Supreme Court dismisses appeal against second instance judgment regarding condominium regulation violations and costs.

Απόφαση 858 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 858/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Α. του Β., κατοίκου ..., o οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Κων/νο Καραμπάτσα και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Δ. Τ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια των πληρεξουσίων δικηγόρων του Αθηνάς Σπαή και Νικόλαο Οικονόμου και 2. Α. Π. συζύγου Δ. Τ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε μετά των ανωτέρω πληρεξουσίων δικηγόρων τους, και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/6/2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:423/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5551/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14/2/2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 29-10-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο αναιρεσείων παραστάς αυτοπροσώπως και ο πληρεξούσιος δικηγόρος αυτού, ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το άρθρο 559 αριθμ.1 εδ. α' ΚΠoλΔ, αναίρεση συγχωρείται για παράβαση του κανόνος ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή διάταξης νόμου που περιέχει αφηρημένο κανόνα δικαίου, από το οποίο επέρχονται έννομες συνέπειες, αν συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις. Κανόνα με την πιο πάνω έννοια δεν αποτελεί ο κανονισμός της πολυκατοικίας, ο οποίος παρά τη δεσμευτικότητα έναντι των συνιδιοκτητών, δεν αποβάλλει τον κατά τα άρθρα 4,13 και 14 του ν.3741/1929 δικαιοπρακτικό του χαρακτήρα, ούτε μετατρέπεται σε κανόνα δικαίου (ΑΠ 35/1997). Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το πρώτο σκέλος του, με τον οποίο πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση από το άρθρο 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι προέβη σε κακή ερμηνεία και εφαρμογή των όρων του κανονισμού της επίδικής πολυκατοικίας, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

2. Κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας. Το απαράδεκτο αυτό αναφέρεται σε όλους του λόγους αναίρεσης (ΑΠ 30/2006). Προς τους μη προταθέντες εξομοιώνονται και οι ισχυρισμοί που δεν προτάθηκαν παραδεκτώς. Μη παραδεκτή δε πρόταση συνιστά και η επαναφορά στο Εφετείο ισχυρισμών, που δεν έγινε κατά το άρθρο 240 ΚΠολΔ, κατά το οποίο, για την επαναφορά των ισχυρισμών που υποβλήθηκαν σε προηγούμενη συζήτηση στο ίδιο ή ανώτερο δικαστήριο αρκεί η επανυποβολή τους σε σύντομη περίληψη και αναφορά στις σελίδες των προτάσεων της προηγούμενης συζητήσεως που τους περιέχουν, με προσκόμιση των προτάσεων της προηγούμενης συζητήσεως σε επικυρωμένο αντίγραφο. Επομένως η συρραφή και ενσωμάτωση ολόκληρου του κειμένου των προτάσεων, που είχαν υποβληθεί στο πρωτόδικο δικαστήριο, στις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου, χωρίς ειδική μνεία στις τελευταίες των ισχυρισμών που επαναφέρονται σε σύντομη περίληψη και αναφορά στις σελίδες των πρώτων, που τους περιέχουν, δε συνιστά νόμιμο τρόπο επαναφοράς των ισχυρισμών (ΑΠ 824/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις προτάσεις του αναιρεσείοντος ενώπιον του Εφετείου, που παραδεκτώς επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ), ο αναιρεσείων πρότεινε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο σε απόκρουση της αγωγής των αναιρεσιβλήτων την ένσταση από το άρθρο 281 ΑΚ. Την ένσταση αυτή δεν επανέφερε νομίμως στο Εφετείο ως εφεσίβλητος, κατά το άρθρο 240 ΚΠολΔ, με σύντομη περίληψη αυτής και αναφορά στις σελίδες των πρωτόδικων προτάσεων, αλλά περιορίστηκε σε απλή συρραφή και ενσωμάτωση ολοκλήρου του κειμένου των προτάσεων που είχαν υποβληθεί στο πρωτόδικο δικαστήριο, στις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου. Η κατά αυτό τον τρόπο επαναφορά της ανωτέρω ενστάσεως δεν είναι νόμιμη.

Συνεπώς, το Εφετείο παρά το νόμο ασχολήθηκε με τον ισχυρισμό αυτό στη συνέχεια τον απέρριψε κατ' ουσία. Αφού όμως ορθώς κατ' αποτέλεσμα έκρινε, πρέπει, κατά το άρθρο 578 ΚΠολΔ, να απορριφθούν οι πρώτος κατά το δεύτερο σκέλος του και ενδέκατος κατά το πέμπτο σκέλος του λόγος του αναιρετηρίου, με τους οποίους πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη από το άρθρο 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολ.Δ για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και έλλειψη νομίμου βάσεως.

3. Ο λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.1β' ΚΠολΔ για παράβαση των διδαγμάτων κοινής πείρας ιδρύεται μόνο αν αυτά χρησιμοποιήθηκαν από το δικαστήριο για την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σε αυτούς των πραγματικών γεγονότων που αποτέλεσαν τις παραδοχές του Εφετείου και όχι όταν χρησιμεύουν προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εκτίμηση αποδείξεων ή ερμηνεία δικαιοπραξίας (ΑΠ 1299/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο του αναιρεσίου πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη από το άρθρο 559 αριθ.1 περ. β' ΚΠολΔ, για παράβαση των διδαγμάτων κοινής πείρας όσον αφορά την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων στους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου που εφάρμοσε. Ο λόγος αυτός είναι προεχόντως απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι από την ανάπτυξη του προκύπτει, ότι η προβαλλόμενη αιτίαση παραβίασης των διδαγμάτων κοινής πείρας αναφέρεται πράγματα στην ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του Εφετείου και όχι στην υπαγωγή στους κανόνες δικαίου των πραγματικών γεγονότων.

4. Ο λόγος αναίρεσης που προβλέπεται από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ συντρέχει αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται μόνο οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί αγωγικές βάσεις, ενστάσεις, αντενστάσεις, λόγοι έφεσης), όχι δε και οι απλές αρνήσεις ούτε τα απλά πράγματα ή νομικά επιχειρήματα των διαδίκων.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τους τρίτο και τέταρτο λόγους του αναιρετηρίου προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος που προτάθηκαν, όπως η φωτεχνική διαμόρφωση της βεράντας του διαμερίσματός του έγινε στο εσωτερικό (δάπεδο) αυτής και όχι στις εσωτερικές όψεις, ότι το καθαρό βάρους αυτής δεν ξεπερνά τα 40 κιλά κ.λ.π. ή έλαβε υπόψη ισχυρισμούς των αναιρεσιβλήτων που δεν προτάθηκαν, όπως ότι δημιουργήθηκε μόνιμη εστία υγρασίας στην οροφή του υπνοδωματίου τους, ότι το βάρος του φυτεμένου δώματος είναι τουλάχιστον 100 κιλά κ.λ.π. Οι λόγοι αυτοί είναι προεχόντως απαράδεκτοι και πρέπει να απορριφθούν. Διότι τα φερόμενα ως μη ληφθέντα ή ληφθέντα παρά το νόμο υπόψη δεν είναι "πράγματα" κατά την έννοια του αναιρετικού λόγου από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ., υπό την επίκληση δε του λόγου αυτού ο αναιρεσείων πλήττει αληθώς την ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του Εφετείου (αρθ.561 παρ.1 ΚΠολΔ.).

5. Κατά τη σαφή έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αρθ.10 ΚΠολΔ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο δέχτηκε πράγματα ότι αποδείχτηκαν, χωρίς όμως να έχει εκτιμήσει σχετικές αποδείξεις. Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο στήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα στα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που αναφέρει και συγκεκριμένα στις καταθέσεις μαρτύρων, ένορκες βεβαιώσεις και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση τα διάδικα μέρη. Επομένως ο πέμπτος λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

6. Από τα άρθρα 649 και 650 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στις υποθέσεις που εκδικάζονται κατά των ειδική διαδικασία των άρθρων 648 έως 661 ΚΠολΔ, το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και τα αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου, τα οποία όμως εκτιμά ελεύθερα, χωρίς να υποχρεούνται να ακολουθήσει ορισμένους κανόνες ως προς την από δεικτική τους ισχύ. Έτσι, είναι δυνατόν αν ληφθούν υπόψη στη διαδικασία αυτή και έγγραφα αχρονολόγητα, ανεπικύρωτα ή άκυρα και μη συντεταγμένα κατ' αποδεικτικό τύπο. Εξάλλου, κατ'αρθ.529 παρ.1 εδ. α' του ίδιου Κώδικα, στην κατ' έφεση δίκη επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων, μεταξύ των οποίων και νέα έγγραφα προς άμεση απόδειξη ή συναγωγή από αυτά δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 419/1996).Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ.11 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει.

Συνεπώς, το Εφετείο που έλαβε υπόψη την από 16-9-2008 τεχνική περιγραφή των πολιτικών μηχανικών Θ. Φ. και Α. Τ. και την από 8-4-2011 τεχνική έκθεση του αρχιτέκτονα μηχανικού Δ. Χ. που προσκομίστηκε για πρώτη φορά στο Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη παράνομα αποδεικτικά μέσα. Άρα, ο έκτος λόγος του αναιρετηρίου πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

7. Κατά το άρθρο 559 αρθ.11 ΚΠολΔ, αναίρεση ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον έβδομο λόγο του αναιρετηρίου πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, διότι έλαβε υπόψη διαφημιστικό φυλλάδιο της εταιρείας Egreen χωρίς να έχει προσκομιστεί με επίκληση από τους αναιρεσιβλήτους. Από τις προτάσεις των διαδίκων ενώπιον του Εφετείου, που επισκοπούνται παραδεκτώς από τον Άρειο Πάγο (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι το ανωτέρω έγγραφο προσκόμισε ο αναιρεσείων με επίκληση στις προτάσεις του. Επομένως, το Εφετείο δεν έλαβε παρά το νόμο υπόψη το έγγραφο αυτό και συνακόλουθα ο έβδομος λόγος, από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

8. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του το υπ' αριθμ. .../15-5-2008 υπηρεσιακό έγγραφο της Πολεοδομίας, την υπ' αριθμ. 60/11/2-11-2006 απόφαση της Επιτροπής Ενστάσεων της Πολεοδομίας Αθηνών, βεβαιώσεις της εταιρείας Egreen και την από 5-6-2009 φωτογραφία, που είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του ανωτέρω αναιρετικού λόγου. Όμως από τη διαβεβαίωση στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι το Εφετείο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση έλαβε υπόψη, εκτός από τα άλλα αποδεικτικά μέσα, και όλα τα έγγραφα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και φωτογραφίες του επιδίκου χώρου, τα οποία αξιολογεί σε συνδυασμό με τα άλλα αποδεικτικά στοιχεία, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι έλαβε υπόψη και τα ανωτέρω έγγραφα. Επομένως, ο όγδοος λόγος από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

9. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 12 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη την αποδεικτικών μέσων. Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται στις υποθέσεις των ειδικών διαδικασιών, όπως αυτή των άρθρων 648 επ. ΚΠολΔ, κατά την οποία το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου (άρθρο 650 παρ. 1 εδ.α' ΚΠολΔ), δεν έχουν δε διαφορετική αποδεικτική δύναμη τα διάφορα αποδεικτικά μέσα, αλλά ισχύει ο γενικός κανόνας του άρθρου 340 ΚΠολΔ, κατά το οποίο το δικαστήριο κρίνει αυτά ελεύθερα, πλην της δικαστικής ομολογίας που και στην ειδική διαδικασία αποτελούν πλήρη απόδειξη (ΑΠ 74/2008). Επομένως, ο ένατος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε το νόμο, γιατί δεν έδωσε την πρέπουσα αποδεικτική δύναμη στα εξής έγγραφα: 1) στην από 16-9-2008 τεχνική περιγραφή των μηχανικών Θ. Φ. και Α. Τ., 2) στην υπ' αριθμ. 60/11/2-11-2006 απόφαση της Επιτροπής Ενστάσεων της Πολεοδομίας Αθηνών και 3) στο υπ' αριθμ. .../15-5-2008 υπηρεσιακό έγγραφο της Πολεοδομίας Αθηνών, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

10. Όπως συνάγεται από τη διάταξη του άρθρου 520 ΚΠολΔ το έγγραφο της εφέσεως πρέπει να περιέχει εκτός από τα άλλα στοιχεία και τους λόγους εφέσεως. Οι τελευταίοι συνίστανται σε αιτιάσεις κατά της εκκαλουμένης αποφάσεως αναφερόμενες, είτε σε παραλείψεις του εκκαλούντος, είτε σε νομικά ή πραγματικά σφάλματα του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Στα τελευταία ανάγεται και η κακή εκτίμηση των αποδείξεων. Το σφάλμα αυτό προσδιορίζεται επαρκώς με τη μνεία ότι από την κακή εκτίμηση των αποδείξεων το πρωτοβάθμιο δικαστήριο οδηγήθηκε σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό, χωρίς να απαιτείται να εξειδικεύονται τα σημειούμενα σχετικά με την εκτίμηση των πραγμάτων σφάλματα. Και τούτο διότι το εφετείο λόγω του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως (άρθρο 522 ΚΠολΔ) επανεκτιμά απ' αρχής την ουσία της υποθέσεως και κρίνει την ορθότητα του διατακτικού με βάση την καθολική αυτή επανεκτίμηση και όχι με βάση τα συνδεόμενα με αυτήν μερικότερα παράπονα του εκκαλούντος (ΑΠ 1962/2006). Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, αναίρεση ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δέκατο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη η αιτίαση ότι παρέλειψε να κηρύξει απαράδεκτο των λόγων της έφεσης των αναιρεσιβλήτων και της ένδικης αγωγής του λόγω αοριστίας αυτών. Όπως προκύπτει από το δικόγραφο της από 18-6-2010 εφέσεως, που επισκοπείται παραδεκτώς από τον Άρειο Πάγο (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), οι λόγοι της έφεσης, με τους οποίους πλήττεται κυρίως η εκτίμηση των αποδείξεων, είναι πλήρως ορισμένοι.

Συνεπώς, το Εφετείο που κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό, ορθά δεν κήρυξε το απαράδεκτο αυτών και άρα ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος του είναι αβάσιμος. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των προτάσεων του αναιρεσείοντα, δεν πρότεινε την αοριστία της αγωγής ενώπιον του Εφετείου, ούτε επανέφερε νομίμως στο δεύτερο βαθμό, κατά το άρθρο 240 ΚΠολΔ, τον ισχυρισμό αυτό που είχε προβάλλει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά περιορίστηκε σε απλή συρραφή των πρωτοδίκων προτάσεων στις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου. Άρα ο παραπάνω λόγος κατά το δεύτερο σκέλος του είναι απαράδεκτος. Τέλος προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτους, κατ' άρθρ. 527 ΚΠολΔ, τους νέους ισχυρισμούς των αναιρεσιβλήτων που πρόβαλαν με τις προτάσεις τους στο δεύτερο βαθμό. Ο ίδιος λόγος του αναιρετηρίου είναι επίσης κατά τούτο απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί, διότι, όπως αναπτύσσεται, αναφέρεται σε πραγματικά περιστατικά και όχι σε αυτοτελείς ισχυρισμούς.

11. Έλλειψη νόμιμης βάσης, κατά το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, υπάρχει όταν η απόφαση στερείται εντελώς ή επαρκών αιτιολογικών ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως ζήτημα δε νοούνται οι πραγματικές παραδοχές, που δικαιολογούν την υπαγωγή στον κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε, όχι δε η νομική αξιολόγηση ή τα απλά επιχειρήματα ή η αξιολόγηση των αποδείξεων, αρκεί το αποδεικτικό πόρισμα ως προς τις παραδοχές να είναι σαφές.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων προσάπτει στην αναιρεσιβαλλόμενη την αιτίαση, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, ότι δεν διαλαμβάνει ποιές συγκεκριμένες διατάξεις του Κανονισμού της πολυκατοικίας παραβίασε με τις αναφερόμενες σε αυτήν ενέργειές του. Όπως προκύπτει από την εφετειακή απόφαση, περιγράφονται τα περιστατικά που καλύπτουν τις παραβιάσεις των άρθρων 1 περ. ε' και στ', 3 περ. γ' και 5 περ. γγ' του Κανονισμού της επίδικης πολυκατοικίας, τα οποία και μνημονεύονται σ' αυτήν.

Συνεπώς, η αιτίαση αυτή είναι αβάσιμη, διότι οι συναφείς παραδοχές είναι συγκεκριμένες και επαρκείς και πρέπει ο λόγος του αναιρετηρίου κατά το σκέλος του αυτό να απορριφθεί ως αβάσιμος. Περαιτέρω, απαραδέκτως πλήττεται με την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ η εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) και η νομική θεμελίωση της αγωγής, ως προς την οποία χωρεί και αντικατάσταση ή συμπλήρωση από τον Άρειο Πάγο (άρθρ. 578 ΚΠολΔ). Άρα ο ίδιος (ενδέκατος) λόγος του αναιρετηρίου κατά τα λοιπά σκέλη του πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

12. Με τον δωδέκατο λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο του διαφημιστικού φυλλαδίου της εταιρείας Egreen με το να δεχθεί ότι το φορτίο βάρους του φυτεμένου δώματος είναι τουλάχιστον 100 χιλιόγραμμα ανά τετραγωνικό μέτρο, δηλαδή δέχεται ότι το βάρος αυτό είναι καθαρό, ενώ από το ανωτέρω έγγραφο προκύπτει ότι πρόκειται για το μικτό βάρος της κατασκευής (φυτικό υλικό και νερό), γεγονός το οποίο ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διότι φέρεται ότι παραβίασε το άρθρο 5 του Κανονισμού, που απαγορεύει υπέρβαση βάρους 50 χιλιογράμμων ανά τετραγωνικό μέτρο σε βεράντα διαμερίσματος. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής. Διότι, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχεται ότι ο αναιρεσείων παραβίασε και τις διατάξεις του άρθρου 1 περ. ε' και στ' και 3 περ. γ' του Κανονισμού Πολυκατοικίας και με την κρίση του αυτή στηρίζεται αυτοτελώς και επαρκώς το διατακτικό της. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-2-2012 αίτηση του Ι. Α. για αναίρεση της 5551/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ