Supreme Court dismisses appeal on erroneous interpretation of traffic sign meaning in car damage case.

Απόφαση 852 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 852/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Σ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Λίντα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Η. Χ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταύρο Κεφαλά, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-4-2010 και αριθ. κατάθ. 7258/11-5-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6329/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 18810/2012 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 23-4-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης ανέγνωσε την από 29-11-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 23-4-2013 και με αριθ. κατάθ. 1869/2013 αιτήσεως αναιρέσεως της υπ' αριθ.18810/2012 απόφασης του ως εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από την κατ' άρθρο 561 § 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι η με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 18810/2012 απόφαση του ως εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο (άρθρ.681Α Κ.Πολ.Δ.), αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Ο ήδη αναιρεσίβλητος Η. Χ. είχε εγείρει ενώπιον του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης την από 29.4.2010 και με αριθμό κατάθεσης 7258/2010 αγωγή, στρεφομένη κατά του ήδη αναιρεσείοντος Δ. Σ. και του μη μετέχοντος της παρούσας κατ' αναίρεση δίκης Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης Εξ Ατυχημάτων Αυτοκινήτων", με την οποία ιστορούσε ότι ο πρώτος των εναγομένων, οδηγώντας το υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο που ανήκει στην ιδιοκτησία του και ήταν ασφαλισμένο κατά του κινδύνου γέννησης αστικής ευθύνης του κατά την κυκλοφορία του στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ Α.Ε.", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε με την υπ' αριθμ. 156/3/16 & 21.9.2009 απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης και στης οποίας την θέση υπεισήλθε αυτοδικαίως το ως άνω δεύτερο των εναγομένων Ν.Π.Ι.Δ., προκάλεσε από υπαιτιότητά του φθορές και βλάβες στο υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο της δικής του ιδιοκτησίας, κατά την σύγκρουση των αυτοκινήτων αυτών, που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή. Με βάση δε αυτό το ιστορικό ζήτησε όπως υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, έκαστος εις ολόκληρον, να του καταβάλουν ως αποζημίωση για την θετική και αποθετική ζημία την οποία υπέστη το ποσό των 6.000 ευρώ και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το ποσό των 5.000 ευρώ και συνολικά το ποσό των 11.000 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξόφληση.

Επί της αγωγής αυτής, η οποία συζητήθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε από το Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης η υπ' αριθμ. 6329/2010 οριστική απόφαση, με την οποία, αφού κρίθηκε ότι συνυπαίτιοι του ενδίκου ατυχήματος ήσαν αμφότεροι οι οδηγοί των συγκρουσθέντων οχημάτων και δη κατά ποσοστό 50% έκαστος, έγινε εν μέρει δεκτή ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη, για το συνολικό ποσό των 1.700 ευρώ.

Κατά της απόφασης αυτής άσκησε ο ενάγων - νυν αναιρεσίβλητος ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης την από 17.3.2011 και με αριθμό κατάθεσης 11701/2011 έφεση, στρεφομένη κατ' αμφοτέρων των πρωτοδίκως εναγομένων, επί της οποίας, συζητήσεως γενομένης κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε από το ως εφετείο δικάζον ως άνω Πολυμελές Πρωτοδικείο η υπ' αριθμ.18810/2012 οριστική απόφαση, με την οποία αφού κρίθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ενδίκου ατυχήματος ήταν ο εναγόμενος - εφεσίβλητος και ήδη αναιρεσείων Δ.

Σ., εξαφανίστηκε η αντιθέτως κρίνασα εκκαλουμένη ως άνω απόφαση, κρατήθηκε η υπόθεση, δικάστηκε κατ' ουσία η αγωγή και έγινε εν μέρει δεκτή ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη για το συνολικό ποσό των 3.800 ευρώ. Κατά της απόφασης αυτής εναντιώνεται ο πρώτος των εναγομένων - εφεσίβλητος και ήδη αναιρεσείων με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και με τον διατυπούμενο δι' αυτής λόγο, ο οποίος και ερευνάται στη συνέχεια κατά τα παρακάτω ειδικότερον εκτιθέμενα.- II.- Από τις διατάξεις των άρθρων 10 του Ν.

ΓΠΝ/1911, 297 έως 300, 330 εδ. β' και 914 του ΑΚ προκύπτει, ότι σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ δύο οχημάτων η ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση ζημίας και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του οδηγού και της ζημίας. Μορφή υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή αυτή, που, αν είχε καταβληθεί, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς οδηγού αυτοκινήτου, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή της σύγκρουσης.

Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει, όταν η παράνομη συμπεριφορά του οδηγού ήταν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η ύπαρξη της υπαιτιότητας δεν αποκλείεται κατ' αρχήν από το γεγονός, ότι στο αποτέλεσμα του ατυχήματος συνετέλεσε και συντρέχον πταίσμα του ζημιωθέντος, εφόσον δεν διακόπτεται ο αιτιώδης σύνδεσμος, αλλά η ύπαρξη αυτού, προβαλλόμενη από τον υπαίτιο κατ' ένσταση, συνεπάγεται τη μη επιδίκαση από το δικαστήριο αποζημίωσης ή τη μείωση του ποσού της (άρθρ. 300 ΑΚ).

Περαιτέρω, η παράβαση των διατάξεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) δεν θεμελιώνει αυτή καθ' εαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης παράβασης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Εξάλλου, από τις διατάξεις του άρθρου 26 § § 4 και 5 του Ν. 2696/1999, περί του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ), προκύπτει, ότι στους κόμβους, που, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 2 § 1 του ίδιου Κώδικα, αποτελούν: οι ισόπεδες συμβολές, διακλαδώσεις ή διασταυρώσεις οδών, συμπεριλαμβανομένων και των ελεύθερων χώρων που σχηματίζονται από αυτές, όταν δεν υπάρχει σήμανση, η προτεραιότητα ανήκει σε εκείνον που έρχεται από δεξιά.

Στη συνέχεια, από τη διάταξη του άρθρου 4 § 3 του ΚΟΚ προκύπτει ότι η ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα Ρ - 2 (STOP), που τοποθετείται πριν από κόμβο, σημαίνει υποχρεωτική διακοπή πορείας του οχήματος πριν από την είσοδο στον κόμβο και παραχώρηση προτεραιότητας στα οχήματα τα οποία κινούνται στην οδό, προς την οποία πλησιάζει.

Συνεπώς, υπαρχούσης πινακίδας Ρ - 2 στην πορεία του οχήματος που έρχεται από δεξιά, η προτεραιότητα δεν ανήκει στο όχημα τούτο αλλά στα οχήματα τα οποία κινούνται στην οδό, προς την οποία αυτό πλησιάζει και στα οποία υποχρεούται να παραχωρήσει προτεραιότητα. Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 560 §1 εδ. α' Κ.Πολ.Δ., κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση και αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (ΑΠ 231/2009, ΑΠ 524/2009, ΑΠ 1704/2008).

Με το λόγο αυτό αναίρεσης ελέγχεται η απόφαση για παράβαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου τόσο με ψευδή ερμηνεία όσο και για εσφαλμένη εφαρμογή (Ολομ. ΑΠ 23/1994), στους οποίους περιλαμβάνονται και οι κανόνες ερμηνείας των δικαιοπραξιών (Ολομ. ΑΠ 45/1987). Ο έλεγχος της παράβασης γίνεται με βάση τις παραδοχές της απόφασης (ΑΠ 10/2011, ΑΠ 1072/1992).- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το ως εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του και κατ' ορθή εκτίμηση του περιεχομένου της (άρθρ. 561§2 Κ.Πολ.Δ.), τα ακόλουθα:

Στις 24.7.2006 και ώρα 22.25, ο ενάγων-νυν αναιρεσίβλητος Η. Χ., οδηγώντας με κανονική για τις περιστάσεις ταχύτητα το ανήκον στην ιδιοκτησία του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, έβαινε με αυτό επί διπλής κατεύθυνσης ανώνυμης οδού στην περιοχή Γεωπονικών της Ν. Καλλικράτειας Χαλκιδικής. Κατά τον ίδιο χρόνο ο πρώτος εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων Δ.

Σ., οδηγώντας το ανήκον στην κυριότητά του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο ήταν ασφαλισμένο κατά του κινδύνου γέννησης αστικής ευθύνης του κατά την κυκλοφορία του έναντι τρίτων στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ Α.Ε.", της οποίας η άδεια λειτουργίας είχε ανακληθεί με την υπ' αριθμ. 156/3/16 & 21.9.2009 απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης και στην θέση της είχε υπεισέλθει το μη μετέχον της παρούσας κατ' αναίρεση δίκης ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης Εξ Ατυχημάτων Αυτοκινήτων", εκινείτο επί κάθετης ανώνυμης οδού στην ίδια περιοχή με τον ενάγοντα.

Στη διασταύρωση των παραπάνω οδών η κυκλοφορία ρυθμίζεται με κατάλληλη σήμανση και επί της οδού στην οποία εκινείτο ο πρώτος εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων Δ. Σ., υπάρχει πινακίδα ρυθμιστική της κυκλοφορίας Ρ - 2 (STOP), που σημαίνει, σύμφωνα με το άρθρο 4 § 3 περ. β' του ΚΟΚ, υποχρεωτική διακοπή πορείας του οχήματος που βαίνει επί της οδού αυτής και παραχώρηση προτεραιότητας στα οχήματα τα οποία κινούνται επί της άλλης ανώνυμης οδού, στην οποία εκινείτο ο ενάγων.

Ο πρώτος εναγόμενος - νυν αναιρεσείων, μόλις πλησίασε στη διασταύρωση των προαναφερομένων ανωνύμων οδών, μολονότι αντιλήφθηκε μπροστά του την πινακίδα STOP, από απερισκεψία του δεν διέκοψε την πορεία του οχήματός του, όπως ήταν υποχρεωμένος, ούτε έλεγξε την κίνηση των καθέτως κινουμένων αυτοκινήτων επί της ανώνυμης οδού, επί της οποίας εκινείτο ο ενάγων - νυν αναιρεσίβλητος, ώστε να βεβαιωθεί ότι μπορεί να συνεχίσει την πορεία του χωρίς να παρακωλύσει την κυκλοφορία των λοιπών χρηστών της οδού, αλλά εισήλθε κατευθείαν στη διασταύρωση και παρεμβλήθηκε στην πορεία του οχήματος που οδηγούσε ο ενάγων, με συνέπεια ο τελευταίος να επιπέσει με το εμπρόσθιο τμήμα του αυτοκινήτου που οδηγούσε στην αριστερή πλευρά του οχήματος που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων Δ.

Σ.. Με βάση δε τα ανωτέρω δεκτά γενόμενα υπ' αυτού ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά το ως εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο έκρινε ότι "το επίδικο τροχαίο ατύχημα και οι εξ αυτού δυσάρεστες συνέπειες, οφείλονται στην αποκλειστική υπαιτιότητα (αμέλεια), κατ' άρθρο 330 εδ. β' του ΑΚ, του Δ. Σ. του Ι....", η οποία συνίσταται στο ότι, "οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ...

αυτοκίνητό του επί της ανωτέρω ανώνυμης οδού στην περιοχή Γεωπονικών της Ν. Καλλικράτειας Χαλκιδικής, παρά την προ της πορείας του οχήματός του ύπαρξη πινακίδας με την ένδειξη stop, δεν διέκοψε προσωρινά την πορεία του πριν από αυτή και τη διασταύρωση, προκειμένου να ελέγξει την κίνηση των καθέτως κινουμένων οχημάτων επί της ανωνύμου οδού επί της οποίας εκινείτο ο ενάγων και να βεβαιωθεί ότι δεν θα παρακωλύσει και δεν θα θέσει σε κίνδυνο την διέλευση αυτών (και τη δική του) και εν προκειμένω τη διέλευση του επί της οδού αυτής κινούμενου αυτοκινήτου του ενάγοντος Η.

Χ., το οποίο είχε προτεραιότητα κινήσεως και μετά τη διέλευση εκείνου να συνεχίσει και αυτός ασφαλώς την πορεία του. Αντίθετα, το οδηγούμενο απ' αυτόν όχημα συνέχισε να κινείται, χωρίς προηγούμενη διακοπή της πορείας του, ούτε μετριασμό της ταχύτητάς του και χωρίς κανένα έλεγχο του επερχομένου αυτοκινήτου του Η.

Χ., διασχίζοντας τη διασταύρωση, αποκόπτοντας την κίνηση του κανονικώς βαίνοντος εν λόγω αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν, ήτοι για παράβαση των άρθρων 4 § 3, 12 § 1, 19 § § 1, 3 ΚΟΚ". Παρακατιόν δε το δικαστήριο εκείνο έκρινε ότι εκ των τεθέντων υπόψη του αποδεικτικών στοιχείων ουδεμία υπαιτιότητα ή συνυπαιτιότητα βάρυνε τον ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος και κατόπιν τούτων έκανε δεκτή, όπως προαναφέρθηκε στην υπ' αριθμ ένα λατινικό (Ι) σκέψη της παρούσας, την έφεση του ενάγοντος, εξαφάνισε την δεχθείσα και συνυπαιτιότητα του ενάγοντος εκκαλουμένη απόφαση, κράτησε την υπόθεση, δίκασε κατ' ουσία την αγωγή και την έκανε δεκτή ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη για το συνολικό ποσό των 3.800 ευρώ.

Έτσι που έκρινε το ως εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων του ΑΚ και του ΚΟΚ και ειδικότερα εκείνη του άρθρου 4 του ΚΟΚ, που υπό τον τίτλο "Σήμανση οδών με πινακίδες", ορίζει στην § 3 εδάφ. β' ότι η ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα Ρ - 2, που τοποθετείται πριν από κόμβο, σημαίνει υποχρεωτική διακοπή πορείας του οχήματος πριν από την είσοδο στον κόμβο και παραχώρηση προτεραιότητας στα οχήματα τα οποία κινούνται στην οδό, προς την οποία πλησιάζει.

Την επιταγή δε αυτή της εν λόγω πινακίδας κρίθηκε ότι παραβίασε εξ αμελείας του ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων και δια τούτο κρίθηκε ως υπαίτιος του ενδίκου ατυχήματος.

Συνεπώς, ο από το άρθρο 560 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ. μοναδικός λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο, κατ' εκτίμηση του όλου περιεχομένου του, προσάπτεται στο δικαστήριο εκείνο η αναιρετική πλημμέλεια της εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των προαναφερομένων ουσιαστικού δικαίου διατάξεων, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.-

ΙΙΙ.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει α) να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, β) να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του έχοντος καταθέσει και προτάσεις αναιρεσίβλητου (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό, και γ) να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου, το οποίο κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση της αναίρεσης (άρθρ. 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., όπως η § 4 προστέθηκε με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4055/2012) και για το οποίο εκδόθηκε το με αριθμό 4192298/2013 διπλότυπο είσπραξης της Α' Δ.Ο.Υ. Θεσσαλονίκης.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23.4.2013 και με αριθμό κατάθεσης 1869/2013 αίτηση αναίρεσης της υπ' αριθμ. 18810/2012 απόφασης του ως εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο.-

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.- Και Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου, το οποίο κατέθεσε ο αναιρεσείων για την άσκηση της προαναφερόμενης αίτησης αναίρεσης και για το οποίο εκδόθηκε το με αριθμό 4192298/2013 διπλότυπο είσπραξης της Α' Δ.Ο.Υ. Θεσσαλονίκης.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ