83/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 83 / 2016 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 83/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Δεκεμβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "... ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΩΝ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΤΩΝ ΑΕ" και το διακριτικό τίτλο "... ΑΕ", που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Αγαπηνό με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ" και το διακριτικό τίτλο "ΟΛΘ ΑΕ", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Άννα Γλάστρα, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 11-11-2015 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-2-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8506/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1923/2014 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10-2-2015 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Καλαματιανός διάβασε την από 19-11-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της 1923/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά παραδοχή του πρώτου λόγου αναίρεσης. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338 έως 341 και 346 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι το Δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσης του ως προς τους πραγματικούς ισχυρισμούς που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν νομίμως οι διάδικοι.

Κατά τον αριθμό 11 περ. γ’ του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Παγίως γίνεται δεκτό ότι δεν θεμελιώνει λόγο αναίρεσης η παράλειψη του δικαστηρίου της ουσίας να μνημονεύσει στην απόφασή του ποια αποδεικτικά μέσα χρησιμοποιήθηκαν στην απόφασή του για άμεση και ποια για έμμεση απόδειξη.

Η γενική αναφορά της λήψεως υπόψη όλων των αποδείξεων που προσκομίσθηκαν με επίκληση δεν αποκλείει την ίδρυση του άνω λόγου αναίρεσης για κάποιο αποδεικτικό μέσο που έχει ουσιώδη σημασία στην έκβαση της δίκης όταν από το περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι τούτο έχει ληφθεί υπόψη.

Αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για την ίδρυση του προβλεπόμενου από την άνω διάταξη λόγου αναίρεσης (Ολ.ΑΠ 2/2008, ΑΠ 322/2011). Θεωρείται δε ότι το αποδεικτικό μέσο του οποίου έγινε νόμιμη επίκληση, έχει και προσκομιστεί, εφόσον η απόφαση δεν βεβαιώνει το αντίθετο. Εάν το Δικαστήριο παραβιάσει την υποχρέωσή του αυτή, δεν συνεκτιμήσει δηλαδή όλα τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισαν οι διάδικοι, ιδρύεται λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αριθ. 11 γ’ Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 360/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης 8506/2012 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που είχε απορρίψει την υπ’ αρ. εκθ. κατάθεσης 4527/11-2-2011 αγωγή της ίδιας (αναιρεσείουσας), με την οποία αυτή ζήτησε την αναπροσαρμογή (μείωση) του καταβαλλόμενου από αυτήν στην αναιρεσίβλητη μισθώματος, για ακίνητο που είχε μισθώσει από την τελευταία για χρονικό διάστημα πέντε ετών (7-10-2009 μέχρι 6-10-2014), προκειμένου να το χρησιμοποιήσει για την άσκηση της εμπορικής της δραστηριότητας (επιχείρηση εστιατορίου - καφετέριας), κατά ποσοστό 30%, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 388 και 288 Α.Κ., κατά μεν την πρώτη βάση της ως αόριστη, κατά δε την δεύτερη βάση της ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε, πριν απορρίψει την έφεση κατ’ ουσίαν, ως αποδειχθέντα, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Η ενάγουσα ανώνυμη εταιρία, η οποία δραστηριοποιείται στον τομέα της παροχής υπηρεσιών εστίασης και άλλων συναφών υπηρεσιών, συνήψε στις 7-10-2009, ύστερα από τη διενέργεια στις 15-9-2009 επαναληπτικού δημόσιου ανοικτού πλειοδοτικού διαγωνισμού για την ανάδειξη αναδόχου της εκμετάλλευσης και λειτουργίας του επίδικου παρακάτω αναφερόμενου χώρου ως εστιατορίου - καφετέριας, κατά τις διατάξεις του π.δ. 715/1979 "περί τρόπου ενεργείας υπό των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) προμηθειών, μισθώσεων και εκμισθώσεων εν γένει, αγορών ή εκποιήσεων ακινήτων, εκποιήσεων κινητών πραγμάτων ως και εκτελέσεως εργασιών", με την εναγόμενη ανώνυμη εταιρία σύμβαση μίσθωσης, δυνάμει της οποίας η τελευταία ανέλαβε την υποχρέωση να παραχωρήσει στην ενάγουσα για χρονικό διάστημα πέντε (5) ετών και, συγκεκριμένα, από την 7-10-2009 μέχρι την 6-10-2014, τη χρήση της υπό στοιχείο Β2 αποθήκης της 1ης προβλήτας εντός της χερσαίας ζώνης του ..., συνολικού εμβαδού 1.010 τετραγωνικών μέτρων, που αποτελείται από ισόγειο, εμβαδού 534 τ.μ., μεσοπάτωμα, εμβαδού 112 τ.μ.

και όροφο, εμβαδού 364 τ.μ., καθώς και του εξωτερικού υπαίθριου χώρου, εμβαδού 151 τ.μ., με απεριόριστη θέα προς την παραλία της … και τη θάλασσα, η οποία (χρήση) είχε παραχωρηθεί στην εναγομένη από το Ελληνικό Δημόσιο, στην κυριότητα του οποίου ανήκει, στις 27-6-2001, δυνάμει της με την ίδια ημερομηνία συναφθείσας μεταξύ αυτών σύμβασης παραχώρησης, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για την άσκηση της εμπορικής δραστηριότητας της ενάγουσας μισθώτριας σε εκπλήρωση του εταιρικού σκοπού της, η οποία συνίστατο στην εκμετάλλευση επιχείρησης υγειονομικού ενδιαφέροντος (εστιατορίου - καφετέριας) με το διακριτικό τίτλο "...", αντί μηνιαίου μισθώματος ποσού 30.631 ευρώ για το πρώτο μισθωτικό έτος, πλέον του αναλογούντος τέλους χαρτοσήμου, το οποίο θα αναπροσαρμοζόταν για κάθε επόμενο μισθωτικό έτος πέραν του πρώτου και μέχρι τη συμπλήρωση του πέμπτου κατά ποσοστό ίσο με τον ετήσιο δείκτη τιμών καταναλωτή, προσαυξημένο κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες, ήταν δε καταβλητέο εντός του πρώτου πενθημέρου εκάστου μισθωτικού μηνός.

Το κτίριο, όπου βρίσκεται το μίσθιο, ανακατασκευάσθηκε εσωτερικά το έτος 1998 και απέκτησε τη σημερινή του μορφή το έτος 2003. Είναι σύγχρονης κατασκευής και βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Διαθέτει δύο εισόδους από την κεντρική οδό της προβλήτας και δύο εισόδους από την πλευρά της θάλασσας. Το κτίσμα έχει πρόσοψη 20,70 μέτρα και βάθος 25,80 μέτρα, αποτελείται από τρία επίπεδα και διαθέτει ανελκυστήρα 5 ατόμων.

Ο υπαίθριος εξωτερικός χώρος περιλαμβάνει το χώρο κατά μήκος της αποθήκης προς τη θάλασσα και εκτείνεται κατά πλάτος μέχρι 2,50 περίπου μέτρα από την άκρη του κρηπιδώματος. Σημειώνεται ότι το μίσθιο είναι μοναδικό σε σχέση με όλα τα λοιπά μισθωμένα ή διατιθέμενα προς μίσθωση ακίνητα σε ολόκληρο το πολεοδομικό συγκρότημα της …, δεδομένου ότι αποτελεί τη μοναδική επιχείρηση υγειονομικού ενδιαφέροντος εντός της χερσαίας ζώνης του ...

και κατέχει περίοπτη θέση σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη ανάλογη εμπορική επιχείρηση στην ευρύτερη περιοχή του επιδίκου και, ως εκ τούτου, αφενός μεν αποτελεί προσφιλή προορισμό για τους θαμώνες και τους επισκέπτες του ιστορικού κέντρου της πόλης της …, αφετέρου δε είναι απρόσφορη η σύγκρισή του με οποιοδήποτε άλλο ακίνητο.

Ενόψει των ανωτέρω και του γεγονότος ότι ο δείκτης τιμών καταναλωτή ανήλθε τον Οκτώβριο του 2010 σε ποσοστό 5,2% και, κατά συνέπεια, το ποσοστό της αναπροσαρμογής σε 5,2% + 2% = 7,2%, το καταβλητέο κατά την έγερση της ένδικης αγωγής μίσθωμα ανερχόταν στο ποσό των 32.456,99 ευρώ. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι, σε χρόνο μεταγενέστερο της κατάρτισης της σύμβασης μίσθωσης και προ της επελθούσας ανωτέρω αναπροσαρμογής, επήλθε έκτακτη, απρόβλεπτη και μη παροδικού χαρακτήρα οικονομική κρίση, που έπληξε καίρια την ελληνική οικονομία και η οποία είναι ήδη γνωστή στο παρόν Δικαστήριο, με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας (άρθρο 336 παρ. 4 του ΚΠολΔ) και ήταν αδύνατο να προβλεφθεί κατά την κατάρτιση της ένδικης σύμβασης, συνεχώς δε επιδεινούμενη, αφενός μεν επηρέασε δυσμενώς την εμπορική κίνηση των καταστημάτων και των επιχειρήσεων, αφού μειώθηκε σε σημαντικό βαθμό η πελατεία και ο κύκλος των εργασιών τους, εξαιτίας του ότι οι καταναλωτές έγιναν περισσότερο προσεκτικοί στις δαπάνες τους, λόγω της γενικής μείωσης των μισθών και των συντάξεων τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, ενώ η γενικότερη οικονομική δυσπραγία είχε συνέπειες και στους ελεύθερους επαγγελματίες, εμπόρους κ.λπ., αφού μειώθηκαν σημαντικά όλες οι οικονομικές δραστηριότητες, γεγονός που είχε ως συνέπεια τη μείωση των εσόδων και της κατανάλωσης και των επαγγελματικών αυτών τάξεων, αφετέρου δε επέφερε μείωση στην τρέχουσα μισθωτική αξία των ακινήτων, σε πανελλήνια κλίμακα, αλλά και, ειδικότερα, στην περιοχή της ….

Σε προφανή αναντιστοιχία με τα δεδομένα αυτά, ωστόσο, η ασκούμενη από την ενάγουσα δραστηριότητα στο μίσθιο ακίνητο παρουσιάζει κατά τους νομίμως δημοσιευθέντες ισολογισμούς αυτής για τις χρήσεις 2008 και 2009 αύξηση των ακαθάριστων εσόδων από το ποσό των 3.729.192,67 ευρώ στο ποσό των 3.991.042,26 ευρώ, αντίστοιχα, ήτοι αύξηση κατά ποσοστό 7% περίπου, ενώ τα καθαρά αποτελέσματα (κέρδη) χρήσεως (προ φόρων) ανήλθαν από το ποσό των 49.752,59 ευρώ στο ποσό των 152.216,60 ευρώ, αντίστοιχα, ήτοι εμφάνισαν αύξηση κατά ποσοστό 200% περίπου και τα προς διάθεση κέρδη ανήλθαν από το ποσό των 34.367,97 ευρώ στο ποσό των 116.812,02 ευρώ, ήτοι αύξηση κατά ποσοστό 250% περίπου, παρά την αύξηση των λειτουργικών εξόδων της επιχείρησης.

Επιγενόμενη του έτους 2009 μείωση του κύκλου εργασιών της ενάγουσας δεν αποδείχθηκε από όλη τη διαδικασία, δεδομένου ότι ούτε ισολογισμός για τη χρήση 2010 προσκομίσθηκε πρωτόδικα ούτε το Δικαστήριο πείθεται περί του αντιθέτου από μόνη την κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης Γ. Τ., ο οποίος εντελώς αόριστα κατέθεσε για μείωση της κίνησης των πελατών της εναγομένης και των ακαθάριστων εσόδων της κατά ποσοστό 30%.

Ενδεικτικό, άλλωστε, της ανθηρής οικονομικής κατάστασης και βιωσιμότητας της επιχείρησης της ενάγουσας, καθώς και του μεγάλου εύρους του κύκλου εργασιών της αποτελεί και το γεγονός ότι απασχολούνται μόνιμα σε αυτήν 63 εργαζόμενοι με διάφορες ειδικότητες, σύμφωνα με τον προσκομιζόμενο από την ενάγουσα με ημερομηνία 9-11-2011 πίνακα προσωπικού.

Ενόψει των ανωτέρω, όχι μόνο δεν δύναται βάσιμα να υποστηριχθεί ότι υφίσταται ουσιώδης απόκλιση κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής ανάμεσα στο από την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη επιβαλλόμενο και στο κατά τα ανωτέρω καταβαλλόμενο μίσθωμα, αλλά αποδεικνύεται ότι η μισθωτική αξία του επίδικου μισθίου έχει μείνει ανεπηρέαστη από το εν γένει αρνητικό οικονομικό κλίμα.

Εξάλλου, δεν δύναται να γίνει λόγος για μείωση της μισθωτικής αξίας του ακινήτου, η οποία να επιβάλλει την αναπροσαρμογή του μισθώματος κατ’ άρθρο 288 του ΑΚ, λόγω των έργων ανάπλασης της χερσαίας ζώνης του Λιμένος, τα οποία επέδρασαν δυσμενώς στη δραστηριότητα της λειτουργούσας στο μίσθιο επιχείρησης, όπως ισχυρίσθηκε πρωτόδικα η ενάγουσα, δεδομένου ότι η παρεμπόδιση λειτουργίας της επιχείρησής της λόγω των εκτελούμενων κατά τα προεκτεθέντα έργων έχει αναμφισβήτητα παροδικό χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, δεν δύναται να αποτελέσει ιστορική βάση αναπροσαρμογής κατ’ άρθρο 288 του ΑΚ.

Αντίθετα, μετά την ολοκλήρωση των έργων ήπιας ανάπλασης, για την εκτέλεση των οποίων δαπανήθηκε ποσό 900.000 περίπου ευρώ, στα πλαίσια της οποίας εγκαταστάθηκαν παγκάκια, κατασκευάσθηκε διάδρομος με γρανιτένια πλακάκια, έγινε δενδροφύτευση, τοποθετήθηκε εξωτερικός φωτισμός και αποκαταστάθηκε το έργο αποστράγγισης των λιμναζόντων υδάτων (βλ.

τις μετ’ επικλήσεως προσκομιζόμενες από την εναγομένη φωτογραφίες), βελτιώθηκε η αισθητική εικόνα της περιοχής, όπου βρίσκεται το μίσθιο, η πρόσβαση των πεζών έγινε πιο άνετη, αυξήθηκε σημαντικά η κίνηση των επισκεπτών και, κατά συνέπεια, η επισκεψιμότητα των πελατών ειδικά στο μίσθιο ακίνητο, με επακόλουθο όλων αυτών την αύξηση της μισθωτικής αξίας του μισθίου.

Έτσι, η επελθούσα οικονομική κρίση, που προαναφέρθηκε, εξουδετερώθηκε κατά μεγάλο μέρος από τη σημαντική αύξηση των επισκεπτών, αφού ναι μεν οι καταναλωτές δαπανούν πλέον λιγότερα χρήματα, η μείωση όμως αυτή της ατομικής καταναλωτικής δαπάνης ισοσκελίσθηκε από τα έσοδα που προήλθαν από την αύξηση των επισκεπτών.

Με βάση τα πιο πάνω εκτεθέντα, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, αφού δέχθηκε τα ανωτέρω και έκρινε ότι δεν πληρούνται στην προκειμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 288 του ΑΚ, απέρριψε την ένδικη αγωγή, κατά το μέρος που κρίθηκε νόμιμη, ως ουσιαστικά αβάσιμη. Έτσι κρίνοντας, δεν έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις, τα δε αντίθετα υποστηριζόμενα από την εκκαλούσα με την έφεσή της ελέγχονται απορριπτέα ως αβάσιμα".

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης και υπό την επίκληση του αριθμού 11 περ. γ’ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στην ως άνω κρίση του, ότι δηλαδή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 288 Α.Κ., δεν έλαβε υπόψη τα προσκομισθέντα μετ’ επικλήσεως με τις έγγραφες προτάσεις της αναιρεσείουσας ενώπιον του Εφετείου μεταξύ άλλων αποδεικτικά έγγραφα, ήτοι τα υπ’ αρ.

ΦΕΚ 5856/2-7-2012 και 9123/20-12-2013 (Τεύχος ΑΕ - ΕΠΕ), στα οποία δημοσιεύθηκαν οι ισολογισμοί της αναιρεσείουσας εταιρείας για τα έτη 2011 και 2012, αντίστοιχα, και το από 31-12-2013 ισοζύγιο, από τα οποία προέκυπτε η σημαντικότατη μείωση του κύκλου εργασιών της για τη χρήση των ετών 2010, 2011 και 2012. Από τις κατατεθείσες στις 9-5-2014 προτάσεις της αναιρεσείουσας στο Εφετείο, που παραδεκτά επισκοπεί ο Άρειος Πάγος, κατά το άρθρ. 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι στις σελίδες 51, 52 και 53 αυτών γίνεται ρητή και σαφής επίκληση των ανωτέρω εγγράφων.

Παρά τη βεβαίωση, που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι λήφθηκαν υπόψη τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, από το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, ειδικότερα δε από το ότι στηρίζει την κρίση της περί μη μείωσης της μισθωτικής αξίας του επίδικου μισθίου, κατά κύριο λόγο στην (δήθεν) αύξηση των εσόδων της επιχείρησης της αναιρεσείουσας, σε προφανή αναντιστοιχία (όπως αποφαίνεται το Εφετείο) με την επελθούσα μείωση στην τρέχουσα μισθωτική αξία των ακινήτων σε πανελλήνια κλίμακα, κυρίως δε από την περικοπή αυτής "Επιγενόμενη του έτους 2009 μείωση του κύκλου εργασιών της ενάγουσας δεν αποδείχθηκε...

δεδομένου ότι ούτε ισολογισμός για τη χρήση 2010 προσκομίσθηκε πρωτόδικα ούτε το Δικαστήριο πείθεται περί του αντιθέτου από μόνη την κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης..." και από το γεγονός ότι το Εφετείο κατέληξε στο προαναφερόμενο αποδεικτικό του πόρισμα, χωρίς να μνημονεύει ή να αντικρούει τα ανωτέρω έγγραφα και χωρίς να αναφέρει κάτι σχετικά με τους ισολογισμούς των ετών 2011 και 2012 και το από 31-12-2013 ισοζύγιο, όπου αποτυπώνεται σημαντική μείωση του κύκλου εργασιών της αναιρεσείουσας για τις χρήσεις των ετών 2010, 2011 και 2012, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι έλαβε υπόψη και τα ανωτέρω, κρίσιμα κατά την απόδειξη έγγραφα, τα οποία θεωρείται ότι προσκομίσθηκαν, εφόσον η απόφαση δεν βεβαιώνει το αντίθετο.

Επομένως είναι βάσιμος ο προβαλλόμενος πρώτος λόγος αναίρεσης.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των λοιπών διατυπουμένων με την ένδικη αίτηση λόγων, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση. Η αναιρεσίβλητη πρέπει να καταδικαστεί, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), τα οποία ορίζει στο ποσό των 2.300 ευρώ, ενώ πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στον καταθέσαντα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1923/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκασή της στο αυτό Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, αποτελούμενο από άλλο δικαστή.

Καταδικάζει την αναιρεσιβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ. Και Διατάσσει την επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στον καταθέσαντα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Δεκεμβρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιανουαρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ