Appeal against dismissal of illegal employment termination claim; Supreme Court quashes appeal and remands for judgment.

Απόφαση 84 / 2016 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 84/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Στυλιανή Γιαννούκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Χαράλαμπο Μαχαίρα, Γεώργιο Αναστασάκο, Σοφία Καρυστηναίου και Μαρία Νικολακέα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της υπό εκκαθάριση ετερόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "...." η οποία εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αμαλία Κουτσοκέρα και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου : Α. Γ. του Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Σιαμαντά και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-7-2013 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ναυπάκτου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 157/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 149/2014 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7-1-2015 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Σοφία Καρυστηναίου ανέγνωσε την από 25-9-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η από 7-1-2015 αίτηση για αναίρεση της 149/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Στο άρθρο 560 αρ.1 ΚΠολΔ ορίζεται ότι "κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση [μεταξύ συγκεκριμένων περιπτώσεων] και αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου". Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

2. Στην υποπαράγραφο ΙΑ. 12, που φέρει τον τίτλο "Αποζημίωση απόλυσης ιδιωτικών υπαλλήλων με σχέση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου" του άρθρου πρώτου του Ν 4093/2012, όπως τροποποιήθηκε από την παράγραφο 9 του άρθρου 10 της από 19-11-2012 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (Α' 229), η οποία κυρώθηκε (εμπρόθεσμα, μέσα στο 3μηνο) με το Ν.4111/2013 αρθ. 34 και τις ταυτάριθμες παραγράφους του (9 και 10).

ορίζονται τα εξής: "1. Από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου η διάταξη του άρθρου 1 του ν. 2112/1920 (Α' 67), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει και το εδάφιο β' της παραγράφου 2 του άρθρου 74 του ν. 3863/2010 (Α' 115), όπως αυτό τροποποιήθηκε από το εδάφιο β' της παρ. 5 του άρθρου 17 του ν. 3899/2010 (Α' 212) αντικαθίστανται ως εξής: 1. Η καταγγελία σύμβασης εργασίας ιδιωτικού υπαλλήλου με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου, διάρκειας πέραν των δώδεκα (12) μηνών, δεν δύναται να πραγματοποιηθεί χωρίς προηγούμενη έγγραφη προειδοποίηση του εργοδότη, και η οποία θα ισχύει από την επομένη της γνωστοποίησης της προς τον εργαζόμενο με τους εξής όρους ....

δ) Για υπαλλήλους που έχουν υπηρετήσει από δέκα (10) έτη συμπληρωμένα και άνω απαιτείται προειδοποίηση τεσσάρων (4) μηνών πριν την απόλυση. Εργοδότης που προειδοποιεί εγγράφως τον εργαζόμενο ιδιωτικό υπάλληλο κατά τα ανωτέρω, καταβάλει στον απολυόμενο το ήμισυ της αποζημίωσης απόλυσης για καταγγελία χωρίς προειδοποίηση. 2.

Από την έναρξη ισχύος του παρόντος η παράγραφος 1 του άρθρου 3 του ν. 2112/1920, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, αντικαθίσταται ως εξής: 3.1. Εργοδότης που παραμελεί την υποχρέωση προειδοποίησης για καταγγελία σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου ιδιωτικού υπαλλήλου οφείλει να καταβάλει στον απολυόμενο υπάλληλο αποζημίωση απόλυσης ως κατωτέρω, εκτός αν οφείλεται μεγαλύτερη αποζημίωση βάσει σύμβασης ή εθίμου ως εξής:

Χρόνος υπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη ... 16 έτη συμπληρωμένα και άνω, ποσό αποζημίωσης 12 μηνών. Ο υπολογισμός της ως άνω αποζημίωσης γίνεται με βάση τις τακτικές αποδοχές του τελευταίου μήνα υπό καθεστώς πλήρους απασχόλησης. Το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 1 του άρθρου 5 του ν. 3198/1955 (Α' 98) εξακολουθεί να ισχύει.

Και στις δύο ως άνω παραγράφους, δεν γίνεται οποιαδήποτε άλλη διάκριση, καθόσον αφορά την παρεχόμενη με το τελ. εδάφιο της παρ. 1 Υποπαρ.ΙΑ 12 ν.4093/2012, όπως ισχύει, δυνατότητα στον εργοδότη, να καταβάλλει το ήμισυ της δικαιούμενης αποζημίωσης απόλυσης, μετά έγγραφη προειδοποίηση του εργαζόμενου, ο χρόνος της οποίας ορίζεται σταθερά σε 4 μήνες, για όσους έχουν συμπληρώσει 10 έτη και άνω απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη, χωρίς επίσης να διαλαμβάνεται στις εν λόγω διατάξεις οποιαδήποτε άλλη διάκριση αναφορικά με εργαζόμενους που έχουν συμπληρώσει την πέραν των 10 ετών απασχόληση στον ίδιο εργοδότη και δη τέτοια άνω των 17 ετών, που ν' ασκεί έννομη επιρροή στην, ως άνω, παρεχόμενη δυνατότητα μειώσεως κατά το ήμισυ της εν λόγω αποζημίωσης μετά τήρηση της τασσόμενης προθεσμίας.

Ο υπολογισμός της άνω αποζημίωσης γίνεται βάσει των τακτικών αποδοχών του τελευταίου μήνα υπό καθεστώς πλήρους απασχόλησης. Το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 1 του άρθρου 5 του ν. 3198/1955 (Α' 98) εξακολουθεί να ισχύει. 3. Επιπρόσθετα ο νομοθέτης με στόχο τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων με αυξημένη προϋπηρεσία, περιέλαβε μεταβατική διάταξη η οποία προβλέπει για τους εργαζόμενους που κατά τη δημοσίευση του νόμου αυτού (4093/2012) έχουν υπηρεσία στον ίδιο εργοδότη 17 έτη συμπληρωμένα και άνω , ότι, εκτός της προβλεπόμενης στην προηγούμενη περίπτωση αποζημίωσης, δικαιούνται επιπλέον αποζημίωσης η οποία αυξάνεται κατά ένα μηνιαίο μισθό για κάθε επιπλέον έτος υπηρεσίας μέχρι και τους 12 μηνιαίους μισθούς για όσους έχουν συμπληρώσει 28 έτη και άνω προϋπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη.

Για τον ανωτέρω υπολογισμό λαμβάνονται υπόψη: α) ο χρόνος προϋπηρεσίας που είχε συμπληρώσει ο υπάλληλος κατά τη δημοσίευση του νόμου αυτού (4093/2012) ανεξάρτητα από το χρόνο απόλυσης του και β) οι τακτικές αποδοχές του τελευταίου μήνα υπό καθεστώς πλήρους απασχόλησης που δεν υπερβαίνουν το πόσο των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ.

Σε περίπτωση που συντρέχουν οι προϋποθέσεις του δεύτερου εδαφίου του άρθρου 8 του ν. 3198/1955, όπως αυτό έχει τροποποιηθεί, λαμβάνονται υπόψη για τον ανωτέρω υπολογισμό οι τακτικές αποδοχές του τελευταίου μήνα υπό καθεστώς πλήρους απασχόλησης, με την επιφύλαξη του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 5 του ν. 3198/1955".

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι, την ειδικά προβλεπόμενη επιπλέον αποζημίωση της περίπτωσης 3 της υποπαραγράφου ΙΑ. 12 του άρθρου πρώτου του νόμου του Ν.4093/2012, όπως αντικαταστάθηκε με την παράγραφο 10 του άρθρου 34 ν. 4111/2013, την δικαιούνται μόνον εργαζόμενοι οι οποίοι στις 12-11-2012, ημερομηνία δημοσίευσης του ν. 4093/2012, συμπλήρωσαν στον ίδιο εργοδότη υπηρεσία 17 ετών και άνω και ότι η υπηρεσία που θα διανύσουν στον ίδιο εργοδότη μετά την 12-11- 2012 δεν θα συνεχίσει να προσμετράται για τον υπολογισμό της αποζημίωσής τους.

Δηλαδή, η επιπλέον αυτή αποζημίωση θα παγιωθεί στον αριθμό των μισθών στον οποίο έχει ανέλθει την 12-11-2012, οποτεδήποτε κι αν απολυθούν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι με σχέση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου με υπηρεσία στον ίδιο εργοδότη άνω των 17 ετών, μετά από αυτή την ημερομηνία, καθώς ο μεταγενέστερος χρόνος υπηρεσίας τους δε θα λαμβάνεται πλέον υπόψη.

Περαιτέρω, για την επιπλέον αυτή αποζημίωση ναι μεν ο νομοθέτης δεν το αναφέρει ρητά, πλην όμως, εφόσον η καταγγελία της σύμβασης εργασίας γίνεται με προειδοποίηση, οφείλεται και στην περίπτωση αυτή το ήμισυ αυτής. Τούτο συνάγεται ευθέως, πρωτίστως από την υποπαράγραφο ΙΑ. 12 εδ. 1 Ν.4093/2012, όπως ισχύει, που αναφέρεται γενικά σε κάθε καταγγελία σύμβασης εργασίας ιδιωτικού υπαλλήλου αορίστου χρόνου, διάρκειας πέραν των 12 μηνών, (χωρίς άλλη χρονική διάκριση) για την οποία, μετά τήρηση της οριζόμενης προηγούμενης έγγραφης προειδοποίησης, ο εργοδότης καταβάλλει, σε κάθε περίπτωση, στο απολυόμενο το ήμισυ της αποζημίωσης απόλυσης χωρίς προειδοποίηση, εκ τούτου δε και ανεξάρτητα από το συνολικό χρόνο προϋπηρεσίας του εργαζόμενου καθώς επίσης και από το τελευταίο εδάφιο αυτής, κατά το οποίο "Εργοδότης που προειδοποιεί εγγράφως τον εργαζόμενο κατά τα ανωτέρω, καταβάλλει στον απολυόμενο το ήμισυ της κατά τα επόμενο εδάφιο του παρόντος αποζημίωσης", και εκ τρίτου, από τη διάταξη του εδαφ.3 αυτού, στο οποίο γίνεται σαφής αναφορά σε "αποζημίωση απόλυσης επί πλέον της προβλεπόμενης στην προηγούμενη περίπτωση", από τα οποία συνάγεται ότι κυρίαρχο στοιχείο αποτελεί η προειδοποίηση, με την τήρηση της οποίας ο εργοδότης καταβάλει σε κάθε περίπτωση, στον απολυόμενο το ήμισυ της αποζημίωσης απόλυσης χωρίς προειδοποίηση.

Συνακόλουθα, είναι σύμφωνη με τα παραπάνω, δηλαδή τόσο με τη γραμματική, όσο και με την τελολογική ερμηνεία της προαναφερόμενης διάταξης νόμου και η διάκριση που γίνεται στον συνημμένο στην υπ' αριθμ. 26352/839/28-11- 2012 ερμηνευτική εγκύκλιο του Υπουργείου Εργασίας πίνακα, αναφορικά με την επιπλέον αποζημίωση της περίπτωσης 3 της υποπαραγράφου ΙΑ. 12 του άρθρου πρώτου του νόμου του Ν.4093/2012 στις περιπτώσεις καταγγελίας εργασιακών συμβάσεων αορίστου χρόνου ιδιωτικών υπαλλήλων με ή χωρίς προειδοποίηση.

3.Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, με την 59/2013 αγωγή της ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ναυπάκτου, επί της οποίας η προσβαλλόμενη, επικαλούμενη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου που συνήφθη με την εναγομένη, στο εργαστήριο της οποία αυτή εργάσθηκε ως βοηθός μικροβιολόγου επί 28 έτη, η οποία καταγγέλθηκε εγγράφως με τετράμηνη προειδοποίηση, εκθέτει ότι η επιπλέον αποζημίωση της καταβλήθηκε μειωμένη κατά παράβαση της περίπτωσης 3 της υποπαραγράφου ΙΑ 12 του πρώτου άρθρου του ν. 4093/2012 και ζητούσε την επιπλέον καταβολή ποσού 11.479,23 ευρώ. .

Επί της αγωγής εκδόθηκε η 157/2013 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Ναυπάκτου, με την οποία αυτή απορρίφθηκε ως μη νόμιμη. Κατά της ως άνω αποφάσεως η ενάγουσα άσκησε έφεση ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου το οποίο, δικάζοντος ως Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, όπως από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση της προκύπτει, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Στις 1-7-1984 η ενάγουσα προσελήφθη από την νόμιμη εκπρόσωπο της εναγομένης, Π.

Κ.-Γ. (η οποία τότε διατηρούσε ατομική επιχείρηση) με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, προκειμένου να εργαστεί στο μικροβιολογικό εργαστήριο που διατηρούσε η τελευταία στη ... ως βοηθός μικροβιολόγου. Περί το έτος 2004 η μέχρι πρότινος ατομική επιχείρηση μετατράπηκε σε εταιρική και ειδικότερα σε ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "..." ενώ ακολούθως μετασχηματίστηκε σε ετερόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "...", μορφή την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα.

Οι προαναφερθείσες αλλαγές στη μορφή της εναγομένης επιχείρησης ουδόλως επηρέασαν την εργασιακή σχέση της ενάγουσας, η οποία εργάζονταν επί πενθήμερο εβδομαδιαίως, με απασχόληση 30 ωρών την εβδομάδα και 6 ωρών ημερησίως και αμείβονταν με τον εκάστοτε συμφωνημένο μισθό, που της καταβάλλονταν στο τέλος κάθε ημερολογιακού μήνα.

Στις 22-2-2013 η εναγόμενη επέδωσε στην ενάγουσα καταγγελία της ένδικης σύμβασης εργασίας με προειδοποίηση 4 μηνών, δηλώνοντας της παράλληλα ότι θα παύσει την εργασία της στις 23-6-2013" ημεροχρονολογία κατά την οποία η ενάγουσα συμπλήρωνε χρόνο υπηρεσίας στην εναγόμενη 29 ετών, δηλαδή ανώτερο των 16 ετών, διατηρώντας παράλληλα δικαίωμα προς είσπραξη και της επιπλέον αποζημίωσης της περίπτωσης 3 της υποπαραγράφου ΙΑ. 12 του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012.

καθώς στις 12-11-2012 είχε συμπληρώσει συνεχόμενο χρόνο υπηρεσίας στην εναγόμενη άνω των 17 ετών. Σύμφωνα δε με τους υπολογισμούς της εναγομένης η συνολικά οφειλόμενη στην ενάγουσα κατά τα ως άνω αποζημίωση απόλυσης ανέρχονταν στο ποσό των 22.958,46 Ευρώ, το οποίο αναλύονταν ως εξής: α) ως αποζημίωση απόλυσης, σύμφωνα με τις περιπτώσεις 1 και 2 της υποπαραγράφου ΙΑ. 12 του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012, το ποσό των [1.639,89 Ευρώ (ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές κατά το χρόνο της απόλυσης) Χ 12 μήνες (λόγω χρόνου υπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη 16 ετών και άνω) = 19.678,68 Ευρώ : 2 {λόγω καταγγελίας με προειδοποίηση)] 9.839,34 Ευρώ, β) ως επιπλέον αποζημίωση της περίπτωσης 3 της υποπαραγράφου ΙΑ. 12 του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012 το ποσό των [1.639,89 Ευρώ (ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές κατά το χρόνο της απόλυσης) Χ 12 μήνες (λόγω χρόνου υπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη στις 12-11-2012 28 ετών και άνω)= 19.678,68 Ευρώ : 2 (λόγω καταγγελίας με προειδοποίηση)] 9.839,34 Ευρώ και συνολικά το ποσό των (9.839,34 + 9.839,34) 19.678,68 Ευρώ, πλέον της προσαύξησης 1/6 επί του τελευταίου ποσού, που αφορά στην αναλογία από τον συνυπολογισμό των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας, εκ (19.678,68 Χ1/6) 3.279,78 Ευρώ.

Ήτοι συνολικά η εναγόμενη, για την ανωτέρω αιτία, κατέβαλε στην ενάγουσα (με παρακατάθεση στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, καθόσον η τελευταία αρνήθηκε να το παραλάβει) το συνολικό ποσό των (19.678,68 + 3.279,78) 22.958,46 Ευρώ, σε έξι (6) ισόποσες διμηνιαίες δόσεις των 3.826,41 Ευρώ εκάστη, κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 74 παρ. 3 ν. 3863/2010, καθόσον το συνολικό ποσό της αποζημίωσης υπερέβαινε τις αποδοχές δύο (2) μηνών.

Από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, ωστόσο, αλλά και σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στη μείζονα σκέψη της παρούσας, αποδείχθηκε ότι η εναγόμενη προέβη σε εσφαλμένο υπολογισμό της επιπλέον αποζημίωσης της περίπτωσης 3 της υποπαραγράφου ΙΑ. 12 του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012, καθόσον αυτή έπρεπε να καταβληθεί στην ενάγουσα ολόκληρη και όχι κατά το ήμισυ, όπως η αποζημίωση των προηγούμενων περιπτώσεων (1 και 2) της ίδιας ως άνω διάταξης κι ως εκ τούτου έπρεπε να της καταβληθεί συνολικά το ποσό των 34.437,69 Ευρώ και δη:

α) ως αποζημίωση απόλυσης, σύμφωνα με τις περιπτώσεις 1 και 2 της υποπαραγράφου ΙΑ. 12 του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012, το ποσό των [1.639,89 Ευρώ (ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές κατά το χρόνο της απόλυσης) Χ 12 μήνες {λόγω χρόνου υπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη 16 ετών και άνω) = 19.678,68 Ευρώ : 2 (λόγω καταγγελίας με προειδοποίηση)] 9.839,34 Ευρώ, β) ως επιπλέον αποζημίωση της περίπτωσης 3 της υποπαραγράφου ΙΑ. 12 του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012 το ποσό των [1.639,89 Ευρώ (ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές κατά το χρόνο της απόλυσης) Χ 12 μήνες (λόγω χρόνου υπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη στις 12-11-2012 28 ετών και άνω) = 19.678,68 Ευρώ και συνολικά το ποσό των (9.839,34 + 19.678,68) 29.518,02 Ευρώ, πλέον της προσαύξησης 1/6 επί του τελευταίου ποσού, που αφορά στην αναλογία από τον συνυπολογισμό των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας, εκ (29.518,02 Χ 1/6) 4.919,67 Ευρώ.

Επομένως, η εναγόμενη οφείλει στην ενάγουσα τη διαφορά ανάμεσα στην ορθά υπολογιζόμενη κατά τα ανωτέρω και την προσφερθείσα αποζημίωση απόλυσης, που ανέρχεται στο ποσό των (34.437,69 - 22.958,46) 11.479,23 Ευρώ".

4. Με την κρίση του αυτή, το Μονομελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, παραβίασε ευθέως τις προδιαληφθείσες διατάξεις της Υποπαραγρ. ΙΑ. 12 εδαφ/1,2,3 του Ν. 4093/2012 όπως νυν ισχύει. Και τούτο διότι, η εναγόμενη εργοδότρια, ουδόλως παραμέλησε την υποχρέωση προειδοποίησης για την καταγγελία της συνδέουσας αυτήν με την ενάγουσα σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου, αλλά αντιθέτως κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης τήρησε αυτήν. Συνακόλουθα ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 560 παρ. 1 ΚΠολΔ με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ρηθείσα αναιρετική πλημμέλεια, για την ως άνω αιτία, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Στη συνέχεια πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

6. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή ισχύει ήδη μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο 65 παρ. 1 του Ν. 4139/2013, αν Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για οποιονδήποτε άλλο λόγο, εκτός από εκείνους που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 (για υπέρβαση δικαιοδοσίας και για παράβαση των διατάξεων των σχετικών με την αρμοδιότητα), μπορεί να κρατήσει την υπόθεση και να την δικάσει, αν κατά την κρίση του δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση. Επομένως, αφού η υπόθεση δεν απαιτεί περαιτέρω έρευνα, μετά την, αναίρεσή της, πρέπει ο 'Αρειος Πάγος να την κρατήσει και να την δικάσει.

Εν προκειμένω, η ενάγουσα με την αγωγή της, όπως προεκτέθηκε, επικαλούμενη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και προσφορά εργασίας στο εργαστήριο της εναγομένης ως βοηθός μικροβιολόγου επί 28 έτη, έγγραφη καταγγελία αυτής, με τετράμηνη προειδοποίηση, καθώς και ότι η επιπλέον αποζημίωση της καταβλήθηκε μειωμένη κατά παράβαση της περίπτωσης 3 της υποπαραγράφου ΙΑ 12 του πρώτου άρθρου του ν.4093/2012, ζήτησε την επιπλέον καταβολή ποσού 11.479,23 ευρώ.

Με το περιεχόμενο αυτό, η αγωγή, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν δεν είναι νόμιμη. Έτσι, λοιπόν, το Μονομελές Πρωτοδικείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αν και η αγωγή δεν ήταν νόμιμη, εσφαλμένα εφαρμόζοντας τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις της υποπαραγράφου ΙΑ. 12, του άρθρου πρώτου του Ν 4093/2012, όπως τροποποιήθηκε από την παράγραφο 9 του άρθρου 10 της από 19-11-2012 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (Α' 229), η οποία κυρώθηκε (εμπρόθεσμα, μέσα στο 3μηνο) με το Ν.4111/2013 αρθ. 34 και τις ταυτάριθμες παραγράφους του (9 και 10) την έκρινε νόμιμη και στη συνέχεια την δέχθηκε ως βάσιμη και κατ' ουσίαν, εξαφανίζοντας την εκκαλούμενη απόφαση του Ειρηνοδικείου με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή ως μη νόμιμη.

Εφόσον η αγωγή δεν είναι νόμιμη, ορθώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο εφήρμοσε το νόμο και συνεπώς όσα αντίθετα υποστηρίζει η εκκαλούσα με τον λόγο εφέσεώς της κρίνονται απορριπτέα ως αβάσιμα και πρέπει η έφεση της ν' απορριφθεί στο σύνολό της. Τέλος η αναιρεσίβλητη-εκκαλούσα, που ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί

στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας-εφεσίβλητης άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ) όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ' αριθμ. 149/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου.

ΚΡΑΤΕΙ την υπόθεση και ΔΙΚΑΖΕΙ την από 8-1-2014 έφεση.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατ' ουσίαν την έφεση κατά της υπ' αριθμ. 157/2013 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Ναυπάκτου.

Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει στο ποσό δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Νοεμβρίου 2015. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 25 Ιανουαρίου 2016.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ