Supreme Court dismisses appeal against lower court ruling on liability for severe head injury and blindness. Appeal rejected due to lack of legal basis and insufficient reasoning.

Απόφαση 838 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 838/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεωργίου Χρυσικού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ..., 2. ... και 3...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Κυριακή Πακιρτζίδου, νομιμοποιηθείσα δια του πληρεξουσίου δικηγόρο Αθηνών Κωνσταντίνου Παπαδημητρίου.

Του αναιρεσιβλήτου:..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κων/νο Ρέμελη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19 Ιανουαρίου 1999 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ροδόπης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 40/2003 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 56/2006 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3 Απριλίου 2006 αίτησή της ως και τους από 6 Ιουλίου 2007 πρόσθετους λόγους αναίρεσης.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος, ανέγνωσε την από 25 Φεβρουαρίου 2009 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτη Βασιλείου Ρήγα με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ανωτέρω αιτήσεως αναιρέσεως ως και την από 25 Φεβρουαρίου 2009 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του προσθέτου λόγου αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των πρόσθετων λόγων αυτής, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς επί ζητήματος που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εν προκειμένω, η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση εδέχθη ότι ο πρώτος των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων επετέθη δια ξυλίνου ροπάλου κατά του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου και τον ετραυμάτισε βαρέως στην κεφαλή, με αποτέλεσμα, εκτός άλλων, να εξορυχθεί ο αριστερός οφθαλμός του και να καθίσταται, συνεπεία της κατά τούτον ολικής τυφλώσεως, μονίμως ανίκανος προς άσκηση του επαγγέλματος του ως οδηγού φορτηγού αυτοκινήτου. Οι εναγόμενοι δεν προέβαλαν παραδεκτώς ένσταση περί της δυνατότητας αυτού να ασκήσει άλλο επάγγελμα και επομένως, δέχεται περαιτέρω το Δικαστήριο τούτο, το γεγονός ότι αυτός απησχολήθη μεταγενεστέρως σε άλλη εργασία δεν είχε νόμιμη επιρροή στην ένδικη διαφορά. Επομένως, η ανωτέρω απόφαση έχει νόμιμη βάση, και δη την απαιτουμένη αιτιολογία, η οποία δεν είναι αντιφατική εκ της παραδοχής της ότι στις 31.12.2004 θα επανεξετασθεί η περίπτωση του από το ΙΚΑ, όπως βεβαιώνεται σε έγγραφό του, αφού η εν λόγω επανεξέταση, αφορώσα τούτο, δεν σημαίνει και δυνατότητα άρσεως της συντελεσμένης μόνιμης αναπηρίας. Επομένως, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, έκτος κύριος λόγος της αιτήσεως είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο εδέχθη πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθή χωρίς απόδειξη. Ως πράγματα νοούνται οι παραδεκτώς προβαλλόμενοι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Συνεπώς κείται εκτός της κυρωτικής εμβελείας του ανωτέρω αναιρετικού λόγου η παράλειψη του ουσιαστικού Δικαστηρίου να λάβει υπόψη έγγραφο.

Εν προκειμένω, το Εφετείο εδέχθη τα ανωτέρω, ως προκύψαντα εκ των εγγράφων και των μαρτυρικών καταθέσεων, οι δε αναιρεσείοντες μέμφονται τούτο, ως παραλείψαν να λάβει υπόψη έγγραφα, που προσήγαγαν σ' αυτό προς απόδειξη της αορίστως επικληθείσης υπ' αυτών απασχολήσεως του αναιρεσείοντος σε άλλη εργασία, καθώς και του γεγονότος ότι το ποσοστό της αναπηρίας του οφείλετο εν μέρει σε άλλη αιτία. Επομένως, οι σχετικοί, εκ του αρ. 10 ΚΠολΔ, πρώτος, τρίτος και πέμπτος κύριοι λόγοι της αιτήσεως είναι αβάσιμοι.

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επεκαλέσθησαν και προσεκόμισαν.

Εν προκειμένω, το Εφετείο βεβαιώνει στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, ότι έλαβε υπόψη τα έγγραφα τα οποία επεκαλέσθησαν και προσεκόμισαν οι διάδικοι. Επομένως, ελήφθη υπόψη και τα επικληθέντα και προσκομισθέντα από τους αναιρεσείοντες ως άνω έγγραφα, περιλαμβανόμενα στην, ως άνω, επιτρεπτή, κατά το είδος των εγγράφων αποδείξεων, αναφορά της αναιρεσιβαλλομένης.

Δεν γεννάται, άλλωστε, εκ της αιτιολογίας της αποφάσεως αυτής αμφιβολία περί της εκτιμήσεως και των ανωτέρω εγγράφων, αφού ορθώς εκρίθη ως άνευ νομίμου επιρροής το εκ του πρώτου τούτων προκύπτον γεγονός της ασκήσεως υπό του αναιρεσιβλήτου άλλου επαγγέλματος. Επομένως, οι αντίθετοι, εκ του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, δεύτερος και τέταρτος κύριοι λόγοι της αιτήσεως είναι αβάσιμοι.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 και 340 Κ.Πολ.Δ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που με επίκληση προσκομίσθηκαν νόμιμα από τους διαδίκους (ΑΠ 394/2006).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι στο αποδεικτικό του πόρισμα, ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος "εξαιτίας της βαρείας του αναπηρίας λόγω της μόνιμης τύφλωσης στο αριστερό του μάτι κατέστη μετά βεβαιότητας ανίκανος για κάθε εργασία, αφού, εκτός του ότι δεν γνωρίζει άλλη δουλειά, ήδη έχει ψυχολογικά προβλήματα με συμπτώματα κοινωνικής απόσυρσης", κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη του, μεταξύ των άλλων, και "τα έγγραφα, που οι διάδικοι νομότυπα προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν", μεταξύ των οποίων αναμφισβήτητα περιλαμβάνεται και το υπ' αριθ.

διεκπερ. .... έγγραφο του Ο.Α.Ε.Δ -Κ.Ε.Τ.Ε.Κ - ΤΕΕ Κομοτηνής, στο οποίο αναφέρεται και το όνομα του αναιρεσίβλητου ως εργασθέντος κατά το διάστημα μιας εβδομάδος (από 29-11 έως 5-12 του έτους 2004 δύο μόνο ημέρες (Σάββατο και Κυριακή) και από 14.00 έως 22.00 τη κάθε μία στην εταιρία φύλαξης με την επωνυμία (Lampian Security). Μάλιστα δε και στην οικεία θέση της αναιρεσιβαλλόμενης (9° φύλλο στην αρχή), που αναφέρονται αυτά και ενώ προηγουμένως (στο 7° φύλλο στο τέλος της 1ης σελίδας) έχει απορριφθεί ως αόριστη ένσταση εκ του άρθρου 300 ΑΚ, των αναιρεσειόντων, ότι μπορούσε ο αναιρεσίβλητος να μετέλθει άλλο επάγγελμα ανάλογο προς την ηλικία, τις σωματικές του δυνάμεις κλπ, προκειμένου να περιορίσει τη ζημία του, γίνεται ειδική μνεία του ότι και εκτός του εν λόγω εγγράφου "τα υπάρχοντα αποδεικτικά στοιχεία είναι ικανά προς μόρφωση δικανικής πεποίθησης περί της έκτασης και των συνεπειών του, ως άνω, τραυματισμού του ενάγοντος", δηλαδή ως ανίκανου για κάθε εργασία.

Από την πιο πάνω, λοιπόν, βεβαίωση και από όλο το περιεχόμενο της απόφασης καθίσταται αδιστάκτως (αναμφιβόλως) βέβαιο, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τα άλλα έγγραφα και το ανωτέρω δημόσιο έγγραφο και επομένως ο μοναδικός αυτός πρόσθετος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ' Κ.Πολ.Δ είναι αβάσιμος και εντεύθεν απορριπτέος.

Περαιτέρω, απορριπτέος ως αβάσιμος είναι ο ίδιος αυτός λόγος αναιρέσεως και καθό μέρος επικαλείται σφάλμα εκ του αρ. 8 του ίδιου άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, υπό την έννοια ότι το δίκασαν Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον παραδεκτώς προβληθέντα ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, ότι ο αναιρεσίβλητος και τότε εφεσίβλητος εργάσθηκε στην παραπάνω εταιρία φύλαξης, που είναι καταλυτικός του αγωγικού ισχυρισμού του τελευταίου, ότι κατέστη ανίκανος για κάθε εργασία.

Και τούτο, διότι, όπως προκύπτει από τα προαναφερθέντα, αλλά και τη παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης, το Εφετείο τον έλαβε υπόψη του και τον απέρριψε. Τέλος, και καθό μέρος, με τον ίδιο αυτό λόγο, πλήττεται, κατά τα λοιπά, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι η εκ λόγω κρίση αναιρετικώς είναι ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, και μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως, κυρίου ή προσθέτου. Προς έρευνα, πρέπει τόσο η αίτηση αναιρέσεως, όσο και οι πρόσθετοι λόγοι να απορριφθούν στο σύνολό τους, καταδικασθούν δε οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-4-2006 αίτηση αναιρέσεως και τους από 6-7-2007 προσθέτους λόγους (αναιρέσεως) κατά της 56/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου εκ χιλίων διακοσίων (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ