Supreme Court dismisses appeal regarding supplementary liability cap when employer insurance covers the loss instead of social security fund.

Απόφαση 846 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 846/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Νοεμβρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Γ. Η. Σ. ΑΕΓΑ", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας της, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πέτρο Παπανώτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-6-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 3-11-2009 αγωγή του Η. Μ. και της Β. Λ., που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1223/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2509/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 21-9-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ειρήνη Καλού διάβασε την από 29-10-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 21-9-2012 αίτησης για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 2509/2012 οριστικής απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την παρ. 5 του άρθρου 19 του ν. 489/1976, που προστέθηκε με το άρθρο 5 παρ. 3 του ΠΔ/τος 264/1991 και αποτελεί υλοποίηση της υπ’ αριθμ. 84/5/ΕΟΚ αρ. 1 παρ. 44 εδ. α’ Οδηγίας, ορίζεται για λόγους οικονομικής ελαφρύνσεως του Επικουρικού Κεφαλαίου ότι: "η αποζημίωση του Επικουρικού Κεφαλαίου περιορίζεται στη συμπλήρωση του ποσού, που υποχρεούται να καταβάλει ασφαλιστικό ταμείο ή άλλος οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης για την αιτία αυτή στον ζημιωθέντα".

Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται ο επικουρικός χαρακτήρας της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου, με την έννοια ότι στο μέτρο που ο παθών και γενικά ο δικαιούχος από τη διαπραχθείσα αδικοπραξία δικαιούται να καλύψει τη ζημία του από ασφαλιστικό ταμείο ή άλλο οργανισμό κοινωνικής ασφάλισης, επέρχεται απαλλαγή του Επικουρικού Κεφαλαίου.

Με την ειδική αυτή ρύθμιση του νόμου εκτοπίζεται η εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ, στην περίπτωση που αυτή ήταν εφαρμοστέα, με την οποία ο νομοθέτης για να αποτρέψει την ανεπιεική λύση της απαλλαγής (ολικής ή μερικής) του ζημιώσαντος εισάγει ειδικά για τις περιπτώσεις υποχρέωσης αποζημιώσεως ένεκα θανατώσεως ή βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου των άρθρων 928 και 929 ΑΚ εξαίρεση από την αρχή του καταλογισμού των ωφελειών ή συνυπολογισμού ζημίας και κέρδους (Ολομ.ΑΠ 807/1973) και η οποία προβλέπει την αθροιστική απόληψη της αποζημίωσης από το Επικουρικό Κεφάλαιο, το οποίο την οφείλει στον δικαιούχο, με βάση το άρθρο 19 παρ. 1 του ν. 489/1976, και της παροχής την οποία για την ίδια αιτία οφείλει στο δικαιούχο ασφαλιστικό ταμείο ή άλλος οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης.

Ο εισαγόμενος με τη διάταξη του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/1976 περιορισμός δεν λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως αλλά πρέπει να προβληθεί νομίμως ισχυρισμός από το νομιμοποιούμενο προς τούτο Επικουρικό Κεφάλαιο. Η προβολή αυτή δύναται να γίνει το πρώτο στο Εφετείο υπό τους όρους του άρθρου 527 παρ. 2 ΚΠολΔ αν η ανάκληση της άδειας λειτουργίας του αρχικώς εναχθέντος ασφαλιστή και η συνακόλουθη υποκατάσταση του Επικουρικού Κεφαλαίου έλαβε χώρα μετά την έκδοση της πρωτόδικης αποφάσεως ή μετά την άσκηση εφέσεως από τον ασφαλιστή οπότε η προβολή του σχετικού ισχυρισμού από το άρθρο 19 παρ. 5 του Ν. 489/1976 δύναται να γίνει από το υπεισερχόμενο αυτοδικαίως στη δίκη Επικουρικό Κεφάλαιο με τις έγγραφες προτάσεις που καταθέτει στο Εφετείο κατά τη συζήτηση της έφεσης που περιέχουν κατά τούτο πρόσθετο λόγο εφέσεως παραδεκτώς προβαλλόμενο ενόψει της διατάξεως του άρθρου 674 παρ. 1 ΚΠολΔ σε συνδυασμό με το άρθρο 681Α’ του ΚΠολΔ.

Επομένως, σε μία τέτοια περίπτωση εφόσον προβάλλεται σχετικός ισχυρισμός από το εναγόμενο Επικουρικό Κεφάλαιο, για συνδρομή των όρων του άρθρου 19 παρ. 5 του ν. 489/1976, πρέπει να γίνεται αφαίρεση από την οφειλόμενη από το Επικουρικό Κεφάλαιο αποζημίωση, κατά το άρθρο 929 ΑΚ, κάθε ποσού, το οποίο με την ίδια αιτία δικαιούται ο δικαιούχος να αξιώσει από το ασφαλιστικό ταμείο ή άλλο οργανισμό κοινωνικής ασφάλισης (ΑΠ 671/2013, ΑΠ 34/2012, ΑΠ 332/2011, ΑΠ 158/2006).

Η ως άνω νομοθετική ρύθμιση αφορά κάθε περίπτωση ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου, όπως συμβαίνει σε περίπτωση ανακλήσεως της άδειας λειτουργίας ασφαλιστικής επιχειρήσεως λόγω παραβάσεως νόμου, κατά την οποία αυτό ευθύνεται υπό τους όρους της παρ. 4 του άρθρου 19 του Ν. 480/1976 έναντι του παθόντος τρίτου, και δεν περιορίζεται μόνο στις περιπτώσεις ανασφάλιστων ή αγνώστων αυτοκινήτων (ΑΠ 34/2012, ΑΠ 1258/2006, ΑΠ 883/2006, ΑΠ 158/2006).

Η εν λόγω ευνοϊκή μεταχείριση ισχύει μόνο, όταν είναι υπόχρεο το Επικουρικό Κεφάλαιο και όχι άλλο υπόχρεο πρόσωπο, το οποίο δεν δικαιούται να επικαλεσθεί, έναντι του δικαιούχου παθόντος, ότι ισχύει και έναντι αυτών ο περιορισμός, κατά το ποσό, το οποίο ο παθών δικαιούται να απαιτήσει από ασφαλιστικό ταμείο.

Για τους λοιπούς υπόχρεους ισχύουν οι κοινές διατάξεις, οι οποίες προβλέπουν, σωρευτική απόληψη του ποσού της αποζημίωσης (άρθρ. 930 παρ. 3 ΑΚ).

Εξάλλου, ο από το άρθρ. 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν ο κανόνας δικαίου δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 36/1988). Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο με το να δεχθεί ότι ο αναιρεσίβλητος, υπάλληλος στον ΟΤΕ, έχει αξίωση αποζημίωσης από το νυν αναιρεσείον Επικουρικό Κεφάλαιο, κατ’ εφαρμογήν της διάταξης του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ συνιστάμενη στις αποδοχές του από την εργασία του ως υπαλλήλου του ΟΤΕ, κατά το χρονικό διάστημα των δέκα έξι μηνών που απείχε από την ως άνω εργασία του λόγω του τραυματισμού του, του προκληθέντος από το ένδικο τροχαίο ατύχημα, ασχέτως του ότι ο ΟΤΕ κατέβαλε σ’ αυτόν ως παθόντα τις αποδοχές του, παρότι εν προκειμένω δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή της ως άνω διάταξης, αφού ο αναιρεσίβλητος είχε λάβει από τον ΟΤΕ το σύνολο των αποδοχών του και δεν είχε επέλθει ζημία του εξαιτίας της ανικανότητάς του προς εργασία και με την παραδοχή αυτή να το υποχρεώσει να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο το ποσό των 41.307,5 ευρώ για απώλεια εισοδήματος παρότι το ποσό αυτό δεν το είχε απωλέσει διότι είχε καταβληθεί σ’ αυτόν από τον εργοδότη του (ΟΤΕ), αντί να δεχθεί το νομίμως προβληθέντα με τις προτάσεις του ενώπιον του Πρωτοδικείου και επαναφερθέντα με τις προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου, προς αντίκρουση της έφεσης του αναιρεσίβλητου, ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί περιορισμού της ευθύνης του, λόγω συνδρομής των όρων του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/76 και κατ’ εφαρμογή της διάταξης αυτής να απορρίψει το σχετικό κονδύλιο διότι η επικαλούμενη ζημία του αναιρεσείοντος καλύφθηκε εξ ολοκλήρου από τον ΟΤΕ, και δεν δικαιούται αυτός να το αξιώσει από το Επικουρικό Κεφάλαιο, παραβίασε ευθέως διατάξεις ουσιαστικού δικαίου και ειδικότερα του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/76, την οποία δεν εφάρμοσε αν και συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της, καθώς και τη διάταξη του 930 παρ. 3 Α.Κ.

σε συνδ. με το άρθρο 929 ΑΚ, την οποία εφάρμοσε αν και δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της, υποπίπτοντας έτσι στην ως άνω πλημμέλεια.

Όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου των προτάσεων που υπέβαλε το αναιρεσείον - εναγόμενο ενώπιον του Εφετείου και του Πρωτοδικείου, αυτό, αφού επικαλέστηκε τη διάταξη του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/1976, ισχυριζόμενο ότι κατά προφανή αναλογία και ενόψει της σαφούς νομοθετικής βούλησης για περιοριστική ευθύνη του Επικουρικού Κεφαλαίου, το Επικουρικό Κεφάλαιο δεν ευθύνεται για ζημία που καλύφθηκε από άλλο υπόχρεο δυνάμει ιδιωτικής συμβάσεως πρόσωπο (ασφαλιστική εταιρία ή εργοδότη του παθόντος), προέβαλε περαιτέρω τον ισχυρισμό ότι ο ενάγων - εκκαλών και ήδη αναιρεσίβλητος δεν νομιμοποιείται να ζητήσει από το Επικουρικό Κεφάλαιο αποζημίωση για απώλεια εισοδήματος από την εργασία του, διότι "Το ποσό των 42.640 ευρώ, που αντιστοιχεί σε μισθοδοσία του ενάγοντος διάρκειας 16 μηνών, δεν αποτελεί πραγματική ζημία αυτού, καθότι κατά το διάστημα αυτό μισθοδοτήθηκε κανονικά από την εργασία του".

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το Εφετείο Αθηνών, δικάζοντας σε δεύτερο βαθμό, μετά από την εξαφάνιση της εκκαλουμένης υπ’ αριθμ. 1223/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, την από 16-6-2009 (αριθμ. καταθ. 5728/2009) αγωγή αποζημίωσης από αυτοκινητικό ατύχημα του αναιρεσίβλητου, δέχτηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος για την επέλευση του ένδικου αυτοκινητικού ατυχήματος ήταν ο αρχικά εναγόμενος Σ.

Κ., μη διάδικος στην παρούσα δίκη, κατά την οδήγηση του ζημιογόνου αυτοκινήτου του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο κατά το χρόνο του ατυχήματος στην αρχικά εναγομένη, ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Γ. Η. Σ. ΑΕΓΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ", στη θέση της οποίας υπεισήλθε το ήδη αναιρεσείον Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", λόγω ανακλήσεως της άδειας λειτουργίας της, ότι από το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα τραυματίστηκε, μεταξύ άλλων και ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος και ότι προς αποκατάσταση των εκ του τραυματισμού του ζημιών είναι επιδικαστέο, μεταξύ άλλων, το ειδικώς αναφερόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση ποσό που αντιστοιχεί στις αποδοχές του από την εργασία του ως υπαλλήλου του ΟΤΕ, κατά το χρονικό διάστημα που απείχε από την ως άνω εργασία του λόγω του τραυματισμού του.

Ειδικότερα, αναφορικά με το εν λόγω κονδύλιο, το Εφετείο, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Από τη διάταξη του άρθρου 19 περ. 5 του Ν. 489/1976, όπως αντικαταστάθηκε με τη διάταξη του άρθρου 5 παρ. 4 του ΠΔ 264/1991 συνάγεται ότι από την αποζημίωση που καταβάλλει το Επικουρικό Κεφάλαιο δεν αφαιρείται το ποσό που κατέβαλε το Δημόσιο σε υπάλληλο ως μισθό για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο αυτός απείχε αναιτίως από την εργασία του λόγω του τραυματισμού του από την αδικοπραξία τρίτου, γιατί στην περίπτωση αυτή η καταβολή του μισθού γίνεται σε εκπλήρωση υποχρέωσης που απορρέει από τις διατάξεις του υπαλληλικού Κώδικα και όχι με την ιδιότητά του ως ασφαλιστικού φορέα.

Στην προκειμένη περίπτωση ο ενάγων με την υπό κρίση αγωγή του ζήτησε μεταξύ άλλων αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη, και συγκεκριμένα, εξέθεσε ότι εργαζόταν ως υπάλληλος του ΟΤΕ, ότι απείχε από την εργασία του επί 16 μήνες, ότι οι μηνιαίες αποδοχές του ανέρχονταν σε 2.665 ευρώ, και συνεπώς απώλεσε μετά βεβαιότητας και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων το ποσό των 42.640 ευρώ, ποσό που ζητεί κατ’ άρθρο 930 παρ. 3, ανεξαρτήτως του ποσού που του κατεβλήθηκε από την υπηρεσία του.

Το κονδύλιο αυτό κρίνεται, βάσει των προαναφερθέντων, νόμιμο, αφού περιέχονται σ’ αυτό όλα τα απαιτούμενα κατ’ άρθρο 930 παρ. 3 ΑΚ. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο επομένως, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του απέρριψε ως μη νόμιμο το ανωτέρω κονδύλιο, εσφαλμένα εφάρμοσε το νόμο, γενομένου δεκτού ως ουσιαστικά βάσιμου του σχετικού λόγου της υπό κρίση έφεσης".

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, και ειδικότερα με το να δεχθεί ότι ο αναιρεσίβλητος, υπάλληλος στον ΟΤΕ, έχει αξίωση αποζημίωσης κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου για τις αποδοχές του χρονικού διαστήματος των 15,5 μηνών, που απείχε από την ως εργασία του λόγω του τραυματισμού του "ασχέτως του ποσού που κατεβλήθη σ’ αυτόν από τον ΟΤΕ για την ίδια αιτία σύμφωνα με το άρθρο 930 παρ. 3 ΑΚ", δεν παραβίασε ευθέως με εσφαλμένη εφαρμογή τη διάταξη του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ, ούτε τη διάταξη του άρθρου 19 παρ. 5 του ν. 489/76 (όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 του π.δ. 264/ 91), την οποία δεν εφάρμοσε αν και κατά το αναιρεσείον συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της, διότι στην προκειμένη περίπτωση, που η ζημία αυτή του αναιρεσίβλητου καλύφθηκε από τον ΟΤΕ, εργοδότη του αναιρεσίβλητου και όχι από το ασφαλιστικό Ταμείο του (ΤΑΠ - ΟΤΕ) ή άλλο οργανισμό κοινωνικής ασφάλισης δεν έχει εφαρμογή η διάταξη του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/76, η οποία προϋποθέτει ότι ο δικαιούχος από τη διαπραχθείσα αδικοπραξία δικαιούται να καλύψει τη ζημία του από ασφαλιστικό ταμείο ή άλλο οργανισμό κοινωνικής ασφάλισης, οπότε μόνο επέρχεται απαλλαγή του Επικουρικού Κεφαλαίου, αλλά εφαρμόζεται το άρθρο 930 παρ. 3 ΑΚ, το οποίο προβλέπει τη σωρευτική απόληψη από το δικαιούχο της αποζημίωσης που δικαιούται από το Επικουρικό Κεφάλαιο, και της παροχής του άλλου για την ίδια αιτία.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός, εάν ο ισχυρισμός που δεν λήφθηκε υπόψη είναι μη νόμιμος ή αόριστος και συνεπώς δεν θεωρείται ουσιώδης, αφού δεν ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 802/ 2012, ΑΠ 1352/2009).

Επίσης δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 11/1996, 12/1991), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.ΑΠ 11/1996, ΑΠ 1014/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 8 του ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο με το να μη λάβει υπόψη τον προβληθέντα παραδεκτώς με τις προτάσεις του ενώπιον του Πρωτοδικείου και επαναφερθέντα νομίμως με τις προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου, προς αντίκρουση του έκτου λόγου της έφεσης του αναιρεσίβλητου, με τον οποίο ο τελευταίος παραπονέθηκε για εσφαλμένη απόρριψη από το πρωτόδικο δικαστήριο του κονδυλίου αποζημιώσεως της αγωγής του για απώλεια εισοδήματος, παραπάνω ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί περιορισμού της ευθύνης του κατ’ εφαρμογή του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/76, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν νομίμως και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και υπέπεσε στην πλημμέλεια του ως άνω άρθρου.

Ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης, είναι απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι ο φερόμενος ως αγνοηθείς ισχυρισμός του αναιρεσείοντος περί περιορισμού της ευθύνης του κατ’ εφαρμογή του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/76, είναι μη νόμιμος, δεδομένου ότι, όπως προαναφέρθηκε, στην προκειμένη περίπτωση, που η ζημία αυτή του αναιρεσίβλητου καλύφθηκε από τον ΟΤΕ, εργοδότη του και όχι από το ασφαλιστικό Ταμείο του (ΤΑΠ - ΟΤΕ) ή άλλο οργανισμό κοινωνικής ασφάλισης δεν έχει εφαρμογή η διάταξη του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/76, αλλά εφαρμόζεται το άρθρο 930 παρ. 3 ΑΚ, το οποίο προβλέπει τη σωρευτική απόληψη από το δικαιούχο της αποζημίωσης που δικαιούται από το Επικουρικό Κεφάλαιο, και της παροχής του άλλου για την ίδια αιτία και συνεπώς η παράλειψη απαντήσεως σ’ αυτόν δεν ιδρύει τον ερευνώμενο λόγο αναιρέσεως, σε κάθε δε περίπτωση, ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από το προαναφερόμενο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, έλαβε υπόψη του και απέρριψε τον ως άνω ισχυρισμό του αναιρεσείοντος δεχόμενο ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος "ασχέτως του ποσού που κατεβλήθη σ’ αυτόν από τον ΟΤΕ" έχει αξίωση αποζημίωσης κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ".

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από το αναιρεσείον για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου (άρθρ. 183 ΚΠολΔ), ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-9-2012 αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 2509/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από το αναιρεσείον για την άσκηση της αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ