Supreme Court dismisses appeal on fraud conviction, upholding lower court's evidence assessment and statute of limitations findings.

Απόφαση 833 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 833/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Μπουρνάκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή, Πάνο Πετρόπουλο και Δημήτριο Γεώργα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2016, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Άννας Ζαΐρη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης Ε. Τ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπυρίδωνα Γκάνια, για αναίρεση της υπ'αριθ. 400/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Με πολιτικώς ενάγον το Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων - Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών" (Ι.Κ.Α. Ε.Τ.Α.Μ), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και που στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Λουτριανάκη. Το Τριμελές Εφετείο Θράκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα-κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Σεπτεμβρίου 2015 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1062/2015.

Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 386 παρ. 1 ΠΚ, όπως αντικ. με το άρθρο 14 παρ. 4 του ν. 2721 /1999, "όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απάτης απαιτούνται: α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή και σε άλλον (τρίτον) παράνομο περιουσιακό όφελος, αδιάφορα αν τελικώς δεν επιτευχθεί το όφελος, β)εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών, από την οποία, ως παραγωγό αιτία, παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη στην επιζήμια για τον ίδιο ή άλλον πράξη, παράλειψη ή ανοχή.

Η παράσταση ψευδών γεγονότων μπορεί να συνίσταται σε οποιαδήποτε ανακοίνωση, δήλωση ή ισχυρισμό στον οποίο υπάρχει ανακριβής απεικόνιση της πραγματικότητας, μπορεί δε να είναι ρητή ή να συνάγεται και συμπερασματικά από τη συμπεριφορά του δράστη, και γ) βλάβη ξένης περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με τις παραπλανητικές ενέργειες του δράστη.

Ως βλάβη νοείται και η χειροτέρευση της περιουσίας, έστω και αν υπάρχει ενεργός αξίωση κατά του δράστη ή τρίτου προς αποκατάσταση της βλάβης. Το έγκλημα της απάτης συντελείται, εφόσον συντρέχουν και τα λοιπά στοιχεία αυτού, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή με αθέμιτη πράξη ή παρασιώπηση αληθινών, εφόσον αυτή υπήρξε η παραγωγός αιτία της παραπλανήσεως του απατώμενου.

Αθέμιτη παρασιώπηση των αληθινών γεγονότων, συνιστά η απατηλή συμπεριφορά που πραγματώνεται και με παράλειψη ανακοινώσεως στον παθόντα αληθινών γεγονότων, τα οποία είχε υποχρέωση ο δράστης να ανακοινώσει σ' αυτόν, είτε από το νόμο, είτε από την σύμβαση, είτε από την προηγούμενη συμπεριφορά του. Εντεύθεν έπεται, ότι απάτη δύναται να διαπραχθεί και με παραπλάνηση, όταν ο δράστης παραλείπει να ανακοινώσει σε αυτόν αληθινά γεγονότα, τούτου συνιστώντος αθέμιτη παρασιώπηση, αν από το νόμο ή τη σύμβαση τάσσεται αντίθετη υποχρέωση ανακοινώσεως αυτών.

Ψευδές γεγονός συνιστούν και οι ψευδείς διαβεβαιώσεις και παραστάσεις του κατηγορουμένου. Το γεγονός πρέπει να υπήρξε στο παρελθόν ή να έχει διαμορφωθεί και υπάρχει στο παρόν όταν γίνεται η βεβαίωση του και δεν μπορεί να ανάγεται στο μέλλον. Χρόνος τελέσεως της απάτης θεωρείται εκείνος κατά τον οποίο ο δράστης ενήργησε και ολοκλήρωσε την απατηλή συμπεριφορά, δηλαδή προέβη σε ψευδείς παραστάσεις εξαιτίας των οποίων παραπλανήθηκε ο παθών ή τρίτος, ενώ είναι αδιάφορος τυχόν μεταγενέστερος χρόνος επελεύσεως της ζημιάς του παθόντος, με την οποία ολοκληρώνεται η απάτη, καθώς και ο χρόνος που επιχειρήθηκε η ζημιογόνος ενέργεια ή παράλειψη.

Εξ άλλου ,η, κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ, απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον κατ' άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ίδιου Κωδικός λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, όταν, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, εκτίθενται σε αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο κατ δικάσθηκε ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αποδείχθηκαν τα περιστατικά αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των δεκτών γενόμενων πραγματικών περιστατικών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Ως προς τις αποδείξεις δε, αρκεί αυτές να αναφέρονται στην απόφαση κατ' είδος, χωρίς να είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται από ποιο ή ποια αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο.

Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους, χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα, από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα, δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα .Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε' ΚΠοινΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν έκανε σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφήρμοσε, αλλά και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

Στη προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη με αριθμό 400/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με την οποία η ήδη αναιρεσείουσα καταδικάσθηκε, για απάτη αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, το δικαστήριο αυτό δέχθηκε ανελέγκτως ότι, από την εκτίμηση των μνημονευομένων γενικώς κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα, κατά πιστή αντιγραφή, πραγματικά περιστατικά: "η κατηγορούμενη, την 12-2-2008, με έγγραφη υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 του Ν. 1599/1986 δήλωσε στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ ότι κατά το χρονικό διάστημα από 1-7-1978 έως 31-5-1990 ενώ ήταν ασφαλισμένη στο ΙΚΑ - ΕΤAM πραγματοποίησε συνολικά 2.472 ημερομίσθια, γεγονότα που είναι ψευδή καθώς 745 από τα ως άνω αναφερόμενα ημερομίσθια δεν ανταποκρίνονται σε πραγματική απασχόληση και για το λόγο αυτό το υποκατάστημα του ΙΚΑ Ξάνθης προέβη με την υπ' αριθμό πρωτοκόλλου 8446/27-6-2011 απόφαση του σε ακύρωση αυτών.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, την 11-4-2008, παρέστησε στα μέλη του Τμήματος Συντάξεων του Υποκαταστήματος ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ. Καβάλας, Θ. Π., Α. Κ. και Ε. Κ. - Μ., ότι έχει διανύσει 7.521 ημέρες ασφάλισης στο Ι.Κ.Α. - Ε.Τ.Α.Μ., προσκομίζοντας σχετικά και την υπό στοιχείο Α υπεύθυνη δήλωση, και ότι συνεπώς θεμελιώνει δικαίωμα κύριας και επικουρικής σύνταξης, πείθοντας έτσι τα μέλη του Τμήματος Συντάξεων του Υποκαταστήματος ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ.

Καβάλας να εκδώσουν την υπ' αριθμό 2452/11-4-2008 απόφαση, με την οποία χορηγούσαν στην κατηγορούμενη προσωρινή κύρια σύνταξη ύψους 720 ευρώ μηνιαίως με έναρξη την 15-12-2007 και πετυχαίνοντας στη συνέχεια να εκδοθεί η υπ' αριθμό 1611/6-5-2010 απόφαση του Διευθυντή του ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ., με την οποία της χορηγήθηκε κύρια σύνταξη ύψους 905,47 ευρώ μηνιαίως και η υπ' αριθμό 1612/6-5-2010 απόφαση του ίδιου ως άνω Διευθυντή για τη χορήγηση επικουρικής σύνταξης ύψους 282,96 ευρώ μηνιαίως.

Ωστόσο, τα γεγονότα αυτά που παρέστηκε η κατηγορουμένη στα μέλη του Τμήματος Συντάξεων του Υποκαταστήματος ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ. Καβάλας ήταν εν γνώσει της ψευδή, καθόσον στην πραγματικότητα τα ένσημα που αφορούσαν 275 ημερομίσθια περιόδου από Ιούλιο του έτους 1978 έως Δεκέμβριο του έτους 1981 στον εργοδότη. "...", 175 ημερομίσθια περιόδου από Ιανουάριο του έτους 1982 έως Ιούλιο του έτους 1982 στον εργοδότη "..." και 295 ημερομίσθια περιόδου από Αύγουστο του έτους 1982 έως Ιούλιο του έτους 1983 στον εργοδότη "...", δεν ανταποκρίνονταν σε πραγματική απασχόληση σύμφωνα με την με αριθμό πρωτοκόλλου 8446/27-6-2011 απόφαση του ΙΚΑ Ξάνθης, με την οποία ακυρώθηκαν.

Με τον τρόπο αυτό, αποκόμισε αυτή παράνομο περιουσιακό όφελος, συνιστάμενο στην αντίστοιχη ιδιαίτερα μεγάλη ζημία του ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ., κατά το ποσό της κύριας και επικουρικής σύνταξης που έλαβε από το ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ. για το χρονικό διάστημα από 15-12-2007 έως 31-12-2011, δηλαδή συνολικά κατά το ποσό των 59.450 ευρώ. Ο περί παραγραφής ισχυρισμός της κατηγορουμένης πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, διότι, αφετήριος χρόνος αυτής αποδείχθηκε, είναι η 12-02-2008 και όχι η 02-04-2007 όπως αβάσιμα υποστηρίζει η τελευταία και ότι από 12-02-2008 μέχρι και σήμερα (21-04-2015), δεν παρήλθε ο ανώτατος χρόνος της οκταετίας, ο οποίος συμπληρώνεται 12-02-2016." Ακολούθως, κήρυξε αυτήν ένοχη του ότι:

στην … στις 11-4-2008, με σκοπό ν' αποκομίσει η ίδια παράνομο περιουσιακό όφελος, έβλαψε ξένη περιουσία πείθοντας άλλον σε πράξη με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών. Συγκεκριμένα, παρέστησε στα μέλη του Τμήματος Συντάξεων του Υποκαταστήματος ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ. Καβάλας, Θ. Π., Α. Κ. και Ε. Κ. - Μ., ότι έχει διανύσει 7.521 ημέρες ασφάλισης στο Ι.Κ.Α. - Ε.Τ.Α.Μ., προσκομίζοντας σχετικά και την από 12-02-2008 υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 του Ν. 1599/1986 όπου δήλωσε στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ ότι κατά το χρονικό διάστημα από 1-7 -1978 έως 31-5-1990 ενώ ήταν ασφαλισμένη στο ΙΚΑ - ΕΤAM πραγματοποίησε συνολικά 2.472 ημερομίσθια, και ότι συνεπώς θεμελιώνει δικαίωμα κύριας και επικουρικής σύνταξης, πείθοντας έτσι τα μέλη του Τμήματος Συντάξεων του Υποκαταστήματος ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ.

Καβάλας να εκδώσουν την υπ' αριθμό 2452/11-4-2008 απόφαση, με την οποία χορηγούσαν στην κατηγορούμενη προσωρινή κύρια σύνταξη ύψους 720 ευρώ μηνιαίως με έναρξη την 15-12-2007 και πετυχαίνοντας στη συνέχεια να εκδοθεί η υπ' αριθμό 1611/6-5-2010 απόφαση του Διευθυντή του ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ., με την οποία της χορηγήθηκε κύρια σύνταξη ύψους 905,47 ευρώ μηνιαίως και η υπ' αριθμό 612/6-5-2010 απόφαση του ίδιου ως άνω Διευθυντή για τη χορήγηση επικουρικής σύνταξης ύψους 282,96 ευρώ μηνιαίως.

Ωστόσο, τα γεγονότα αυτά που παρέστηκε η κατηγορουμένη στα μέλη του Τμήματος Συντάξεων του Υποκαταστήματος ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ. Καβάλας ήταν εν γνώσει της ψευδή, καθόσον στην πραγματικότητα τα ένσημα που αφορούσαν 275 ημερομίσθια περιόδου από Ιούλιο του έτους 1978 έως Δεκέμβριο του έτους 1981 στον εργοδότη . "...", 175 ημερομίσθια περιόδου από Ιανουάριο του έτους 1982 έως Ιούλιο του έτους 1982 στον εργοδότη "..." και 295 ημερομίσθια περιόδου από Αύγουστο του έτους 1982 έως Ιούλιο του έτους 1983 στον εργοδότη "...", δεν ανταποκρίνονταν σε πραγματική απασχόληση σύμφωνα με την με αριθμό πρωτοκόλλου 8446/27-6-2011 απόφαση του ΙΚΑ Ξάνθης, με την οποία ακυρώθηκαν.

Με τον τρόπο αυτό, αποκόμισε αυτή παράνομο περιουσιακό όφελος, συνιστάμενο στην αντίστοιχη ιδιαίτερα μεγάλη ζημία του ΙΚΑ - Ε.Τ.Α.Μ., κατά το ποσό της κύριας και επικουρικής σύνταξης που έλαβε από το ΙΚΑ -Ε.Τ.Α.Μ. για το χρονικό διάστημα από 15-12-2007 έως 31-12-2011, δηλαδή συνολικά κατά το ποσό των 59.450 ευρώ.

Με αυτά που δέχθηκε το δίκασαν σε δεύτερο βαθμό Τριμελές Εφετείο Θράκης, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, όσον αφορά την τέλεση από την ήδη αναιρεσείουσα κατηγορούμενη της πράξεως της απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας για την οποία αυτή καταδικάσθηκε, αφού εκθέτει σε αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά και χωρίς επιλεκτική εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, τις αποδείξεις από τις οποίες πείσθηκε και τις σκέψεις με τις οποίες υπήγαγε τα περιστατικά που δέχθηκε στις ως άνω ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ. 1α, 27, 386 παρ.1 του ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ευθέως ή εκ πλαγίου και δε στερείται η απόφαση νόμιμης βάσεως.

Ειδικότερα, αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα, κατά το είδος τους, από τα οποία το δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτέθηκαν και οδηγήθηκε στη καταδικαστική του κρίση, ενώ δεν υπήρχε ανάγκη, για την πληρότητα της αιτιολογίας, ειδικής αξιολογήσεως, συσχετισμού και συγκριτικής σταθμίσεως των επί μέρους αποδεικτικών μέσων.

Οι ειδικότερες αντίθετες αιτιάσεις της αναιρεσείουσας είναι αβάσιμες αφού α] από την αναφορά στο σκεπτικό ότι το δικαστήριο συνήγαγε τη κρίση από τα μνημονευόμενα αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και τα αναγνωσθέντα έγγραφα που αναφέρονται στα πρακτικά, προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συναξιολόγησε όλα τα έγγραφα μεταξύ των οποίων 1)την υπ'αριθμ.1772/14-2-2013 αίτηση και την ταυτάριθμη απάντηση του ΙΚΑ, και 2)την υπ'αριθμ.4463/2-4-2007 βεβαίωση του ΙΚΑ, αφού και αυτά αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο κατά τη διάρκεια ανάγνωσης των κατά το άρθρο 178 ΚΠοινΔ εγγράφων, από μόνο δε το λόγο ότι παρέλειψε να τα σχολιάσει δεν σημαίνει ότι δεν τα έλαβε υπόψη, ενώ ο ισχυρισμός της αναιρεσείουσας περί αντιθέσεως των εγγράφων αυτών προς τις ουσιαστικές παραδοχές και το πόρισμα της αποφάσεως καταλήγει σε αμφισβήτηση της ουσιαστικής κρίσεως του δικαστηρίου η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη β] δεν δημιουργείται ασάφεια ως προς το χρόνο τελέσεως της αξιοποίνου πράξεως από την παραδοχή ότι η παράσταση των ψευδών γεγονότων στα μέλη του τμήματος συντάξεων του ΙΚΑ Καβάλας έγινε στις 11-4-2008 με την προσκόμιση από την ήδη αναιρεσείουσα της από 12-2-2008 υπεύθυνης δηλώσεως και την παραδοχή ότι χρόνος ενάρξεως της παραγραφής είναι η 12-2-2008, εφόσον η αντίφαση αυτή δεν ασκεί επιρροή στη παραγραφή του ενδίκου πλημμελήματος, αφού, κατά τις παραδοχές της αποφάσεως, από τις 12-2-2008 μέχρι την εκδίκαση της υποθέσεως στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο [21-4-2015] δεν είχε συμπληρωθεί οκταετία και δεν είχε υποκύψει σε παραγραφή η ως άνω πράξη, 3] με τις παραδοχές ότι αφετήριος χρόνος της παραγραφής αποδείχθηκε ότι είναι εκείνος της 12-2-2008 και όχι η 2-4 -2007, όπως αβάσιμα υποστηρίζει η τελευταία και ότι από 12-2-2008 μέχρι και σήμερα δεν παρήλθε ο ανώτατος χρόνος της οκταετίας, ο οποίος συμπληρώνεται στις 12-2-2016 με πλήρη αιτιολογία απέρριψε τον περί παραγραφής ισχυρισμό.

Οι λοιπές αιτιάσεις της αναιρεσείουσας για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων [αμφιβολία αν συνεκτιμήθηκαν και τα τρία αναφερόμενα στην αίτηση αναγνωσθέντα, έγγραφα, από τα οποία προκύπτει η αθωότητα της] αφορούν την ανέλεγκτη αναιρετικά ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου και είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες.

Συνεπώς, οι από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' και Ε' του ΚΠοινΔ, προβαλλόμενοι συναφείς λόγοι αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Μετά ταύτα, ελλείψει άλλου παραδεκτού λόγου αναιρέσεως για έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ), καθώς και στη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, που παραστάθηκε [άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ]

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-9-2015 αίτηση της Ε. Τ. του Γ., για αναίρεση της με αριθμό 400/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα(250) Ευρώ, καθώς και στη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος, εκ τριακοσίων [300] Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Απριλίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ