Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for vague set-off claim and failure to propose precedent.

Απόφαση 831 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 831/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΙΣ Α.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευθύμιο Καραΐσκο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Β. χήρας Ι. Π., 2) Ε. Π. του Ι., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Γεωργανά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/12/1997 αγωγή της πρώτης των ήδη αναιρεσιβλήτων, την από 7/9/1998 προσεπίκληση της ήδη αναιρεσείουσας και την από 23/9/1998 αγωγή νομικού προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6110/2000 μη οριστική και 5323/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 6015/2007 μη οριστική και 4324/2009 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30/10/2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 5/1/2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4324/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σε περίπτωση που ο ζημιωθείς τρίτος ασκεί μεταγενέστερη αγωγή, για αποζημίωση εξ αδικοπραξίας, για χρονικό διάστημα μεταγενέστερο εκείνου, για το οποίο είχε ζητήσει αποζημίωση, με προγενέστερη αγωγή, για ζημία που προέκυψε από την ίδια ζημιογόνο πράξη, ο ενάγων δε φέρει το βάρος να επικαλεσθεί το χαρακτήρα της ζημίας του, ως απρόβλεπτης, αλλά ο εναγόμενος, προβάλλοντας την ένσταση παραγραφής της αγωγικής αξίωσης, φέρει το βάρος να επικαλεσθεί και να αποδείξει ότι η ζημία ήταν εξ αρχής προβλεπτή, διότι αυτό είναι το περιεχόμενο της ένστασής του, ο δε ισχυρισμός του ζημιωθέντος ενάγοντος ότι η δυσμενής συνέπεια ήταν απρόβλεπτη, δεν αποτελεί αντένσταση, αλλά άρνηση της ένστασης (ΑΠ 996/2007).

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με το να κρίνει ως ορισμένη την αγωγή των εναγόντων, κατά το αίτημα αυτής, με το οποίο ζητούσαν αποζημίωση, για μεταγενέστερο χρονικό διάστημα, για στέρηση διατροφής, εξ αιτίας του θανάσιμου τραυματισμού του συζύγου και πατέρα αυτών, που προκλήθηκε κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, από υπαιτιότητα του οδηγού του αυτοκινήτου, του ασφαλισμένου στην εναγομένη - νυν αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία, υπέπεσε στην πλημμέλεια την προβλεπόμενη α) από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, εκ του ότι αρκέσθηκε σε στοιχεία λιγότερα από όσα απαιτεί ο νόμος, για το ορισμένο του αιτήματος αυτού, διότι οι ενάγοντες δεν επικαλούνταν στην αγωγή τους ότι η ζημία τους, για το μεταγενέστερο κρίσιμο χρονικό διάστημα (από 15-11-1997 έως 14-11-2007 για την πρώτη ενάγουσα-σύζυγο και από 15-11-1997 έως 14-11-2003 για τον δεύτερο ενάγοντα-υιό του θανόντος) ήταν απρόβλεπτη, δεδομένου ότι είχαν ασκήσει ήδη προγενέστερη αγωγή, με την οποία ζητούσαν αποζημίωση, για την ίδια αιτία, για προηγούμενο χρονικό διάστημα (από 5-8-1993 έως 5-8-1995 και από 6-8-1995 έως 5-8-1997) και β) από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, εκ του ότι, παρά το νόμο, δεν κήρυξε την αγωγή ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας, κατά το ως άνω αίτημα αυτής.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην προηγηθείσα νομική σκέψη, το στοιχείο του απροβλέπτου δεν αποτελεί στοιχείο της βάσης της αγωγής, για αποκατάσταση ζημίας για μεταγενέστερο χρονικό διάστημα, αλλά προβάλλεται, κατ' ένσταση από τον εναγόμενο. Κατά τα λοιπά επικαλούμενα ως δήθεν ελλείποντα στοιχεία της βάσης της αγωγής (η αιτία της αιτούμενης προσαύξησης της διατροφής, κατά 5% ανά έτος) ο λόγος είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, για έλλειψη εννόμου συμφέροντος της αναιρεσείουσας - εναγομένης, αφού, από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης σαφώς προκύπτει ότι το επιδικασθέν στον καθένα από τους ενάγοντες ποσό, για στέρηση διατροφής δεν επιδικάσθηκε προσαυξημένο κατά 5% ετησίως, όπως εζητείτο με την αγωγή, αλλά ότι το αίτημα αυτό σιωπηρά απορρίφθηκε και κατά συνέπεια η αναιρεσείουσα, κατά το αίτημα αυτό είναι νικήσασα διάδικος.

Τέλος, ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος αυτού, με το οποίο, κατ' εκτίμηση, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο παρεβίασε το δεδικασμένο (άρθ. 559 αριθμ. 16 ΚΠολΔ) και ειδικότερα το δεδικασμένο που προέκυπτε από την υπ' αριθμ. 10248/1997 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία είχε απορριφθεί τελεσιδίκως η αξίωση της ενάγουσας - συζύγου, για στέρηση διατροφής, που αφορούσε προηγούμενο χρονικό διάστημα, είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, διότι στο αναιρετήριο ουδεμία επίκληση γίνεται ότι η αναιρεσείουσα πρότεινε την ύπαρξη δεδικασμένου ενώπιον του Εφετείου, κατά την ενώπιον αυτού συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά και σε κάθε περίπτωση, ως αβάσιμος, διότι από την ως άνω απόφαση (10248/1997) προκύπτει σαφώς ότι η αξίωση της ενάγουσας για προηγούμενο χρονικό διάστημα (1993-1995), είχε απορριφθεί, με την απόφαση αυτή, για τυπικό λόγο (απαράδεκτη λόγω αοριστίας) και δεν είχε ερευνηθεί κατά το ουσιαστικό μέρος της. Από τη διάταξη του άρθ. 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, ορίζεται ότι ο λόγος αναίρεσης είναι παραδεκτός μόνον εάν στηρίζεται σε ισχυρισμό, που προτάθηκε παραδεκτά και νόμιμα ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση.

Με τον δεύτερο, από το άρθ. 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, το οποίο απέρριψε την ένσταση της εναγομένης - νυν αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας, περί συμψηφισμού της ένδικης αξίωσης των εναγόντων - νυν αναιρεσιβλήτων, με αξίωση της εναγομένης, για τα ποσά που καταβλήθηκαν υπ' αυτής προς τους ενάγοντες, σε εκτέλεση αποφάσεων ασφαλιστικών μέτρων, οι οποίες στη συνέχεια ανατράπηκαν, με την έκδοση απόφασης επί της κυρίας αγωγής, που απέρριψε αυτές τελεσίδικα, παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου, δια της εσφαλμένης εφαρμογής τους, τις διατάξεις των αρθ. 440 και 442 Α.Κ.

Όπως, όμως, προκύπτει από τα παραδεκτώς (άρθ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) ελεγχόμενα δικόγραφα των προτάσεων της νυν αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν ενώπιον του Εφετείου, όπου το πρώτον προτάθηκε η περί συμψηφισμού ένσταση αυτής, προκύπτει ότι η εν λόγω ένσταση δεν προτείνεται κατά τρόπο ορισμένο, αφού ουδόλως αναφέρεται ότι οι αξιώσεις, οι οποίες κατάγονταν σε δίκη με την κύρια αγωγή και οι οποίες, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, απορρίφθηκαν τελεσίδικα, ταυτίζονταν με τις αξιώσεις, για τις οποίες είχαν εκδοθεί οι αποφάσεις των ασφαλιστικών μέτρων, σε εκτέλεση των οποίων η νυν αναιρεσείουσα κατέβαλε τα επικαλούμενα ως φερόμενα προς συμψηφισμό ποσά των 9.038 ευρώ και 26.764 ευρώ, ώστε να δύναται να κριθεί εάν τα ποσά αυτά καταβλήθηκαν αχρεωστήτως και χωρίς νόμιμη αιτία, ενώ όσον αφορά το τελευταίο ποσό (26.764 ευρώ) δεν αναφέρεται καν ποιες είναι οι αποφάσεις, με τις οποίες απορρίφθηκε η κυρία αγωγή.

Επομένως, το Εφετείο, το οποίο απέρριψε την ένσταση αυτή, έστω και με άλλη αιτιολογία, ορθώς κατ' αποτέλεσμα έκρινε και κατά συνέπεια ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, κατ' άρθρ. 587 ΚΠολΔ.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθεί η ηττηθείσα αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176 παρ.183 ΚΠολΔ) κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό 5.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-10-2009 αίτηση της ασφαλιστικής εταιρείας υπό την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΑΕ" και τον διακριτικό τίτλο "ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4324/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 25 Μαΐου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ