Supreme Court dismisses divorce appeal for inadmissible and insufficiently defined legal grounds.

Απόφαση 844 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 844/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεωργίου Χρυσικού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Καρανάκη με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ 2 ΚπολΔ..

Του αναιρεσιβλήτου: ..., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ανδρέα Τζαβελλα, ο οποίος ανακάλεσε την από 6 Μαρτίου 2009 δήλωσή του κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ, και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1 Ιουλίου 2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3223/2006 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 6155/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18 Ιανουαρίου 2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος, ανέγνωσε την από 25 Φεβρουαρίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η νομική αοριστία της αγωγής στηρίζει λόγο αναιρέσεως για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), αν το δικαστήριο για τη θεμελίωση της αγωγής στο συγκεκριμένο κανόνα του ουσιαστικού δικαίου αρκέσθηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα εκείνων, που ο κανόνας απαιτεί γιά τη γένεση του οικείου δικαιώματος.

Αντίθετα, το ορισμένο ή αόριστο της αγωγής ως προς την έκθεση σε αυτήν των πραγματικών περιστατικών, που απαρτίζουν την ιστορική της αιτία (ποιοτική αοριστία), εκτιμά κυριαρχικώς το δικαστήριο της ουσίας και δεν υπόκειται, κατά τούτο, η απόφαση του σε αναιρετικό έλεγχο, εκτός αν αυτό έκρινε ορισμένη την αγωγή, λαμβάνοντας υπόψη μη διαλαμβανόμενα σε αυτή και ασκούντα ουσιώδη επιρροή στη κρίση περί του νόμω βάσιμου της ή αντιθέτως έκρινε αόριστη την αγωγή, επειδή δεν έλαβε υπόψη τέτοια γεγονότα, καίτοι διαλαμβάνονταν σ' αυτή, οπότε μπορούν να θεμελιωθούν οι από το άρθρο 559 αρ. 8 και 14 λόγοι αναίρεσης (ΑΠ 382/2006, ΑΠ 314/2004).

Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 1439§1 ΑΚ, καθένας από τους συζύγους μπορεί να ζητήσει διαζύγιο, όταν οι μεταξύ τους σχέσεις έχουν κλονισθεί τόσο ισχυρά από λόγο που αφορά το πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης συμβίωσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα. Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται ως λόγος διαζυγίου ο αντικειμενικός κλονισμός της έγγαμης σχέσης, χωρίς να απαιτείται το στοιχείο της υπαιτιότητας για να μπορεί να ζητηθεί το διαζύγιο.

Έτσι, ο ενάγων, για τη θεμελίωση και παραδοχή της αγωγής, θα πρέπει να επικαλεσθεί και αποδείξει, ότι ο γάμος έχει κλονισθεί από ορισμένα γεγονότα, που αναφέρονται στο πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων (με την έννοια της υπάρξεως αιτιώδους συνδέσμου ανάμεσα στα αντικειμενικώς κλονιστικά γεγονότα αυτά και στο πρόσωπο του εναγομένου συζύγου ή και των δύο) και ότι ο κλονισμός είναι τόσο ισχυρός, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της συμβίωσης να έχει καταστεί αφόρητη για τον ενάγοντα.

Αν το κλονιστικό γεγονός αφορά και τους δύο συζύγους, το προς διάζευξη δικαίωμα γεννάται ανεξάρτητα από το ποιόν βαρύνει περισσότερο η ύπαρξη του και από το αν υπάρχει υπαιτιότητα στο πρόσωπο του ενός μόνο. Αν, όμως, το κλονιστικό γεγονός συνδέεται αποκλειστικά με το πρόσωπο του ενάγοντος, δεν γεννάται υπέρ αυτού δικαίωμα διαζεύξεως με βάση την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 1439 §1 ΑΚ (ΑΠ 669).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγων, με την από 1-7-2003 αγωγή του, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, εξέθετε, ότι ο γάμος του με την εναγόμενη έχει κλονισθεί από τα ιστορούμενα εκεί λεπτομερώς γεγονότα, που αναφέρονται στο πρόσωπο της εναγομένης και ότι ο κλονισμός είναι τόσο ισχυρός, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης συμβίωσης να είναι αφόρητη γι' αυτόν.

Ζήτησε δε τη λύση του γάμου του με την εναγόμενη λόγω ισχυρού κλονισμού της έγγαμης σχέσης τους από τη συμπεριφορά της εναγομένης. Έχοντας το ανωτέρω περιεχόμενο η αγωγή είναι επαρκώς ορισμένη, εφόσον περιέχει τα απαιτούμενα από τα άρθρα 216 ΚΠολΔ και 1439 ΑΚ στοιχεία για τη θεμελίωση της αγωγής διαζυγίου λόγω ισχυρού κλονισμού, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες νόμιμες σκέψεις της παρούσας.

Άρα, και το δίκασαν Εφετείο, που έκρινε ομοίως, απορρίπτοντας ειδικώς την υποβληθήσαν και εκεί περί αοριστίας ένσταση δεν παρέλειψε παρά το νόμο να κηρύξει ακυρότητα, ήτοι να απορρίψει την αγωγή ως αόριστη. Γι' αυτό, ο από το άρθρο 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Κατά τα λοιπά, ο ίδιος αυτός λόγος, καθό μέρος μέμφεται την αναιρεσιβαλλόμενη, ότι υπαίτιος του χωρισμού τους είναι ο αντίδικος, επικαλούμενη, μάλιστα, και σχετικές αποδείξεις, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι άπτεται της ουσιαστικής κρίσεως του δικαστηρίου, η οποία, όμως, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη.

Τέλος, απορριπτέος ως αόριστος είναι και ο δεύτερος (και τελευταίος) λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίον, υπό την επίκληση του αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδεται στη προσβαλλομένη το σφάλμα, ότι ελήφθησαν υπόψη από το Εφετείο ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν επαναφέρθησαν εκεί νομίμως. Και τούτο, διότι δεν γίνεται εντελώς μνεία στο αναιρετήριο περί ποίων ισχυρισμών πρόκειται και αν αυτοί ασκούσαν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Κατ' ακολουθίαν, και μη υπάρχοντος άλλου παραπόνου προς έρευνα, πρέπει η ένδικη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί στο σύνολό της, χωρίς, όμως να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, που χάνει τη δίκη, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, λόγω παροχής σ' αυτήν νομικής βοήθειας κατά το ν. 3226/2004.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-1-08 αίτηση αναιρέσεως της... για αναίρεση της 6155/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Απαλλάσει την αναιρεσείουσα της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσιβλήτου.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ