Supreme Court dismisses appeal arguments not raised or properly pleaded before the lower court.

Απόφαση 850 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 850/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεράσιμο Φουρλάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Πέππα, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αθανάσιο Καγκάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Δεκεμβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Π. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Γεώργιο Βασιλακάκη και Αργύριο Αργυριάδη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν. Π. του Μ., για τον εαυτό του ατομικά και ως ασκούντος τη γονική μέριμνα των ανήλικων α) Σ. Π. του Ν., β) Μ. Π. του Ν., κατοίκων ..., 2) Ι. χήρας Δ. Κ., 3) Α. Κ. του Δ., 4) Α. Κ. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, 5) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΑΡΟΧΗΣ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως οιονεί καθολικής διαδόχου της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "... Α.Ε." η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Μαντούβαλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/2/2009 αγωγή των υπό στοιχεία 1-4 ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 24772/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1229/2014 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24/11/2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής, Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Καγκάνης, ανέγνωσε την από 6/5/2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως. Οι πληρεξούσιοι του αναιρεσείοντος ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1, 2 και 3 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανιστεί κατά τη συζήτηση της υποθέσεως ή εμφανιστεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Αρείος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως, ποιός επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος.

διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικος του, τότε ερευνάται, αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε, ή επιδόθηκε, αλλά όχι νόμιμα και εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήση.

Εξάλλου, κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 226 παρ. 1 εδ. 3 και 4 Κ.Πολ.Δ., αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος, αμέσως μετά το τέλος της συνεδριάσεως, να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων, που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίστηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως, η αναβολή της συζητήσεως και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη μετ' αναβολή δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτήν και, επομένως, δεν χρειάζεται νέα κλήση του διαδίκου, όταν ο απολειπόμενος κατά τη μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε νομίμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση, ή είχε παραστεί νομίμως κατά την ίδια δικάσιμο, και, επομένως, με τη νόμιμη παράσταση και μη εναντίωσή του καλύφθηκε η τυχόν μη νόμιμη κλήτευση του κατά την αρχική δικάσιμο.

Αντιθέτως, αν κατά την αρχική δικάσιμο; δεν είχε κλητευθεί νομίμως να παραστεί και δεν παραστάθηκε ή δεν παραστάθηκε νομίμως, όπως συμβαίνει και όταν ο δικηγόρος, που εκπροσώπησε αυτόν κατά την αρχική δικάσιμο, δεν είχε πληρεξουσιότητα, η από το πινάκιο αναβολή της υποθέσεως και η εγγραφή αυτής για τη νέα, μετ' αναβολή, δικάσιμο δεν ισχύει ως κλήτευση για τη νέα δικάσιμο (ΑΠ660/14,1968/13,2157/07).

Κατ' ακολουθίαν αυτών πρέπει: Ι. να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως: α) ως προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο Ν. Π. (υπό την ιδιότητα με την οποία απευθύνεται κατ' αυτού η τελευταία) ενόψει αφενός της μη εμφανίσεως αυτού κατά την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (7-12-15), που ορίστηκε μετ' αναβολή απ' αυτή της 18-5-2015, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου ουδέ υποβολής της από το άρθρο 242 ΚΠολΔ δηλώσεως και αφετέρου της μη αποδεικνυομένης από του επισπεύδοντος αυτή (συζήτηση) αναιρεσείοντα κλητεύσεως του ως άνω αναιρεσιβλήτου προς παράστασή του κατά την εν λόγω δικάσιμο της 7-12-15, σημειουμένου ότι η κατά τη δικάσιμο της 18-5-15 δοθείσα εκ του πινακίου αναβολή για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (7-12-15) δεν ισχύει ως κλήτευση του απολειπομένου ως άνω αναιρεσιβλήτου για το λόγο ότι η παράστασή του κατά τη δικάσιμο αυτή (18-5-15) δεν ήταν νόμιμη, καθόσον ο προς υποβολή του αιτήματος της αναβολής για λογαριασμό του παρασταθείς δικηγόρος Αθηνών Νικόλαος Μερτζάνης δεν αποδεικνύεται ότι είχε πληρεξουσιότητα να τον εκπροσωπήσει και να ζητήσει την αναβολή της συζήτησης με αποτέλεσμα να μην καλύπτεται, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, η έλλειψη κλητεύσεως αυτού για την ως άνω, μετ' αναβολή, δικάσιμο β)ως προς τη δευτέρα, τρίτο και τετάρτη των αναιρεσιβλήτων (Ι., Α.

και Α. Κ.) ενόψει της μη αποδεικνυομένης εμπροθέσμου κλητεύσεως αυτών, οι οποίοι, ως κάτοικοι ..., δεν κλητεύθηκαν, εγκαίρως, σύμφωνα με τις διατάξεις (άρθρο 19) του εφαρμοζομένου στην ένδικη περίπτωση υπ' αριθμ. 1393/2007 Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την αρχική δικάσιμο (της 18.5.15), όπως αυτό προκύπτει από τις μετ' επικλήσεως από τον αναιρεσείοντα προσκομιζομένες υπ' αριθμ. 10278Δ, 10279Δ, 10280Δ/2015 εκθέσεις επιδόσεως του δικ.

Επιμελητή του Πρωτ. Αθηνών Γ. Ξ. προς τον Εισαγγελέα Εφετών και τις από 25/2/15 έντυπες βεβαιώσεως επιδόσεως των αρμοδίων … αρχών (βλ. 1418,1419 και 1421/13.3.15 έγγραφο της Εισαγ. Του Αρείου Πάγου), με τις οποίες βεβαιώνεται, ότι ακριβές αντίγραφο της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως επιδόθηκε, ταχυδρομικώς, στους παραπάνω αναιρεσιβλήτους την 18.2.15, δηλαδή πριν την πάροδο του οριζομένου στη διάταξη του άρθρου 228 ΚΠολΔ και ως επαρκούς, κατά το άρθρο 19 του παραπάνω Κανονισμού κρινομένου (ΑΠ 1207/2010) χρονικού διαστήματος των 90 ημερών από τη δικάσιμο,

ΙΙ. να χωρήσει νομίμως η συζήτηση της ενδίκου αιτήσεως ως προς την παρισταμένη πέμπτη αναιρεσίβλητη - εναγομένη (... AE), χωριζομένης της υποθέσεως ως προς την εν λόγω διάδικο, κατ' άρθρ. 576 παρ. 3 ΚΠολΔ, ενόψει της συνδέουσας αυτήν με τους λοιπούς αναιρεσιβλήτους [ως προς τους οποίους, κατά τα προεκτεθέντα κηρύσσσεται απαράδεκτη η συζήτηση] ομοδικίας ως απλής.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι η ένδικη αίτηση αναιρέσεως παραδεκτώς στρέφεται κατά της παραπάνω πέμπτης αναιρεσίβλητης, η οποία υπήρξε στη δευτεροβάθμια δίκη (απλή) ομόδικος του αναιρεσείοντος, [ως εξ αδικοπραξίας αμφότεροι εναχθέντες] ενόψει του ότι η προσβαλλομένη απόφαση περιέχει διάταξη επιβλαβή για τον αναιρεσείοντα συνισταμένη στην αποδοχή προταθείσας από την εν λόγω ομόδικό του συστάσεως παραγραφής και ταυτοχρόνως επωφελή για την τελευταία (Ολ ΑΠ 15/1996, ΑΠ 356/2006).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας, με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει, δηλαδή, να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως, είχε προταθεί νομίμως στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Το γεγονός, εξάλλου, ότι ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας δεν έχει σημασία, γιατί, ναι μεν η εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου είναι έργο αυτεπάγγελτης ενέργειας του δικαστή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι όλοι οι νόμοι είναι δημοσίας τάξεως.

Αλλά και οι λόγοι που ανάγονται στη δημόσια τάξη είναι δεκτοί για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου, εφόσον στηρίζονται στο πραγματικό υλικό, που υποβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και εφόσον γίνεται σαφής επίκληση στο αναιρετήριο.

Συνεπώς, ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και να αναφέρεται ο χρόνος και ο τρόπος προτάσεως του ή επαναφοράς του στο ανώτερο δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος, (Ολ. ΑΠ 15/2000 ΑΠ 780/2004, ΑΠ 139/2001).

Κατ' ακολουθίαν αυτών; ο τέταρτος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται από τον αναιρεσείοντα η, από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, αιτίαση με την επίκληση ότι, κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των, ουσιαστικού δικαίου, διατάξεων των άρθρων 937, 261 και 263 ΑΚ η προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη την προς απόκρουση της ένδικης αγωγής προταθείσα από την πέμπτη των αναιρεσιβλήτων (ανώνυμη εταιρεία ...) ένσταση πενταετούς παραγραφής δεχθείσα, εσφαλμένως, τη μη συνδρομή περιπτώσεως διακοπής αυτής κρίνεται απορριπτέος ως απαράδεκτος ενόψει, αφενός της μη επικλήσεως προβολής του; συνιστώντας αντένσταση, ως άνω ισχυρισμού ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου της ουσίας και αφετέρου της μη συνδρομής κάποιας από τις αναφερόμενες στη διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ προϋποθέσεως η οποία να καθιστά παραδεκτή την προβολή αυτού.

Κατ' ακολουθίαν όλων των ως άνω αναφερθέντων και ενόψει της μη προβολής άλλου αναιρετικού λόγου, που ν' αφορά στην παρισταμένη πέμπτη αναιρεσίβλητη, πρέπει ν' απορριφθεί, ως προς αυτή, η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρ. 495/παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη της ως άνω πέμπτης αναιρεσίβλτης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΚΗΡΥΣΣΕΙ απαράδεκτη τη συζήτηση της (από 24.11.14 και με αριθμ. καταθ. 245/14) αιτήσεως αναιρέσεως της 1229/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς τους πρώτο, δευτέρα, τρίτο και τετάρτη των αναιρεσιβλήτων.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ τον χωρισμό της υποθέσεως ως προς την πέμπτη αναιρεσίβλητη.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την παραπάνω αίτηση αναιρέσεως ως προς αυτήν (πέμπτη αναιρεσίβλητη) ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της πέμπτης αναιρεσίβλητης από δύο χιλιάδες (2000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Μαΐου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Μαΐου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ