Supreme Court dismisses appeal against Church property acquisition via usufruct under Greek Civil Code.

Απόφαση 849 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 849/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπανδρέου, Μαρία Μουλιανιτάκη, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη, Μαρία Κουφούδη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Φεβρουαρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Κ. Γ. του Π. και Β., 2) Δ. Γ. του Π. και Β., 3) Ι. Γ. του Π. και Β., 4) Σ. Γ. του Π. και Β., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Λεωνίδα Λεωνίδου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πωβαρέτο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-11-2015 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 917/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2800/2019 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-7-2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρεται για συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου η από 15-7- 2019 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ ' αριθ. 2800/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 και 566 παρ. 1 Κ.ΠολΔ), είναι, συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).- Η διαδικαστική πορεία της υποθέσεως, έχει, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, ως εξής:

Με την ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών από 3-11-2015 αγωγή του, το ενάγον και ήδη αναιρεσίβλητο, Ν.Π.Δ.Δ με την επωνυμία "ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", εξέθετε ότι δυνάμει του άρθρου 83 του ν. 1811/1988 και της κυρωθείσης με το νόμο αυτό από 11-5-1988 συμβάσεως μεταξύ του Δημοσίου και της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου του ενάγοντος καταργήθηκε ο Ο.Δ.Ε.Π.

και περιήλθε σ'αυτό (ενάγον), η διοίκηση και διαχείριση της ρευστοποιητέας- εκποιητέας περιουσίας της Ιεράς Μονής Πετράκη, στην οποία περιλαμβάνεται και το επίδικο ακίνητο. Ότι η Ιερά Μονή Πετράκη έγινε κυρία του επιδίκου ακινήτου, ως τμήμα μείζονος μοναστηριακού δασοκτήματος "Κοκκιναρά", με παράγωγο τρόπο, με το από 25-1-1933 Π.Δ διαχωρισμού της ακίνητης περιουσίας της και με την παρ. 7 του άρθρου 51 του ερμηνευτικού νόμου 4301/2014 και με πρωτότυπο τρόπο με έκτακτη χρησικτησία.

Ότι οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες δήλωσαν στο Κτηματολογικό Γραφείο Αμαρουσίου ότι το επίδικο ανήκει στην κυριότητα τους, κατά ποσοστό 25%, δυνάμει του αναφερομένου συμβολαίου και καταχωρήθηκαν στο οικείο κτηματολογικό φύλλο, ως δικαιούχοι κατά το ως άνω ποσοστό ο καθένας. Ότι η πιο πάνω εγγραφή είναι ανακριβής και προσβάλλει το δικαίωμα κυριότητας της Ιεράς Μονής Πετράκη.

Με βάση το ιστορικό αυτό ζητούσε ν' αναγνωριστεί η κυριότητα της Ιεράς Μονής Πετράκη, επί του επιδίκου, να διαταχθεί η αποβολή των εναγομένων από αυτό και η διόρθωση της εσφαλμένης κτηματολογικής εγγραφής. Επί της αγωγής αυτής το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, εξέδωσε αντιμωλία των πιο πάνω διαδίκων την υπ'αριθ. 917/2017 οριστική απόφαση του, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή ως κατ' ουσία βάσιμη.

Κατά της απόφασης αυτής οι ήδη αναιρεσείοντες άσκησαν την 29-3-2017 έφεση τους, επί της οποίας το Μονομελές Εφετείο Αθηνών εξέδωσε κατά την τακτική διαδικασία αντιμωλία των διαδίκων την υπ' αριθ. 2800/2019, αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του, με την οποία δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ'ουσίαν την ως άνω έφεση. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδ.

α του Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή, όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (Ολ.ΑΠ 1/2016).

Η παράβαση, δε, συντελείται και επί παραλείψεως εφαρμογής κανόνος δικαίου ο οποίος είναι εφαρμοστέος κατ' αναλογίαν. (Α.Π 442/2012). Εξάλλου, με τον λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς.

Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κλπ. ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (ΟλΑΠ 11/2011).

Κατά διατάξεις του προϊσχύσαντος Βυζαντινορρωμαϊκού Δικαίου {ν. 7 Κωδ. (3.31), ν.44 πανδ.(7.34.), ν.26, Κωδ.(3.32), ν, 46 πανδ.(46.3), ν.1 πρ.πανδ. (41.9), ν.30 πανδ.(29.4), ν.2 πανδ. (20.5), ν.13 παρ.1, πανδ. (5.3)}, Κωδ. (3.32), ν. 46 πανδ.(46.3), ν. 1 πρ.πανδ. (41.9), ν.30 πανδ.(29.4), ν.2 πανδ. (20.5), ν, 13 παρ.1, πανδ. (5.3)}, οι οποίες, κατά το άρθρο 51 του ΕισΝΑΚ, έχουν εφαρμογή για τον πριν από την εισαγωγή του ΑΚ χρόνο, για την κτήση κυριότητας ακινήτων με τακτική χρησικτησία απαιτείται νόμιμος τίτλος που να έχει υποβληθεί σε μεταγραφή, καλή πίστη και νομή ακινήτου για χρονικό διάστημα τουλάχιστο δέκα ετών (ΑΠ 1197/2012).

Εξάλλου, κατά τις διατάξεις των νόμων 8 παρ.1 Κωδ. (7.39), 9 παρ.1 βασ. (50.14), 2 παρ.20 Πανδ. (41.4), 6 Πανδ. (44.3), 76 παρ. 1 Πανδ. (18.1) και 7 παρ.3 Πανδ. (23.3) του ως άνω βυζαντινορωμαϊκού δικαίου, οι οποίες, επίσης, έχουν εφαρμογή για τον πριν από την εισαγωγή του ΑΚ χρόνο, μπορούσε να αποκτηθεί κυριότητα επί ακινήτου και με έκτακτη χρησικτησία, κατόπιν ασκήσεως επ' αυτού νομής με διάνοια κυρίου και καλή πίστη επί συνεχή τριακονταετία, εκείνος δε που χρησιδέσποσε, μπορούσε να συνυπολογίσει στο χρόνο της δικής του νομής και το χρόνο όμοιας νομής του δικαιοπαρόχου του, εφόσον είχε γίνει με νόμιμο τρόπο καθολικός ή ειδικός διάδοχος αυτού (ΑΠ 69/2018).

Καλή πίστη, αποτελεί η ειλικρινής πεποίθηση του νομέα ότι με την κτήση της νομής του πράγματος δεν προσβάλλει κατ' ουσίαν το δικαίωμα κυριότητας τρίτου, όπως τούτο συμβαίνει όταν κάποιος κατέχει το πράγμα που του παραδόθηκε άτυπα κα, συνεπώς, άκυρα από τον κύριο για να το κατέχει ως δικό του, τη συνδρομή δε της καλής πίστης συνάγει ο δικαστής της ουσίας συμπερασματικά, από περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα (ΑΠ 69/2018).

Περαιτέρω, από τις διατάξεις του ν. 8 παρ. 1 Κωδ. (7.39), 2 παρ. 1 Βασ. (50.14), νεαρ. 111 και νεαρ. 131 κεφ. 6, που εφαρμόζονται σύμφωνα με το άρθρο 51 Εισ, Ν.ΑΚ, σαφώς προκύπτει ότι εκείνος που επί τεσσαρακονταετία νεμήθηκε με καλή πίστη ακίνητο που ανήκει κατά κυριότητα σε Ιερά Μονή γίνεται κύριος αυτού και μπορεί να το διεκδικήσει κατά παντός κατόχου και έχει κατά της Μονής ένσταση παραγραφής.

Ακόμη επί των ακινήτων κτημάτων των Ιερών Μονών (και επί εκείνων του Δημοσίου και της Αεροπορικής Αμύνης), σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 21 του ν.δ. 22.4/16-5-1926 "περί διοικητικής αποβολής από των κτημάτων του Δημοσίου, της Α/Α κλπ." που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 17 του Εισ.Ν. Κ. Πολ,Δ., ορίζεται ότι "τα εμπράγματα δικαιώματα αυτών δεν υπόκεινται σε καμία στο μέλλον παραγραφή, η δε αρξαμένη ουδεμία κέκτηται συνέπεια αν μέχρι της δημοσιεύσεως του δ/τος δεν συνεπληρώθη ο κατά τους ισχύοντες νόμους χρόνος παραγραφής".

Συνεπώς για την απόκτηση κυριότητας σε ακίνητο, που ανήκει σε Ιερά Μονή, με έκτακτη χρησικτησία και προς παραγραφή της εμπραγμάτου αξιώσεως της Μονής επί ακινήτου αυτής απαιτείται να έχει συμπληρωθεί μέχρι την 12-9-1915, χρόνος νομής σαράντα ετών, αφού έκτοτε ανεστάλη η συμπλήρωση της χρησικτησίας, ενώ από 26-5-1926, που ακόμα ίσχυε η αναστολή, απαγορεύτηκε η παραγραφή των εμπραγμάτων δικαιωμάτων σε ακίνητα των μονών και, συνεπώς, δεν είναι έκτοτε δυνατή η απόκτηση από άλλον κυριότητας σε αυτά με χρησικτησία (Ολ.Α.Π 15/2017).

Περαιτέρω, με τη διάταξη του άρθρου 2 παρ.1 του α.ν. 1539/1938 "περί προστασίας των δημοσίων κτημάτων", η ισχύς της οποίας διατηρήθηκε και μετά την εισαγωγή του ΑΚ, σύμφωνα με το άρθρο 53 Εισ.Ν.ΑΚ και επεκτάθηκε και υπέρ των Δήμων και Κοινοτήτων (άρθρο 1 του ν.δ/τος 31/1968) και υπέρ των κτημάτων των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου του άρθρου 1 παρ.4 του ν. 590/1977 "περί καταστατικού χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος" σύμφωνα με το άρθρο 62 παράγρ. 4 του ως άνω νόμου, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η Εκκλησία της Ελλάδος, οι μητροπόλεις, οι ενορίες και οι μονές (βλ.

ΑΠ 1906/2017) ,σε συνδυασμό με την παρ. 3 του άρθρου 3 και την παρ.1 του άρθρου 4 του ιδίου νόμου (1539/1938) προκύπτει ότι το Δημόσιο και τα προαναφερθέντα νομικά πρόσωπα, σε περίπτωση αυθαίρετης κατάληψης ακινήτων που ανήκουν στην κυριότητα τους από τρίτο, δεν στερούνται τη νομή τους επ' αυτών (Ολ.ΑΠ 8/2013, ΑΠ 184/2018). Εξάλλου, στο άρθρο 4 παρ.1 του ν. 3127/2003 "τροποποίηση και συμπλήρωση των νόμων 2308/1995 και 2664/1998 για την Κτηματογράφηση και το Εθνικό Κτηματολόγιο και άλλες διατάξεις (ΦΕΚ ΑΛ 67/19-3-2003)" ορίζεται ότι "Σε ακίνητο που βρίσκεται μέσα σε σχέδιο πόλεως ή μέσα σε οικισμό που προϋφίσταται του έτους 1923 ή μέσα σε οικισμό κάτω των 2000 κατοίκων, που έχει οριοθετηθεί, ο νομέας του θεωρείται κύριος έναντι του Δημοσίου του, εφόσον:

α) νέμεται, μέχρι την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού, αδιαταράκτως για δέκα (10) έτη το ακίνητο, με νόμιμο τίτλο από επαχθή αιτία, υπέρ του ιδίου δικαιοπαρόχου του, που έχει καταρτισθεί και μεταγραφεί μετά την 23.2.1945, εκτός εάν κατά την κτήση της νομής βρισκόταν σε κακή πίστη, ή β) νέμεται, μέχρι την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού, το ακίνητο αδιαταράκτως για χρονικό διάστημα τριάντα (30) ετών, εκτός εάν κατά την κτήση της νομής βρισκόταν σε κακή πίστη.

Στο χρόνο νομής που ορίζεται στις περιπτώσεις α' και β' προσμετράται και ο χρόνος νομής των δικαιοπαρόχων που διανύθηκε με τις ίδιες προϋποθέσεις. Σε κακή πίστη βρίσκεται ο νομέας, εφόσον δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 1042 του ΑΚ" και ότι "Οι διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου εφαρμόζονται για ακίνητο εμβαδού μέχρι 2000 τ.μ.".

Από τις παρατεθείσες διατάξεις συνάγεται ότι θεσπίζεται εξαίρεση του κανόνα ότι επί δημοσίων κτημάτων νομέας είναι το Δημόσιο και ότι αυτά είναι ανεπίδεκτα κτητικής ή αποσβεστικής παραγραφής, εκτός εάν η τριακονταετής νομή της έκτακτης χρησικτησίας είχε συμπληρωθεί μέχρι τις 11.9.1915. Έτσι, κατ' εφαρμογή των διατάξεων αυτών είναι δυνατή η απόκτηση κυριότητας και επί δημοσίων κτημάτων με τακτική και έκτακτη χρησικτησία με τις στην παράγραφο 1 περ.

α και β' διαλαμβανόμενες προϋποθέσεις και εφόσον πρόκειται για ακίνητο εμβαδού μέχρι 2000 τ.μ. Η ανωτέρω όμως ρύθμιση, ως ειδική και εξαιρετική, εφαρμόζεται μόνο προκειμένου περί ακινήτων του Δημοσίου, όχι όμως και επί ακινήτων ανηκόντων στην κυριότητα των Ο.Τ.Α. ή άλλων ν.π.δ.δ. (ΑΠ 1824/2014), όπως τούτο προκύπτει από την αδιάστικτη γραμματική διατύπωση των παραπάνω διατάξεων που αναφέρονται μόνο σε ακίνητα του Δημοσίου, κατ' αποκλεισμό άλλων νομικών προσώπων, αλλά και από το γενικότερο δικαιοπολιτικό σκοπό τους.

Διασταλτική ερμηνεία των άνω ουσιαστικών διατάξεων, κατά τρόπο ώστε στο ρυθμιστικό αυτών πεδίο να εμπίπτουν και τα ακίνητα άλλων ν.π.δ.δ. δεν μπορεί να γίνει, διότι οι ρηθείσες διατάξεις, που προβλέπουν την κατάργηση εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτου με χρησικτησία, πρέπει να ερμηνευθούν στενά και δεν επιτρέπεται η επέκταση της εφαρμογής τους και σε άλλες περιπτώσεις, εκτός από αυτή, η οποία, ρητώς και ειδικώς, μνημονεύεται στο παραπάνω νόμο, δηλαδή στην ακίνητη περιουσία του Δημοσίου, ενώ ως προς τις λοιπές περιπτώσεις (των ακινήτων των ΟΤΑ ή των ν.π.δ.δ.) δεν υφίσταται γνήσιο κενό του νόμου, αλλ' ηθελημένη από το νομοθέτη αρνητική ρύθμιση, με την έννοια ότι επί ακινήτων του Δημοσίου, και μόνο, χωρεί η υπό τις ανωτέρω προϋποθέσεις κτητική παραγραφή (Α.Π. 184/2018).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, που παραδεκτά επισκοπήθηκε κατ' άρθ. 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ, δέχθηκε, μετ' ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων τα ακόλουθα περιστατικά: "Με το υπ' αριθμ. …/…-9-2003 συμβόλαιο της Συμβολαιογράφου Αθηνών Κυριακής Ανωμερίτη ο Π. Γ. μεταβίβασε λόγω γονικής παροχής στους εναγόμενους, τέκνα του και κατά ποσοστό 1/4 στον καθένα εξ αδιαιρέτου το επίδικο ακίνητο στη κτηματική περιφέρεια του Δήμου Μελισσιών Αττικής, στο οικοδομικό τετράγωνο με αριθμό ….

Στο ως άνω συμβόλαιο αναγράφεται ότι το επίδικο έχει εμβαδόν 638,37 τμ, αντικειμενική αξία 181.439,08 ευρώ, ότι συνορεύει ανατολικά με δημοτική οδό …, δυτικά με ιδιοκτησίες Π. Γ. βόρεια με ιδιοκτησίες αγνώστων και νότια με ιδιοκτησία Π. Γ. και ότι ο δικαιοπάροχος των εναγόμενων δήλωσε ότι απέκτησε το ακίνητο με χρησικτησία και ειδικότερα ότι το κατείχε και το νεμόταν από το έτος 1969 με άτυπη δωρεά από τον πατέρα του Ι.

Γ. και ότι ο πατέρας του το κατείχε και το νεμόταν από το έτος 1934. Το ως άνω επίδικο ακίνητο καταχωρήθηκε στο Κτηματολογικό Γραφείο Αμαρουσίου με ΚΑΕΚ …/0/0 ως γεωτεμάχιο συνιδιοκτησίας των εναγόμενων κατά ποσοστό 25% εκάστου, με στοιχεία τίτλου το προαναφερθέν συμβολαιογραφικό έγγραφο και με εμβαδόν 780 τ.μ.

Περαιτέρω με την υπογραφείσα στις 11-5-1988 μεταξύ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Ελληνικού Δημοσίου συμβάσεως, που καταρτίσθηκε με το υπ' αριθμ. …/1988 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Πειραιώς Μαρίας Παπαδοπούλου, περί παραχωρήσεως στο Δημόσιο της δασικής και αγροτολιβαδικής περιουσίας των συμβαλλόμενων Μονών, στις οποίες συμπεριλαμβανόταν και η Ιερά Μονή Πετράκη και η οποία απέκτησε ισχύ νόμου με την κύρωσή της με το άρθρο 1 του ν. 1811/1988, καταργήθηκε ο Ο.Δ.Ε.Π.

και περιήλθε στο ενάγον νομικό πρόσωπο η διοίκηση και διαχείριση της ρευστοποιητέας περιουσίας της ως άνω Ιεράς Μονής. Η Ιερά Μονή Πετράκη είχε στη νομή και κατοχή της προ τη συστάσεως του Ελληνικού Κράτους ένα κτήμα εμβαδού 10.000 στρεμμάτων γνωστό με την ονομασία δασόκτημα "…" εντός των ορίων των Δήμων Κηφισιάς και Πεντέλης, που οριζόταν βόρεια με κληρονόμους …, … και Άγιο Γεώργιο, νότια με ρέμα και πέραν τούτου με ιδιοκτησία Ιεράς Μονής Πεντέλης, με κτήματα … και …, ανατολικά με ιδιοκτησία Μονής Πεντέλης και δυτικά με νεκροταφείο …, με την οδό ….

και την οδό …., το οποίο κατείχε ενεργώντας διακατοχικές πράξεις διανοία κυρίου και με καλή πίστη, που αρμόζουν στη φύση του, φυλάσσοντας αυτό και εκμισθώνοντας σε τρίτους για ρητίνευση, ξήλευση και βόσκηση κοπαδιών. Κατ' αυτό τον τρόπο νεμόμενη αυτό για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τριάντα (30) πριν από το έτος 1915 κατέστη κυρία του με το θεσμό της έκτακτης χρησικτησίας κατά τις προαναφερθείσες στο οικείο μέρος της μείζονος σκέψης που προηγήθηκε διατάξεις του ισχύοντος βυζαντινορωμαϊκού δικαίου.

Λόγω, δε, της ιδιότητάς της ως Ιεράς Μονής, αυτή, ακόμα και σε περίπτωση αυθαίρετης κατάληψής του, δεν στερείται τη νομή της επί του ως άνω ακινήτου. Περαιτέρω δυνάμει του από 25-1-1933 π.δ. "περί διαχωρισμού της ακινήτου περιουσίας της I. Μονής Πετράκη" (ΦΕΚ Α 39/14-2-1933), που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 8 παρ. 2 του ν. 4684/1930, το ως άνω κτήμα υπήχθη στην εκποιητέα περιουσία της, και περιήλθε σύμφωνα με το άρθρο 8 του π.δ 14/22-9-1931 στη διοίκηση και διαχείριση του Οργανισμού Διοίκησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας (ΟΔΕΠ), εξαιρουμένης της περιοχής των λατομείων που υπήχθη στη διατηρητέα περιουσία αυτής.

Σύμφωνα με την ερμηνευτική διάταξη της παρ. 7 του άρθρου 71 του ν. 4301/2014 τα διαχωριστικά αυτά διατάγματα συνιστούν νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας και αποτελούν πλήρη απόδειξη των εμπραγμάτων δικαιωμάτων των Ιερών Μονών και του Δημοσίου έναντι παντός τρίτου, χωρίς να απαιτείται μεταγραφή τους στα οικεία βιβλία μεταγραφών ή καταχώριση στα κτηματολογικά βιβλία.

Εξάλλου ο Υπουργός Γεωργίας με την υπ' αριθμ. …/…/…-7-1955 απόφασή του, που εκδόθηκε κατόπιν του υπ' αριθμ. πρωί, …/…/1955 εγγράφου του Δασάρχη Αττικής και της υπ' αριθμ. 29/1955 γνωμοδότησης του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημοσίων Δασών, αναγνώρισε ότι το δασόκτημα "…" είναι κτήση ιδιωτική ανήκουσα στην περιουσία της Ιεράς Μονής Πετράκη.

Περαιτέρω με την υπ' αριθμ. …/1925 απόφαση του Υπουργού Γεωργίας κηρύχθηκε απαλλοτριωτέα έκταση 630 στρεμμάτων στη θέση "…" του ανωτέρω δασοκτήματος για την αποκατάσταση ακτημόνων καλλιεργητών. Με την υπ' αριθμ. .../1930 απόφαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεως Αθηνών, που εκδόθηκε σε εκτέλεση της ανωτέρω Υπουργικής Αποφάσεως, απαλλοτριώθηκε υπέρ των ακτημόνων έκταση 575 στρεμμάτων και εξαιρέθηκε υπέρ, της ιδιοκτησίας της Ιερός Μονής Πετράκη έκταση 65 περίπου στρεμμάτων.

Η διανομή πραγματοποιήθηκε το έτος 1931 και εγκρίθηκε όσο αφορά το αγρόκτημα με την υπ' αριθμ. 135331/1 1-12- 1933 απόφαση του Υπουργού Γεωργίας (ΦΕΚ τεύχος δεύτερον 144/20-12-1933) και όσον αφορά το συνοικισμό "Παληογιάννη" με το από 25-11-1935 π.δ. (ΦΕΚ τεύχος δεύτερον 422/25-9-1935). Σύμφωνα, δε, με τον πίνακα και το τοπογραφικό διάγραμμα της ανωτέρω διανομής που συντάχθηκαν από την Υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας εξαιρέθηκαν από τη διανομή υπέρ της Ιεράς Μονής τα υπ' αριθμ.

… και … τεμάχια συνολικής εκτάσεως 64.570 τ.μ (61.910 + 2.660), όπως προκύπτει και από το υπ' αριθμ. πρωτ. …/….-1- 2007 ακριβές απόσπασμα εκ των κτηματολογικών στοιχείων της απαλλοτριώσεως της Νομαρχίας Αθηνών. Περαιτέρω σε εκτέλεση των υπ' αριθμ. …/1930 και …/1947 αποφάσεων της Επιτροπής Απαλλοτριώσεως Αθηνών, εκδόθηκε το υπ αριθμ.

…/1950 παραχωρητήριο της Διεύθυνσης Εποικισμού του Υπουργείου Γεωργίας, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου Αθηνών σε τόμο … και αριθμό …, δυνάμει του οποίου περιήλθε στην κυριότητα της Καλλιόπης συζ. Ι. Γ., γιαγιάς από την πατρική γραμμή των εναγόμενων, κατόπιν της οριστικής διανομής που επικυρώθηκε με το από 15-9- 1935 π.δ., ένα κληροτεμάχιο εκτάσεως 2.480 τμ στην εποικισθείσα περιοχή "…" της τότε κοινότητας …., που εμφαίνεται στο από 1 Αυγούστου 1939 σχεδιάγραμμα της Διεύθυνσης Τοπογραφικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Γεωργίας με τον αριθμό … και συνορεύει ανατολικά με το υπ αριθμ. 160 τεμάχιο, που, όπως προεκτέθηκε, εξαιρέθηκε από τη διανομή και παρέμεινε στην κυριότητα της Ιεράς Μονής Πετράκη, δυτικά με δρόμο και πέραν αυτού με κληροτεμάχιο με αριθμό …, βόρεια με κληροτεμάχιο με αριθμό … και νότια με κληροτεμάχιο με αριθμό ….

Ακολούθως με το υπ' αριθμ. …/1959 συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Αμαρουσίου Κωνσταντίνου Κουνέλη, η ως άνω κληρούχος προέβη σε δωρεά προς τον υιό της και πατέρα των εναγόμενων Π. Γ. διαιρετού τμήματος του ανωτέρω κληροτεμαχίου εμβαδού 500 τμ που συνορεύει κατά τον τίτλο κτήσεως βόρεια με ιδιωτικό δρόμο που αφέθηκε από τη δωρήτρια, νότια με κληροτεμάχιο 72, ανατολικά με ρέμα Μονής Πετράκη και δυτικά με υπόλοιπη ιδιοκτησία της δωρήτριας.

Ακολούθως ο Π. Γ. με την υπ' αριθμ …/1990 πράξη συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας και γονικής παροχής της Συμβολαιογράφου Αμαρουσίου Καλλιρόης Στάμου συνέστησε επί του ως άνω εδαφικού τμήματος τέσσαρες (4) οριζόντιες ιδιοκτησίες και μεταβίβασε στη θυγατέρα του Σ. Γ. τη δεύτερη οριζόντια ιδιοκτησία. Πρέπει να σημειωθεί ότι και στην συμβολαιογραφική αυτή πράξη αναγράφεται ότι το ανωτέρω διαιρετό τμήμα του ακινήτου συνορεύει ανατολικά επί πλευράς μήκους 20 μέτρων με ρέμα Μονής Πετράκη.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο δικαιοπάροχος των εναγόμενων Π. Γ. είχε λάβει την υπ' αριθμ. …/2000 οικοδομική άδεια για προσθήκη υδατοδεξαμενής στο επίδικο, ωστόσο η άδεια αυτή ανακλήθηκε με την από 27-1-2004 απόφαση της Διεύθυνσης Πολεοδομίας του Τομέα Ανατολικής Αττικής. Εξάλλου από την προσκομιζόμενη υπ' αριθμ 5559/2007 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών προκύπτει ότι ο Π.

Γ. καταδικάσθηκε για ψευδή υπεύθυνη δήλωση σε συνολική ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών καθότι κατά τη σύνταξη του προαναφερθέντος υπ' αριθμ. …/2003 συμβολαίου γονικής παροχής του επιδίκου ακινήτου, δήλωσε εν γνώσει του ψευδώς με την από 22-9-2003 υπεύθυνη δήλωση ότι δεν είναι ρέμα, ενώ γνώριζε ότι με το διάταγμα του ρυμοτομικού σχεδίου και όρων δομήσεων του Δήμου Μελισσιών της 9-12-1961 (ΦΕΚ Δ 147/23-12-1961) κατά ένα μέρος του ήταν ρέμα, ενώ αθωώθηκε για την αποδοθείσα σ' αυτόν πράξη της υφαρπαγής ψευδούς βεβαιώσεως.

Περαιτέρω και επί του από 4-12-2006 αιτήματος του Π. Γ. προς τη Διεύθυνση Πολεοδομίας Νομαρχίας Αθηνών για το αν οι ιδιοκτησίες του, στις οποίες περιελάμβανε και το επίδικο ακίνητο ήταν εντός του Ο.Τ. 13 του Δήμου Μελισσιών, η ως άνω Υπηρεσία απάντησε, με το υπ' αριθμ. πρωτ. …/…/…/…-12- 2006 έγγραφο της, ότι τμήμα του επιδίκου εμφαίνεται ως ρέμα σύμφωνα με την πινακίδα που συνοδεύει το πολεοδομικό διάταγμα 9-12-1961.

Από την επισκόπηση του συνοδεύοντος το ως άνω έγγραφο από 4-12- 2006 αρχείο τοπογραφικού διαγράμματος, τμήμα του επιδίκου ακινήτου μεταξύ της οδού …. και του υπολοίπου τμήματος αυτού εμπεριέχεται στη ζώνη προστασίας ρέματος …. Πρέπει να σημειωθεί, όπως προεκτέθηκε, ότι στους προαναφερθέντες τίτλους ιδιοκτησίας του όμορου με το επίδικο κληροτεμαχίου που είχε παραχωρηθεί στην Κ.

συζ. Ι. Γ., μητέρα του Π. Γ. και γιαγιά από την πατρική γραμμή των εναγόμενων, εμβαδού 2.480 τμ, αναγράφεται ότι αυτό συνορεύει ανατολικά με ρέμα Μονής Πετράκη. Πρέπει επίσης να παρατηρηθεί ότι ενώ ο Π. Γ. με το προαναφερθέν υπ' αριθμ. …/…-9-2003 συμβόλαιο γονικής παροχής της Συμβολαιογράφου Αθηνών Κυριακής Ανωμερίτη δήλωσε ότι απέκτησε το επίδικο με χρησικτησία και ειδικότερα από άτυπη δωρεά από τον πατέρα του Ι.

Γ. το έτος 1969 και ότι ο πατέρας του το κατείχε και το νεμόταν από το έτος 1934, στο προαναφερθέν υπ' αριθμ. …/1990 συμβόλαιο σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και γονικής παροχής της Συμβολαιογράφου Αμαρουσίου Καλλιόπης Στάμου για το διαιρετό τμήμα του όμορου με το επίδικο κληροτεμαχίου ιδιοκτησίας του, ορίζεται σε αυτό ότι συνορεύει ανατολικά με πλευρά μήκους είκοσι (20) μέτρων με ρέμα Μονής Πετράκη και όχι με το επίδικο ακίνητο που όπως ισχυρίσθηκε στο μεταγενέστερο συμβόλαιο γονικής παροχής (167/2003) είχε αποκτήσει με έκτακτη χρησικτησία.

Περαιτέρω οι εναγόμενοι προσκομίζουν την από Απριλίου 2005 έκθεση πραγματογνωμοσύνης της Α. Κ., που, με βάση φωτοερμηνεία αεροφωτογραφίας του έτους 1981, αποφαίνεται ότι τμήμα του επιδίκου ακινήτου είναι καλλιεργημένο και ότι τα όρια του επιδίκου είναι υλοποιημένα με μαντρότοιχο και με συρματοπεριφράξεις.

Περαιτέρω ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου εξετάσθηκε ως μάρτυρας του ενάγοντος η Δ. Η., τοπογράφος- μηχανικός που κατέθεσε ότι το επίδικο εκτάσεως 780 τμ βρίσκεται εντός του οικοδομικού τετραγώνου … του Δήμου …, αποτελεί τμήμα του δασοκτήματος …. και ειδικότερα του επί μέρους τμήματος αυτού με την ονομασία "…" και ότι εμπίπτει το επίδικο στο τμήμα 160 που εξαιρέθηκε από την απαλλοτριωθείσα έκταση.

Περαιτέρω οι εναγόμενοι προσκομίζουν την υπ' αριθμ. 644/2005 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αμαρουσίου, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, με την οποία απορρίφθηκε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του ενάγοντος κατά του δικαιοπαρόχου των εναγόμενων Π. Γ., με την αιτιολογία ότι από το Σεπτέμβριο του έτους 2003 το επίδικο ακίνητο κατείχαν οι εναγόμενοι και ότι δεν συνέτρεχε επείγουσα περίπτωση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως ο καθού η αίτηση είχε προσκομίσει την υπ' αριθμ. …/…-5-2005 ένορκη βεβαίωση, ενώπιον της Συμβολαιογράφου Αθηνών Ρεγγίνας Τραυλού, του Π. Γ., που λαμβάνεται υπόψη για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων αφού προσκομίσθηκε στα πλαίσια άλλης δίκης, που βεβαίωσε ότι το επίδικο ακίνητο νεμόταν ο καθού η αίτηση από το έτος 1970, ότι πριν το κατείχε ο πατέρας του Ι.

Γ. από το έτος 1936 και ότι αυτό δεν ανήκει στην Εκκλησία. Επίσης κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο Ειρηνοδικείο κατέθεσε ως μάρτυρας της αιτούσας ο Μ. Κ., τοπογράφος μηχανικός, κατάθεση που λαμβάνεται υπόψη για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, που κατέθεσε ότι από τη διανομή του έτους 1931 τα τμήματα του ακινήτου της διανομής με στοιχεία 160 και 161 παρέμειναν υπέρ της Ιεράς Μονής Πετράκη, ότι το επίδικο είναι στο 160 τμήμα της ιδιοκτησίας και ότι βρίσκεται στο …° οικοδομικό τετράγωνο του Δήμου Μελισσιών.

Επίσης στα πλαίσια της από 14-2-2006 αγωγής της ενάγουσας κατά των εναγομένων, επί της οποίας εκδόθηκε αρχικά η υπ' αριθμ. 2573/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έκρινε ότι αρμόδιο καθ' ύλη είναι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και στη συνέχεια η υπ' αριθμ. 1519/2012 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που απέρριψε την αγωγή ως αόριστη, εξετάσθηκαν ενώπιον ταυ Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ως μάρτυρες, των οποίων οι καταθέσεις που περιέχονται στα υπ' αριθμ. 2573/2008 πρακτικά λαμβάνονται υπόψη για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων :

α) ο Μ. Κ., ως μάρτυρας της ενάγουσας, ο οποίος κατέθεσε ότι από την απαλλοτρίωση του έτους 1931 εξαιρέθηκαν τμήματα του κτήματος …. ιδιοκτησίας της ενάγουσας, στα οποία περιλαμβάνεται και το τμήμα 160 και β) ο Ά. Π., ως μάρτυρας των εναγομένων, που κατέθεσε ότι επιμελήθηκε ως μηχανικός του επιδίκου ακινήτου, ότι αυτό είναι εντός σχεδίου από το έτος 1961, ότι δεν ανήκει στη Μονή, ότι είναι όμορο με την ιδιοκτησία 71 και ότι μετά το επίδικο είναι το ρέμα.

Εξ άλλου ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, εξετάσθηκαν ως μάρτυρες, των οποίων οι καταθέσεις που περιέχονται στα υπ' αριθμ. …/2008 πρακτικά λαμβάνονται υπόψη για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων α) ο Δ. Γ., ως μάρτυρας της ενάγουσας, που κατέθεσε ότι είναι γείτονας με τους εναγόμενους, ότι το επίδικο που είναι δίπλα στο ρέμα είναι ιδιοκτησίας της Μονής Πετράκη και ότι λόγω του ρέματος έμεινε εκτός της διανομής, και β) ο Π.

Γ., ως μάρτυρας των εναγόμενων, που κατέθεσε ότι οι εναγόμενοι είναι ανίψια του και ότι το επίδικο το είχε στην ιδιοκτησία του ο πατέρας των εναγομένων, και ότι πριν από τον πατέρα τους το νεμόταν ο παππούς των εναγόμενων Γ. Γ.. Από το σύνολο των προαναφερθέντων αποδεικτικών στοιχείων αποδείχθηκε ότι τμήμα του δασοκτήματος "…" ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής Πετράκη, στη θέση "…", εκτάσεως 630 στρεμμάτων κηρύχθηκε απαλλοτριωτέο με την υπ' αριθμ. 116015/1925 απόφαση του Υπουργού Γεωργίας για την αποκατάσταση ακτημόνων καλλιεργητών και ότι με την υπ' αριθμ.

…/1930 απόφαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεως Αθηνών απαλλοτριώθηκε υπέρ των ακτημόνων έκταση 575 στρεμμάτων και εξαιρέθηκε υπέρ της ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής Πετράκη έκταση 65 περίπου στρεμμάτων, ότι από τον χάρτη διανομής του έτους 1931 προκύπτει ότι εξαιρέθηκαν μεγάλες εδαφικές λωρίδες, που καταλάμβαναν εκτάσεις του διερχόμενου ρέματος και εκτάσεις μεταξύ αυτού και των διανεμηθέντων κληροτεμαχίων, που εμφαίνονται στον πίνακα διανομής του έτους 1931, ως εδαφικό τμήμα 161 εκτάσεως 2.660 τμ και ως εδαφικό τμήμα 160 εκτάσεως 64.570 τμ και ότι στο τμήμα 160 περιλαμβάνεται και το επίδικο ακίνητο εμβαδού 780 τμ., που ανήκει στην κυριότητα της Ιεράς Μονής Πετράκη, ως τμήμα του εξαιρεθέντος της διανομής ακινήτου ιδιοκτησίας της.

Οι εναγόμενοι με τον πρώτο λόγο της εφέσεώς τους ισχυρίζονται ότι εσφαλμένα το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό τους ότι έχουν καταστεί συγκύριοι του μεταβιβασθέντος σ' αυτούς από τον πατέρα τους με το υπ' άριθμ. …/2003 συμβόλαιο, επιδίκου ακινήτου, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 4 του ν. 3127/2003, δεδομένου ότι ο πατέρας του νεμόταν διανοία κυρίου και με καλή πίστη το επίδικο από το έτος 1969 και ότι πριν από αυτόν το νεμόταν διανοία κυρίου και με καλή πίστη ο πατέρας του δικαιοπαρόχου τους Ι.

Γ. από το έτος 1934, και ότι η ως άνω διάταξη εφαρμόζεται όχι μόνο έναντι του Δημοσίου αλλά κατά των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου. Πλην, όμως, η προεκτεθείσα στο οικείο μέρος της μείζονος σκέψης που προηγήθηκε διάταξη του άρθρου 4 του ν. 3127/2003, ως ειδική και εξαιρετική, δεν εφαρμόζεται επί ακινήτων ανηκόντων στην κυριότητα των Ο.Τ.Α.

ή άλλων ν.π.δ.δ., αλλά εφαρμόζεται μόνο επί ακινήτων του Δημοσίου και ότι υπό αναγραφόμενες σ αυτή προϋποθέσεις χωρεί κατ' αυτού (Δημοσίου) κτητική παραγραφή. Συνακόλουθα, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που, με την εκκαλουμένη απόφαση, απέρριψε ως μη νόμιμο τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι έχουν καταστεί συγκύριοι του επιδίκου δυνάμει της διατάξεως του άρθρου 4 του ν. 3127/2003, ορθά εφάρμοσε το νόμο και τα όσα αντίθετα ισχυρίζονται οι εκκαλούντες με το σχετικό πρώτο λόγο της εφέσεώς τους πρέπει να απορριφθούν ως κατ' ουσία αβάσιμα.

Επιπρόσθετα και σύμφωνα με τα εκτεθέντα στο οικείο μέρος της μείζονος σκέψης που προηγήθηκε σε περίπτωση αυθαίρετης κατάληψης ακινήτου κυριότητας Ιεράς Μονής, από τρίτο, αυτή δεν στερείται τη νομή της, ούτε είναι δυνατή η απόκτηση από άλλον κυριότητας με χρησικτησία, εφόσον δεν έχει συμπληρωθεί μέχρι την 12-9-1915, χρόνος νομής σαράντα ετών.• Επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που, με την εκκαλουμένη απόφαση:

α) αναγνώρισε την κυριότητα της μονής επί του επιδίκου ακινήτου, β) διέταξε τη διόρθωση της κτηματολογικής εγγραφής στα κτηματολογικά βιβλία του Κτηματολογικού Γραφείου Αμαρουσίου ως προς το ακίνητο αυτό (ΚΑΕΚ …/…/…), ώστε να διαγραφεί η εσφαλμένη εγγραφή των εναγόμενων ως συγκυριών και να φαίνεται ότι αυτό ανήκει στην κυριότητα της Ιεράς Μονής Πετράκη και γ) υποχρέωσε τους εναγόμενους να αποδώσουν το ακίνητο στο ενάγον, ως διοικητή και διαχειριστή της ρευστοποιητέας περιουσίας της Ιεράς Μονής Πετράκη, ορθά εφάρμοσε το νόμο και τις αποδείξεις εκτίμησε και τα όσα αντίθετα ισχυρίζονται οι εκκαλούντες με τους σχετικούς δύο πρώτους λόγους της εφέσεώς τους πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.".

Σύμφωνα με τις παραπάνω παραδοχές το Εφετείο, δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ'ουσίαν την έφεση των αναιρεσειόντων, κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η οποία, έκρινε ως ουσιαστικά βάσιμη την ένδικη αγωγή του ενάγοντος Ν.Π.Δ.Δ με την επωνυμία "ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", ως διοικητή και διαχειριστή της ρευστοποιητέας περιουσίας της Ιεράς Μονής Πετράκη, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι έχουν καταστεί συγκύριοι του επιδίκου ακινήτου, δυνάμει της διατάξεως του άρθρου 4 του ν. 3127/2003, με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, επειδή νέμονται και κατέχουν το επίδικο διανοία κυρίου τόσο οι ίδιοι όσο και οι απώτεροι δικαιοπάροχοι τους, από το έτος 1934, ασκώντας επ' αυτού τις αναφερόμενες πράξεις νομής που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του, ως μη νόμιμο, καθόσον η πιο πάνω διάταξη, ως ειδική και εξαιρετική, δεν εφαρμόζεται επί ακινήτων ανηκόντων στην κυριότητα των Ο.Τ.Α.

ή άλλων ν.π.δ.δ., όπως το ενάγον, αλλά εφαρμόζεται μόνο επί ακινήτων του Δημοσίου, ενώ περαιτέρω δέχθηκε ότι σε περίπτωση αυθαίρετης κατάληψης ακινήτου κυριότητας Ιεράς Μονής, από τρίτο, αυτή δεν στερείται τη νομή της, ούτε είναι δυνατή η απόκτηση από άλλον κυριότητας με χρησικτησία, εφόσον δεν έχει συμπληρωθεί μέχρι την 12-9-1915, χρόνος νομής σαράντα ετών, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση η οποία έκρινε όμοια.

Με τον μοναδικό λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 1α Κ.Πολ.Δ, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση, την παράλειψη του δικαστηρίου να προβεί σε ανάλογη εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων του άρθρου 4 του ν. 3127/2003, τις οποίες το Εφετείο, εσφαλμένα ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε στην προκειμένη περίπτωση, για τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, όπως το ενάγον και η Ιερά Μονή Πετράκη προκειμένου να είναι δυνατή η απόκτηση κυριότητας και επί κτημάτων ανηκόντων στην κυριότητα τους, με τακτική και έκτακτη χρησικτησία με τις διαλαμβανόμενες προϋποθέσεις στις παραπάνω διατάξεις και απέρριψε τον ισχυρισμό τους, ότι έχουν καταστεί συγκύριοι του επιδίκου δυνάμει της διατάξεως του άρθρου 4 του ν. 3127/2003, ως μη νόμιμο.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε τις πιο πάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε αναλογικά, επί ακινήτων ανηκόντων στην κυριότητα των Ο.Τ.Α. ή άλλων ν.π.δ.δ., καθόσον η ως άνω ρύθμιση, η οποία προβλέπει κατάργηση δικαιωμάτων ακινήτων με χρησικτησία, ως ειδική και εξαιρετική, εφαρμόζεται μόνο προκειμένου περί ακινήτων του Δημοσίου.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα παραπάνω, η μη αναλογική εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 4 του ν. 3127/2003, και για τα ακίνητα που ανήκουν στα ΝΠΔΔ, δεν αντιβαίνει τις διατάξεις του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, του άρθρου 17 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, περί προστασίας της ιδιοκτησίας διατάξεις.

Κατ' ακολουθία, εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει ν'απορριφθεί η από 15-7-2019 αίτηση για αναίρεση της 2800/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και να διαταχθεί, κατά την παρ. 3 του άρθρου 495 Κ.Πολ.Δ, όπως ισχύει, η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες κατά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και επισυνάφθηκαν στη σχετική από 17-7-2019 έκθεση κατάθεσης του Γραμματέα του Εφετείου Αθηνών.

Τέλος, στους αναιρεσείοντες, που ηττήθηκαν πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, κατά το σχετικό νόμιμο και βάσιμο αίτημα του που υπέβαλε με τις προτάσεις του (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 ΚΠολ.Δ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 15-7-2019 αίτηση των 1. Κ. Γ. του Π., 2, Δ. Γ. του Π., 3. Ι. Γ. του Π. και 4 Σ. Γ. του Π. για αναίρεση της 2800/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου που έχει κατατεθεί για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στο Δημόσιο Ταμείο.

Και

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου εις βάρος των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 7 Μαΐου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 30 Ιουνίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

και ταύτης καθώς και του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτου αποχωρησάντων από την Υπηρεσία, η αμέσως αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης