Supreme Court dismisses appeal due to vague grounds failing to specify legal errors under Article 559 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 857 / 2017 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 857/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Παρασκευή Καλαϊτζή, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 5η Απριλίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος-καθου η κλήση: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Βασίλειο Κορκίζογλου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων-καλουσών:1)Μ. συζ. Μ. Μ., κατοίκου ... και 2)Ε. Ο. του Π., κατοίκου ..., με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-4-2010 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κω. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:737/2013 του ιδίου Δικαστηρίου και 35/2015 του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου (Μεταβατική Έδρα Κω). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το αναιρεσείον, με την από 30-10-2015 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 406/2016 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι αναιρεσίβλητες με την από 7-10-2016 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Παρασκευή Καλαϊτζή, ανέγνωσε την από 20-4-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγείται την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Το αναιρετήριο δικόγραφο είναι (κατ'άρθρ.216 παρ.1, 566 παρ.1 ΚΠολΔ) ορισμένο, όταν εμπεριέχει έστω και έναν ορισμένο λόγο αναιρέσεως, από τους διαλαμβανομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, (ή αν πρόκειται για απόφαση του Ειρηνοδικείου ή του Πρωτοδικείου που δίκασε κατ'έφεση, ένα λόγο από τους αναφερομένους στο άρθρο 560 ΚΠολΔ).

Ο λόγος αναιρέσεως είναι ορισμένος, όταν με σαφήνεια εκτίθενται τα (κατά τον αναιρεσείοντα) δεδομένα στοιχεία της περιπτωσιολογίας, τα οποία συγκροτούν το σφάλμα, που αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο (αναιρετικός) έλεγχος αυτής. Συμπλήρωση του λόγου αναιρέσεως με παραπομπή στο δικόγραφο της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος, που υποβλήθηκαν ενώπιον του Εφετείου κατά την συζήτηση της υποθέσεως, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση ή με τις προτάσεις που υποβάλλονται ενώπιον του Αρείου Πάγου είναι ανεπίτρεπτη (Ολ.ΑΠ 20/2005, Ολ.ΑΠ 27/1998, Ολ.ΑΠ 32/1996).

Ειδικότερα, η διατύπωση του αναιρετικού λόγου συνίσταται στην περιγραφή των σφαλμάτων της προσβαλλομένης αποφάσεως, που αποτελούν τις νόμιμες προϋποθέσεις για την συνδρομή ενός από τους αναιρετικούς λόγους του άρθρου 559 (ή 560) ΚΠολΔ. Η αοριστία του αναιρετηρίου, μπορεί να θεραπευθεί με το δικόγραφο των προσθέτων λόγων, καθώς και με την συμπλήρωση των αναγκαίων στοιχείων του λόγου αναιρέσεως αυτεπαγγέλτως από τον Εισηγητή Αρεοπαγίτη, εφόσον πρόκειται για τους αναιρετικούς λόγους του άρθρου 562 παρ.4 ΚΠολΔ.

Περαιτέρω, η (μη κατά τους ανωτέρω τρόπους θεραπευθείσα) αοριστία του αναιρετηρίου προκαλεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως (ως νομικώς αβάσιμης, αν η αοριστία αφορά στην περιγραφή του λόγου αναιρέσεως και ως απαράδεκτης σε κάθε άλλη περίπτωση).

ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με το αναιρετήριο δικόγραφο επιδίδεται σε αναφορά των διαχρονικώς ισχυσάντων στην Δωδεκάνησο δικαίων (οθωμανικού, ιταλικού και ελληνικού), εν σχέσει δε προς το ευρισκόμενο στην νήσο Αστυπάλαια επίδικο ακίνητο (αγροτεμάχιο) γίνεται μνεία, ότι έγινε δεκτή (αναγνωριστική κυριότητος) αγωγή των αναιρεσιβλήτων και ακολουθεί η παράθεση των δασικού ενδιαφέροντος νομοθετημάτων, ν.998/79 (άρθρ.3 παρ.6β, 7, 62 παρ.1, 74), ν.δ. 86/69 (αρθρ.58) και του α.ν.1539/1938 (αρθρ.2 παρ.1) περί προστασίας δημοσίων κτημάτων.

Έπεται σύντομη αναφορά στην μη καλλιεργησιμότητα του επιδίκου λόγω της μορφολογίας του εδάφους του και σε διενεργηθείσα από δασοπόνο το έτος 2008 αυτοψία του επιδίκου. Της αναφοράς ταύτης, κατά τα ως άνω, ακολουθεί εν είδει επιλόγου η (διά μίαν εισέτι φοράν) παράθεση της στην Δωδεκάνησο ισχύσασας δικαιϊκής διαχρονικότητος, αυτής συνεχομένης με το επίδικο ακίνητο και δη επακριβώς ως ακολούθως: "Περαιτέρω από την παράθεση των διαδοχικώς ισχυσάντων δικαίων (Οθωμανικού, Ιταλικού και Ελληνικού) η επίδικη έκταση ανήκει στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου, αφού ούτε οι ενάγουσες αλλά ούτε και οι δικαιοπάροχοι τους απέκτησαν δικαίωμα επί του επιδίκου με χρησικτησία.

Ειδικότερα μέχρι την 11-1-1932, οπότε και ίσχυε το Οθωμανικό δίκαιο, δεν μπορεί να γίνει λόγος για χρησικτησία καθόσον το Οθωμανικό δίκαιο δεν αναγνώριζε το θεσμό αυτό. Από το 1932 έως και το 1949, οπότε και ίσχυε στα Δωδεκάνησα ο Ιταλικός ΑΚ, ουδέποτε συνεπληρώθει από τους δικαιοπαρόχους των εναγουσών ο απαιτούμενος χρόνος χρησικτησίας.

Τέλος ούτε μετά την εισαγωγή του Α.Κ. στα Δωδεκάνησα, ήτοι μετά την 10-1-1949, μπορεί να γίνει λόγος για χρησικτησία αφού σύμφωνα με τον Α.Ν. 1539/1938 απαγορεύεται η παραγραφή κάθε δικαιώματος του Δημοσίου επί ακινήτων σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 1 και 2." Παρά πόδας δε και εν κατακλείδι όλων των προειπωθέντων, παρατίθεται επί λέξει: "...ούτε, άλλωστε, προσκομίσαν οι αναιρεσίβλητες δικαστικές αποφάσεις αναγνωρίζουσες δικαίωμα κυριότητος έναντι του Δημοσίου επί της επίδικης εκτάσεως νομικής φύσεως αρζί μιρί.

Επομένως η προσβαλλομένη απόφαση είναι εσφαλμένη και πρέπει να αναιρεθεί, με τη διάταξη του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι υπέπεσε σε νομικές πλημμέλειες". Με το εν λόγω περιεχόμενο και το προς αυτό συναρτώμενο αίτημα της αναιρέσεως της 35/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου (Μεταβατικής Έδρας Κώ), η κρισιολογουμένη αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη λόγω της, παντελούς αοριστίας του δικογράφου αυτής, μη εμπεριέχουσας έστω και έναν ορισμένο, κατά τα ως άνω, λόγο αναιρέσεως, αφού οι φερόμενες ως αιτιάσεις αναδύονται και εκφράζονται, ως συλλήβδην γενικολογίες, αδιακρίτως και χωρίς επί μέρους συγκεκριμενοποίηση επί των σημείων της επίδικης περιπτώσεως.

Σημειώνεται, ότι εδώ υπό την προεκτεθείσα γενικολογία καθίσταται αυτονόητο, ότι δεν γίνεται λόγος περί ελλειπούς περιγραφής, (αφού δεν γίνεται καν περιγραφή) λόγων αναιρέσεως, ώστε η αντιμετώπιση της απορριπτικής κρίσεως να είναι εξαιτίας νομικού ελλείμματος του δικογράφου, κατά τα άνω εκτιθέμενα.

ΙΙΙ. Κατά συνέπεια, πρέπει, συμφώνως προς το διατακτικό, να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως, μη τιθεμένου ζητήματος επιβολής δικαστικής δαπάνης στο ηττώμενο αναιρεσείον, αφού αντίστοιχο αίτημα (έστω και προφορικώς) οι αναιρεσίβλητες δεν υπέβαλαν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-10-2015 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου περί αναιρέσεως της 35/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου (Μεταβατικής Έδρας Κω).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Μαΐου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Μαΐου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ