Supreme Court allows appeal against appellate court's dismissal of appeal due to procedural error regarding finality of judgment.

Απόφαση 838 / 2020 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 838/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Βρυνιώτη, Γεώργιο Χοϊμέ, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου και Μαρία Τζανακάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Λ. Π. του Α., κατοίκου ... και 2) ανώνυμης εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "... ΑΕΓΑ", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σωτήριο Λευκαρίτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Β. Π. του Α., κατοίκου ..., 2) Ε. Ζ. του Α., 3) Α. συζ. Ε. Ζ., 4) Α. Ζ. του Ε., 5) Δ. Ζ. του Ε., κατοίκων ..., 6) Μ. Ζ. του Α., κατοίκου ... 7) Α. Π. του Π. και 8) Ε. Μ. του Β., συζ. Α. Π., κατοίκων ..., εκ των οποίων οι 1η, 2ος, 3η, 4ος, 6η, 7ος και 8η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Ζιώγα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, ενώ ο 5ος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-10-2010 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κοζάνης.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 179/2011 μη οριστική και 43/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 81/2018 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19-11-2018 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 96 παρ. 1, 97 παρ. 1 και 2 και 98 του Κ.Πολ.Δικ. προκύπτει ότι η δικαστική πληρεξουσιότητα, που δίδεται είτε με συμβολαιογραφική πράξη, είτε με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή στην έκθεση, παρέχει στον πληρεξούσιο δικηγόρο το δικαίωμα να εκπροσωπεί στο δικαστήριο εκείνον που έδωσε την πληρεξουσιότητα και να ενεργεί όλες τις κύριες ή παρεπόμενες πράξεις που αφορούν την διεξαγωγή της δίκης, εκτός από εκείνες που ρητά εξαιρέθηκαν κατά την χορήγηση αυτής, καθώς και εκείνες με τις οποίες απαιτείται ειδική πληρεξουσιότητα.

Κατά δε την διάταξη του άρθρου 104 του ίδιου Κώδικα, για τις προπαρασκευαστικές πράξεις και τις κλήσεις έως την συζήτηση στο ακροατήριο θεωρείται ότι υπάρχει πληρεξουσιότητα, ενώ για την συζήτηση στο ακροατήριο απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα και, αν δεν υπάρχει, κηρύσσονται άκυρες όλες οι πράξεις, ακόμη και εκείνες που είχαν γίνει προηγουμένως, της ελλείψεως της πληρεξουσιότητας, καθώς και της υπερβάσεώς της εξεταζομένης από το δικαστήριο και αυτεπαγγέλτως σε κάθε στάση της δίκης.

Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 143 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ., όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 4335/2015, "Ο δικαστικός πληρεξούσιος που διορίστηκε σύμφωνα με το άρθρο 96 είναι αυτοδικαίως και αντίκλητος για όλες τις επιδόσεις που αναφέρονται στη δίκη στην οποία είναι πληρεξούσιος, έως και την έκδοση αμετάκλητης απόφασης, εκτός αν με δικόγραφο γνωστοποιηθεί στους λοιπούς διαδίκους η αντικατάστασή του".

Περαιτέρω, από τον συνδυασμό των άρθρων 104 και 438 επ. του Κ.Πολ.Δικ. προκύπτει ότι από την γενόμενη, στο προεισαγωγικό τμήμα της δικαστικής αποφάσεως, μνεία ότι για κάποιον από τους διαδίκους παρέστη ο αναφερόμενος σ' αυτήν πληρεξούσιος δικηγόρος του και στο κύριο σώμα της αποφάσεως βεβαίωση, ότι το δικαστήριο δίκασε κατ' αντιμωλία των διαδίκων, υπάρχει πλήρης απόδειξη για το διορισμό εκείνου, δηλαδή του παραστάντος, κατά το άρθρο 96 του Κ.Πολ.Δικ., ως δικαστικού πληρεξουσίου, του εκπροσωπηθέντος από αυτόν διαδίκου, δεδομένου ότι η συνδρομή του στοιχείου της δικαστικής πληρεξουσιότητας είναι γεγονός, την αλήθεια του οποίου όφειλε το δικαστήριο να εξετάσει αυτεπαγγέλτως.

Το ανωτέρω περιεχόμενο της αποφάσεως, που αποτελεί πλήρη απόδειξη για ότι αφορά την εμφάνιση και την εκπροσώπηση των διαδίκων, μπορεί να ανατραπεί, σύμφωνα με το άρθρο 312 του Κ.Πολ.Δικ., με το πρακτικό της συζητήσεως ή με την προσβολή της αποφάσεως ως πλαστής (Α.Π. 328/2017, Α.Π. 254/2016, Α.Π. 1875/2013, Α.Π. 594/2010). Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 576 παρ. 2, 568 παρ. 1 και 498 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ.

συνάγεται ότι ο Άρειος Πάγος οφείλει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν κλήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως ο μη εμφανισθείς αντίδικος του επισπεύδοντος την συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως και σε καταφατική περίπτωση να προχωρήσει στην συζήτηση παρά την απουσία του. Στην προκείμενη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα ακόλουθα:

Στις 7.2.2018 συζητήθηκε, ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, αντιμωλία των διαδίκων, η από 11.4.2017 έφεση των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων κατά των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων και επ' αυτής (εφέσεως) εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 81/2018 απόφαση του παραπάνω δικαστηρίου (προσβαλλομένη απόφαση).

Όπως προκύπτει από το προεισαγωγικό τμήμα της αποφάσεως αυτής, κατά την συζήτηση της υποθέσεως, ενώπιον του παραπάνω δικαστηρίου, είχαν παραστεί οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι και τους μεν 1η, 7ο και 8η τους εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους Βασίλειος Τζιούτζιας, τους λοιπούς δε (2ο, 3η, 4ο, 5ο και 6η) τους εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους Αθανάσιος Ζιώγας.

Κατά της ανωτέρω αποφάσεως οι εναγόμενοι - εκκαλούντες άσκησαν την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, για την συζήτηση της οποίας, με επιμέλεια αυτών, προσδιορίστηκε δικάσιμος η 7.2.2020, ενώπιον του παρόντος Τμήματος. Όπως δε προκύπτει από την υπ' αριθμ. ...'/14.2.2019 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης Θ.

Ι., την οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες, ακριβές αντίγραφο της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως και κλήση προς συζήτηση για την προαναφερόμενη δικάσιμο επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον πληρεξούσιο δικηγόρο των 2ου, 3ης, 4ου, 5ου και 6ης των αναιρεσιβλήτων Αθανάσιο Ζιώγα, ο οποίος παρέλαβε το δικόγραφο αυτό ως αντίκλητος των παραπάνω αναιρεσιβλήτων.

Όμως ο με αύξ. αριθμ. αναιρετηρίου 5ος αναιρεσίβλητος (Δ. Ζ. του Ε.), όπως προκύπτει από τα πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου, δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο κατά την παραπάνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με την σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου, κατά τις διατάξεις των άρθρων 242 παρ. 2 και 573 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ.

Επομένως, εφόσον αυτός κλητεύθηκε, κατά τα ανωτέρω, νομίμως και εμπροθέσμως, πρέπει, παρά την απουσία του, να συζητηθεί η υπόθεση σαν να ήταν και αυτός παρών, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 εδ. α' και γ' του Κ.Πολ.Δικ. Κατά την διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1β εδ. τελευτ. του Κ.Πολ.Δικ., αν η πρωτόδικη απόφαση είναι εν μέρει οριστική, δεν επιτρέπεται έφεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεών της, πριν εκδοθεί οριστική απόφαση για την όλη δίκη.

Ο κανόνας, όμως, αυτός κάμπτεται στην περίπτωση, κατά την οποία υπάρχει απλή ομοδικία και η πρωτόδικη απόφαση είναι οριστική ως προς ένα ή μερικούς ομοδίκους, μη οριστική δε ως προς τους λοιπούς, διότι από τις διατάξεις των άρθρων 74, 75 παρ. 1 και 2, 76 και 517 εδ. β' του Κ.Πολ.Δικ. προκύπτει ότι στην περίπτωση αυτή η έναντι κάθε ομοδίκου οριστική διάγνωση έχει αυτοτέλεια και η ως προς αυτόν κρίση περατώνει έναντι αυτού την δίκη.

Έκτοτε, συνεπώς, η απόφαση ως προς αυτόν είναι εκκλητή και πριν ακόμη εκδοθεί οριστική απόφαση έναντι των λοιπών ομοδίκων (Α.Π. 747/2017, Α.Π. 365/2010, Α.Π. 22/2009, Α.Π. 55/2008). Περίπτωση απλής ομοδικίας (υποκειμενικής σωρεύσεως αγωγών) υπάρχει όταν ενάγουν ή ενάγονται περισσότεροι του ενός, ως εις ολόκληρον δικαιούχοι ή υπόχρεοι για αποζημίωση εξ αδικοπραξίας ή εκ του νόμου, ενώνονται δε σε κοινή διαδικασία πλείονες έννομες σχέσεις δίκης, οι οποίες συνδέουν διάφορα υποκείμενα, χωρίς να επηρεάζεται η ανεξάρτητη δικονομική θέση καθενός από αυτούς έναντι των λοιπών, η δε εκδιδόμενη απόφαση, που είναι οριστική ως προς ορισμένους ομοδίκους, περατώνει την δίκη ως προς αυτούς, καθίσταται δε οριστική αυτοτελώς και, συνεπώς, είναι κατά το μέρος αυτό προσβλητή με έφεση και πριν εκδοθεί απόφαση οριστική για τους λοιπούς διαδίκους.

Τέτοια είναι και η περίπτωση των συγγενών θανόντος εξ αυτοκινητικού ατυχήματος, των οποίων σωρεύονται στην ίδια αγωγή αξιώσεις αποζημιώσεως, λόγω στερήσεως διατροφής, καθώς και χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ψυχικής οδύνης. Και τούτο διότι εκάστη αξίωση εκάστου δικαιούχου είναι αυτοτελής και προσωποπαγής.

Εξάλλου, κατά τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δικ. αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός ιδρύεται, μόνον όταν η πλημμέλεια αναφέρεται σε ακυρότητα, απαράδεκτο ή έκπτωση από δικαίωμα, που προέρχεται από παραβίαση δικονομικής διατάξεως και όχι ουσιαστικού δικαίου διατάξεως (Ολ.ΑΠ 1/1999, ΑΠ 747/2014).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επιτρεπτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ., επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα: Οι ήδη αναιρεσίβλητοι άσκησαν, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης, την από 12.10.2010 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 433/13.10. 2010 αγωγή τους, στρεφομένη κατά των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων.

Στην αγωγή αυτή, στην οποία διάδικος ήταν και η Α. Ζ. του Η. και Β., ανήλικο τέκνο της πρώτης ενάγουσας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης, νομίμως εκπροσωπούμενο από την ίδια, οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι εξέθεταν ότι από αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου και ήδη πρώτου αναιρεσείοντος, οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας...

ΙΧΕ αυτοκίνητου, ιδιοκτησίας του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην δεύτερη εναγομένη και ήδη δεύτερη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία προκλήθηκε στις 17.10.2008, στο 5ο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού ..., αυτοκινητικό ατύχημα, που είχε ως αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του Η. Ζ. του Ε., οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας ...

δικύκλου οχήματος, συζύγου της πρώτης ενάγουσας, πατέρα της ανήλικης Α. Ζ. (την οποία, κατά τα προεκτεθέντα, εκπροσωπεί η μητέρα της πρώτη ενάγουσα), υιού των δευτέρου και τρίτης, αδελφού των τετάρτου, πέμπτου και έκτης και γαμπρού των εβδόμου και ογδόης τούτων και ότι ο θανών, ο οποίος θα ζούσε ακόμη για τουλάχιστον 25 έτη και θα συνεισέφερε κατά την διάρκεια της ζωής του το ποσό των 200 ευρώ μηνιαίως για την διατροφή του ως άνω ανηλίκου τέκνου του.

Με την επίκληση των πραγματικών αυτών περιστατικών ζήτησαν, όπως παραδεκτά περιορίστηκε το αρχικό καταψηφιστικό αίτημα σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί ότι οι εναγόμενοι οφείλουν να καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, νομιμοτόκως: 1) στην πρώτη ενάγουσα (σύζυγο του θανόντος), γι' αυτήν ατομικά, το ποσό των 99.960 ευρώ, ως χρηματική της ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, σ' αυτήν δε, ως ασκούσα την γονική μέριμνα του ως άνω ανηλίκου τέκνου της:

α) το ποσό των 100.000 ευρώ ως χρηματική του ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης και β) το ποσό των 55.200 ευρώ ως αποζημίωση για στέρηση διατροφής του, καταβλητέο εφάπαξ, 2) σε καθένα από τους δεύτερο και τρίτη των εναγόντων (γονείς του θανόντος), το ποσό των 70.000 ευρώ, 3) σε καθένα από τους τέταρτο, πέμπτο και έκτη των εναγόντων (αδέλφια του θανόντος) το ποσό των 50.000 ευρώ και 4) σε καθένα από τους έβδομο και όγδοη των εναγόντων (πεθερικά του θανόντος) το ποσό των 20.000 ευρώ, ως χρηματική τους ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης.

Επί της αγωγής αυτής, που συζητήθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο και από την σύμβαση ασφαλίσεως αυτού (άρθρα 666, 667, 670 έως 676 και 681Α' του Κ.Πολ.Δικ., όπως ίσχυαν πριν τα άρθρα 646 - 681Δ' καταργηθούν με το άρθρο 1 άρθρο τέταρτο του ν. 4335/2015 (Φ.Ε.Κ. Α' 87/23.7.2015) με έναρξη ισχύος από 1.1.2016 - άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 4 του ν. 4335/2015 και η ένδικη διαφορά για ζημίες από αυτοκίνητα υπαχθεί πλέον στην ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών (άρθρο 614 του Κ.Πολ.Δικ.), εκδόθηκε αρχικά η 179/2011 μη οριστική απόφαση του παραπάνω δικαστηρίου, με την οποία ανεβλήθη η συζήτηση αυτής εωσότου περατωθεί αμετάκλητα η ποινική διαδικασία σε βάρος του πρώτου εναγομένου και στην συνέχεια η 43/2017 απόφαση του ίδιου ως άνω δικαστηρίου, με την οποία ανεβλήθη η έκδοση οριστικής αποφάσεως ως προς το κεφάλαιο και αίτημα της αγωγής για αποζημίωση, λόγω στερήσεως διατροφής του ανηλίκου τέκνου της πρώτης ενάγουσας (το οποίο -ανήλικο τέκνο- δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη), διατάχθηκε η επανάληψη της συζητήσεως ως προς το παραπάνω αγωγικό κονδύλιο, προκειμένου να προσκομιστεί, με επιμέλεια οποιουδήποτε διαδίκου, βεβαίωση του Ι.Κ.Α., από την οποία να προκύπτει εάν η πρώτη ενάγουσα, ως ασκούσα την γονική μέριμνα του ως άνω ανηλίκου τέκνου της, έλαβε ή δικαιούται να λάβει στο μέλλον οποιοδήποτε ποσό ως σύνταξη, λόγω θανάτου του ασφαλισμένου, όσο ζούσε, στο Ι.Κ.Α.

πατέρα του. Ως προς τα υπόλοιπα αγωγικά κονδύλια, το Δικαστήριο προχώρησε στην έκδοση οριστικής αποφάσεως επί της ουσίας, δεχόμενο εν μέρει ως και κατ' ουσίαν βάσιμη την αγωγή και αναγνωρίζοντας ότι οι εναγόμενοι οφείλουν να καταβάλουν, καθένας εις ολόκληρον, στους ενάγοντες, ως χρηματική τους ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης τα ακόλουθα ποσά:

α) στην πρώτη ενάγουσα το ποσό των 50.000 ευρώ για τον εαυτό της ατομικά, σ' αυτήν δε, ως ασκούσα την γονική μέριμνα του ως άνω ανηλίκου τέκνου της, το ποσό των 50.000 ευρώ, β) σε καθένα από τους δεύτερο και τρίτη των εναγόντων το ποσό των 35.000 ευρώ, γ) σε καθένα από τους τέταρτο, πέμπτο και έκτη των εναγόντων το ποσό των 25.000 ευρώ και δ) σε καθένα από τους έβδομο και όγδοη των εναγόντων το ποσό των 5.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής, μέχρις εξοφλήσεως.

Κατά της αποφάσεως αυτής οι εναγόμενοι άσκησαν, ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, την από 11.4.2017 έφεσή τους, την οποία απηύθυναν μόνον κατά των εναγόντων για τους οποίους η απόφαση ήταν οριστική, εξαιρώντας από αυτήν την, εκπροσωπούμενη, κατά τα προεκτεθέντα, από την πρώτη ενάγουσα, ανήλικη Α.

Ζ., επειδή ως προς την αυτήν πράγματι η εκδοθείσα ως άνω απόφαση ήταν εν μέρει οριστική. Το Μονομελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας, με την 81/2018 απόφασή του (προσβαλλομένη), που εκδόθηκε επί της ως άνω εφέσεως, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ., επισκόπησή της, απέρριψε την έφεση ως απαράδεκτη, με την αιτιολογία ότι στρεφόταν κατά εν μέρει οριστικής αποφάσεως, μη υποκειμένης, ως εκ τούτου, σε έφεση.

Δεδομένου, όμως, ότι, όπως προαναφέρθηκε, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ανέβαλε την έκδοση οριστικής αποφάσεως μόνο για την Α. Ζ., δηλαδή την ανήλικη θυγατέρα της πρώτης ενάγουσας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης και μόνο ως προς το κεφάλαιο και αίτημα της αγωγής για αποζημίωση, λόγω στερήσεως της διατροφής αυτής, προκειμένου να προσκομισθεί η αναφερόμενη παραπάνω βεβαίωση του Ι.Κ.Α., ενώ απεφάνθη οριστικώς για τα αγωγικά αιτήματα των όλων των υπολοίπων αναιρεσειόντων, δεχόμενο εν μέρει ως και κατ' ουσίαν βάσιμη την αγωγή ως προς αυτούς, η προσβληθείσα με την ως άνω έφεση υπ' αριθμ. 43/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης ήταν οριστική ως προς τους ενάγοντες και ήδη αναιρεσιβλήτους, ενώ δεν ήταν οριστική μόνον ως προς την εκπροσωπούμενη από την πρώτη ενάγουσα και ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη ανήλικη Α.

Ζ., με την οποία οι λοιποί αναιρεσίβλητοι συνδέονται με σχέση απλής ομοδικίας και κατά της οποίας, κατά τα προεκτεθέντα, δεν απευθυνόταν η ένδικη έφεση, μη ούσα, επομένως, διάδικος στην παρούσα δίκη. Επομένως, κρίνοντας το Εφετείο ότι η ανωτέρω έφεση ήταν απαράδεκτη ως προς τους αναιρεσιβλήτους - ενάγοντες, ως προς τους οποίους η εκκαλουμένη απόφαση ήταν, σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις που προαναφέρθηκαν, οριστική, παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο και ειδικότερα, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 74, 75 παρ. 1 και 2, 513 παρ. 1β του Κ.Πολ.Δικ., απέρριψε αυτήν (έφεση), υποπίπτοντας έτσι στην πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δικ.

Συνεπώς, ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν τα ίδια, κρίνεται βάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει, κατά παραδοχήν του ανωτέρω λόγου αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, να παραπεμφθεί αντιστοίχως η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλον Δικαστή (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δικ.) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, λόγω της ήττας τους, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα των τελευταίων (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στην δεύτερη αναιρεσείουσα του καταβληθέντος εκ μέρους της παραβόλου, ενόψει της νίκης των αναιρεσειόντων (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. ε' του Κ.Πολ.Δικ., όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ' άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα από 1.1.2016 ένδικα μέσα).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 81/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκασή της στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Και

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στην καταθέσασα τούτο δεύτερη αναιρεσείουσα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Ιουλίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ