Supreme Court dismisses appeal on medical report distortion, ruling it was a matter of fact evaluation.

Απόφαση 853 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 853/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Β. του Φ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια των πληρεξουσίων δικηγόρων του Γεώργιο Κοντοσέα και Ελένη Κοντοσέα και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Κ. Α. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο και 2. Του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΓΝΑΤΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.", το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ιωάννη Μπιμπλή, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-12-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:2199/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 651/2009 του Εφετείου Πειραιά. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-7-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γρηγόριος Κουτσόπουλος, ανέγνωσε την από 20-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 11271/21-12-2012 έκθεση του δικαστικού επιμελητή Ι. Α., επικυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως με την πάνω σ' αυτή πράξη ορισμού της προκειμένης δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατ' αυτήν, επιδόθηκε με επίσπευση του αναιρεσείοντος νομοτύπως και εμπροθέσμως στον πρώτο αναιρεσίβλητο, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου, ούτε κατέθεσε δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠοΔ και συνεπώς πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση σαν να ήταν παρών (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

2. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 9 περ. γ' ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως "αίτηση" κατά την ως άνω διάταξη νοείται αυτή που αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης και δημιουργεί αντίστοιχη εκκρεμότητα δίκης. (ΑΠ 1966/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των κατωτέρω διαδικαστικών εγγράφων, που επισκοπούνται παραδεκτά από τον Άρειο Πάγο (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτουν τα εξής: Ο αναιρεσείων άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 14-12-2004 αγωγή του κατά των Κ. Α. και της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΓΝΑΤΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ", με την οποία ζητούσε την επιδίκαση, αποζημιώσεως για τις δαπάνες νοσηλείας και την απώλεια εισοδημάτων, ιδιαίτερη αποζημίωση του άρθρου 931 ΑΚ και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που υπέστη από τον τραυματισμό του σε τροχαίο ατύχημα που συνέβη στις 20-12-2002 επί της οδού Ν.

Μπελογιάννη στη Νίκαια από το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, οδηγούμενο από τον Κ. Α. και ασφαλισμένο στην ανωτέρω ασφαλιστική εταιρεία. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 2199/2008 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή και υποχρεώθηκαν οι εναγόμενοι, εις ολόκληρον ο καθένας, να καταβάλουν στον ενάγοντα 47085,06 ευρώ και επιπλέον αναγνωρίστηκε ότι του οφείλουν 124.012 ευρώ.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι συνυπαίτιος του ενδίκου τραυματισμού του ενάγοντος ήταν, κατά ποσοστό 30%, ο ίδιος και μετά ταύτα επιδίκασε, εκτός των άλλων, αποζημίωση λόγω απωλείας εισοδημάτων από την ανικανότητά του να εργαστεί: 1) 39.600 ευρώ από 21-12-2002 έως 20-12-2005 και 2) 19.800 ευρώ από 21-12-2005 έως 20-12-2008, κρίνοντας ως εν μέρει βάσιμα τα σχετικά αιτήματά του.

Συνεπώς το Εφετείο δεν παρέλειψε με την προσβαλλόμενη απόφαση του να αποφανθεί επί των ανωτέρω αγωγικών αιτημάτων του ενάγοντος και επομένως ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως από τον αριθμ. 9 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

3. Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολομ.ΑΠ 30/1997, Ολομ.ΑΠ 28/1997). Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 1206/2008, ΑΠ 358/2008, 361/2008, ΑΠ 610/2007, AP 1490/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα, ότι εκτός των εκτιθεμένων στον προηγούμενο λόγο αναιρέσεως ο ενάγων με την αγωγή του ζήτησε αποζημίωση για διαφυγόντα εισοδήματα λόγω πλήρους και διαρκούς ανικανότητάς του προς εργασία από 20-12-2008 μέχρι τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας του ήτοι μέχρι 28-7-2041.

Επ' αυτού το Εφετείο δέχτηκε τα εξής: "Για το μεταγενέστερο αυτό μελλοντικό διάστημα δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για το σχηματισμό ασφαλούς κρίσης και η σχετική αίτηση του ενάγοντος πρέπει να απορριφθεί ως προώρως ασκηθείσα, καθόσον ούτε από τα προσκομιζόμενα ιατρικά πιστοποιητικά ούτε από την ιατρική πραγματογνωμοσύνη προκύπτει και μπορεί κατά τον παρόντα χρόνο εξέτασης της ένδικης αγωγής να προσδιοριστεί με βεβαιότητα η διάρκεια και ο βαθμός ανικανότητας του ενάγοντος προς άσκηση της προαναφερόμενης επαγγελματικής του δραστηριότητας, ενόψει της πιθανότητας περαιτέρω βελτίωσης της υγείας του".

Έτσι, που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 929 εδ. α' και 298 ΑΚ. καθόσον διέλαβε στην απόφαση του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες, που καθιστούν τον αναιρετικό έλεγχο εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων εφικτό, αφού το αποδεικτικό πόρισμα είναι επαρκές και πλήρες στο κρίσιμο για την έκβαση της δίκης ζήτημα της αποζημιώσεως, για την απώλεια των εισοδημάτων που θα στερηθεί από 20.12.2008 και εφεξής λόγω της πλήρους και διαρκούς ανικανότητάς του αναιρεσείοντος προς εργασία μέχρι την συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας του.

Κατά συνέπειαν, το Εφετείο δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες πλημμέλειες από τον αριθμ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και επομένως ο πρώτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

4. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, ως προς την αγωγή του αναιρεσείοντος, έλαβε υπόψη του την κατάθεση του εξετασθέντος μάρτυρος, την από 5-12-2006 έκθεση ιατρικής πραγματογνωμοσύνης ... και όλα τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα. Από τη διατύπωση αυτή, αλλά και από το αιτιολογικό της αποφάσεως προκύπτει, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και το αντίγραφο του εκκαθαριστικού σημειώματος του φόρου εισοδημάτων που απεκόμισε το έτος 2002. Επομένως, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη του το προαναφερόμενο έγγραφο και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθμ. ΙΙ περ. γ' ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

5. Κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ η εκτίμηση από το Δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Επομένως είναι ανέλεγκτη αναιρετικά η εκτίμηση των αποδείξεων και ιδίως του περιεχομένου εγγράφων και των μαρτυρικών καταθέσεων.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμ. 8 και 10 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι κατέληξε σε αποδεικτικό πόρισμα αναφορικά με το είδος και το ύψος της απωλείας εισοδημάτων του αναιρεσείοντος από την εργασία του εξαιτίας του τραυματισμού του από το ένδικο ατύχημα, αντίθετο (εν μέρει) εκείνου, που κατά τις απόψεις του αναιρεσείοντος προέκυπτε από τα αναφερόμενα έγγραφα και τη μαρτυρική κατάθεση. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτος, καθόσον υπό την επίκληση του ως άνω άρθρου 559 αριθμ. 8 και 10 ΚΠολΔ, πλήττει την περί πραγμάτων ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

6. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, όταν το Δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό. Στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Πάντως για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει το Δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς με άλλα αποδεικτικά μέσα, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτικού γεγονότος.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ προβάλλει ότι, το Εφετείο παραμόρφωσε με την προσβαλλόμενη απόφασή του το περιεχόμενο: 1) του από 5-10-2004 ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος και 2) τις υπ' αριθμ. .../Φ206/27-1-2003, .../Φ206/8-12-2004 και .../Φ206/6-10-2006 ιατρικές βεβαιώσεις περί παρακολουθήσεώς του στα εξωτερικά ιατρεία του Θριασίου Νοσοκομείου, και έτσι απέρριψε ως ουσία αβάσιμη την αγωγική αξίωσή του περί επιδίκασης πρόσθετης χρηματικής παροχής, με βάση το άρθρο 931 ΑΚ. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, γιατί το Εφετείο δεν υπέπεσε σε λάθος αναγόμενο στην ανάγνωση των παραπάνω εγγράφων, αλλά, αφού τα διέγνωσε σωστά, τα συνεκτίμησε με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και κατέληξε σε διαφορετικό πόρισμα από αυτό που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του παρισταμένου αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-7-2012 αίτηση του Ι. Β. για αναίρεση της 651/2009 απόφασης του Εφετείου Πειραιά.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του παρόντος δεύτερου αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαρτίου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ