Supreme Court dismisses appeal against first instance judgment for lack of jurisdictional error.

Απόφαση 82 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Α.Κ.

Αριθμός 82/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Σαράντη Δρινέα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (ΟΤΑ) με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΙΝΑΣ", το οποίο έχει την έδρα του στην Αίγινα και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχο του. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αλεξάνδρα Τσάμη.

Του αναιρεσίβλητου: Ι. Β., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα του ως δικηγόρος.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 31-10-2006, 8-11-2006 και 8-11-2006 αγωγές του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Αίγινας. Εκδόθηκαν οι 13/2007, 1/2008 και 20/2008 αποφάσεις αντίστοιχα, του ίδιου Δικαστηρίου και η 712/2009 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 9-5-2009 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 15-4-2010 έκθεση του κωλυομένου να μετέχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Βασίλειου Λυκούδη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο αναιρεσίβλητος την απόρριψη της και καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, παραδεκτώς εισάγεται προς συζήτηση η αίτηση αναιρέσεως του Δήμου Αίγινας, κατά το άρθρο 111 παρ. 2 εδ. στ' του π.δ. 410/1995, κωδικοποίηση σε ενιαίο κείμενο νόμου, με τίτλο "Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας", μετά την 75/2010 απόφαση της Δημαρχιακής Επιτροπής.

Επειδή, κατά το άρθρο 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο για τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο αυτό λόγους, ένας δε από τους ως άνω λόγους είναι και ο προβλεπόμενος από την παρ. 3 του άρθρου αυτού, σύμφωνα με την οποία αναίρεση , κατά των ανωτέρω αποφάσεων επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα.

Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως ιδρύεται μόνον όταν το προαναφερόμενο σφάλμα αφορά την αρμοδιότητα του ίδιου του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, που δίκασε ως Εφετείο και εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και όχι όταν το ως Εφετείο δικάζον Πολυμελές Πρωτοδικείο επιλαμβανόμενο εφέσεως, που υπάγεται, κατά το άρθρο 18 αριθ. 2 ΚΠολΔ στην αρμοδιότητα του, κρίνει, εσφαλμένως, ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που εξέδωσε την εκκαλούμενη απόφαση ήταν ή δεν ήταν αρμόδιο καθ' ύλη (Ολ.

ΑΠ 5/2003). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, που δίκασε έφεση του κατά αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αίγινας, την αιτίαση, ότι παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 15 αρ. 11 σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 16 αρ. 7 και 677 του ΚΠολΔ, με το να απορρίψει τον ισχυρισμό του, που πρόβαλε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που συνεκδίκασε αγωγές, κατά τη διαδικασία των άρθρων 678 έως 681 ΚΠολΔ, για αμοιβή του αναιρεσίβλητου δικηγόρου και επανέφερε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο με λόγο εφέσεως, ότι το σε πρώτο βαθμό δίκασαν Ειρηνοδικείο δεν είχε υλική αρμοδιότητα προς εκδίκαση των αγωγών του ήδη αναιρεσίβλητου, αφού καθ' ύλην αρμόδιο ήταν, κατά τη διάταξη του άρθρου 16 παρ. 7 του ΚΠολΔ, το Μονομελές Πρωτοδικείο.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως από το άρθρο 560 παρ. 3 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος, αφού το αποδιδόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση σφάλμα δεν αναφέρεται στην καθ' ύλη αρμοδιότητα του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου αλλά στην καθ' ύλη αρμοδιότητα του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Επειδή, μόνο η νομική αοριστία της αγωγής που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου συνιστά παραβίαση αυτού, γιατί το δικαστήριο αξίωσε περισσότερα ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα από το νόμο με τη θεμελίωση του ασκούμενου δικαιώματος προκειμένου να κρίνει την αγωγή νόμιμη, προβάλλεται ως λόγος αναιρέσεως, σύμφωνα με το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και κατά των αποφάσεων των Πολυμελών Πρωτοδικείων, που εκδίδονται επί εφέσεων κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, όχι δε και η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία αυτής, που συνίσταται, η μεν πρώτη στο ότι στο δικόγραφο της αγωγής δεν αναφέρονται με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου στον οποίο στηρίζεται το αγωγικό αίτημα, η δε δεύτερη στο ότι στο ίδιο δικόγραφο γίνεται επίκληση απλώς των όρων του νόμου, χωρίς να αναφέρονται τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την εφαρμογή του, διότι η μεν ποσοτική αοριστία ελέγχεται με βάση το άρθρο 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η δε ποιοτική με βάση τον αριθμό 14 του ίδιου άρθρου, που όμως δεν περιλαμβάνονται στους λόγους αναιρέσεως, κατά των προαναφερομένων αποφάσεων που προβλέπονται περιοριστικώς στο ως άνω άρθρο 560 του ίδιου κώδικα.

Επομένως ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο ο αναιρεσείων αιτιάται το δευτεροβάθμιο δικαστήριο , γιατί δεν απέρριψε τις ένδικες αγωγές ως αόριστες, καθόσον δεν αναφέρεται από τον ενάγοντα και ήδη εφεσίβλητο δικηγόρο, ο χρόνος που απαιτήθηκε για έλεγχο - μελέτη και αξιολόγηση του φακέλου, αν η σχετική χρέωση έγινε με 60 ευρώ ανά ώρα, αν παρέστη και σε ποιο ποσό ανέρχεται η αμοιβή του και σε ποιο ποσό οι δαπάνες και εάν επακολούθησε συζήτηση στο ακροατήριο προκειμένου να προσδιοριστούν οι αμοιβές του σύμφωνα με το άρθρο 109 του Κώδικα περί Δικηγόρων, είναι απαράδεκτος, διότι με αυτόν προβάλλεται ποσοτική αοριστία της αγωγής (559 αρ. 8 ΚΠολΔ), που δεν προβλέπεται, κατά τα ανωτέρω, ως λόγος αναιρέσεως κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων και των Πολυμελών Πρωτοδικείων που εκδόθηκαν σε εφέσεις κατά των αποφάσεων εκείνων των δικαστηρίων.

Επειδή, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ ο αναιρεσείων προσάπτει στο ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, το οποίο απέρριψε τον αναφερόμενο λόγο της έφεσής του, σύμφωνα με τον οποίο ήταν απορριπτέα τα αιτούμενα με τις ένδικες αγωγές κονδύλια για αμοιβές σε ποινικές υποθέσεις των αιρετών οργάνων του (Δημάρχων, Αντιδημάρχων, Δημοτικών Συμβούλων) γιατί αφορούσαν στην προσωπική συμπεριφορά τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, με την αιτιολογία ότι οι ατομικές διοικητικές πράξεις που ελέγχθηκαν από το Ελεγκτικό Συνέδριο αποτελούσαν το έρεισμα των δαπανών αυτών, παράγουν όλες τις νόμιμες συνέπειες και θεωρούνται ως έγκυρες, εφόσον δεν ανακλήθηκαν από τη διοίκηση ή δεν ακυρώθηκαν με δικαστική απόφαση, ότι παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 2 ΚΠολΔ, σύμφωνα με την οποία, τα πολιτικά δικαστήρια μπορούν να ελέγχουν τη νομιμότητα των διοικητικών πράξεων, εφόσον από το κύρος τους εξαρτάται η διάγνωση της κρινόμενης διαφοράς ιδιωτικού δικαίου.

Ο λόγος αυτός είναι προεχόντως απαράδεκτος, διότι η διάταξη του άρθρου 2 ΚΠολΔ είναι δικονομική, γιατί δεν ρυθμίζει τις προϋποθέσεις δημιουργίας, αλλοιώσεως ή καταργήσεως του ασκούμενου με τις ένδικες αγωγές δικαιώματος, αλλά θεσπίζει ως γενική διαδικαστική προϋπόθεση την παροχή εξουσίας στα πολιτικά δικαστήρια του παρεμπίπτοντος ελέγχου των διοικητικών πράξεων και ως εκ τούτου η τυχόν παραβίασή της δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9 Μαΐου 2009 αίτηση του Δήμου Αίγινας για αναίρεση της υπ' αριθμ. 712/2009 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Νοεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 18 Ιανουαρίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ