Supreme Court dismisses appeal in traffic accident case, upholding partial contributory negligence finding against plaintiff.

Απόφαση 851 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 851/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: X. G. του P., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Εμμανουήλ Λύτρα και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Γ. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2. Α. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Όλγας-Θεανώ Ανδρίτσου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις και 3. Του ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου εκ του νόμου της Ανωνύμου Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΓΝΑΤΙΑ -Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρία (Α.Α.Ε.)", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε με απόφαση του Υφυπουργού Ανάπτυξης, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Μαρίας-Λένας Θανοπούλου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-7-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και την από 19-8-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκε η απόφαση: 4608/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου την οποία προσέβαλαν οι διάδικοι και το Δικαστήριο συνεκδικάζοντας τα δικόγραφα εξέδωσε τις αποφάσεις: 4999/2006 μη οριστική και 7229/2008 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22-7-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς ανέγνωσε την από 14-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του 3ου των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη υπ' αριθμ. 9056Β/14-9-2010 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... αποδεικνύεται ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά την αρχική δικάσιμο της 6-5-2011, οπότε η συζήτηση αναβλήθηκε από το πινάκιο για την παρούσα δικάσιμο (23-3-2012), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον πρώτο αναιρεσίβλητο Γ. Κ.. Όμως αυτός δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από την σειρά του οικείου πινακίου με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσε δήλωση μη παραστάσεως κατά το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ.

Συνεπώς, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρ.576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

2. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ ως "πράγματα", η μη λήψη των οποίων θεμελιώνει το λόγο αναιρέσεως, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που θεμελιώνουν την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση, όχι δε και τα πραγματικά επιχειρήματα, που προτείνονται προς υποστήριξη ή απόκρουση των άνω πραγματικών ισχυρισμών, ούτε τα συμπεράσματα των διαδίκων από την εκτίμηση των αποδείξεων που τείνουν σε ενίσχυση της βάσεως της αγωγής. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση, ότι δεν έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς του που είχε προτείνει με τις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου. Όπως προκύπτει από τις προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου, που παραδεκτώς επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), ο αναιρεσείων, σε σχέση με όσα επικαλείται στον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ασχολείται με τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τις αποδείξεις, ιδίως με το περιεχόμενο της πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα χειρούργου οδοντίατρου ... και εξάγει συμπεράσματα προς ενίσχυση της βάσεως της αγωγής από τα άρθρα 931 και 932 ΑΚ, που η πληττομένη απόφαση δέχτηκε εν μέρει. Επομένως, ο σχετικός πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

3. Ο από το άρθρο 559 αριθ.20 Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δέχεται το περιεχόμενο στο έγγραφο αυτό ως έχει και όχι πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται σ' αυτό. Εξάλλου, για τη θεμελίωση του λόγου αυτού αναιρέσεως ως έγγραφα νοούνται μόνο τα αποδεικτικά έγγραφα υπό την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΕΠ.

ΚΠολΔ, που παρέχουν άμεση ή έμμεση απόδειξη κατά του αντιδίκου. Επομένως, δεν αποτελούν έγγραφα επιδεκτικά αναιρετικού ελέγχου κατά τον άνω λόγο αναιρέσεως οι εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης, διότι είναι ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο και δεν αποτελεί έγγραφο κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.20 ΚΠολΔ (ΑΠ 1623/2010, ΑΠ 674/1997).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση, ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο αφενός μεν πιστοποιητικών νοσηλείας νοσοκομείων και ιατρικών βεβαιώσεων, διότι δέχεται ότι υπέστη κάκωση κεφαλής, ενώ δεν αποτελεί τούτο περιεχόμενο των εγγράφων αυτών και αφετέρου της εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης του χειρούργου οδοντιάτρου ....

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος του είναι αβάσιμος, διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από την πληττομένη απόφασή του δεν δέχεται πραγματικά περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στα πιστοποιητικά νοσηλείας και τις ιατρικές βεβαιώσεις. Κατά το δεύτερο σκέλος του που αναφέρεται σε παραμόρφωση του περιεχόμενου της εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης, είναι απαράδεκτος.

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί.

4. Με το τρίτο λόγο της αναιρέσεως προσάπτεται στην πληττομένη απόφαση ότι δεν έχει νόμιμη βάση ως προς το ζήτημα της συνυπαιτιότητας του αναιρεσείοντος στην έκταση του τραυματισμού του. Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα περιστατικά: "Περαιτέρω, από τα προαναφερθέντα αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκε ότι στην πρόκληση του ως άνω τραυματισμού του ενάγοντος και στις συνέπειες του συνετέλεσε αιτιωδώς και η έλλειψη από αυτόν χρήσεως προστατευτικού κράνους κατά την οδήγηση, την οποία (έλλειψη του κράνους) ο ίδιος συνομολογεί, καθόσον από το είδος των σωματικών κακώσεων που υπέστη (κάταγμα κάτω γνάθου, θλαστικά τραύματα προσώπου, κάκωση κεφαλής, κάταγμα οδόντων, θλαστικό τραύμα υπογναθίου χώρας), προκύπτει ότι οι σωματικές αυτές κακώσεις θα απεφεύγοντο ή τουλάχιστον θα είχαν μικρότερης εκτάσεως αν φορούσε κράνος. Το ποσοστό συνυπαιτιότητος του πρέπει να καθοριστεί σε 20% κατά μερική παραδοχή της σχετικής νόμιμης ενστάσεως που και πρωτοδίκως προέβαλαν οι εναγόμενοι". Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της εφαρμογής του άρθρου 300 ΑΚ. Άρα ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

5. Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο στήριξε το αποδεικτικό πόρισμά του στα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που αναφέρει και συγκεκριμένα στις καταθέσεις μαρτύρων και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση τα διάδικα μέρη. Επομένως, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

6. Ο από το άρθρο 559 αριθ.17 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις στο διατακτικό, ώστε να καθίσταται αδύνατη η εκτέλεσή της ή να δημιουργείται αβεβαιότητα ως προς τη διάπλαση ή τη διάγνωση που έλαβε χώρα και όχι όταν η αντίφαση υπάρχει στις αιτιολογίες της απόφασης, εκτός αν αυτές επέχουν θέση διατακτικού ή όταν η αντίφαση υπάρχει μεταξύ του διατακτικού και του αιτιολογικού της απόφασης (ΑΠ 1678/2005).

Συνεπώς, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρθ.17 ΚΠολΔ, προβάλλονται αιτιάσεις που αναφέρονται σε αντιφάσεις του αιτιολογικού της προσβαλλομένης απόφασης και μάλιστα σχετικά με την αιτιολόγηση των αποδείξεων, και όχι σε αντιφατικές διατάξεις του διατακτικού.

7. Με τον έκτο λόγο της αναιρέσεως πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη από το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. β' του ΚΠολΔ, για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ως προς τη συνυπαιτιότητα του αναιρεσείοντος στην έκταση του τραυματισμού του. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι από την ανάπτυξη του λόγου προκύπτει ότι η προβαλλόμενη αιτίαση παραβίασης των διδαγμάτων κοινής πείρας αναφέρεται πράγματι στην ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του Εφετείου και όχι στην ερμηνεία κάποιας διάταξης ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτήν. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των δεύτερου και τρίτης των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ), οι οποίοι παραστάθηκαν χωριστά και κατέθεσαν προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-7-2010 αίτηση για αναίρεση της 7229/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του δεύτερου και της τρίτης των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει για τον καθένα τους σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Μαΐου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ