Supreme Court partially allows appeal against eviction order, ruling IKA's public hospital use exempts it from rent compensation.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially allowed the tenant's appeal against the First Instance Court's eviction order, which had ordered the tenant to pay 24 months of rent as compensation for the loss of business value. The court found that the First Instance Court erred by failing to apply Article 61 of the Decree 34/1995, which excludes public health institutions like the IKA from this compensation requirement. Consequently, the eviction order was annulled in part regarding the compensation claim, and the case was remitted to the First Instance Court for further proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 60(1) of Decree 34/1995; Art. 61(b) of Decree 34/1995; Art. 559(1) of Civil Procedure Code: The statutory exclusion of public health institutions from the obligation to pay compensation for the loss of business value applies when the leased premises are used for medical care without engaging in commercial transactions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 829 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 829/2011
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ-ΠΕΝΤΕΛΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Α.Ε.", που εδρεύει στην Κηφισιά Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Α. Λ., που παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου
δικηγόρου Διονυσίου Αναγνώστου και κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ (ΙΚΑ)" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Αθανασίου και δεν κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/6/2001 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 538/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1798/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19/1/2006 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 22/9/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αναίρεση κατά της υπ' αριθμ. 1798/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη του άρθρ. 60 παρ.1 του Π.Δ/τος 34/1995, όπως τροποποιήθηκε με το αρθ. 7 παρ.14 Ν.2741/1999, ορίζεται ότι σε περίπτωση απόδοσης του μισθίου, λόγω λήξης της μίσθωσης, ένεκα συμπλήρωσης δωδεκαετίας, ο εκμισθωτής οφείλει στο μισθωτή για την αποκατάσταση της άυλης εμπορικής αξίας, ποσό ίσο με το καταβαλλόμενο, κατά το χρόνο της λήξης της μίσθωσης είκοσι τεσσάρων (24) μηνών. Ενώ, κατά τη διάταξη του αρθ. 61 εδβ του ίδιου ως άνω Π.Δ/τος (34/1995), όπως τροποποιήθηκε με την παρ.15 του ίδιου ως άνω αρθ. 7 του Ν.2741/1999, ορίζεται ότι τα ποσά του προηγούμενου άρθρου δεν οφείλονται, μεταξύ άλλων, στις μισθώσεις των περιπτώσεων γ του αρθ. 1 του παρόντος (στέγαση κλινικών και κάθε φύσης νοσηλευτικών ιδρυμάτων), εφόσον δεν ασκούνται στο μίσθιο εμπορικές πράξεις.
Εξάλλου, η από το άρθ. 559 αρ.1 Κ.Πολ.Δ., προβλεπόμενη πλημμέλεια της παραβίασης κανόνα δικαίου συντρέχει όταν ο κανόνας δικαίου δεν εφαρμοσθεί ενώ υπήρχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εάν εφαρμοσθεί, παρότι δεν ήταν εφαρμοστέος, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα.
Στην προκειμένη περίπτωση, το δικάσαν Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο αυτής, έκρινε ως βάσιμη κατ' ουσία την έφεση την ασκηθείσα από την ενάγουσα-εκμισθώτρια-νυν αναιρεσείουσα (απορρίπτοντας την έφεση του εναγομένου-μισθωτού-νυν αναιρεσίβλητου) και αφού εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, εδίκασε εκ νέου την ένδικη αγωγή, με την οποία η ενάγουσα-εκμισθώτρια ζητούσε την απόδοση, λόγω λήξης του συμφωνημένου χρόνου της μίσθωσης και λόγω παρόδου δωδεκαετίας, του μισθίου ακινήτου, το οποίο το εναγόμενο (Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων - ΙΚΑ), χρησιμοποιούσε, ως μισθωτής, για τη στέγαση και λειτουργία, θεραπευτηρίου Κλινικής και υποχρέωσε το τελευταίο (μισθωτή) να αποδώσει το μίσθιο, υπό το όρο καταβολής προς αυτό, υπό της ενάγουσας-εκμισθώτριας του ποσού των 742.681,70 Ευρώ (24 μισθώματα), ως αποζημίωση, για την αποκατάσταση της άϋλης εμπορικής αξίας.
Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο, έσφαλε, κατά την κρίση του, ως προς το ζήτημα της αποκατάστασης της άυλης εμπορικής αξίας, δια της μη εφαρμογής της προαναφερθείσας διάταξης του αρθ. 61 του Π.Δ/τος 34/1995, η οποία ήταν εφαρμοστέα στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι ο μισθωτής της ένδικης μισθωτικής σύμβασης, δηλαδή το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), χρησιμοποιούσε, όπως προαναφέρθηκε, το μίσθιο, ως θεραπευτήριο, χωρίς να διενεργεί σ'αυτό εμπορικές πράξεις, καθόσον αυτό (ΙΚΑ), έχον τη μορφή Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, αποτελεί, όπως είναι κοινώς γνωστό, τον μεγαλύτερο Οργανισμό Κοινωνικής Ασφάλισης της χώρας και έχει, ως αποστολή του, την υποχρεωτική ασφάλιση των εργαζομένων, με σχέση εξαρτημένης εργασίας, ......., σε περίπτωση ασθενείας, μητρότητας, αναπηρίας, ατυχήματος, γήρατος και ανεργίας, καθώς και τα μέλη της οικογενείας αυτών, σε περίπτωση ασθενείας αυτών ή θανάτου του προστάτη-ασφαλισμένου, παρέχει δε στους ανωτέρω (ασφαλισμένους και μέλη της οικογενείας τους) εκτός των άλλων και ιατρική περίθαλψη, που περιλαμβάνει ιατρικές φροντίδες, παρακλινικές εξετάσεις πάσης φύσεως, ειδικές θεραπείες, φάρμακα, συνήθη και ειδικά θεραπευτικά μέσα και περίθαλψη σε πάσης φύσεως θεραπευτήρια (άρθρ. 1 και 31 παρ.παρ.1,2,3,4 του Ν. 1846/1951).
Σημειωτέον, ότι στην εισηγητική έκθεση του Ν.2741/1999 (άρθρο 7 παρ.15 περ.β), με την οποία αντικαθίσταται το άρθ. 61 του ΠΔ/τος 34/1995, αναφέρεται ρητώς ότι μεταξύ των περιπτώσεων που εξαιρούνται από τον γενικό κανόνα της υποχρέωσης καταβολής αποζημίωσης για την αϋλη εμπορική αξία του μισθίου, όταν δεν ασκείται στο μίσθιο εμπορική δραστηριότητα είναι και οι κλινικές του ΙΚΑ.
Κατά συνέπεια, το δικάσαν Εφετείο υπέπεσε στην από το αρθρ. 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. προβλεπομένη πλημμέλεια, κατά τον βάσιμο περί τούτου μοναδικό λόγο αναίρεσης.
Κατ'ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά το μέρος της που αφορά το κεφάλαιο της αποζημίωσης, για την αποκατάσταση της αϋλης εμπορικής αξίας, να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθ. 580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί το ηττηθέν αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας (άρθ.176,183 ΚΠολΔ), μειωμένη, κατά το άρθ. 22 Ν.3693/1957, διότι το αναιρεσίβλητο (ΙΚΑ) ΝΠΔΔ, σύμφωνα με το άρθ. 19 παρ.1 Ν. 1846/1951, απολαύει των δικονομικών και οικονομικών προνομίων του Δημοσίου.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί εν μέρει την υπ'αριθμ. 1798/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, όπως αναφέρεται στο σκεπτικό, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Μαΐου 2011. Και
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Μαΐου 2011.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ