αυτή δεν οδηγούσε με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή της, παρά τις ως άνω δυσμενείς συνθήκες ορατότητας και την ολισθηρότητα του οδοστρώματος και δεν είχε τον πλήρη έλεγχο του οχήματος της, ώστε σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς.

Ειδικότερα, αν και από το σημείο εκκίνησης αυτής επί της οδού Γενναίου Κολοκοτρώνη, μετά την τροπή του σηματοδότη σε πράσινο φως , μέχρι το σημείο της σύγκρουσης ,μεσολαβούσε απόσταση 30 μέτρων και η μοτοσυκλέτα ήταν στο οπτικό της πεδίο, διότι είχε αναμμένα φώτα, εντούτοις δεν εκτέλεσε κανένα αποφευκτικό ελιγμό προς τα δεξιά, που ήταν ο ενδεδειγμένος ελιγμός, λόγω της πορείας της μοτοσυκλέτας, ούτε τροχοπέδησε, ενέργεια, που ήταν εφικτή, εάν οδηγούσε με την προσοχή του μέσου επιμελούς οδηγού.

Σημειώνεται, ότι το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε μετά την σύγκρουση λόγω της μικρής του ταχύτητας και συνεπώς, εάν εκτελούσε τροχοπέδη ,θα ήταν αποτελεσματική .Δηλαδή, η οδηγός του αυτοκινήτου παραβίασε τις διατάξεις των αρ. 12 παρ. 1 και 19 παρ.1 του ΚΟΚ. ...". Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο διέλαβε αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος και της συνυπαιτιότητας της οδηγού του ΙΧΕ αυτοκινήτου στην πρόκληση αυτού.

Ειδικότερα α) ενώ δέχεται ότι η εν λόγω οδηγός όταν πλησίασε στην συμβολή Αμυνάνδρου- Βεΐκου- Κουντουριώτη και Γεν. Κολοκοτρώνη ακινητοποίησε το όχημα της πριν από τους φωτεινούς σηματοδότες οι οποίοι λειτουργούσαν κανονικά και έδειχναν ερυθρό φως σταθερής κυκλικής μορφής και όταν ο φωτεινός σηματοδότης έδειξε πράσινο φως ξεκίνησε με μικρή ταχύτητα και διάνυσε περίπου 30 μέτρα κατευθυνόμενη αριστερά προς την οδό Κουντουριώτη και ότι ο οδηγός της μοτοσικλέτας όταν εισήλθε στο ως άνω οδικό κόμβο παραβίασε τους φωτεινούς σηματοδότες τη στιγμή που έδειχναν ερυθρό σταθερό φώς κυκλικής μορφής, αντί να ακινητοποιήσει το όχημα του, συνέχισε τη πορεία του και συγκρούσθηκε με το ΙΧΕ αυτοκίνητο, απέδωσε στην οδηγό του συνυπαίτια σε ποσοστό 40%, δεν αναφέρει την ταχύτητα που εκινείτο η μοτοσικλέτα και την απόσταση που διήνυσε από τη στιγμή που ο οδηγός παραβίασε τον ερυθρό σηματοδότη μέχρι το σημείο συγκρούσεως, ενώ δέχεται ότι η οδηγός του ΙΧΕ αυτοκινήτου ακινητοποίησε αμέσως το όχημά της στο σημείο συγκρούσεως, εν συνεχεία δέχεται ότι δεν τροχοπέδησε για να αποφύγει το ατύχημα, δ) ενώ δέχεται ότι η οδηγός του ΙΧΕ αυτοκινήτου μπορούσε να αποφύγει τη σύγκρουση κάνοντας ελιγμό προς τα δεξιά, δεν αναφέρει αν ο ελιγμός αυτός ήταν εφικτός.

Έτσι καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της υπαιτιότητας των οδηγών των συγκρουσθέντων οχημάτων. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, και παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων αναιρέσεως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, εφόσον είναι δυνατή η σύνθεση του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας τους (αρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 1448/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.- Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος τα οποία ορίζει στοπ χρηματικό ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Απριλίου 2012. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Μαΐου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ