Supreme Court dismisses appeal against second instance judgment for failure to consider evidence.

Απόφαση 833 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 833/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Ρίζο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ψ1 και 2. Ψ2, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κων/νο Πήττα, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24 Αυγούστου 1993 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 148/2001 του ιδίου Δικαστηρίου και 530/2004 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12 Ιανουαρίου 2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης, ανέγνωσε την από 20 Ιανουαρίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ.ΑΠ 861/1984). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος.

Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμηση τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Στη προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αυτού κρίση τα εξής: Δυνάμει του υπ' αριθμ. ... πωλητηρίου συμβολαίου του Συμβολαιογράφου Ναυπλίου Αθανασίου Τόμπρα, που, μεταγράφηκε νόμιμα, ο ενάγων ήδη εφεσίβλητος απέκτησε την επικαρπία και ο γιος του ΑΑ την ψιλή κυριότητα ενός πορτοκαλεώνα, που βρίσκεται στη θέση "..." της κτηματικής περιφέρειας της Κοινότητας ..., εκτάσεως εννέα (9) στρεμμάτων περίπου, που συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία ..., δυτικά με δρόμο, βόρεια με ιδιοκτησία ΒΒ και νότια με ιδιοκτησία ... .

Η μεταβίβαση αυτή έγινε από το ΓΓ, πατέρα των εναγομένων Ψ1 και Ψ2, ήδη εκκαλούντων, που ήταν κύριος αυτού μετά την τελεσιδικία της υπ' αριθμ. 111/1989 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, η οποία τον καταδίκασε σε δήλωση βουλήσεως. Ο ΓΓ, ο οποίος και αποβίωσε στις 2-1-1993, από τις 27-7-1988, που του επιδόθηκε αγωγή του σημερινού ενάγοντος ήδη εφεσιβλήτου και του γιου του, επί της οποίας εκδόθηκε η πιο πάνω (111/1989) τελεσίδικη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, με την οποίαζητούσαν την καταδίκη του σε δήλωση βουλήσεως ως προς τον πιο πάνω πορτοκαλεώνα, επειδή αρνούνταν να τους τον μεταβιβάσει σε εκτέλεση συμβολαιογραφικού προσυμφώνου, κατείχε και νέμονταν αυτόν ως κακής πίστεως νομέας, διότι πλέον γνώριζε ότι δεν δικαιούνταν τη νομή του ακινήτου αυτού και τούτο συνεχίστηκε μέχρι το χρόνο του θανάτου του (2-1-1993) και ελάμβανε για δικό του αποκλειστικά όφελος όλα τα εισοδήματά του.

Ο συγκεκριμένος, πορτοκαλεώνας έχει έκταση εννέα (9) στρεμμάτων και περιέχει 300 πορτοκαλιές µέρλιν και 100 σαγκουϊνια. Στις ένδικες πέντε παραγωγικές περιόδους, που µεσολαβούν από 27-7-1988 έως το θάνατό του (2-1-93), ήτοι 1988-1989, 1989-1990, 1990-1991, 1991-1992 και 1992-1993, ο ΓΓ αποκόµισε αλλά και µπορούσε ν' αποκοµίσει κατά τη συνήθη πορεία των πραγµάτων από την καλλιέργεια του πορτοκαλεώνα, ενόψει και της κατάστασής του και δη καθόσον όλες τις παραγωγικές αυτές περιόδους είχε πληγεί από παγετό, τις παρακάτω ποσότητες πορτοκαλιών, τις οποίες και διέθεσε αποκλειστικά στον αγροτικό συνεταιρισµό της ... "...", του οποίου ήταν µέλος, µε τις παρακάτω επίσης τιµές ανά κιλό, όπως προκύπτει και από την προσκοµιζόµενη και επικαλούµενη βεβαίωση του εν λόγω συνεταιρισµού που υπογράφει ο Πρόεδρος του ...: 1) Την περίοδο 1988-1989 8.000 κιλά πορτοκάλια µέρλιν προς 27,7 δραχµές το κιλό και 5.270 κιλά πορτοκάλια σαγκουϊνια προς 19 δραχµές το κιλό, ήτοι αξίας 221.600 και 100.130 δραχµών, αντίστοιχα. 2) Την περίοδο 1989-1990 15.000 κιλά πορτοκάλια µέρλιν προς 24,80 δραχµές το κιλό και 5972 κιλά σαγκουϊνια προς 27,41 δραχµές το κιλό, ήτοι αξίας 372.000 και 163.692,52 δραχµών. 3) Την περίοδο 1990-1991 12.000 κιλά πορτοκάλια µέρλιν προς 32,80 δραχµές το κιλό και 10199 κιλά σαγκουίνια προς 27,60 δραχµές το κιλό, ήτοι αξίας 393600 και 281492 δραχµών, αντίστοιχα. 4) Την περίοδο 1991-1992 15.000 κιλά πορτοκάλια µέρλιν προς 33 δραχµές το κιλό και σαγκουίνια καθόλου, ήτοι αξίας 495.000 δραχµών. 5)την περίοδο 1992-1993 10.000 κιλά πορτοκάλια µέρλιν προς 39 δραχµές το κιλό και 9930 κιλά σαγκουίνια προς 37,32 δραχµές, ήτοι αξίας 390.000 και 370587,60 δραχµών, αντίστοιχα.

Εισέπραξε συνολικά για τα παραπάνω από τον Συνεταιρισµό, µετά την αφαίρεση της προµήθειας του εκ ποσοστού 2,5% και ΦΠΑ επί της προµήθειας εκ ποσοστού 6% 2.714.217 δραχµές (221600 + 100130 + 372.000 + 163692,52 + 393600 + 281492,40 + 495.000 + 390.000 +70587,60 = 2788102,5 - προµήθεια εκ 69702,56 = 2718.400 - ΦΠΑ προµήθειας εκ 4182,15 = 2714217). Εποµένως για κάθε ένδικη παραγωγική περίοδο εισέπραξε κατά µέσο όρο 542.843,40 δραχµές.

Περαιτέρω από τα ίδια παραπάνω αποδεικτικά µέσα αποδείχθηκαν τα εξής: Για έξοδα παραγωγής - καλλιέργειας και συγκοµιδής απαιτούνταν κατά µέσο όρο για κάθε παραγωγική περίοδο: 1) για αγορά λιπασµάτων 80.000 δραχµές (20 σάκοι προς 4.000 δραχµές ο καθένας) και για εργατικά ρίψης λιπασµάτων (2 ηµεροµίσθια) 10.000 δραχµές, 2) για πότισµα των δένδρων για στρεµµατική εισφορά και αρδευτικά τέλη στον ΤΟΕΒ Αργολίδας, 64190 δραχµές (βλ.

προσκοµιζόµενη και επικαλούµενη υπ' αριθµ. πρωτ. ... βεβαίωση του ΤΟΕΒ ... Αργολίδας) και για εργατικά αρδεύσεως (7 ηµεροµίσθια) 35.000 δραχµές, 3) για ράντισµα µε γεωργικά φάρµακα των δένδρων 6 βυτία προς 15.000 δραχµές το κάθε βυτίο 90.000 δραχµές, 4) για ψεκασµό των χόρτων µε γεωργικά φάρµακα 15.000 δραχµές, 5) για δύο φορές φρεζάρισµα του όλου κτήµατος 60.000 δραχµές (30.000 δραχµές το κάθε φρεζάρισµα), 6) για κλάδεµα 70.000 δραχµές, 7) για έξοδα συγκοµιδής τα οποία πλήρωσε στον πιο πάνω συνεταιρισμό 98.000 δραχμές κατά μέσο όρο και 8) για δόση εργοστασίου που επίσης πλήρωσε στον παραπάνω συνεταιρισμό και αναλογεί στο επίδικο κατά μέσο όρο 49284 δραχμές (βλ.

από 7-4-1994 προσκομιζόμενη και επικαλούμενη βεβαίωση του εν λόγω συνεταιρισμού), ήτοι συνολικά για έξοδα 571474 δραχμές (80.000+ 10.000 + 64190 + 35.000 + 90.000 + 15.000 + 60.000 + 70.000 + 998.000 + 49284). Δηλαδή τα έξοδα που πλήρωσε κατά μέσο όρο για κάθε παραγωγική περίοδο υπερέβαιναν τα έσοδα που εισέπραξε, που όπως προαναφέρθηκε ανέρχονταν σε 542843,40 δραχμές.

Δεν είχε συνεπώς κέρδος (ωφέλεια) αλλά ζημία από την εκμετάλλευση καλλιέργεια του επιδίκου στο ένδικο χρονικό διάστημα ο πατέρας των εναγομένων, όπως βάσιμα ισχυρίστηκαν γι' αντίκρουση της αγωγής. Μετά τα παραπάνω πρέπει η αγωγή ν' απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Συνεπώς η εκκαλουμένη οριστική απόφαση κρίνοντας τα ίδια παραπάνω ως προς το ότι ο πατέρας των εναγομένων ήταν κακής πίστεως νομέας του επιδίκου δεν έσφαλε και ορθά τις αποδείξεις που προσκομίσθηκαν εκτίμησε και απορριπτέος ο τ' αντίθετα υποστηρίζων λόγος της υπό κρίση εφέσεως ως κατ' ουσίαν αβάσιμος. Έσφαλε όμως η εκκαλουμένη οριστική απόφαση ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων που προσκομίσθηκαν κρίνοντας αντίθετα από τα παραπάνω κατά τα λοιπά και κάνοντας δεκτή εν μέρει την αγωγή κατά των πρώτου και δευτέρου των εναγομένων αντί να την απορρίψει γι' αυτό και πρέπει να γίνει δεκτός ως κατ' ουσίαν βάσιμος ο σχετικός λόγος της υπό κρίση έφεσης και η έφεση εν μέρει, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη οριστική απόφαση, να κρατηθεί απ' το δικαστήριο αυτό και να ερευνηθεί κατ' ουσίαν η υπόθεση και ν' απορριφθεί η ένδικη.

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές το Εφετείο δέχθηκε την έφεση των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση η οποία είχε δεχθεί κατά ένα μέρος την αγωγή και αφού δίκασε στην ουσία της υπόθεση απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης καθόσον το αποδεικτικό πόρισμα διατυπώνεται σαφώς με επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν δυνατό τον έλεγχο της ορθής ή όχι εφαρμογής του νόμου. Επομένως ο πρώτος και ο πέμπτος λόγος της αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ., με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμοι. Αμφότεροι οι λόγοι αυτοί κατά το λοιπό μέρος τους είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι καθόσον οι δι'αυτών προβαλλόμενες αιτιάσεις ανάγονται στην ουσιαστική εκτίμηση των πραγμάτων, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο (άρθ.561 αρ. 1 Κ.Πλ.Δ.).

Κατά το άρθρο 559 αριθ.11 εδ.γ` ΚπολΔικ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Ο λόγος αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος, αν προκύπτει από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση. Αρκεί δε η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου, χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός, εφόσον από τη γενική αυτή αναφορά σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της, προκύπτει αναμφιβόλως η λήψη υπόψη του αποδεικτικού μέσου. Περαιτέρω η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του αν συνάγεται εξώδικη ομολογία από έγγραφα, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, ανάγεται σε ουσιαστική εκτίμηση και, ως εκ τούτου, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Αλλά ο εκ της ανωτέρω διατάξεως λόγος αναιρέσεως, όταν με αυτόν προβάλλεται μη λήψη υπόψη εξώδικης ομολογίας, δεν θεμελιώνεται, αν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη το έγγραφο, από το οποίο συνάγεται, κατά το λόγο της αναιρέσεως, εξώδικη ομολογία.

Στη προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο και τρίτο λόγο της αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.11 του Κ.Πολ.Δ., προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα παρακάτω αποδεικτικά στοιχεία (έγγραφα) που νόμιμα με επίκληση προσκόμισε ο ενάγων για την απόδειξη των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν την αγωγή του ήτοι 1) την με αριθ.

καταθ. 2523/Τ.Π.390/ 21-9-1993 αγωγή των αντιδίκων εναντίον του που ασκήθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου, 2) την από 10-3-1999 προανακριτική κατάθεση του αντιδίκου Ψ2, 3) Τα πρακτικά της υπ'αριθ.1563/ 1992 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου και 4) την με αριθ. 23/1991 πράξη του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου και τα πρακτικά του με αριθ. 272/1992.

Από τη ρητή βεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα συνεκτίμησε και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι προσκόμισαν και επικαλέστηκαν, σε συνδυασμό και με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και όλα τα ως άνω έγγραφα Συνεπώς οι εξεταζόμενοι λόγοι πρέπει ν'απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Οι ίδιοι λόγοι κατά το μέρος που με αυτούς προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τις εξώδικες ομολογίες που περιλαμβάνονται στα ανωτέρω έγγραφα είναι απορριπτέος, καθόσον, όπως προεκτέθηκε, λήφθηκαν υπόψη όλα τα έγγραφα στα οποία φέρονται να διαλαμβάνονται οι εξώδικες ομολογίες. Επίσης οι αυτοί λόγοι είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι κατά το λοιπό μέρος τους καθόσον οι δι'αυτών σχετικές αιτιάσεις αφορούν την εκτίμηση και αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων (καταθέσεων μαρτύρων και εγγράφων) που δεν ελέγχεται αναιρετικά (άρθρο 561 περ.1 Κ.Πολ.Δ.).

Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔικ, δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι έχει ληφθεί υπόψη ο ισχυρισμός, ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός. Με τον τέταρτο λόγο της αναίρεσης από το άρθρο559 αριθ. 8 αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν λήφθηκαν υπόψη οι πραγματικοί ισχυρισμοί που θεμελιώνουν την αγωγή. Όπως όμως προκύπτει από το περιεχόμενο της απόφασης οι περιλαμβανόμενοι στην αγωγή πραγματικοί ισχυρισμοί λήφθηκαν υπόψη και απορρίφθηκαν δια της απορρίψεως της αγωγής ως ουσιαστικά αβάσιμης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12 Ιανουαρίου 2005 αίτηση του Χγια αναίρεση της υπ. αριθ. 530/2004 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ