Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to properly raise procedural objection in lower courts.

Απόφαση 84 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 84/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Aσπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 15 Οκτωβρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Σ. Κ. του Δ. και 2)Δ. Κ. του Σ., κατοίκων…, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Ράπτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. συζ. Π. Α., το γένος Β. Κ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Μπουγά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/10/2007 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Άμφισσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 37/ΤΜ64/2007/2008 του ίδιου Δικαστηρίου, 60/2012 μη οριστική και 64/2013 οριστική του Τριμελούς Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26/1/2014 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 1/10/2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων της στη δικαστική δαπάνη της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 501, 502 παρ.1, 503 παρ.1, 513 παρ.1β', 516 παρ.1, 518 παρ.1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο ενάγων που παρέλειψε πρωτοδίκως να καταβάλει το δικαστικό ένσημο και ως εκ τούτου ερημοδικάσθηκε (πλασματικά) μπορεί, εκτός από την (αιτιολογημένη) ανακοπή ερημοδικίας να ασκήσει, παράλληλα, και έφεση κατά της ερήμην αυτού εκδοθείσας οριστικής απόφασης που απέρριψε την αγωγή του, από τη δημοσίευσή της.

Στην περίπτωση αυτή η έφεση ασκείται επικουρικά, υπό την αίρεση της απόρριψης της ανακοπής ερημοδικίας, αν δε γίνει δεκτή η τελευταία, η έφεση στερείται πλέον αντικειμένου. Όσο εκκρεμεί η ανακοπή ερημοδικίας στον πρώτο βαθμό ή στο δεύτερο βαθμό, η συζήτηση της έφεσης είναι απαράδεκτη (ΑΠ 1782/2002 ΕλλΔνη 45.94).

Εξάλλου, ο από το άρθρο 559 αρ.14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται και από τη μη κήρυξη απαραδέκτου της συζήτησης ενδίκου μέσου, για το ορισμένο όμως του λόγου αυτού πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι το απαράδεκτο που δημιουργήθηκε από την παραβίαση συγκεκριμένης δικονομικής διάταξης είχε προταθεί στο πρωτοβάθμιο και είχε επαναφερθεί νομίμως στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, καθοριζομένου συγχρόνως και του νόμιμου τρόπου προβολής ή επαναφοράς του σχετικού ισχυρισμού στο δικαστήριο της ουσίας (με λόγο έφεσης ή με τις προτάσεις στο εφετείο), εκτός αν συντρέχει κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ (ΑΠ 2246/2009).

Ειδικότερα, κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ, το οποίο εφαρμόζεται για όλους τους λόγους αναίρεσης που περιοριστικώς ορίζονται στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παραβίαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Έτσι, είναι απαράδεκτος ως αόριστος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση έφεσης κατά πρωτόδικης ερήμην απόφασης, αν δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας το πιο πάνω απαράδεκτο, δεδομένου ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν εμπίπτει στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ.

Στην προκείμενη περίπτωση, από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης προκύπτουν τα εξής: Με την 37/27.11.2008 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας απορρίφθηκε η από 5/10/2007 διεκδικητική αγωγή κυριότητας ακινήτου της αναιρεσίβλητης κατά των αναιρεσειόντων, λόγω μη καταβολής του απαιτούμενου για το αντικείμενό της δικαστικού ενσήμου και της εντεύθεν πλασματικής ερημοδικίας της.

Κατά της ερήμην οριστικής αυτής απόφασης η αναιρεσίβλητη άσκησε την από 25/2/2009 ανακοπή ερημοδικίας, και εκδόθηκε η 17/10.3.2010 εν μέρει οριστική απόφαση του ίδιου πιο πάνω δικαστηρίου, με την οποία, αφού έγινε δεκτή η ανακοπή και εξαφανίσθηκε η 37/2008 ερήμην απόφαση, αναβλήθηκε η έκδοση οριστικής απόφασης και διατάχθηκε η επανάληψη της συζήτησης, προκειμένου να διενεργηθεί πραγματογνωμοσύνη ως προς την ταυτότητα του επίδικου ακινήτου.

Ακολούθως, η αναιρεσίβλητη άσκησε κατά των αναιρεσειόντων την από 10/6/2010 έφεσή της κατά της ίδιας 37/2008 ερήμην οριστικής απόφασης, η συζήτηση της οποίας ενώπιον του Εφετείου Λαμίας ορίστηκε αρχικά για τη δικάσιμο της 11.10.2011, κατά την οποία ματαιώθηκε και επαναφέρθηκε με την από 8/11/2011 κλήση της αναιρεσίβλητης στη δικάσιμο της 10/1/2012.

Επί της εφέσεως αυτής εκδόθηκε αρχικά η 60/2012 εν μέρει οριστική απόφαση του Εφετείου Λαμίας, ερήμην των αναιρεσειόντων, με την οποία αφού έγινε δεκτή η έφεση και εξαφανίσθηκε η πρωτόδικη ερήμην απόφαση (μετά και την καταβολή του απαιτούμενου δικαστικού ενσήμου από την αναιρεσίβλητη) αναβλήθηκε η έκδοση οριστικής απόφασης, προκειμένου να συμπληρωθούν οι αποδείξεις με την εξέταση του μάρτυρα απόδειξης Ν.

Κ. και της αναιρεσίβλητης (ενάγουσας) στο ακροατήριο του Εφετείου, το οποίο, στη συνέχεια, με την 64/2013 οριστική απόφασή του, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, δέχθηκε κατ' ουσία την ένδικη αγωγή της αναιρεσίβλητης. Οι αναιρεσείοντες, με τον μοναδικό από τον αρ.14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης κατά της 64/2013 οριστικής και της 60/2012 μη οριστικής απόφασης του Εφετείου Λαμίας αποδίδουν στην τελευταία απόφαση την πλημμέλεια ότι κατά παράβαση του άρθρου 513 παρ.1β' ΚΠολΔ δεν κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της πιο πάνω έφεσης, διότι αυτή έλαβε χώρα κατά το χρόνο που εκκρεμούσε η έκδοση οριστικής απόφασης επί της ήδη ασκηθείσας ανακοπής ερημοδικίας κατά της ίδιας (37/2008) ερήμην απόφασης.

Εφόσον, όμως, δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στο αναιρετήριο για το αν ο πιο πάνω ισχυρισμός περί απαραδέκτου της συζήτησης της έφεσης προβλήθηκε νομίμως και με ποιο τρόπο στο δικαστήριο της ουσίας από τους εφεσιβλήτους και ήδη αναιρεσείοντες, ο λόγος αναίρεσης είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της παριστάμενης αναιρεσίβλητης, κατά το νόμιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26/1/2014 αίτηση των Σ. και Δ. Κ. για αναίρεση της 64/2013 οριστικής και της 60/2012 μη οριστικής απόφασης του Εφετείου Λαμίας.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Φεβρουαρίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ