Appeal dismissed because the writ was filed only at the appellate court, violating the rule requiring filing at both courts for dual appeals.

Απόφαση 854 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 854/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως και μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Νίκου Φραγκάκη.

Του αναιρεσιβλήτου : Ψ1, δικηγόρου, κατοίκου Αθηνών, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10.12.1997 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 3558/1999 προδικαστική, 5491/2004 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 8883/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26.04.2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Δαλιάνης ανέγνωσε την από 27.12.2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο αυτοπροσώπως παραστάς αναιρεσείων και ο πληρεξούσιος δικηγόρος του ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αυτοπροσώπως παραστάς αναιρεσίβλητος την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κατά το άρθρο 566 παρ. 2 ΚΠολΔ αν με το ίδιο αναιρετήριο προσβάλλονται δύο ή περισσότερες αποφάσεις πρωτοβάθμιου και δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, η κατάθεσή του πρέπει να γίνει στο καθένα από τα δικαστήρια αυτά. Η παράβαση της εν λόγω διατάξεως, η οποία συμπληρώνει τη γενική διάταξη του άρθρου 495 παρ. 1 ΚΠολΔ που ρυθμίζει τον τρόπο ασκήσεως των ενδίκων μέσων, έχει ως έννομη συνέπεια την απόρριψη της απαράδεκτης της αναιρετικής αιτήσεως, κατά το μέρος που προσβάλλει την απόφαση του δικαστηρίου εκείνου στη γραμματεία του οποίου δεν έχει κατατεθεί το αναιρετήριο. Εξάλλου, από το άρθρο 553 παρ. 1 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, αν η έφεση απορριφθεί κατ' ουσίαν ή γίνει δεκτή κατ' ουσίαν και εξαφανισθεί η πρωτόδικη απόφαση, δεκτική προσβολής με αίτηση αναιρέσεως είναι μόνο η εφετειακή απόφαση, με την οποία περατώνεται οριστικώς η δίκη (ΟλΑΠ 40/1996).

Εν προκειμένω, από το δικόγραφο της ένδικης αιτήσεως και από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει α) ότι η κρίσιμη αίτηση αναιρέσεως, με την οποία συμπροσβάλλονται η 8883/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και η ενώπιον αυτού εκκληθείσα 5491/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, έχει κατατεθεί στη γραμματεία του άνω εφετείου με αριθμό σχετικής εκθέσεως 571/28.4.2006, χωρίς όμως να αποδεικνύεται κατάθεσή της και στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και β) ότι το εν λόγω εφετείο, δικάζοντας επί της σχετικής εφέσεως του αναιρεσείοντος κατά του αναιρεσιβλήτου, απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση.

Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που πλήττει την πρωτόδικη απόφαση, είναι απαράδεκτη και εντεύθεν απορριπτέα, αφενός μεν, διότι δεν έχει κατατεθεί στη γραμματεία του πρωτοδικείου, αφετέρου δε, διότι η πρωτόδικη απόφαση είναι ανεπίδεκτη προσβολής με αίτηση αναιρέσεως. II. Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 556, 559, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι αν με τους λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως δεν πλήττονται επιτυχώς όλες οι τυχόν υπάρχουσες στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση επάλληλες αιτιολογίες (κύριες ή επικουρικές), η κάθε μία εκ των οποίων στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της αποφάσεως, τότε οι αναιρετικοί αυτοί λόγοι είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, δηλαδή ως απαράδεκτοι, αφού ο αναιρεσείων δεν έχει έννομο συμφέρον να τους προτείνει (ΑΠ 1665/2005, 164/1994).

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το εφετείο έκρινε απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την από 10.12.1997 αγωγή του αναιρεσείοντος κατά του αναιρεσιβλήτου, περί αποκαταστάσεως της προκληθείσας στον πρώτο ηθικής βλάβης εξαιτίας της παράνομης και υπαίτιας προσβολής της προσωπικότητάς του από τον δεύτερο, δεχθέν, σε σχέση με τις διατυπωθείσες στα πρακτικά της από .....

συνεδριάσεως του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου .... Αττικής φράσεις του αναιρεσιβλήτου (Δημάρχου .....) περί "αδηφάγου διάθεσης των καταπατητών και των όποιων συμβούλων τους", α) ότι οι φράσεις αυτές δεν αποτελούν γεγονότα αλλά εκδηλώσεις γνώμης και αξιολογικές κρίσεις, με συνέπεια να μη συγκροτείται η (αντικειμενική) υπόσταση της αξιόποινης πράξεως της δυσφημήσεως (απλής ή συκοφαντικής), αλλ' ούτε και η (υποκειμενική) υπόσταση της εξυβρίσεως, καθόσον ο αναιρεσίβλητος δεν ενήργησε με δόλο, β) ότι ο τελευταίος ανέφερε απλώς την εκ μέρους του αναιρεσείοντος (δικηγόρου) και του ευρωβουλευτή Γ1 υπογραφή της υποβληθείσας από τους κληρονόμους Ζ1 προς το Ελληνικό Δημόσιο αιτήσεως συμβιβαστικής επιλύσεως της διαφοράς για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μνημονευόμενων στην αγωγή ακινήτων, χωρίς να συνδέει και να συσχετίζει τον αναιρεσείοντα με τις φράσεις περί "αδηφάγου διάθεσης των καταπατητών και των όποιων συμβούλων τους" και, άρα, χωρίς να του αποδίδει συναφώς μομφή, αφού άλλωστε βασικό θέμα της συζητήσεως στην ως άνω συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν η "ανάμειξη" του ευρωβουλευτή Γ1 ως πληρεξουσίου δικηγόρου των κληρονόμων Ζ1 στην εν λόγω διαφορά, με συνέπεια να είναι φανερό ότι οι κρίσιμες φράσεις δεν αφορούσαν στον αναιρεσείοντα, για τον οποίο ο αναιρεσίβλητος μόνο διηγηματικώς ανέφερε ότι συνυπέγραψε την ειρημένη αίτηση συμβιβασμού, χωρίς να τον συνδέει με τις ανωτέρω φράσεις και, ως εκ τούτου, "δεν υφίσταται εκ μέρους του εναγομένου ηθελημένη εκδήλωση προσβλητική της τιμής του", γ) ότι δεν μπορεί να θεμελιωθεί ευθύνη του αναιρεσιβλήτου προς αποζημίωση του αναιρεσείοντος κατά τις διατάξεις των άρθρων 914, 919 και 920 ΑΚ, καθόσον δεν αποδείχθηκε παράνομη και υπαίτια (δόλια ή αμελής) συμπεριφορά του πρώτου, ούτε οι ανωτέρω φράσεις του περιέχουν αναληθείς ειδήσεις ή γεγονότα, αλλ' ούτε και πρόθεσή του να ζημιώσει τον αναιρεσείοντα είτε παρανόμως είτε κατά τρόπο αντίθετο προς τα χρηστά ήθη και δ) ότι δεν "προέκυψε" η συνδρομή περιστατικών που να καταφάσκουν παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας του αναιρεσείοντος εκ μέρους του αναιρεσιβλήτου, δηλαδή περιστατικών που να ανταποκρίνονται στις προϋποθέσεις εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 57 και 59 ΑΚ.

Με τους πρώτο, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και έκτο λόγους του αναιρετηρίου αποδίδονται στο εφετείο οι αιτιάσεις ότι υπέπεσε στις κατωτέρω πλημμέλειες που προβλέπονται στο άρθρο 559 ΚΠολΔ και ειδικότερα: α) στους αριθμούς 8 και 19, αφού αγνόησε τα προταθέντα από τον αναιρεσείοντα πραγματικά γεγονότα σχετικώς με την εκ μέρους του αναιρεσιβλήτου γνώση της αναλήθειας του, απευθυνόμενου κατά του πρώτου και των πελατών του, ισχυρισμού περί "αδηφάγου διάθεσης των καταπατητών και των όποιων συμβούλων τους", ενώ ακόμη δεν διέλαβε στην απόφασή του καμία αιτιολογία ως προς τη παραδοχή του ότι "δεν αποδείχθηκε ότι οι ως άνω φράσεις περιέχουν αναληθείς ειδήσεις", β) στους αριθμούς 8, 9, 10, 19 και 20, αφού, σε σχέση με την παραδοχή του πρωτοδικείου περί μεταφοράς των ως άνω κρίσιμων φράσεων στο ειρημένο πρακτικό του Δημοτικού Συμβουλίου από σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας ".......", αυτό (εφετείο) δεν έλαβε υπόψη τον περί του αντιθέτου λόγο της εφέσεως του αναιρεσείοντος, αλλά δέχθηκε το πραγματικό αυτό γεγονός ως αληθινό χωρίς να έχει προταθεί από τον αναιρεσίβλητο και χωρίς απόδειξη, αφήνοντας αδίκαστο το συναρτώμενο με τον ως άνω λόγο εφέσεως αίτημα περί εξαφανίσεως της πρωτόδικης αποφάσεως και μη διαλαμβάνοντας στην απόφασή του καμία αιτιολογία ως προς τον προβληθέντα με τον ίδιο λόγο εφέσεως ισχυρισμό περί παραμορφώσεως από το πρωτοδικείο του σχετικού μέρους του άνω πρακτικού του Δημοτικού Συμβουλίου, γ) στον αριθμό Ι, αφού, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 57, 59, 299, 914, 919, 920, 932 ΑΚ, 2 παρ. 1 και 5 παρ. 1 του Συντάγματος, έκρινε ότι οι απευθυνόμενες στον αναιρεσείοντα ως άνω φράσεις δεν συνιστούν δυσφήμηση ούτε εξύβρισή του, δ) στον αριθμό Ι, αφού, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων και αυτών των άρθρων 361, 362 και 363 Π.Κ., έκρινε ότι δεν αποδείχθηκε πως οι ανωτέρω φράσεις του αναιρεσιβλήτου περιέχουν αναληθείς ειδήσεις ή γεγονότα ή πως ανταποκρίνονται στις προϋποθέσεις εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων, ε) στον αριθμό Ι, αφού, με τις εκτεθείσες παραδοχές του, παρεβίασε τις ως άνω διατάξεις και στ) στον αριθμό 10, αφού, χωρίς με την 3558/1999 παρεμπίπτουσα απόφαση του πρωτοδικείου να έχει ταχθεί σχετικό θέμα αποδείξεως, δέχθηκε ότι δεν αποδείχθηκε πως οι ανωτέρω φράσεις περιέχουν αναληθείς ειδήσεις ή γεγονότα.

Όλοι αυτοί οι λόγοι είναι αλυσιτελείς, διότι το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως στηρίζεται αυτοτελώς και στην - έχουσα τον χαρακτήρα οντολογικής κρίσεως και ως εκ τούτου μη υποκείμενη σε αναιρετικό έλεγχο - πραγματική διαπίστωση (παραδοχή) του εφετείου, ότι οι φράσεις του αναιρεσιβλήτου "περί αδηφάγου διάθεσης των καταπατητών και των όποιων συμβούλων τους" δεν αφορούσαν στον αναιρεσείοντα αλλά κυρίως στον ευρωβουλευτή Γ1 καθώς βέβαια και σε κάθε άλλο γνωστό πολιτικό πρόσωπο με σημαντική επιρροή, ο δε αναιρεσίβλητος μόνο διηγηματικώς ανέφερε ότι ο αναιρεσείων συνυπέγραψε την ανωτέρω αίτηση συμβιβασμού, χωρίς να τον συνδέει με τις ειρημένες φράσεις.

Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 26-4-2006 αίτηση του Χ1 περί αναιρέσεως των 8883/2005 και 5491/2004 αποφάσεων του Εφετείου Αθηνών και του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αντιστοίχως.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27-3-2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ