Supreme Court allows appeal against contract interpretation error violating mandatory rules of good faith and intent.

Απόφαση 849 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 849/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεράσιμο Φουρλάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Πέππα, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αθανάσιο Καγκάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Δεκεμβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: Κοινοπραξίας με την επωνυμία "..." που εδρεύει στo ... και εκπροσωπείται νόμιμα, και των απαρτιζόντων αυτήν μελών ήτοι 1) Εταιρείας με την επωνυμία "... Α.Τ.Ε" που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Εταιρείας με την επωνυμία "... A.G." που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) Εταιρείας με την επωνυμία "..." που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Καραγκούνη που ανακάλεσε την από 3/12/2015 δήλωση για παράσταση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία ".... Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Κωνσταντίνο Χριστοδούλου και Χαρίκλεια Τζέλη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12/11/2007 προσφυγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών.

Εκδόθηκε η 6993/2008 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/10/2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής, Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Καγκάνης, ανέγνωσε την από 9/1/2013 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Ιωάννη Χαμηλοθώρη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του αρθρ. 559 αρ.1 του ΚΠολΔικ αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλ. με εσφαλμένη εφαρμογή (Ολ. ΑΠ 7/2006, και Ολ. ΑΠ 4/2005). Στους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου, η παραβίαση των οποίων ιδρύει τον από τη διάταξη αυτή προβλεπόμενο λόγο, περιλαμβάνονται, όπως προεκτέθηκε, και οι ερμηνευτικοί κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, με τους οποίους ορίζεται, αφενός, ότι, κατά την ερμηνεία της δήλωσης βουλήσεως αναζητείται η αληθινή βούληση χωρίς προσήλωση στις λέξεις, και αφετέρου, ότι οι συμβάσεις ερμηνεύοντας όπως απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη και οι οποίοι εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση, κατά την οποία υπάρχει κενό στη δικαιοπραξία ή γεννιέται αμφιβολία για τη δήλωση βουλήσεως.

Ειδικότερα παράβαση των ερμηνευτικών κανόνων των δικαιοπραξιών, που περιέχονται στα άρθρ. 173 και 200 του ΑΚ, υφίσταται, όταν το δικαστήριο της ουσίας είτε προσέφυγε στους ερμηνευτικούς αυτούς κανόνες προς συμπλήρωση ή ερμηνεία της δικαιοπραξίας, μολονότι δέχθηκε, ότι η δικαιοπραξία είναι πλήρης και σαφής και δεν έχει ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνείας ΑΠ 355/2007, ΑΠ 1365/2005, ΑΠ 426/2010), κατά την ανέλεγκτη, προς αυτό, κρίση του (ΑΠ 1749/2005), είτε παρέλειψε να προσφύγει στους ίδιους ερμηνευτικούς καvόvες, καίτοι ανέλεγκτα, επίσης, διαπίστωσε την ύπαρξη κενού ή ασάφειας στις δηλώσεις βουλήσεως των δικαιοπρακτούντων, οι οποίες έχρηζαν έτσι κατάλληλης συμπλήρωσης ή ερμηνείας με εφαρμογή των διατάξεων των άρθρ. 173 και 200 του ΑΚ (ΑΠ 416/1993, ΑΠ185/2004, ΑΠ 1503/2005, ΑΠ 832/2009, ΑΠ 574/2010).

Προσφυγή πάντως στις διατάξεις αυτές υπάρχει, έστω και αν αυτές δεν κατονομάζονται ρητά στην απόφαση, εφόσον, από το περιεχόμενο της απόφασης προκύπτει; ότι το δικαστήριο, αναζητώντας την αληθινή βούληση των συμβαλλομένων, προσέφυγε τελικά στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρ. 173 και 200 ΑΚ (ΑΠ 355/2004). Η διαπίστωση, εξάλλου, από το δικαστήριο της ουσίας κενού ή ασάφειας στη δικαιοπραξία δεν είναι αναγκαίο να αναφέρεται ρητά στην απόφασή του, αλλά αρκεί να προκύπτει και έμμεσα απ’ αυτή, όπως συμβαίνει όταν, παρά την έλλειψη σχετικής διαπίστωσης στην απόφαση, το δικαστήριο της ουσίας προέβη σε συμπλήρωση ή ερμηνεία της δικαιοπραξίας, γεγονός που αποκαλύπτει ακριβώς ότι το δικαστήριο αντιμετώπισε κενό ή ασάφεια στις δηλώσεις βουλήσεως των δικαιοπρακτούντων, που το ανάγκασαν να καταφύγει στη συμπλήρωση ή ανάλογα στην ερμηνεία τους (ΑΠ 311/1993 215/2005).

Ιδίως αυτό συμβαίνει όταν το δικαστήριο προβαίνει στο συσχετισμό των όρων της σύμβασης, στη λήψη στοιχείων εκτός της σύμβασης ή αντλεί επιχειρήματα από το σκοπό της (ΑΠ 541/2002, 80/2004, 557/2004, 1258/2004). Παράβαση των ερμηνευτικών κανόνων των άρθρ. 173 και 200 του ΑΚ συνιστά και η εσφαλμένη εφαρμογή τους, με την έννοια .

της ευθείας κατ’ αρχήν παράβασης των κανόνων αυτών στην περίπτωση που το σχετικό πόρισμα, στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο ως προς την ερμηνεία ή τη συμπλήρωση της δικαιοπραξίας, δεν είναι σύμφωνο με την καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη (ΑΠ 1580/1995; 832/2009, 715/2010). Οι ίδιοι κανόνες παραβιάζονται όμως και εκ πλαγίου στην περίπτωση που δεν εκτίθενται στην απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας με σαφήνεια και πληρότητα όλα τα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώθηκαν για τους σκοπούς της ερμηνείας ή της συμπλήρωσης της δικαιοπραξίας (ΟλΑΠ 26/2004, ΑΠ 386/2004) και ιδίως, η διατύπωση της δήλωσης βουλήσεως (ΑΠ 416/1993, 597/2005, 838/2005) ή όταν στην απόφαση δεν, διευκρινίζεται και ούτε προκύπτει αν υπήρχε ή όχι κενό ή ασάφεια στη δικαιοπραξία και επομένως ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνείας της, την οποία ωστόσο το δικαστήριο πραγματοποίησε ή αναλόγως παρέλειψε να πραγματοποιήσει (ΑΠ 1365/2005, 426/2010), οπότε η απόφασή του στερείται νόμιμης βάσης και υπόκειται στο λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 683/2010,1093/2011,1665/2014).

Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται από την αναιρεσείουσα η, κατ’ ορθή εκτίμηση των προς θεμελίωσή της εκτιθεμένων, από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, αιτίαση, με την επίκληση ότι, η προσβαλλομένη απόφαση παραβίασε τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ υπό την ειδικοτέρα μορφή της προσφυγής σ’ αυτούς προς ερμηνεία της διαλαμβανομένης στον με αριθμό 2.2 όρο του τεύχους της τεχνικής προδιαγραφής της επιδίκου συμβάσεως (αληθινής) δηλώσεως βουλήσεως των συμβληθεισών στην τελευταία διαδίκων, παρά την ρητή παραδοχή της τελευταίας (προσβαλλομένης αποφάσεως) περί σαφούς διατυπώσεως της εν λόγω δηλώσεως αποκλείουσας "την ανάγκη προσφυγής στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ".

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή (αρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει ότι, αυτή, μετ’ εκτίμηση των προσκομισθεισών από τους διαδίκους αποδείξεων, δέχθηκε, αναφορικά με το κρίσιμο για την έκβαση της δίκης ως άνω ζήτημα, τα ακόλουθα: "...Η καθής η προσφυγή ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "....

Α.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "... Α.Ε." είναι θυγατρική εταιρεία του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ Α.Ε.). Ανήκει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με σκοπό την διαχείριση των συγχρηματοδοτούμενων από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους εθνικούς πόρους έργων του επενδυτικού προγράμματος του ΟΣΕ. Κατά τον όρο 2 του καταστατικού της (...2/11.4.1996 πράξη του Συμβ/φου Αθηνών Βασιλείου Π.

Αναγνωστόπουλου) στο πλαίσιο του σκοπού της αναθέτει τις αναγκαίες μελέτες, τις προμήθειες και την κατασκευή των έργων σε αναδόχους οι οποίοι αναδεικνύονται ως μειοδότες μετά την διενέργεια των σχετικών διαγωνισμών. Με την ...21.05.2003 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της καθής ... Α.Ε., ανετέθη η κατασκευή του έργου "Κατασκευή Επιδομής, Σηματοδότησης, Τηλεδιοίκησης και Τηλεπικοινωνιών για τη γραμμή Σ.Κ.Α. - Κιάτο, έργο ασφαλείας για τη γραμμή Ελευσίνα - Κιάτο και Η/Μ εργασιών σηράγγων (Σύμβαση ...)" στην προσφεύγουσα κατασκευαστική κοινοπραξία με την επωνυμία "...

Α.Τ.Ε. - ... A.G. - ... GO KC (εφεξής Κοινοπραξία) η οποία είχε αναδειχθεί ως μειοδότης με την διαδικασία του Ν. 2576/1998 στο σχετικό διαγωνισμό την 7-5-2003 με μέση τεκμαρτή έκπτωση 12,105% . Υπεγράφη ακολούθως η σχετική .../27.7.2003 σύμβαση που διέπεται από τις διατάξεις του Ν. 1418/1984, όπως ισχύουν. Κατ’ αυτήν το συμβατικό αντικείμενο ανήρχετο στο ποσό των 105.244.662,47 €, πλέον αναθεώρησης και Φ.Π.Α..

Το τεχνικό αντικείμενο του έργου περιλάμβανε : α) τις εργασίες κατασκευής της υποδομής και τεχνικά έργα στην περιοχή του έργου, β) την κατασκευή των Η/Μ εγκαταστάσεων των σηράγγων Τρικέρατου, Κακιάς Σκάλας και Αγίων Θεοδώρων για τις εργασίες σηματοδότησης - τηλεδιοίκησης - τηλεπικοινωνιών της γραμμής και δ) τα έργα ασφαλείας της γραμμής κατά τη λειτουργία της.

Έτσι, βασικές συμβατικές εργασίες του έργου ήταν η προσκυρόστρωση, ήτοι η διάστρωση των σκύρων κάτω από τη σιδηροδρομική γραμμή, η σκυρόστρωση, ήτοι η διάστρωση των σκύρων πάνω από τα σκύρα της προσκυρόστρωσης και ενδιάμεσα στους στρωτήρες, η τακτοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής, ήτοι η συμπύκνωση, διαμόρφωση και τακτοποίηση των σκύρων της σκυρόστρωσης και τέλος η τακτοποίηση της γραμμής στην οριστική της θέση.

Κατά τον όρο 2.2 της "τεχνικής προδιαγραφής πληροφοριακό τεύχος" της σύμβασης "... Η προμήθεια μέρους -των σκύρων-(550.000 τόνοι) θα γίνει από την ... Α.Ε.. (καθής η προσφυγή) και η υπόλοιπη ποσότητα (233-750 τόνοι) από τον ανάδοχο (προσφεύγουσα), ενώ ο ανάδοχος θα μεταφέρει από τους χώρους αποθήκευσης (Θριάσιο Πεδίο και Κόρινθο), επί τόπου του έργου όπου απαιτούνται σύμφωνα με τις εντολές της υπηρεσίας και τις οδηγίες της επίβλεψης ...".

Από τον όρο αυτό και το όλο περιεχόμενο της συμβάσεως (χωρίς, μάλιστα, την ανάγκη προσφυγής στους ερμηνευτικούς κανόνες άρθρα 173, 200 ΑΚ) δεν προκύπτει συμβατική υποχρέωση της ... Α.Ε. μεταφοράς και αποθήκευσης των πιο πάνω ποσοτήτων σκύρων (550.000 τόνων) στους ενδιάμεσους σταθμούς της υπό κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής (Μαγούλας, Μεγάρων, Αγίων Θεοδώρων, Κορίνθου) και περαιτέρω, ποίες οι επιμέρους ποσότητες σκύρων που θα αποθήκευε και διέθετε η καθής η προσφυγή στην προσφεύγουσα στον κάθε ένα από τους σταθμούς αποθήκευσης.

Ούτε, επί πλέον από τα άλλα αποδεικτικά μέσα προέκυψε ότι η καθής η προσφυγή, ανέλαβε την υποχρέωση προμήθειας προς την προσφεύγουσα των πιο πάνω σκύρων πλην του χώρου αποθήκευσης του Θριασίου Πεδίου, όπου και είχε αποθηκεύσει κατά τη σύναψη της συμβάσεως τη μεγαλύτερη ποσότητα των εν λόγω σκύρων, γεγονός που γνώριζε η προσφεύγουσα.

Πειστική για το Δικαστήριο είναι η κατάθεση του μάρτυρα της καθής η προσφυγή Η. Χ., που κατέθεσε κατά λέξη " ... Η συμβατικά προβλεπόμενη προς παράδοση, από την ... στους αναδόχους, ποσότητα των 550.000 τόνων σκύρων ήταν αποθηκευμένη στο Θριάσιο Πεδίο ήδη την υπογραφή της συμβάσεως ..., με άλλη εργολαβία από το τμήμα προμηθειών της ...

η οποία ήταν σε. εξέλιξη κατά την υπογραφή της ενδίκου συμβάσεως (...) και έβαινε προς ολοκλήρωση κατά την υπογραφή της συμβάσεως ήτοι κατά την 27.7.2003, οι δε ανάδοχοι το εγνώριζαν...". Έτσι οι ισχυρισμοί της προσφεύγουσας κοινοπραξίας, που συγκροτούν την ιστορικής βάση της προσφυγής , περί συμβατικής υποχρέωσης της καθής η προσφυγή περί αποθήκευσης και διάθεσης των 750.000 τόνων από τους οποίους 600.000 τόνοι σκύρων στους πιο πάνω σταθμούς είναι απορριπτέοι ως ουσιαστικά αβάσιμοι (αναπόδεικτοι) και ειδικότερα από τον όρο 11.1 των "Γενικών και Ειδικών ...

με θέμα "προμήθεια πεντακοσίων πενήντα χιλιάδων (550.000) μετρικών τόνων σκύρων στους πιο πάνω σταθμούς είναι απορριπτέοι ως ουσιαστικά αβάσιμοι (αναπόδεικτοι) και ειδικότερα από τον όρο 11.1 των " Γενικών και Ειδικών ‘ Ορων της ... με θέμα "προμήθεια πεντακοσίων πενήντα χιλιάδων (550.000) μετρικών τόνων σκύρων γραμμής, σκληρότητας μεγαλύτερης ή ίσης με 16 για το έργο ΘΡΙΑΣΙΟ ΠΕΔΙΟ - ΚΟΡΙΝΘΟΣ" κατά το οποίο "το υλικό (σκύρα) θα παρεδίδετο επί εδάφους, σε αποθηκευτικούς χώρους από Θριάσιο Πεδίο έως το Σιδηροδρομικό Σταθμό Κορίνθου" δεν υφίσταται συμβατική υποχρέωση της καθής η προσφυγή περί παραδόσεως στην προσφεύγουσα σκύρων στους εν λόγω σταθμούς και δη συγκεκριμένων ποσοτήτων αυτών, αλλά συμβατική σχέση μεταξύ της καθής η προσφυγή (...

Α.Ε.) και της εκεί αναδόχου εταιρείας "... Α.Ε.".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην αποδιδομένη με την προβαλλομένη ως άνω αιτίαση πλημμέλεια της παραβάσεως των ερμηνευτικών κανόνων των άρθρων 178 και 200 ΑΚ υπό την ειδικοτέρα μορφή της προσφυγής σ’ αυτούς παρά την ρητή και σαφή διαπίστωση ελλείψεως κενού στην παραπάνω δήλωση βουλήσεως καθόσον αν και δέχεται την ανυπαρξία τέτοιας αναγκαιότητας με την υποστηρίζουσα την κρίση αυτή ρητή παραδοχή ότι "από τον όρο αυτό, χωρίς μάλιστα την ανάγκη προσφυγής στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ" καταφεύγει ακολούθως στην αναζήτηση της αληθινής βουλήσεως των συμβληθεισών διαδίκων αναφορικά με τη διαλαμβανόμενη στον με αριθμό 2.2 όρο του τεύχους της τεχνικής προδιαγραφής δήλωση αυτών (μερών) και σε άλλα, εκτός του παραπάνω όρου, αποδεικτικά μέσα και ειδικότερα αφενός στην ένορκη κατάθεση του μάρτυρος της αναιρεσιβλήτου - Η.

Χ.- και αφετέρου σε άλλη μεταξύ της αναιρεσιβλήτου και της μη διαδίκου στην παρούσα δίκη ΑΕ με την επωνυμία "... ΑΕ" καταρτισθείσα ομοειδή σύμβαση και εκ τούτου "σ’ όλο το λοιπό περιεχόμενο" της ενδίκου συμβάσεως. Η προσφυγή αυτή καταφάσκει, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, τόσο την ανάγκη της επιχειρηθείσας από την προσβαλλομένη απόφαση ερμηνείας του επιδίκου ως άνω όρου της συμβάσεως, η οποία προδήλως καταδεικνύεται άλλωστε και από την κατά τα άνω καταστρώση των παραδοχών αυτής αναφορικά με την οριοθέτηση των εκατέρωθεν συμβατικών υποχρεώσεων, όσο και την εφαρμογή, ως προς αυτή (ερμηνεία), των ερμηνευτικών διατάξεων των άρθρων 173 και 200 ΑΚ τις οποίες, παρά την περί του αντιθέτου, περί ανυπαρξίας κενού στην ως άνω δήλωση βουλήσεως των διαδίκων μερών, παραδοχή, αποκλείουσα την ερμηνεία της και την εφαρμογή επ’ αυτής των ερμηνευτικών κανόνων του άρθρου 173 και 200 ΑΚ, εφάρμοσε η προσβαλλομένη απόφαση καταλήγοντας σε κρίση διαφορετική από εκείνη που, κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, προέκυπτε από τη σαφή (και χωρίς ανάγκη ερμηνείας) διατύπωση του επιδίκου όρου, δεκτής γενομένης, συνακολούθως, ως ουσιαστικά βασίμου της προβαλλομένης ως άνω από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ αιτιάσεως.

Κατ’ ακολουθίαν αυτών πρέπει να γίνει δεκτός ως και ουσιαστικά βάσιμος ο παραπάνω από το άρθρ. 559 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγος η αναιρετική εμβέλεια του οποίου καθιστά αλυσιτελή την έρευνα των προβαλλομένων λοιπών αναιρετικών λόγων, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί προς εκδίκαση η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (αρθ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της ηττηθείσας αναιρεσίβλητης (άρθ. 176,183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ’ αριθμ. 6993/2008 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών, συγκροτούμενο από διαφορετικούς, από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρουμένη απόφαση, δικαστές.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Μαρτίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Μαϊου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ