Supreme Court dismisses appeal where alleged medical negligence is deemed an evidentiary argument, not a reviewable fact.

Απόφαση 827 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 827/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα - Εισηγήτρια, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Φεβρουαρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Η. Κ. του Δ., κατοίκου ..., 2) Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "..." που εδρεύει στην ….. και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Γεωργιάδη, που ανακάλεσε την από 7/1/2022 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Μ. χήρας Χ. Κ., κατοίκου ..., ατομικά και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων της α) Μ. Κ. - Σ. του Χ., β) Ε. Κ. - Σ. του Χ., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Διαλυνά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/5/2013 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, την από 11/6/2013 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση - παρεμπίπτουσα αγωγή του δευτέρου ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 13429/2015 μη οριστική και 14191/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και η του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15/9/2020 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 15-9-2020 (2453/274/21-9-2020) αίτηση αναίρεσης, με την οποία προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία εκδοθείσα, 1558/2020 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (552, 553, 556, 558, 564 παρ.1, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ), είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα) και πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων αυτής, κατ' άρθρο 577 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα.

Από τις διατάξεις των άρθρων 298, 299, 330 εδ. β` 914 και 932 του Α.Κ. προκύπτει ότι η αδικοπρακτική ευθύνη προς αποζημίωση ή (και) προς ικανοποίηση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση περιουσιακής ζημίας ή (και) ηθικής βλάβης και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της, περιουσιακού ή μη χαρακτήρα, ζημίας.

Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας. Για την κατάφαση της παρανομίας δεν απαιτείται, οπωσδήποτε, παράβαση συγκεκριμένου κανόνα δικαίου, αλλά, αρκεί και η αντίθεση της συμπεριφοράς στο γενικότερο πνεύμα του δικαίου ή στις επιταγές της έννομης τάξης.

Έτσι, παρανομία συνιστά και η παράβαση της γενικής υποχρεώσεως πρόνοιας και ασφάλειας, στο πλαίσιο της συναλλακτικής και γενικότερα της κοινωνικής δραστηριότητας των ατόμων, δηλαδή, η παράβαση της κοινωνικώς επιβεβλημένης και εκ της θεμελιώδους δικαιικής αρχής της συνεπούς συμπεριφοράς απορρέουσας υποχρέωσης για τη λήψη ορισμένων μέτρων επιμελείας για την αποφυγή προκλήσεως ζημίας σε έννομα αγαθά τρίτων προσώπων.

Αμέλεια, ως μορφή υπαιτιότητας, υπάρχει όταν, εξαιτίας της παραλείψεως του δράστη να καταβάλει την επιμέλεια που αν κατέβαλε, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς εκπροσώπου του κύκλου δραστηριότητάς του, θα ήταν δυνατή η αποτροπή του ζημιογόνου αποτελέσματος, αυτός (δράστης) είτε δεν προέβλεψε την επέλευση του εν λόγω αποτελέσματος, είτε προέβλεψε μεν το ενδεχόμενο επελεύσεώς του, ήλπισε όμως ότι θα το αποφύγει.

Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει, όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά (πράξη ή παράλειψη) ήταν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Πρόσφορη αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς του δράστη και της ζημίας που προκλήθηκε υπάρχει, όταν η συμπεριφορά αυτή, κατά το χρόνο και υπό τις συνθήκες, που έλαβε χώρα, ήταν ικανή, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και χωρίς τη μεσολάβηση άλλου περιστατικού, να επιφέρει τη συγκεκριμένη ζημία ή αναλόγως την αντίστοιχη ηθική βλάβη.

Άλλωστε, όσον αφορά στον προσδιορισμό της ακριβέστερης έννοιας του αιτιώδους συνδέσμου, με βάση τη θεωρία της πρόσφορης αιτίας, από τις πολλές αιτίες που συνέβαλαν στην επέλευση της ζημίας, ξεχωρίζει εκείνη, η οποία θεωρείται ως κρίσιμη ή πρόσφορη (causa adaequata). Πρόσφορη θεωρείται η αιτία, τότε μόνο, όταν είχε γενικά την τάση και ήταν ικανή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη κοινή ανθρώπινη πείρα, να προκαλέσει τη ζημία.

Το ζήτημα τούτο κρίνεται εκ των προτέρων και ποτέ εκ των υστέρων. Δεν εξετάζονται οι ατομικές δυνατότητες και γνώσεις του συγκεκριμένου βλάψαντος, αλλά η δυνατότητα προγνώσεως του μέσου συνετού ανθρώπου. Οι ανωτέρω έννοιες της υπαιτιότητας και της αιτιώδους συνάφειας είναι αόριστες νομικές έννοιες και γι` αυτό η από το δικαστήριο της ουσίας κρίση περί της συνδρομής ή μη αυτών, με την έννοια που προαναφέρθηκε, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, ο οποίος κρίνει το εάν τα κυριαρχικώς διαπιστωθέντα από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικά περιστατικά επιτρέπουν το συμπέρασμα ότι ορισμένο γεγονός μπορεί, αντικειμενικά, σε συνδυασμό και με τα διδάγματα της κοινής πείρας, να θεμελιώσει ή όχι υπαιτιότητα (δόλο ή αμέλεια) και να θεωρηθεί ή όχι πρόσφορη αιτία του ζημιογόνου (περιουσιακού ή ηθικού) αποτελέσματος που επήλθε.

Αντιθέτως, η κρίση ότι η πράξη ή η παράλειψη υπήρξε ή δεν υπήρξε ένας από τους αναγκαίους όρους του αποτελέσματος αφορά στα πράγματα και δεν ελέγχεται αναιρετικώς. Και τούτο γιατί είναι όντως πραγματικό ζήτημα το αν ένα γεγονός υπήρξε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αιτία, ο αναγκαίος όρος ενός αποτελέσματος ή αντίστροφα καθώς και εάν, μεταξύ του γεγονότος και του αποτελέσματος, μεσολάβησε άλλο διακοπτικό γεγονός (Α.Π. 1406/2021, Α.Π.1082/2021, Α.Π.836/2020, Α.Π. 360/2020, Α.Π. 813/2019, Α.Π. 2/2019, Α.Π. 945/2015).

Η συνδρομή των ανωτέρω προϋποθέσεων θεμελιώνει και την αδικοπρακτική ευθύνη του ιατρού για ζημία που προκαλείται από αυτόν, κατά την παροχή των ιατρικών υπηρεσιών του, απαιτείται, δηλαδή, παράνομη και υπαίτια πρόκληση ζημίας. Αμφότερες οι προϋποθέσεις αυτές (παρανομία και υπαιτιότητα) συντρέχουν ταυτοχρόνως, με βάση τη θεώρηση της αμέλειας, ως μορφής πταίσματος και ως μορφής παρανομίας ("διπλή λειτουργία της αμέλειας") (Α.Π. 237/2016).

Από το άρθρο 24 του α.ν. 1565/1939 "περί κώδικος ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος", που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του Α.Κ., κατά το άρθρο. 47 του ΕισΝΑΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 330, 652 και 914 του Α.Κ., προκύπτει ότι ο ιατρός ευθύνεται σε αποζημίωση για τη ζημία που έπαθε ο ασθενής πελάτης του από κάθε αμέλειά του, ακόμη και ελαφριά, αν, κατά την εκτέλεση των ιατρικών του καθηκόντων, παρέβη την υποχρέωσή του να ενεργήσει σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές της ιατρικής επιστήμης επιδεικνύοντας τη δέουσα επιμέλεια, δηλαδή αυτή που αναμένεται από το μέσο εκπρόσωπο του κύκλου του, ενώ ουδεμία ευθύνη φέρει ο ιατρός, αν ενήργησε κατά τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης (lege artis) και ειδικότερα, όπως θα ενεργούσε, κάτω από τις ίδιες περιστάσεις και συνθήκες και με τα στη διάθεσή του μέσα, ο συνετός και επιμελής ιατρός (Α.Π. 259/2021, Α.Π. 693/2020, Α.Π. 846/2017, Α.Π.974/2014, Α.Π. 181/2011).

Καθιερώνεται νόθος αντικειμενική ευθύνη για τον υπαίτιο ιατρό, αφού και αυτός παρέχει τις ιατρικές υπηρεσίες του, κατά τρόπο ανεξάρτητο, δηλαδή, δεν υπόκειται σε συγκεκριμένες υποδείξεις ή οδηγίες του ασθενούς, αλλά έχει την πρωτοβουλία και την ευχέρεια να προσδιορίζει ο ίδιος τον τρόπο της παροχής των υπηρεσιών του (Α.Π. 974/2014), με την έννοια της αντιστροφής του βάρους αποδείξεως, τόσον ως προς την υπαιτιότητα όσον και ως προς την παρανομία, καθόσον ο μεν ζημιωθείς φέρει το βάρος να αποδείξει την παροχή των υπηρεσιών, τη ζημία του και τον αιτιώδη σύνδεσμο της ζημίας με την παροχή των υπηρεσιών, ενώ ο παρέχων τις υπηρεσίες ιατρός, προκειμένου να απαλλαγεί της ευθύνης, πρέπει να αποδείξει είτε την ανυπαρξία παράνομης και υπαίτιας πράξης του είτε την έλλειψη αιτιώδους συνδέσμου της ζημίας με την παράνομη και υπαίτια πράξη του (Α.Π. 974/2014).

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και, ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες, αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται, όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα, δε, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό, στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν, δηλαδή ,στη θεμελίωση ή κατάργηση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης (ολ.Α.Π. 6/2006, ολ.Α.Π.24/1992, Α.Π. 168/2021, Α.Π. 181/2011).

Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: "Ο Χ. Κ., που γεννήθηκε στις 8.6.1973... σύζυγος της ενάγουσας... και πατέρας των δύο ανήλικων εναγουσών..., από τις αρχές του 2008 ανέφερε κεφαλαλγίες, αίσθημα ζάλης και στη συνέχεια αυξανόμενη αστάθεια κατά τη βάδιση.

Για τη διερεύνηση των αιτιών των συμπτωμάτων αυτών υποβλήθηκε, την 3.4.2009, στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας, σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, η οποία έδειξε ότι πάσχει από αιμαγγειοβλάστωμα παρεγκεφαλίδας... Το αιματογγειοβλάστωμα είναι καλοήθης όγκος στο κεντρικό νευρικό σύστημα... Η χειρουργική εξαίρεση του όγκου αυτού αποτελεί τη μοναδική ενδεδειγμένη θεραπεία...

Για τούτο και ο παθών αποφάσισε να επισκεφθεί... τον πρώτο εναγόμενο ιατρό, ειδικό νευροχειρουργό, ο οποίος ήταν, κατά το χρόνο εκείνο, υπεύθυνος του νευροχειρουργικού τμήματος (κλινικής) του δεύτερου εναγόμενου... Ο πρώτος εναγόμενος... του συνέστησε να υποβληθεί άμεσα σε χειρουργική επέμβαση. Την 8.5.2009 ο ασθενής εισήχθη στη νευροχειρουργική κλινική του δεύτερου εναγομένου νοσοκομείου, όπου και παρέμεινε νοσηλευόμενος έως 11.5.2009, προκειμένου να υποβληθεί στις αναγκαίες προεγχειρητικές εξετάσεις, οι οποίες δεν ανέδειξαν -πλην του αιμαγγειοβλαστώματος- άλλα παθολογικά ευρήματα.

Την 11.5.2009, ο ασθενής υποβλήθηκε σε μαγνητική αγγειογραφία και φλεβογραφία εγκεφάλου, η οποία επιβεβαίωσε τη διάγνωση του αιμαγγειοβλαστώματος παρεγκεφαλίδας στο οπίσθιο κρανιακό βόθρο... Την 1.6.2020 ο ασθενής επανεισήχθη στην νευροχειρουργική κλινική του δεύτερου εναγόμενου νοσοκομείου και αφού ενημερώθηκε για τη σοβαρότητα της επέμβασης και υπέγραψε έγγραφο ενημέρωσης και συγκατάθεσης, την 5.6.2009 υποβλήθηκε από τον πρώτο εναγόμενο σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης του αιμαγγειοβλαστώματος...

Ακολούθως, ο ασθενής εισήχθη στη ΜΕΘ. Η βιοψία του αφαιρεθέντος υλικού, που έγινε γνωστή την 24.6.2009, επιβεβαίωσε την αρχική διάγνωση περί αιμαγγειοβλαστώματος. Την 6.6.2009 και ενώ ο ασθενής βρισκόταν διασωληνωμένος... στη ΜΕΘ, παρουσίασε ανισοκορία υπέρ της ΑΡ... χωρίς επαφή. Διενεργήθηκε επείγουσα αξονική τομογραφία εγκεφάλου, κατά την οποία διαπιστώθηκε 'Μετεγχειρητική κατάσταση στην ανατομική θέση του χειρουργηθέντος όγκου παρεγκεφαλίδας με παρουσία μικρής ποσότητας αέρος, βαθμός οιδήματος στην παρεγκεφαλίδα σύστοιχα με ήπια πίεση επί της 4ης κοιλίας.

Παρουσία μικρής ποσότητας αιμορραγικού υλικού στο οπίσθιο κέρας της (αρ) πλάγιας κοιλίας. Ήπια διεύρυνση κοιλιακού συστήματος. Η ανισοκορία υποχώρησε αφ' εαυτής... και ενισχύθηκε η ήδη χορηγηθείσα αποιδηματική αγωγή...'. Την 10.6.2009 ο ασθενής εξήλθε από τη ΜΕΘ αποσωληνωμένος, με μάσκα οξυγόνου και με ικανοποιητικό επίπεδο επαφής, αιμοδυναμικά σταθερός, με ικανοποιητική διούρηση και τετρακινητικός, με απώλειες όμως από το redon 400 (ENY)ml/24 ώρες και μεταφέρθηκε στην νευροχειρουργική κλινική του δεύτερου εναγομένου για νοσηλεία.

Κατά τη διάρκεια νοσηλείας του στη ΜΕΘ παρατηρήθηκε αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων του από 15.000 σε 30.000, ενώ ο ασθενής ανέφερε κεφαλαλγίες, ενίοτε δε ήταν συγχυτικοδιεγερτικός. Την 11.6.2009 υποβλήθηκε σε νέα αξονική εγκεφάλου κατά το πόρισμα της οποίας διαπιστώθηκε 'παρουσία γλοιωτικής περιοχής στην περιοχή της παρεγκεφαλίδας (δε) χωρίς ανάδειξη παθολογικού εμπλουτισμού στην περιοχή...'.

Την επομένη ημέρα, 12.6.2009, αφαιρέθηκε η υποδόρια παροχέτευση (redon) και εστάλη για καλλιέργεια, τα αποτελέσματα της οποίας κατέδειξαν επιδερμικό σταφυλόκοκκο, οπότε του χορηγήθηκε η κατάλληλη... αντιβιωτική αγωγή για το μικρόβιο αυτό. Μετά την αφαίρεση της υποδόριας παροχέτευσης (redon) παρατηρήθηκε διαρροή εγκεφαλονωτιαίου υγρού από το τραύμα, που αντιμετωπίστηκε από τον πρώτο εναγόμενο συντηρητικά με δευτερογενή ράμματα σύγκλισης, νέο επίδεσμο και τη χορήγηση ακεταζολαμίδης.

Η διαρροή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (εφεξής ΕΝΥ) αποτελεί επιπλοκή της χειρουργικής βάσης κρανίου. Η διαρροή ΕΝΥ λαμβάνει χώρα κατά τη μετεγχειρητική περίοδο από το χειρουργικό τραύμα και είναι εμφανής κλινικά... Η συνεχής εκροή ΕΝΥ από το χειρουργικό τραύμα είναι ένδειξη ενδοκράνιας πίεσης και μπορεί να οδηγήσει σε λοίμωξη.

Η πρώιμη αντιμετώπιση διαφυγής ΕΝΥ, η οποία επιτυγχάνεται με πιεστική περίδεση του τραύματος και συρραφή του δέρματος στο σημείο διαφυγής και σε περίπτωση αποτυχίας, με αναθεώρηση του χειρουργικού τραύματος ή τοποθέτηση εξωτερικής παροχέτευσης ή και τα δύο, είναι επιτακτική, διότι εκθέτει τον ασθενή στον κίνδυνο της μηνιγγίτιδας...

Την 16.6.2009 παρατηρήθηκε από τον δεύτερο εναγόμενο ότι ο ασθενής παρουσίαζε διαρροή ΕΝΥ από το χειρουργικό τραύμα... Την 17.6.2009 έλαβε χώρα μερική διάσπαση του χειρουργικού τραύματος, στο οποίο τοποθετήθηκαν ράμματα. Την 18.6.2009 και περί ώρα 16.00 ο ασθενής εκδήλωσε προκάρδιο άλγος, παρουσίασε δυσχέρεια στην αναπνοή, σύγχυση και δυσκαμψία.

Διασωληνώθηκε και διακομίστηκε επειγόντως για αξονική τομογραφία εγκεφάλου... Ο ασθενής μεταφέρθηκε διασωληνωμένος, υπό καταστολή, με μηχανική υποστήριξη, με κόρες ισομεγέθεις, αιμοδυναμικά σταθερός... Ελήφθη υλικό από το χειρουργικό τραύμα, το οποίο εστάλη για καλλιέργεια και διενεργήθηκαν αιματολογικές εξετάσεις, οι οποίες έδειξαν αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων.

Ενόψει αυτών, δημιουργήθηκε στους ιατρούς της νευροχειρουργικής κλινικής του δευτέρου εναγομένου νοσοκομείου, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου εναγομένου, υπόνοιες φλεγμονής του εγκεφάλου, για τούτο και έθεσαν τον ασθενή υπό αντιβιοτική αγωγή ευρέος φάσματος... και την επομένη ημέρα, την 19.6.2009, υπέβαλαν αυτόν σε χειρουργική επέμβαση...

Κατά το πρακτικό του χειρουργείου αυτού, επρόκειτο για 'διερευνητική επαναδιάνοιξη, χειρουργηθείσας εξεργασίας οπισθίου κρανιακού βόθρου'... Δηλαδή, λόγω της λοίμωξης του χειρουργικού τραύματος, ο ασθενής υποβλήθηκε σε χειρουργικό καθαρισμό με αφαίρεση του οστικού κρημνού και της πλαστικής μήνιγγος, κατά την οποία (αφαίρεση) παρατηρήθηκε ότι υπήρχε αυξημένη εκροή ΕΝΥ από το χειρουργικό τραύμα.

Την 20.6.2009 παρατηρήθηκε εμπύρετος κίνηση στον ασθενή (39,1). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της καλλιέργειας του υλικού, που λήφθηκε από το τραύμα την 19.5.20099 και τα οποία έγιναν γνωστά την 23.06.2009, απομονώθηκε Serratia Marcescens... Ο ασθενής είχε, όμως, προσβληθεί ήδη από μηνιγγίτιδα και κοιλιίτιδα, δηλαδή φλεγμονή του επενδύματος των κοιλιών του εγκεφάλου, μια κατάσταση άκρως επικίνδυνη για τη ζωή.

Το μικρόβιο Serratia Marcescens ανήκει στην κατηγορία των νοσοκομειακών μικροβίων, που είναι υπεύθυνα για τις λεγόμενες ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις... Προσβάλλει τον εγκέφαλο εξασθενημένων ασθενών -όπως στην προκειμένη περίπτωση- που είναι ο καλύτερος λήπτης μικροβίων. Η μεταφορά του μικροβίου αυτού στο κεντρικό νευρικό σύστημα μπορεί να γίνει είτε αιματογενώς, δηλαδή, να προϋπάρχει το μικρόβιο στο αίμα και μέσω των αγγείων να πάει στον εγκέφαλο είτε κατά συνέχεια του ιστού, δηλαδή περιοχές γειτνιάζουσες του εγκεφάλου να έχουν μια λοίμωξη και αυτή στη συνέχεια να επεκταθεί στον εγκέφαλο, δηλαδή σε τμήμα του εγκεφάλου, το οποίο, λόγω της κυκλοφορίας του εγκεφαλονωτιαίου υγρού θα μεταδοθεί σε ολόκληρο τον εγκέφαλο, είτε από διαρροή ΕΝΥ που αποτελεί και αυτό μηχανισμό (πύλη) εισόδου του μικροβίου και τον πιο συνήθη κίνδυνο για μετεγχειρητική μηνιγγίτιδα, καθόσον η διαρροή ΕΝΥ αφήνει δίοδο επικοινωνίας του υπαραχνοειδή χώρου με το εξωτερικό περιβάλλον.

Την 24.6.2009 ο ασθενής υποβλήθηκε για μια ακόμη φορά σε αξονική και μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου... Την 25.6.2009 υποβλήθηκε σε διαδερμική τραχειοστομία, λόγω αδυναμίας αυτοδύναμης ικανοποιητικής αναπνευστικής λειτουργίας... Την 26.6.2009, ο ασθενής που ήταν διασωληνωμένος, υπό καταστολή, σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής, εμπύρετος..., υποβλήθηκε σε αλλαγή του χειρουργικού τραύματος από την μεσότητα του χειρουργικού τραύματος, το οποίο παρουσίαζε εκροή ΕΝΥ, δυσκολεύοντας έτσι τη στεγανοποίησή του.

Κατόπιν οδηγιών του πρώτου εναγομένου, η ιατρός νευροχειρούργος του δεύτερου εναγομένου Π. Π. τοποθέτησε καθετήρα παροχέτευσης στην περιοχή του χειρουργικού τραύματος και των αφαιρεθέντων τραχηλικών ιστών, ο οποίος απέδιδε περίπου 150cc αιματοβαμούς ΕΝΥ ημερησίως. Κατά τη δεύτερη ημέρα (26.6.2009) του ασθενούς στη ΜΕΘ, η δυσκολία στον έλεγχο της λοίμωξης του χειρουργικού τραύματος, παρά τη φαρμακευτική αγωγή, συνεχίστηκε, όπως και η εκροή ΕΝΥ από το χειρουργικό τραύμα, που δυσκόλευε τη στεγανοποίησή του.

Στη συνέχεια, σημειώθηκε σταδιακή αποκλιμάκωση της μηχανικής υποστήριξης της αναπνοής του ασθενούς, ο οποίος τέθηκε σε αυτόματη αναπνοή και βελτιώθηκε η νευρολογική του εικόνα..., ενώ από 29.6.2009 παρέμεινε απύρετος, με αερομετρία ικανοποιητική, αλλά με ανάγκη για συχνές βρογχοαναρροφήσεις, με απώλειες REDON 150 ml αιμοτοβαμούς ΕΝΥ ημερησίως και με εντερική σίτιση καλή.

Έτσι, στις 6.7.2009 διακομίστηκε από τη ΜΕΘ στη νευρολογική κλινική του δεύτερου εναγομένου. Δύο ημέρες μετά, ωστόσο, στις 8.7.2009, ο ασθενής επανεισήχθη στη ΜΕΘ, διότι παρουσίασε έκπτωση επιπέδου συνείδησης. Υποβλήθηκε σε αξονική και μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, οι οποίες έδειξαν διάχυτο οίδημα και ανάπτυξη υδροκεφαλίας.

Ο ασθενής οδηγήθηκε εκ νέου στο χειρουργείο, όπου υποβλήθηκε σε επέμβαση τοποθέτησης εξωτερικής παροχέτευσης του ΕΝΥ, ενδοκοιλιακά, λόγω αποφρακτικού υδροκέφαλου... Διακομίζεται, εκ νέου, στη ΜΕΘ. Στις 12.7.2009, τα πορίσματα της μαγνητικής και αξονικής τομογραφίας... αναφέρουν μικρή υποχώρηση του διάχυτου εγκεφαλικού οιδήματος, μικρή ελάττωση εγκάρσιας διαμέτρου πλάγιων κοιλιών, αύξηση των διαστάσεων της συλλογής στα μαλακά μόρια της οπίσθιας επιφάνειας του κρανίου (συλλογή ΕΝΥ), χωρίς να μπορεί να διαπιστωθεί η αύξηση των διαστάσεων της εγκεφαλοκήλης.

Την 14.7.2009, ο ασθενής οδηγήθηκε εκ νέου στο χειρουργείο προς αντικατάσταση της εξωτερικής ενδοκοιλιακής παροχέτευσης, λόγω απόφραξης της ήδη τοποθετηθείσας, από την οποία παροχετεύονται, πλέον, μόνον, 5-10 ml ENY/ημέρα. Την 16.7.2009, ο ασθενής, αφού υποβλήθηκε εκ νέου σε αξονική και μαγνητική τομογραφία, οι οποίες έδειξαν ελάττωση του εύρους της εγκάρσιας διαμέτρου των πλαγίων κοιλιών, σε σύγκριση με την προηγούμενη αξονική τομογραφία, τείνουσες, πλέον, εντός των φυσιολογικών ορίων, εξήλθε από τη ΜΕΘ..., με αυτόματη αναπνοή, απύρετος, υπό αντιβίωση και με ικανοποιητικό επίπεδο επαφής..., αλλά με έμμεσα στοιχεία προσβολής του στελέχους/γέφυρας (νυσταγμός, ελαττωμένα φαρυγγικά αντανακλαστικά) και διακομίζεται στη νευροχειρουργική κλινική...

Την επομένη ημέρα (17.7.2009), ο ασθενής παρουσίασε παροδικό επεισόδιο ανισοκορίας, πτώση επιπέδου συνείδησης, αύξηση των καρδιακών ρυθμών... και πτώση των επιπέδων οξυγόνου και γι' αυτό διακομίζεται εκ νέου στη ΜΕΘ... την 20.7.2009, ο ασθενής ανοίγει τα μάτια αυτόματα, δεν εστιάζει το βλέμμα, δεν εκτελεί εντολές, οι κόρες των οφθαλμών παρουσιάζουν απόκλιση, παρουσιάζει νυσταγμό, απουσία αντανακλαστικού φάρυγγα, έντονο βήχα κατά την αναρρόφηση, απουσία σκοπίμων κινήσεων και σημεία προσβολής στελέχους/μεσεγκεφάλου.

Κατόπιν αυτών, οι ιατροί της ΜΕΘ... πρότειναν ως μόνη λύση την εξωτερίκευση της παροχέτευσης ΕΝΥ, άμεσα. Την 22.7.2009, ο ασθενής οδηγήθηκε διασωληνωμένος στο χειρουργείο, κατά τη διάρκεια του οποίου υποβάλλεται... σε αφαίρεση της εξωτερικής παροχέτευσης και τοποθέτηση μόνιμης παροχέτευσης ΕΝΥ... Την 24.7.2009, ο ασθενής υποβλήθηκε εκ νέου σε αξονική και μαγνητική εγκεφάλου, λόγω της πτώσης του επιπέδου συνείδησης...

Σε σύγκριση με την από 16.7.2009 αξονική τομογραφία, η διάσταση του κοιλιακού συστήματος έχει αυξηθεί. Η κλινική εικόνα του ασθενούς παρουσιάζει προσωρινή βελτίωση..., στις 27.7.2009... ο ασθενής παρουσίαζε καταθλιπτική διάθεση, απόκλιση αριστερού βολβού, κάθετο νυσταγμό προς πάνω, πτώση γωνίας στόματος (δε)... την 31.7.2009 εξέρχεται από τη ΜΕΘ...

Την 2.8.2009, την 4.8.2009 και την 10.8.2009 έγιναν ακτινογραφίες θώρακος επί κλίνης και την 16.8.2009 ακτινογραφία θώρακος και αξονική τομογραφία εγκεφάλου, κατά την οποία διαπιστώθηκε ότι το εύρος του κοιλιακού συστήματος είχε ελαττωθεί... Την 21.8.2009, ο ασθενής παρουσίασε αιφνίδια αναπνευστική δυσχέρεια (ανεπάρκεια) με αποκορεσμό...

Έγινε άμεσα καρδιακή ανάνηψη..., μετά το πέρας της οποίας ήταν χωρίς επαφή με το περιβάλλον, ενώ περιοδικά παρατηρούνταν κινήσεις απεγκεφαλισμού... Ο ασθενής οδηγείται εκ νέου στη ΜΕΘ... Σταδιακά, ο ασθενής παρουσίασε αποκατάσταση του επιπέδου συνείδησης και επανέρχεται στην προηγούμενη νευρολογική εικόνα...

Την 26.8.2009 μεταφέρεται στην νευροχειρουργική κλινική, απύρετος, έχοντας επαφή με το περιβάλλον, αιμοδυναμικά σταθερός, με τραχειοστομία με φίλτρο και ανάγκη συχνών αναρροφήσεων. Την 28.8.2009 και την 31.8.2009 έγιναν ακτινογραφίες θώρακος επί κλίνης και την 1.9.2009 αξονική τομογραφία εγκεφάλου, που έδειξε, μεταξύ άλλων, ήπιο εγκεφαλικό οίδημα, μόλις επισημαινόμενο εμπλουτισμό στο επένδυμα πλάγιων κοιλιών, ενώ, λόγω της ήπιας πυρετικής κίνησης, ζητήθηκε εκτίμηση από τη ΜΕΘ.

Την 9.9.2009 και την 23.9.2009, οι διενεργηθείσες αξονικές τομογραφίες εγκεφάλου έδειξαν σταθερά ευρήματα, συγκριτικά με τις προηγούμενες, ενώ η από 10.9.2009 νευρολογική εξέταση... αναφέρεται σε σπαστική τετραπάρεση 2/5 του ασθενή. Στη συνέχεια, ο ασθενής εμφανίζει αυξημένη πυρετική κίνηση. Υποβάλλεται σε συνεχείς εξετάσεις...

Την 24.9.2009, ο ασθενής εξακολουθεί να είναι εμπύρετος, ενώ, εμφανίζει, σταδιακά, αναπνευστική δυσχέρεια και επεισόδια αποκορεσμού. Γίνεται αλλαγή τραχειοστομίας... και καλούνται οι εντατικολόγοι... διακομίζεται και πάλι στη ΜΕΘ για μηχανική υποστήριξη της αναπνοής και περαιτέρω αντιμετώπιση... υπήρχε σαφής επιδείνωση της κλινικής εικόνας..., χωρίς καταστολή, ξύπνιος, εστιάζει το βλέμμα, αλλά δεν εκτελεί εντολές, απουσία αυχενικής δυσκαμψίας, διάσπαση βλέμματος, οριζόντιος νυσταγμός άμφω, πτώση γωνίας στόματος ΔΕ...

Την 27.9.2009, η νευρολογική εικόνα του ασθενούς έχει βελτιωθεί... πλην όμως δεν κινεί τα άκρα... Την 10.10.2009, επανεμφανίζει πυρετική κίνηση και τροποποιείται η αντιπυρετική αγωγή... Την 19.10.2009 εμφανίζει πτώση των αιμοπεταλίων... Την 22.10.2009 και την 30.10.2009 παρουσιάζει θρομβοπενία... Ο ασθενής εξέρχεται από την νευροχειρουργική κλινική του δευτέρου εναγομένου στις 9.11.2009, φέρων τραχειοστομία, ρινογαστρικό διατροφικό σωλήνα, μόνιμο καθετήρα ουροδόχου κύστης και τετραπληγικός, προς διακομιδή σε κέντρο αποκατάστασης του εξωτερικού, κατόπιν ενεργειών του πρώτου εναγομένου.

Παρέμεινε νοσηλευόμενος στο δεύτερο εναγόμενο νοσοκομείο, εμφανίζοντας, καθόλη τη διάρκεια της παραμονής του σ' αυτό, βαριά και επιδεινούμενη κλινική εικόνα μέχρι την 10.11.2009, οπότε διακομίστηκε, με ειδική αερομεταφορά, στη νευρολογική κλινική της Γερμανίας "Median Klinik"... σε ημικωμματώδη κατάσταση, είχε αδυναμία να κάθεται, να βαδίζει, να στέκεται, ο έλεγχος συντονισμού ήταν αδύνατος, είχε γενικευμένες μυϊκές ατροφίες και ανεπαρκή σταθερότητα κορμού, έφερε ρινογαστρικό διατροφικό σωλήνα και μόνιμο καθετήρα ουροδόχου κύστης, αποφραγμένο τραχειοσωλήνα, που καθιστούσε αδύνατη τη λεκτική επικοινωνία και ουλή κροταφιαία δεξιά.

Επίσης, είχε ενδείξεις μικροοργανισμών... Υπήρχε σίγουρα μια βαριάς μορφής πολυνευροπάθεια, από την οποία, υπήρξε, στη συνέχεια, κατά τη νοσηλεία του στη γερμανική κλινική, μία μικρή επαναφορά, ώστε ο ασθενής με βαριά τετραπάρεση να είναι πλέον σε θέση να στέκεται με βοήθεια, να περπατάει μικρές αποστάσεις με τη συνοδεία δύο φυσικοθεραπευτών και να είναι σε θέση να κάνει αυξανόμενα δυναμική χρήση των άνω άκρων, τα οποία δεν μπορούσαν όμως να χρησιμοποιηθούν για διαδικασίες χειρισμού.

Ως αποτέλεσμα των σοβαρών νευρολογικών βλαβών, υπήρχε μια διαταραχή κατάποσης και για το λόγο αυτό ήταν απαραίτητη, για μεγάλο διάστημα, η χρήση ενός ρινοτραχειακού σωλήνα... Οι υπάρχουσες βλάβες ήταν σοβαρές και δεν αναμενόταν μια ολοκληρωτική υποχώρηση της λειτουργικής ανικανότητας. Νοσηλεύτηκε στην ως άνω κλινική της Γερμανίας από 10.11.2009 μέχρι τις 26.8.2010, εκτός του χρονικού διαστήματος από 25.12.2009 έως 6.1.2010, που νοσηλεύτηκε στην κλινική του Χέρφορ...

Από 27.8.2010 έως 31.3.2011, από 11.4.2011 έως 13.12.2011, από 19.12.2011 έως 23.12.2011 και από 30.12.2011 έως 4.1.2012, ο ασθενής νοσηλεύτηκε στο Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης ... με την επωνυμία 'ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Α.Ε.'. Από 13.12.2011 έως 19.12.2011, από 23.12.2011 έως 30.12.2011, από 9.4.2012 έως 9.5.2012, οπότε και απεβίωσε, νοσηλεύτηκε στη Β' Παθολογική Κλινική του ΓΝ ......

Αιτία θανάτου ήταν, σύμφωνα με το από 6.8.2012 πιστοποιητικό του ΓΝ ... 'χειρουργηθέν αιμαγγείωμα παρεγκεφαλίδος-τραχειοστομία-γαστροστομία-σηπτική καταπληξία-πυκονατελεκτατικές-εστίες πνευμόνων-θάνατος'. Από τα αποδειχθέντα αυτά περιστατικά προκύπτει ότι ο θάνατος του Κ. Χ., σε ηλικία 39 ετών, επήλθε από σηπτική καταπληξία, εξαιτίας λοιμώξεων του αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματος, σε έδαφος βαριάς σπαστικής τετραπάρεσης και της καθολικής αναπηρίας, στην οποία περιήλθε εξαιτίας βλαβών του εγκεφαλικού στελέχους, που ήταν αποτέλεσμα της διάχυτης μετεγχειρητικής λοίμωξης του κεντρικού νευρικού συστήματος, με παρουσία διάχυτου εγκεφαλικού οιδήματος και υδροκεφαλίας, λοίμωξη, η οποία προκλήθηκε λόγω ανάπτυξης βαριάς μικροβιακής μηνιγγίτιδας, από τη συνεχή εκροή του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ) από τα χείλη του τραύματος, που εκδηλώθηκε μετά την επέμβαση αφαίρεσης αιμαγγειοβλαστώματος παρεγκεφαλίτιδας, στην οποία υποβλήθηκε στις 5.6.2009 από τον πρώτο εναγόμενο, προστηθέντα από το δεύτερο εναγόμενο ΝΠΙΔ.

Υπό τις ως άνω παραδοχές θεμελιώνεται αμελής συμπεριφορά του εφεσιβλήτου-εναγομένου ιατρού, ο οποίος, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, ως θεράποντος ιατρού του ασθενούς Χ. Κ., δεν επέδειξε την επιβαλλόμενη, κατά αντικειμενική κρίση, προσοχή και επιμέλεια, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος του επαγγελματικού του κύκλου, ήτοι ιατρός-νευροχειρουργός, θα μπορούσε να καταβάλει κάτω από τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνθήκες που επικρατούν στις συναλλαγές, τους θεμελιώδεις αναγνωρισμένους κανόνες της ιατρικής επιστήμης και την κοινή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική αλλά και με βάση τις προσωπικές του ικανότητες και γνώσεις, αποτέλεσμα δε της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του ήταν να μην προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα της πράξης του και να επιφέρει στον ως άνω ασθενή του την προαναφερθείσα κατάσταση, με αποτέλεσμα την αναπηρία του τελευταίου με βαριά σπαστική τετραπάρεση, λόγω της διάχυτης μετεγχειρητικής λοίμωξης του κεντρικού νευρικού συστήματος, κατάσταση, η οποία προκλήθηκε λόγω ανάπτυξης βαριάς μικροβιακής μηνιγγίτιδας, από τη συνεχή εκροή του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ) από τα χείλη του τραύματος και απετέλεσε την ενεργό αιτία του επελθόντος, στις 9.5.2012, θανάτου του.

Συγκεκριμένα..., η αμέλεια του εφεσιβλήτου-εναγομένου ιατρού συνίσταται στο ότι, κατά παράβαση των διεθνώς αναγνωρισμένων κανόνων της ιατρικής επιστήμης και του ιατρικού του καθήκοντος, παρότι είχε ενδείξεις εγκεφαλικού οιδήματος, έστω και ήπιου καταρχήν και υποψία φλεγμονής του χειρουργικού τραύματος, από τα χείλη του οποίου υπήρξε εκροή ΕΝΥ, δεν αξιολόγησε αυτές ως σημαντικές και δεν συμμορφώθηκε προς τις θεμελιώδεις αρχές της ιατρικής επιστήμης και της κεκτημένης πείρας του, που επιβάλλουν άμεσο χειρουργικό καθαρισμό του τραύματος με επαναδιάνοιξη της τομής και αφαίρεση του οστικού κρημνού και τοποθέτηση εξωτερικής παροχέτευσης προς απομείωση της ενδοκράνιας πίεσης και της λοίμωξης..., πλην όμως με μεγάλη καθυστέρηση (19.6.2009 καθαρισμός και 8 και 22.7.2009 παροχέτευση) και ενώ είχε ήδη επέλθει λοίμωξη του κεντρικού νευρικού συστήματος του ασθενούς, εξαιτίας της μηνιγγίτιδας, από την οποία προσβλήθηκε, μέσω της εκροής ΕΝΥ και η οποία (μηνιγγίτιδα) αύξησε, δευτερογενώς, περισσότερο το οίδημα και επέφερε υδροκεφαλία και αυτή με τη σειρά της βλάβη του εγκεφαλικού στελέχους, που οδήγησε στην αναπηρία, αύξηση στα λευκά αιμοσφαίρια και με βάση την επιβαλλόμενη, κατά αντικειμενική κρίση, προσοχή και επιμέλεια και την κοινή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική, λόγω της ειδικότητάς του, γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι τα στοιχεία αυτά υποδήλωναν την ύπαρξη οιδήματος στον εγκέφαλο, μη αποδιδόμενο στην εγχείριση και ήταν απόλυτα αναγκαίο να αποσυμφορήσει την πίεση στον εγκέφαλο, με εξωτερική παροχέτευση, αφού καθαρίσει το τραύμα, έτσι ώστε να μην επέλθει προσβολή του εγκεφάλου από το ενδονοσοκομειακό μικρόβιο serratia marcenscens...

Παρά μόνον, προέβη αυτός σε χειρουργικό καθαρισμό του τραύματος την 19.6.2009, ήτοι 9 ημέρες μετά την έξοδο του ασθενούς από τη ΜΕΘ... και όταν πλέον ο ασθενής είχε προσβληθεί από τη μηνιγγίτιδα... χωρίς και πάλι να προβεί σε εξωτερική παροχέτευση ούτε επίσης και την 24.6.2009, όταν η αξονική τομογραφία του εγκεφάλου κατέδειξε... 'παρουσία συλλογής στα μαλακά μόρια της οπίσθιας επιφάνειας του κρανίου και του τραχήλου με πιθανή επικοινωνία με το ενδοκράνιο και επικοινωνία με την επιφάνεια του δέρματος' και 'παρατηρείται διάχυτος, καθολικός, λεπτομηνιγγικός εμπλουτισμός', ευρήματα συμβατά με τη μηνιγγίτιδα...

Ο ισχυρισμός των εφεσιβλήτων εναγομένων ότι δεν υπάρχει αιτιώδης σύνδεση της διαφυγής ΕΝΥ και της λοίμωξης, που οδήγησε στη μηνιγγίτιδα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Τούτο διότι... η μη έγκαιρη αντιμετώπιση διαφυγής ΕΝΥ εκθέτει τον ασθενή στον κίνδυνο της μηνιγγίτιδας και ναι μεν το μικρόβιο που την προκαλεί μεταφέρεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα είτε αιματογενώς είτε κατά συνέχεια του ιστού, στην προκειμένη, όμως, περίπτωση, από κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε ότι η μεταφορά του μικροβίου στον Χ.

Κ. έγινε μέσω του αίματος είτε μέσω των ιγμορίων..., καθόσον αυτός υποβαλόταν καθημερινά σε αιματολογικές και άλλες εν γένει εξετάσεις και καμία από αυτές δεν έδειξε τούτο...

Συνεπώς, η μόνη δίοδος του μικροβίου που απομένει είναι το ΕΝΥ, που διέρρεε συνεχώς, για ικανό χρονικό διάστημα και ενώ ο ασθενής νοσηλευόταν στη ΜΕΘ, όπου ενδημεί το εν λόγω μικρόβιο. Συνέπεια της προπεριγραφόμενης αμελούς συμπεριφοράς του πρώτου εναγομένου ήταν η λοίμωξη του εγκεφάλου, με περαιτέρω συνέπεια τη βλάβη του στελέχους, την υδροκεφαλία και το εγκεφαλικό οίδημα, που επέφεραν την αναπηρία με σπαστική, υψηλού βαθμού, τετραπάρεση του Χ.

Κ.... Λόγω των εκτεταμένων νευρολογικών βλαβών, παρουσίαζε διαταραχή στην κατάποση, για τούτο και έφερε ρινοτραχειακό σωλήνα και είχε σημαντική κατακράτηση σιέλου, γαστροστομία, ουροκαθετήρα, υποστάς συχνά κατακλίσεις και υποτροπιάζοντα επεισόδια λοιμώξεων του αναπνευστικού και του ουροποιητικού συστήματος, ως μακροχρόνιος ασθενής σε κατάκλιση, ώσπου υπέστη σηπτική καταπληξία και απεβίωσε στις 8.5.2012...

Ο ισχυρισμός των κυρίως εναγομένων-εφεσιβλήτων, με τον οποίο διατείνονται ότι ο θάνατος του Χ. Κ. δεν έχει καμία αιτιώδη συνάφεια με την εγκεφαλική βλάβη, αλλά προκλήθηκε από οξεία υποξυγοναιμία και ήταν ένα συμβάν τυχαίο και άσχετο με τη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του αιμαγγειοβλαστώματος, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Αν ο ασθενής δεν είχε υποστεί εγκεφαλική βλάβη, δεν θα ήταν σε κατάκλιση, δεν θα του είχε τοποθετηθεί τραχειοστομία και γαστροστομία, δεν θα είχε υποστεί επανειλημμένες εισαγωγές στη ΜΕΘ, δεν θα παρουσίαζε υποτροπιάζουσες λοιμώξεις του αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματός του και τελικά σηπτική καταπληξία.

Ο ασθενής, πέραν της εγκεφαλικής βλάβης, δεν έπασχε από άλλη πάθηση, που να είχε ως αποτέλεσμα την έκπτωση του ανοσοποιητικού του συστήματος και συνεπώς, ευπάθεια σε λοιμώξεις. Επίσης, ο ισχυρισμός των εναγομένων εφεσιβλήτων ότι ο θάνατος του Χ. Κ. σχετίζεται με παθολογικές αιτίες και πιθανώς μεταστατικό καρκίνο στους πνεύμονες...

δεν ευσταθεί...". Υπό τις ως άνω παραδοχές, το Εφετείο, αφού δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσία την έφεση των εναγουσών και ήδη αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την εκκληθείσα απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, που είχε απορρίψει την αγωγή τους κατ' ουσίαν, κράτησε και δίκασε την υπόθεση και δέχθηκε εν μέρει ως ουσία βάσιμη την ως άνω αγωγή.

Έτσι, όπως έκρινε το Εφετείο και ειδικότερα με το να δεχθεί: α) Ότι ο πρώτος των εναγομένων-εφεσιβλήτων και ήδη αναιρεσιβλήτων, ειδικός νευροχειρουργός, υπεύθυνος της νευροχειρουργικού τμήματος του πρώτου εξ αυτών, νοσηλευτικού ιδρύματος, στις 5-6-2009, χειρούργησε εντός της ως άνω κλινικής, το σύζυγο της πρώτης ενάγουσας-εκκαλούσας και ήδη αναιρεσίβλητης και πατέρα των λοιπών, Χ.

Κ., για την αφαίρεση του αιμαγγειοβλαστώματος παρεγκεφαλίδας, από το οποίο διαγνώστηκε, β) Ότι, κατά το, μετά την ως άνω επέμβαση χρονικό διάστημα, παρότι παρατηρήθηκε έντονη και συνεχής εκροή εγκεφαλονωτιαίου υγρού από το χειρουργικό τραύμα του ασθενούς, ικανή να προκαλέσει σ' αυτόν σοβαρή λοίμωξη, ενεργώντας από αμέλεια, παρέλειψε να λάβει άμεσα τα ενδεδειγμένα, κατά τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, μέτρα για την αποτελεσματική παροχέτευση του υγρού, γ) Ότι, όταν, μετά πάροδο ενός και πλέον μήνα από τη χειρουργική επέμβαση, τοποθέτησε χειρουργικά μόνιμη παροχέτευση του υγρού, ο ανωτέρω ασθενής είχε πλέον προσβληθεί από ενδονοσοκομειακό μικρόβιο, το οποίο εισήλθε στον υπαραχνοειδή χώρο, μέσω της εκροής, υδροκεφαλία, μικροβιακή μηνιγγίτιδα και κοιλιίτιδα, δηλαδή, φλεγμονή του επενδύματος των κοιλιών του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα, τελικά, να καταστεί τετραπληγικός και να εξέλθει του ως άνω νοσοκομείου, στις 9-11-2009, σε ημικωματώδη κατάσταση, φέρων τραχειοστομία, ρινογαστρικό διατροφικό σωλήνα και μόνιμο καθετήρα ουροδόχου κύστης, δ) Ότι, παρά την προσπάθεια αποκατάστασής του σε εξειδικευμένες κλινικές στη Γερμανία και την Ελλάδα και, ακολούθως, την περιοδική νοσηλεία του στο Γενικό Νοσοκομείο ..., τελικά απεβίωσε στις 9-5-2012, λόγω σηπτικής καταπληξίας, η οποία προκλήθηκε από τις επανειλημμένες και υποτροπιάζουσες λοιμώξεις του αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματος, αφού είχε τοποθετηθεί τραχειοστομία, γαστροστομία και μόνιμος καθετήρας και όχι από οξεία υποξυγοναιμία, γεγονός άσχετο της χειρουργικής επέμβασης, όπως αβάσιμα ισχυρίστηκαν οι εναγόμενοι-εφεσίβλητοι και ήδη αναιρεσείοντες, διέλαβε στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες, που πληρούν το πραγματικό των διατάξεων των άρθρων 914, 330, 200, 288 και 281 του Α.Κ.

και δικαιολογούν την αμελή συμπεριφορά του πρώτου των ήδη αναιρεσειόντων, ως ιατρού και τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ αυτής και του θανάτου του συζύγου και πατέρα των ήδη αναιρεσιβλήτων, καθόσον η αναφερόμενη στην αναιρεσιβαλλομένη ιατρική αμέλεια, συνισταμένη στην, κατά παράβαση των αναγνωρισμένων κανόνων της ιατρικής επιστήμης, παράλειψη καταβολής υπ' αυτού της επιβαλλόμενης, κατά αντικειμενική κρίση, προσοχής και επιμέλειας, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος ιατρός της ως άνω ειδικότητας θα μπορούσε να καταβάλει, υπό τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις, κατά την κοινή και τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική και συγκεκριμένα στην άμεση παρέμβασή του, ευθύς ως διαπίστωσε εκροή μεγάλης ποσότητας εγκεφαλονωτιαίου υγρού από το χειρουργικό τραύμα του ασθενούς, η οποία συνεχιζόταν επί σειρά ημερών, με όλες τις ιατρικά ενδεδειγμένες μεθόδους, προκειμένου να αποκλείσει ή, σε κάθε περίπτωση, να απομειώσει την πιθανότητα προσβολής του ασθενούς από σοβαρά μικρόβια και λοιμώξεις, παρέμβαση, στην οποία, εν τέλει, προέβη, πλην, με μεγάλη καθυστέρηση, με συνέπεια, την πρόκληση βλάβης του εγκεφαλικού στελέχους του ασθενούς, που τον κατέστησαν τετραπληγικό και επέβαλαν την ανάγκη σίτισης μέσω γαστροστομίας, τη μόνιμη τραχειοστομία, τη βαθιά κατάκλιση οπίσθιας επιφάνειας του σώματος, που προκάλεσαν υποτροπιάζουσες λοιμώξεις του αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματος και, εν τέλει, τη σηπτική καταπληξία, συνεπεία της οποίας, ως μόνης πρόσφορης αιτίας, επήλθε ο θάνατός του, χωρίς να μεσολαβήσει άλλο γεγονός.

Συνακόλουθα, ο πρώτος λόγος της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο, ορθώς εκτιμώμενος, κατά το νοηματικό του περιεχόμενο, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. αναιρετική πλημμέλεια, είναι αβάσιμος. Οι λοιπές αιτιάσεις των αναιρεσειόντων και ειδικότερα ότι οι ως άνω παραλείψεις του πρώτου εξ αυτών δεν αποτέλεσαν τον αναγκαίο όρο της μη αναστρέψιμης βαρείας καταστάσεως, στην οποία περιήλθε ο ασθενής και, εντεύθεν, του θανάτου του και ότι μεταξύ της ως καταστάσεως και του θανάτου του συγγενούς των αναιρεσιβλήτων παρενέβη άλλο διακοπτικό γεγονός, πλήττουν την ουσιαστική κρίση του Εφετείου, η οποία δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ` του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης, αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν πράγματι λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, τα οποία το δικαστήριο της ουσίας υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 346 του ίδιου Κώδικα, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, χωρίς να απαιτείται να γίνεται στην απόφαση ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση ενός εκάστου αποδεικτικού μέσου, αλλά αρκεί η γενική βεβαίωση του δικαστηρίου της ουσίας ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ` είδος μόνο αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα.

Μόνο αν από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης. Περαιτέρω, η έκθεση πραγματογνωμοσύνης, κατ' άρθρο 387 του Κ.Πολ.Δ., εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο, ακόμη και όταν διατάχθηκε υποχρεωτικά, κατ' άρθρο 386 του ίδιου Κώδικα και δεν έχει αυξημένη δύναμη, σε σχέση με τα άλλα αποδεικτικά μέσα, που να δεσμεύει το δικαστήριο να δεχθεί την απόδειξη που προκύπτει από αυτή και, συνεπώς, η συνεκτίμησή της με τα άλλα αποδεικτικά μέσα μπορεί να οδηγήσει το δικαστήριο σε σχηματισμό δικανικής πεποίθησης, αντίθετης του πορίσματος του πραγματογνώμονα (Α.Π. 262/2020, Α.Π. 171/2020, Α.Π. 559/2019, Α.Π. 1020/2014, Α.Π. 87/2013, Α.Π. 1430/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, συνισταμένη στο ότι από την προσβαλλόμενη απόφαση δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο, για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη νομίμως επικληθέντα και προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα και συγκεκριμένα τις εκθέσεις τόσον του πραγματογνώμονος ιατρού νευροχειρουργού Ν.

Σ., που ορίστηκε με απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου όσον και των ορισθέντων ως τεχνικών συμβούλων τους Ι. Α., αναπληρωτή καθηγητή της Νευροχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ. και Κ. Π., καθηγητή Νευροχειρουργικής της ίδιας Πανεπιστημιακής Σχολής, σχετικά με τις ιατρικές μεθόδους που εφάρμοσε ο πρώτος των αναιρεσειόντων για την αντιμετώπιση της πάθησης, από την οποία έπασχε ο θανών, Χ.

Κ., την αντιμετώπιση της εκροής ΕΝΥ καθώς και την αιτία που προκάλεσε το θάνατό του, το πόρισμα της από 11-6-2009 πόρισμα της αξονικής τομογραφίας, στην οποία υποβλήθηκε ο ανωτέρω καθώς και το από 19-6-2009 πρακτικό του δεύτερου χειρουργείου, στο οποίο, επίσης, αυτός υποβλήθηκε, γιατί, αν λάμβανε πράγματι και όχι κατ' επίφαση υπόψη τα ανωτέρω αποδεικτικά μέσα, θα κατέληγε σε διαφορετικό αποδεικτικό πόρισμα, από αυτό στο οποίο κατέληξε.

Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι στο προοίμιο της ελάσσονος προτάσεως αυτής περιέχεται η βεβαίωση ότι το Εφετείο, προκειμένου να σχηματίσει τη δικανική πεποίθησή του επί της προκειμένης υποθέσεως, έλαβε υπόψη και εκτίμησε όλα τα νομίμως υπό των διαδίκων μερών επικληθέντα και προσκομισθέντα, κατ' είδος αναφερόμενα, αποδεικτικά μέσα και συγκεκριμένα τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης, που περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά, καθεμία χωριστά και σε συνδυασμό μεταξύ τους, ανάλογα με τον τρόπο γνώσης και το βαθμό αξιοπιστίας καθενός από αυτούς, όλα τα έγγραφα, είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, την από 20-3-2018 έκθεση ιατρικής πραγματογνωμοσύνης του Ν.

Σ., τις εκθέσεις των τεχνικών συμβούλων των ήδη αναιρεσειόντων και τη νομοτύπως ληφθείσα ένορκη βεβαίωση. Εξάλλου, από τις προεκτεθείσες εκτενείς και πλήρως αιτιολογημένες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι, για το συναγωγή του αποδεικτικού πορίσματος, το Εφετείο έλαβε υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα υπό των διαδίκων νομίμως επικληθέντα και προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και τα φερόμενα από τους αναιρεσείοντες ως παραλειφθέντα, τα οποία συνεκτίμησε και συναξιολόγησε, χωρίς, εκ του γεγονότος της μη ρητής αναφοράς ορισμένων εξ αυτών, να συνάγεται ότι δεν προσέδωσε σ' αυτά τη δέουσα αποδεικτική δύναμη, δεδομένου ότι δεν επιβάλλεται από οποιαδήποτε διάταξη η ειδική μνεία και η χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, ούτε και η διάκριση από ποία εξ αυτών προκύπτει άμεση και από ποία έμμεση απόδειξη, κατά τα στην ανωτέρω νομική σκέψη εκτιθέμενα, ενώ το Δικαστήριο δεν είχε υποχρέωση να αιτιολογήσει την κρίση του για την αποδεικτική βαρύτητα ή αξιοπιστία, την οποία προσέδωσε σε ένα έκαστο των ανωτέρω ισοδύναμων αποδεικτικών μέσων, τα οποία εκτίμησε ελεύθερα και κυριαρχικά.

Συνακόλουθα, τυγχάνει αβάσιμος ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης.

Κατά τη διάταξη από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται, ακόμη, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δέχθηκε 'πράγματα', τα οποία έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά, χωρίς απόδειξη. Ειδικότερα, ιδρύεται ο αναιρετικός αυτός λόγος, όταν το δικαστήριο της ουσίας είτε δέχθηκε 'πράγματα' χωρίς να έχει προσκομισθεί οποιαδήποτε απόδειξη είτε δέχθηκε 'πράγματα', χωρίς να εκθέτει, έστω και γενικά, από ποια υποστατά και έγκυρα αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη, ενώ δεν απαιτείται να αξιολογεί τα επί μέρους αποδεικτικά μέσα.

Ως `πράγματα' νοούνται οι νόμιμοι, λυσιτελείς, αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, εάν τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, την ανταγωγή, την ένσταση ή την αντένσταση, ήτοι οι πραγματικοί ισχυρισμοί, που συγκροτούν την ιστορική βάση και θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και, κατά νόμο, διαμόρφωσαν ή, ανάλογα, ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

Δεν αποτελούν 'πράγματα' η άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών ή οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα του δικαστηρίου ή των διαδίκων από την εκτίμηση των αποδείξεων και προβάλλονται προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων, οι νομικοί ισχυρισμοί και η νομική επιχειρηματολογία του διαδίκου, τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και τα πραγματικά περιστατικά, που προκύπτουν από αυτά (ολ.Α.Π. 9/1997, ολ.Α.Π. 3/1997, Α.Π. 365/2020, Α.Π. 138/2020, Α.Π. 1557/2018, Α.Π. 76/2016, Α.Π. 34/2016).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ανωτέρω πλημμέλεια. Συγκεκριμένα, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι ο θάνατος του συζύγου και πατέρα των αναιρεσιβλήτων επήλθε από σηπτική καταπληξία, εξαιτίας των λοιμώξεων του αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματος, ενώ το πιστοποιητικό θανάτου αναφέρεται μόνο σε "σηπτική καταπληξία", χωρίς να ερευνηθεί αν αυτή οφειλόταν σε λοιμώξεις καθώς και αν αυτές οφείλονταν στο ότι η αρχική λοίμωξη προέκυψε από ιατρική πράξη του πρώτου εξ αυτών, δηλαδή, στο ότι αυτός δεν τοποθέτησε από την πρώτη στιγμή εξωτερική παροχέτευση στο τραύμα καθώς και γιατί δεν αρκούσε η παροχέτευση redon, που είχε τοποθετηθεί, ώστε να συνδεθεί η υποτιθέμενη αμέλεια τούτου με το θάνατο του ασθενούς, με συνέπεια να αποδώσει, όλως εσφαλμένως, αμέλεια ως προς την εκτέλεση των ιατρικών του καθηκόντων και μάλιστα να τον θεωρήσει υπεύθυνο για το θάνατο ενός ανθρώπου, του οποίου, τελικώς, ο θάνατος επήλθε από άλλη αιτία.

Οι αιτιάσεις αυτές δεν ιδρύουν τον ανωτέρω αναιρετικό λόγο, αφού δεν αποτελούν 'πράγματα', κατά την έννοια της προεκτεθείσας διάταξης, αλλά περιστατικά, που προέκυψαν από τις αποδείξεις και επιχειρήματα των αναιρεσειόντων από την κατ' αυτούς εκτίμηση των αποδείξεων, που είναι διαφορετική από αυτή του Εφετείου.

Συνακόλουθα, ο τρίτος λόγος τυγχάνει απαράδεκτος.

Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί. Περαιτέρω, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες για το παραδεκτό της ασκήσεως της αιτήσεως αναίρεσης, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 Β περ.δ' του Κ.Πολ.Δ. και να καταδικαστούν αυτοί στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά παραδοχή του νόμιμου και βάσιμου αιτήματός τους (άρθρ. 106, 176, 183 και 191 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 15-9-2020 (2453/274/21-9-2020) αίτηση των 1) Η. Κ. του Δ. και 2) νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "Γενικό Νοσοκομείο ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ" για αναίρεση της 1558/2020 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Απριλίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Μαΐου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ