Supreme Court dismisses appeal against lower court's refusal to consider specific accident investigation documents.

Απόφαση 856 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 856/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Αργυρώς Γρατσίας - Πλατή και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Β. χήρα Ε. Π., το γένος Β. Σ., κατοίκου ..., 2. Δ. Π. του Ε., κατοίκου ..., 3. Μ. συζ. Ν. Μ., το γένος Ε. Π., κατοίκου ... και 4. Ν. Μ. του Δ., οι 3η και 4ος για τον εαυτό τους ατομικά και ως νόμιμοι εκπρόσωποι του ανηλίκου τέκνου τους Δ. Μ., του οποίου ασκούν την γονική μέριμνα, κάτοικοι του χωριού ..., οι οποίοι παραστάθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Βασίλειου Ρεγκούτα και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-12-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2469/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 290/2007 και 8117/2007 μη οριστικές αποφάσεις και 4016/2009 οριστική απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 17-9-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 25-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.

ΑΠ 1/1999). Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (ΑΠ 622/1983). Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες (ΑΠ 413/1993).

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ. ΑΠ 861/1984). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 1547/1997 ΕλλΔνη 1997 σελ. 1573).

Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 465/1988).

Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 43/1990, ΑΠ 2105/2009).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη 4016/2009 απόφασή του, ύστερα από αξιολόγηση του συνόλου των αποδείξεων, δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Την 15-7-2005 και περί ώρα 01.45' ο Ε. Π., σύζυγος της πρώτης, πατέρας των 2ου και 3ης, πεθερός του 4ου και παππούς του 5ου των εναγόντων (εκπροσωπούμενου εν προκειμένω από τους γονείς του), οδηγώντας την υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... δίκυκλη, μοτοσυκλέτα του, εκινείτο κανονικά και με μικρή ταχύτητα (30 Km/h) στο δεξιό ρεύμα πορείας της επαρχιακής οδού Νάουσας-Αμπελά στη νήσο Πάρο, με κατεύθυνση από Αμπελά προς Νάουσα. Η οδός αυτή έχει πλάτος οδοστρώματος 6,20 μέτρων και είναι διπλής κατεύθυνσης με μία (1) λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση.

Όταν έφτασε στο ύψος του 1ου χιλιομέτρου της ως άνω επαρχιακής οδού, όπου στο σημείο εκείνο της οδού υπάρχει αριστερή στροφή και κατωφέρεια και ο τεχνικός φωτισμός είναι ανεπαρκής, δέχθηκε κτύπημα στην πίσω πλευρά της μοτοσυκλέτας του από άγνωστο οδηγό που οδηγούσα άγνωστο αυτοκίνητο τα στοιχεία της ταυτότητας του οποίου, καθώς και των υπολοίπων υπόχρεων προσώπων (κυρίου ή κατόχου), οι ενάγοντες μολονότι κατέβαλαν τη συνηθισμένη στις συναλλαγές επιμέλεια δεν μπόρεσαν να εξακριβώσουν (βλ.

σχ. δημοσιεύσεις στο φύλλο της 30-7-2007 της τοπικής εφημερίδας της Πάρου-Αντίπαρου "ΤΑ ΝΕΑ", και στο φύλλο της 15-9-2007 της ημερήσιας εφημερίδος "ΤΑ ΝΕΑ" που εκδίδεται στην Αθήνα) με αποτέλεσμα να στραβώσει προς τα εμπρός η επικολλημένη μεταλλική σχάρα που υπήρχε στο πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας και να υποστεί ρήξη της πίσω πλευράς που ακουμπά στη σχάρα το πλαστικό τελάρο που ήταν δεμένο σ' αυτή και παρεμβαλλόταν μεταξύ αυτής και της σέλας.

Η πρόσκρουση αυτή, η οποία ήταν σχεδόν κεντρική και διάρκεσε για ελάχιστο χρόνο είχε ως αποτέλεσμα την εκτίναξη της δίκυκλης μοτοσυκλέτας και του ως άνω οδηγού της στο άκρο δεξιό του οδοστρώματος της οδού και σε απόσταση (10) μέτρων περίπου από το σημείο της σύγκρουσης, όπου υπάρχει έρεισμα δεξιά του οδοστρώματος 1,50 μέτρων περίπου με πετρώδες έδαφος με σκουπίδια, πέτρες ψηλά χόρτα κλπ (βλ.

σχετ. πρόχειρο σχεδιάγραμμα της τροχαίας, έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος και προσκομιζόμενες φωτογραφίες). Από την εκτροπή της μοτοσυκλέτας από την πορεία της και τη πτώση της δεξιά στο έρεισμα της οδού με τις ογκώδεις πέτρες, συνεπεία της ως άνω πρόσκρουσης στο οπίσθιο τμήμα αυτής από άγνωστο αυτοκίνητο, υπέστη βλάβες και στο εμπρόσθιο τμήμα αυτής και συγκεκριμένα παρουσιάζει στρέβλωση του δεξιού τμήματος του τιμονιού προς τα κάτω, στρέβλωση προς τα πίσω του προστατευτικού της μηχανής μπροστά δεξιά, έχει παραμορφωθεί η ζάντα του μπροστινού τροχού και η εξάτμιση, που βρίσκεται στο δεξιό τμήμα της μηχανής, παρουσιάζει εκδορές.

Επί πλέον, ο ως άνω οδηγός της μοτοσυκλέτας συνεπεία της ως άνω σύγκρουσης από άγνωστο αυτοκίνητο και της βίαιης εκτίναξής του σε απόσταση (10) μέτρων περίπου από το σημείο της σύγκρουσης στο έρεισμα δεξιά του οδοστρώματος της οδού και της πτώσης του στο πετρώδες έδαφος υπέστη κατάγματα θ6, θ7, ακανθώδους αποφήσεως Α3-παραπληγία, κατάγματα 3ης, 4ης, 5ης πλευράς ΔΕ, 3ης, 4ης πλευράς (ΑΡ) αιμοθώρακος άμφω και οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια (βλ.

σχετ. από 5-10-2005 έγγραφο του περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟ-ΜΠΕΝΑΚΕΙΟ Ε.Ε.Σ" προς τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών). Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του μεταφέρθηκε αυθημερόν με ελικόπτερο του ΕΚΑΒ στο "ΘΡΙΑΣΙΟ" Νοσοκομείο και στη συνέχεια στις 17-7-2005 διακομίσθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Κοργιαλένειου-Μπενάκειου Νοσοκομείου, όπου παρέμεινε προς νοσηλεία μέχρι την 5-10-2005, οπότε και απεβίωσε, συνεπεία των ως άνω πολλαπλών τραυμάτων του, ως μόνης ενεργούς αιτίας.

Από τη νεκροψία δε που διενεργήθηκε διαπιστώθηκε ότι ο θάνατός του προήλθε από υποστατική πνευμονία - πολυοργανική ανεπάρκεια σε έδαφος βαρέων κακώσεων συνεπεία του ένδικου ατυχήματος (βλ. σχετ. από 6-10-2005 ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας-νεκροτομής του Ιατροδικαστή Αθηνών Ν. Κ.). Υπό τα εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά το ατύχημα και ο εντεύθεν θανάσιμος τραυματισμός του ως άνω συγγενούς των εναγόντων οφείλεται αποκλειστικά στην αμέλεια του άγνωστου οδηγού του αγνώστου αυτοκινήτου, ο οποίος οδηγώντας το εν λόγω άγνωστο αυτοκίνητο χωρίς σύνεση και προσοχή και χωρίς να ασκεί τον απαιτούμενο έλεγχο και εποπτεία, σε τρόπο ώστε να δύναται ανά πάσα στιγμή να εκτελέσει τους απαιτούμενους χειρισμούς, δεν ρύθμισε την ταχύτητα του οχήματός του με την οποία έβαινε και υπερέβαινε τα 65 χιλιόμετρα την ώρα περίπου, ενόψει του ότι είχε περιορισμένο πεδίο ορατότητας λόγω της στροφής αριστερά και της κατωφέρειας που παρουσίαζε ο δρόμος στο σημείο του ατυχήματος, καθώς και του ότι οδηγούσε νύκτα με ανεπαρκή τεχνικό φωτισμό, με αποτέλεσμα να μην αντιληφθεί έγκαιρα τη δίκυκλη μοτοσυκλέτα του θανόντος που προπορευόταν και να επιπέσει για ελάχιστο χρόνο με το εμπρόσθιο μέρος του αυτοκινήτου του στο οπίσθιο μέρος της μοτοσυκλέτας και να γίνει πρόξενος του ένδικου ατυχήματος και του θανάτου του οδηγού της μοτοσυκλέτας.

Ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι υπαίτιος του ατυχήματος, άλλως συνυπαίτιος είναι ο οδηγός της μοτοσυκλέτας, ο οποίος λόγω της υπερβολικής ταχύτητας με την οποία έβαινε έχασε τον έλεγχό της με αποτέλεσμα να εκτραπεί είναι απορριπτέος ως κατ' ουσίαν αβάσιμος. Και τούτο γιατί τόσον ο διορισθείς από το δικαστήριο πραγματογνώμονας, όσον και ο διορισθείς εκ μέρους του εναγομένου επικουρικού κεφαλαίου τεχνικός σύμβουλος, συμφωνούν ότι η ταχύτητα της μοτοσυκλέτας κατά τον χρόνο του ατυχήματος ήταν χαμηλή και τούτο συμπεραίνεται από το γεγονός ότι οι παραμορφώσεις και τα ίχνη πάνω στη μοτοσυκλέτα είναι περιορισμένης έντασης και έκτασης.

Περαιτέρω, από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα προκύπτει ότι, ενόψει του ότι η δίκυκλη μοτοσυκλέτα παρουσιάζει στρέβλωση προς τα εμπρός μόνο της οπίσθιας επικολλημένης μεταλλικής σχάρας, η οποία έχει ύψος από το έδαφος 90-100 cm, ενώ δεν φέρει καμία βλάβη στα πίσω φώτα και την πινακίδα του αριθμού κυκλοφορίας αυτής, λόγω του ότι απ' αυτά (φώτα) απέχει περισσότερο από 20 cm, το αυτοκίνητο (άγνωστο) που προσέκρουσε στην πίσω πλευρά της δίκυκλης μοτοσυκλέτας ήταν ψηλό (φορτηγό ή λεωφορείο ή jeep), συμπαγές ή είχε μπροστινή προστατευτική σιδηροκατασκευή, η επαφή του οποίου (συμπαγούς σιδήρου με σίδηρο) ως εκ τούτου δεν αφήνει κανένα ίχνος χρώματος παρά μόνο εκδορές, οι οποίες και υπάρχουν.

Η σύγκρουση δε, όπως προαναφέρθηκε, και η επαφή των δύο οχημάτων δεν υπήρχε παρά μόνο για ελάχιστο χρόνο και έτσι εξηγείται το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν στον τόπο του ατυχήματος θραύσματα (γιαλών ή πλαστικών εξαρτημάτων), νερά, λάδια κλπ (βλ. σχετ. από Μάϊος 2008 τεχνική έκθεση του διορισθέντος πραγματογνώμονος Β.

Κ.). Επομένως, το εναγόμενο Επικουρικό Κεφάλαιο νομιμοποιείται παθητικά στην κρινόμενη υπόθεση και ευθύνεται για την αποζημίωση των εναγόντων από το θάνατο του ως άνω συγγενούς τους που προκλήθηκε από άγνωστο άτομο, απορριπτόμενου ως αβάσιμου του αντίθετου ισχυρισμού του, που επαναφέρει με τις προτάσεις της παρούσας συζήτησης.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τις παραδοχές, το Εφετείο περιέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την αποκλειστική υπαιτιότητα του αγνώστου οδηγού, που οδηγούσε άγνωστο αυτοκίνητο, στην πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, ο δε περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, επειδή περιέχει ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ, ο δικαστής για να σχηματίσει την κρίση του για πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, παράβαση δε αυτής της υποχρεώσεως θεμελιώνει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, ο οποίος ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Αρκεί για την ίδρυση του λόγου αυτού και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο. Σημειώνεται, ότι δεν είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία στην απόφαση και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από τα αποδεικτικά μέσα. Το γεγονός ότι μνημονεύονται και εξαίρονται μερικά από τα αποδεικτικό μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου μεγαλύτερης σημασίας τους, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα υπόλοιπα, αρκεί βέβαια να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικό μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι (ΑΠ 740/2009).

Με τον πρώτο από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη τα ακόλουθα έγγραφα, τα οποία προσκομίστηκαν με επίκληση από το αναιρεσείον προς ανταπόδειξη του αγωγικού προς θεμελίωση της ευθύνης του για αποζημίωση ισχυρισμού ότι ο οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου ήταν άγνωστος ήτοι: α) την από 15.7.2005 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος, β) το από 15.7.2005 επίσης πρόχειρο σχεδιάγραμμα και γ) την από 27.5.2006 έκθεση ιδιωτικής πραγματογνωμοσύνης του Π. Λ..

Από τις παραπάνω όμως παραδοχές, σε συνδυασμό με τη βεβαίωση που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και τα ως άνω έγγραφα, τα οποία άλλωστε μνημονεύει ρητώς και στις ως άνω παραδοχές του (βλ. πρώτη σελίδα 6ου φύλλου, στίχοι 15-16-17 και δεύτερη σελίδα 7ου φύλλου, στίχοι 9-10-11 της προσβαλλόμενης απόφασης).

Επομένως, ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί το αναιρεσείον, που ηττάται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17.9.2009 αίτηση για αναίρεση της 4016/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 4 Μαΐου 2012.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 25 Μαΐου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ