Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding evidence consideration and personal detention orders.

Απόφαση 857 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 857/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων: Χ1 και Χ2, τους οποίους εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους Κωνσταντίνος Μαυροειδής.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Αριστείδης Καλουτσάκης με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21.07.1999 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 3282/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 6468/2003 μη οριστική και 1127/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 03.05.2006 αίτησή τους, η οποία φέρεται σε συζήτηση με την από 08.03.2007 κλήση του αναιρεσιβλήτου. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης-Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 11.01.2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ως προς την αγωγή της αναιρεσείουσας, έλαβε υπόψη του τις καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων και τα εκατέρωθεν επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα έγγραφα. Από τη διατύπωση αυτή, αλλά και από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει, χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι το Εφετείο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε το από 17/10/1998 ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ του Χ2 και του Ψ, καθώς και το 384/2001 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, Επομένως οι πρώτος και τέταρτος λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως, με τους οποίους προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη του τα προαναφερόμενα έγγραφα και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν.

Σύμφωνα με το άρθρο 1047 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., προσωπική κράτηση ως μέσον αναγκαστικής εκτελέσεως μπορεί να διαταχθεί και για απαιτήσεις από αδικοπραξίες. Αν αποδείχθηκε η αδικοπραξία, στην κρίση του δικαστηρίου της ουσίας εναπόκειται να διατάξει ή όχι προσωπική κράτηση, η κρίση του δε αυτή δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο

προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο απήγγειλε προσωπική κράτηση κατά των αναιρεσειόντων χωρίς να αιτιολογήσει την κρίση του με την αναφορά περιστάσεων που να δικαιολογούν την επιβολή του μέσου αυτού εκτελέσεως, υποπίπτοντας έτσι στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα υπό την έννοια της ανωτέρω διατάξεως είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεώς τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως (Ολ.

ΑΠ 11/1996), όχι δε και οι αρνητικοί ισχυρισμοί της αγωγής ή της ενστάσεως. Εξάλλου, για την πληρότητα του λόγου πρέπει, μεταξύ άλλων, αναφέρεται και ποια επίδραση θα ασκούσαν στην έκβαση της δίκης τα πράγματα που, μολονότι προτάθηκαν παραδεκτά, δεν έλαβε υπόψη του το δικαστήριο. Στην κρινόμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως, προβάλλεται η αιτίαση, με επίκληση του άρθρου 559 αριθ.8 Κ.Πολ.Δ, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη, σε σχέση με την κρίση της περί απαγγελίας προσωπικής κρατήσεως κατά της πρώτης αναιρεσείουσας, τον ισχυρισμό της τελευταίας ότι είναι φερέγγυα, αφού έχει στην κυριότητά της περιουσιακά στοιχεία, μεταξύ των οποίων και ένα διαμέρισμα.

Ο ισχυρισμός όμως αυτός δεν θεμελιώνει κάποιον αυτοτελή ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, αλλά αποτελεί αρνητικό ισχυρισμό, άλλως επιχείρημα, προβαλλόμενο προς απόκρουση του αγωγικού αιτήματος περί απαγγελίας προσωπικής κρατήσεως. Επομένως, ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Περαιτέρω, με τους πέμπτο, έκτο και όγδοο λόγους αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., μη λαμβάνοντας υπόψη τους ακόλουθους ισχυρισμούς της πρώτης αναιρεσείουσας, ήτοι ότι αυτή ουδέποτε υπήρξε ιδρύτρια ή μέτοχος της εταιρείας ΑΘΗΝΑ ΑΕ, καθώς και ότι ως πάσχουσα, από το έτος 1995, από ανίατη νόσο, υποβαλλόμενη σε χημειοθεραπευτική αγωγή και σε αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις, ήταν αδύνατον να ενεργεί εμπορικές πράξεις ή να συμμετέχει σε επιχειρηματικές ή εταιρικές δραστηριότητες.

Δεν αναφέρεται όμως στο αναιρετήριο ποια επίδραση θα ασκούσαν οι ισχυρισμοί αυτοί στην έκβαση της δίκης. Επομένως, οι λόγοι αυτοί της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως αόριστοι.

Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 10 εδ. α' ΚΠολΔ, γιατί το εφετείο δέχθηκε παρά το νόμο ότι η πρώτη από τους αναιρεσείοντες ήταν ιδρυτικό μέλος και μέτοχος της εταιρείας "ΑΘΗΝΑ ΑΕ", χωρίς απόδειξη. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, γιατί, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το δικαστήριο κατέληξε στην πιο πάνω κρίση, αφού έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα σ' αυτήν αποδεικτικά μέσα, που είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει οι διάδικοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3.5.2006 αίτηση των Χ1 και Χ2, για αναίρεση της 1127/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 17 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ