Supreme Court allows appeal on statute of limitations interruption in commercial litigation. The court found the lower court failed to apply the interruption rule correctly.

Απόφαση 846 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 846/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Ρήγο.

Της αναιρεσιβλήτου:Ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικής διαδόχου λόγω συγχωνεύσεως με απορρόφηση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ Α.Ε" που ήταν καθολική διάδοχος της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "METROLIFE ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΑΡΟΧΗΣ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ" λόγω συγχωνεύσεως με απορρόφηση της δεύτερης από την πρώτη, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο 'Ελεσα Μπακατσέλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20 Δεκεμβρίου 2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4345/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 2902/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5 Δεκεμβρίου 2006 αίτησή της και των από 17 Δεκεμβρίου 2007 προσθέτων επ' αυτής λόγων αναίρεσης. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος, ανέγνωσε την από 21 Ιανουαρίου 2009 έκθεσή του , με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των κύριων και πρόσθετων λόγων αναιρέσεως πλην των πέμπτου κύριου και τρίτου πρόσθετου, οι οποίοι πρέπει να γίνουν δεκτοί.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 15 παρ.6 του ν. 3632/1928 "πάσα αξίωσης πηγάζουσα εκ χρηματιστηριακής συναλλαγής παραγράφεται μετά πάροδον έτους από της λήξεως του έτους καθ' ο συνήφθη η συναλλαγή". Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του αρ. 261 ΑΚ, "την παραγραφή διακόπτει η έγερση της αγωγής. Η παραγραφή, που διακόπηκε με τον τρόπο αυτό, αρχίζει και πάλι από την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου".

Κατά την αληθινή έννοια της διάταξης αυτής, που εφαρμόζεται και στις αξιώσεις που πηγάζουν από ειδικούς νόμους, αν η παραγραφή της αξίωσης διακοπεί, με έγερση αγωγής, η ίδια ακριβώς παραγραφή, δηλαδή όμοια με εκείνη που έχει διακοπεί, αρχίζει σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από το είδος της ως βραχυπρόθεσμης ή συνηθισμένης, ευθύς αμέσως από την άσκηση της αγωγής αυτής.

Η εν λόγω παραγραφή διακόπτεται ύστερα από κάθε διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου, αρχίζει δε η νέα παραγραφή, ίσης διάρκειας με αυτή που ήδη διακόπηκε, από την επιχείρηση της νέας διαδικαστικής πράξεως και όχι από το τέλος του έτους, κατά το οποίο πραγματοποιήθηκε. Η παραγραφή αυτή μπορεί να συμπληρωθεί και με τη πάροδο του χρόνου που ισχύει γι' αυτήν, χωρίς να μεσολαβήσει κάποια άλλη διαδικαστική πράξη ή άλλος λόγος διακοπής, αν η αξίωση βρίσκεται ήδη σε επιδικία, πριν να περατωθεί η δίκη τελεσιδίκως.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, κλήση προς συζήτηση της εναντίον της αναιρεσείουσας αγωγής, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη, που είχε προσδιορισθεί αρχικώς για τις 12.2.2003 αλλά η συζήτηση της τότε ματαιώθηκε λόγω αποχής των δικηγόρων από τα δικαστήρια, κατατέθηκε στις 28.3.2003 και η αγωγή συζητήθηκε στις 26.5.2004.

Άρα μεταξύ των δύο διαδικαστικών πράξεων, που αναφέρονται στην απόφαση (κατάθεση κλήσεως προς συζήτηση και συζήτηση της αγωγής), μεσολάβησε χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του έτους και επομένως το Εφετείο, ορθά ερμηνεύοντας και εφαρμόζοντας την προαναφερόμενη διάταξη του αρ. 261 ΑΚ, έπρεπε να δεχθεί την ένσταση της αναιρεσείουσας περί παραγραφής, κατά την επιδικία, της εναντίον της αγωγής.

Εφόσον δε δεν το έπραξε, παραβίασε, δια της μη εφαρμογής του, τον ουσιαστικού δικαίου κανόνα του αρ. 261 ΑΚ και κατέστησε έτσι την απόφαση του αναιρετέα, κατά τη διάταξη το αρ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ. Επομένως, οι συναφείς εκ της τελευταίας αυτής διατάξεως πέμπτος (και τελευταίος) κύριος και τρίτος (και τελευταίος) πρόσθετος λόγοι αναιρέσεως πρέπει να γίνουν δεκτοί ως βάσιμοι, αναιρεθεί δε η προσβαλλομένη απόφαση και παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο, όμως, από δικαστές άλλους από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580§3 Κ.Πολ..Δ.).

Ως προς τη δικαστική, τέλος, δαπάνη, αυτή, λόγω της ήττας της, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 2902/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί, όμως, από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας την οποία καθορίζει σε δύο χιλιάδες τριακόσια (2.300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ